τάιμ τάιμ τάιμ
το νύχι στο χρόνο
Κάνω μαλακίες γιατί είναι η πρώτη μέρα στη θάλασσα και λειτουργώ με την ένταση του οδηγού που στέκεται πέμπτο αμάξι από ένα φανάρι, που συνήθως αφήνει να περάσουν το πολύ τρία. Σκάβω βιαστικά με το πόδι ανάχωμα για να μην βρέξει το κύμα πετσέτες και λοιπά τζάτζαλα μάτζαλα.
Δεν σκάβω όπως πρέπει και όπως ενδείκνυται την άμμο, δηλαδή με τη φτέρνα. Σκάβω με τα δάχτυλα, οπότε πολύ σύντομα συμβαίνει το αναμενόμενο. Τα δάχτυλα βρίσκουν πέτρα. Συγκεκριμένα το τρίτο δάχτυλο (έχει ξεχωριστό όνομα άραγε; ναι, μέσος ή τρίτος δάκτυλος) βρίσκει πέτρα. Κάνω άουτς, τρέχω ασυναίσθητα στο σημείο που σκάει το κυματάκι και καθώς αυτό αποσύρεται, βλέπω το δάχτυλο καλυμμένο από ένα κόκκινο υγρό. Έχει φύγει το μισό νύχι. Το αφήνω για λίγο εκεί, να το κάψει το αλάτι, να το κάψει ο ήλιος ή ό,τι άλλο λέγαμε παλιά και ύστερα το τυλίγουμε με ένα πρώην υγρό χαρτομάντηλο…
Δείτε την αρχική δημοσίευση 990 επιπλέον λέξεις
Καυτά ημερολόγια
22.06.23: Υπάρχουν πολλά λογοτεχνικά περιοδικά στη χώρα μας. Κλασικά εικονογραφημένα, χρήσιμα, οργανικά, ανακυκλώσιμα, οι διοικητές τους είναι διοικητές στρατοπέδου, αγαπούν τα βραβεία και τα αφιερώματα, τις βουτιές και τις πρωτοπορίες, τα άοκνα γκομενάκια, η πολιτική λένε είναι μια μαλακία.
Ετούτοι κάνουν υψηλή πολιτική, λένε όσα πρέπει κι όσα είναι πρέπον. Διαφημίζουν πατάκη, καστανιώτη, φιλελέ καπιταλισμό, μελιτζανάκια που άρεσαν στο σικιελιανό, τη δόξα αγαπούν χωρίς δράμα, τα νεοσσά που θέλουν να βγάλουν βιβλίο.
Είναι όμως και τα παιδιά του τεφλόν. Το μόνο περιοδικόν που διαβάζεται. Το μόνο που είναι λογοτεχνικόν χωρίς να ουρλιάζει πως λογοτεχνίζει και λοιπά και λοιπά.
Τζάμπα δωρεάν, ανεπιχορήγητο. Λέει τίμια το τεφλόν πως
η κριτική αποσιωπά και απαξιώνει την ποίηση από τα κάτω, εγκωμιάζει ένα σύστημα και μια τέχνη που αναπαράγει συνειδητά τη μικροαστική ιδεολογία και, ως επί το πλείστον, τις ηθικές και αισθητικές αξίες της αστικής τάξης.
Επιτήρηση, πειθάρχηση, καταστολή.
Ψώνια έχουν κατακλύσει τη ζωή μας…
Δείτε την αρχική δημοσίευση 398 επιπλέον λέξεις
