Widoki

Wychowywanie czy orka?

2015-09-10T15:38:00.003+02:00

Jakieś to trudne.

Jakież trudne jest wychowywanie dzieci!

Za cholerę nikt mnie nie uprzedzał, że to taka orka. Niby moja Mama zawsze powtarzała, że wychowywanie mnie to „orka na ugorze”, ale po prawdzie uważałam, że przesadza. Co więcej, mając własne dzieci przekonuję się coraz bardziej, że przesadzała! Ja to dopiero mam wyzwanie!!!

Z najstarszą latoroślą – zdaje się – najgorsze mamy za sobą.

Teraz do gimnazjum poszli Chłopcy. I zderzyli się boleśnie z rzeczywistością. Rzeczywistością, o której im mówiliśmy…

Sześć lat szkoły podstawowej upłynęło im na beztrosce i kombinowaniu jak tu przechytrzyć wszystkich i się nie uczyć. Mówiliśmy im o szansach, o przyszłości o satysfakcjonującym życiu, które można wieść (znacznie łatwiej) mając ciekawą, dającą radość, pracę, zabezpieczającą materialnie choćby na tyle, żeby strach o jutro nie zatruwał głowy i serca. Do tego jednak TRZEBA się uczyć. Z początkiem szóstej klasy, uprzedzaliśmy, że to rok, kiedy mają szansę powtórzyć przed egzaminami do gimnazjum wszystko, uzupełnić to, czego nie wiedzą, czego nie nauczyli się do tej pory. Efekt?... że zacytuję Adasia Miauczyńskiego "jak krew w piach" (za wikicytatami):

Adam: Może powtórzymy angielski?

Sylwek: Nie, no co ty, tato?

Adam: A odmień „być”.

Sylwek: No, daj spokój.

Adam: No odmień, no.

Sylwek: Weź się, tato.

Adam: No. Bo nie odmienisz.

Sylwek: Taa, nie odmienię.

Adam: No to odmień. No: I.

Sylwek:I.

Adam:Am.

Sylwek:Am.

Adam:I am.

Sylwek: No wiem, I am.

Adam:You are.

Sylwek:You are. No, sam powiem.

Adam: Ale nie mówisz.

Sylwek: Bo ty...

Adam: Co ja? Co ja?

Sylwek: Mnie stresujesz.

Adam: Ja cię stresuję, kurwa?! Uczysz się tego piąty rok w szkole i na kursach, i wszystko to jak krew w piach!

Sylwek: Taa, krew, od razu.

Adam: I bo czego to jest odmiana?

Sylwek: No jak czego?

Adam: No, jakiego słowa?

Sylwek: No słowa, normalnie.

Adam: Posiłkowego!

Sylwek: No.

Adam: Jakiego?!

Sylwek: Posiłkowego.

Adam: Jakiego posiłkowego?! To...

Sylwek:Am?

Adam:To be, kurwa, or not to be! O tym też nie słyszałeś?!

Tymczasem zderzyli się z rzeczywistością szybciej niż się spodziewali. Wiedząc, że posłanie ich do gimnazjum w rejonie (jednego z trzech ostatnich w województwie!) to oczywiste zmarnowanie i totalny brak jakichkolwiek szans za to gwarancja megakłopotów - przemeldowaliśmy ich do moich rodziców. Dzięki temu jeden ze stołecznych rejonów musiał ich przyjąć. Wybrali sobie profilowane klasy. Jeden matematyczno-informatyczną, bo matematykę lubi i chce być inżynierem, drugi - urodzony aktor i trefniś - wybrał profil artystyczno-humanistyczny. W błogim przeświadczeniu, ze oto Chłopcy zaczną swe pasje realizować pod uważnym okiem zaangażowanych pedagogów, którzy na pewno pomogą im rozwijać ich zainteresowania, przeżyliśmy wakacje. Na marginesie, naprawdę udane, bo i słońca pod dostatkiem i dużo byliśmy ze sobą wszyscy w Piątkę.

Pierwszego września grom z jasnego nieba! Chłopcy przeniesieni do jednej, do tego ogólnej klasy. Chętnych do klas profilowanych było wielu, decydował wynik egzaminu gimnazjalnego. Najpierw się wściekliśmy, po chwili zaczęliśmy myśleć realnie. Pragmatyzm wziął górę. Nie ma co się oszukiwać, w klasie o wysokim poziomie Chłopcy nie tylko będę mieli znacznie pod górkę, to do stresu rozwojowego dołożymy im stres związany z niską samooceną i borykaniem się z etykietką słabych jeśli nie najgorszych w klasie uczniów. Poza tym fakty są nieubłagane. Otrzymali słabe wyniki na egzaminie – to takie są tego teraz rezultaty.

Chłopcy dopytywali, czy coś z tym zrobimy, bo oni chcą, bo jak to tak ich przenieść, przecież oni sobie wybrali itp. itd. Ostatecznie wczoraj czara goryczy się przelała. Obaj zaczęli stroić fochy na to, że zaganiamy ich do nauki (umówmy się, na razie to light, chodzi przede wszystkich o odrabianie lekcji i czytanie kolejnych, przerabianych tematów z podręczników). Argumenty że wakacje się skończyły, że zaczęła się nauka a żarty dawno się skończyły – jak przewiduje standard - mieli w nosie.

Ostatecznie wytoczyliśmy fundamentalny argument w tej dyskusji.

- Odpowiedzcie sobie Chłopcy, dlaczego zostaliście umieszczeni w klasie ogólnej a nie w wybranych przez was profilowych? To właśnie efekt jednej z tych życiowych szans, której nie wykorzystaliście. Którą bezpowrotnie straciliście. To początek, jeszcze kilka wyborów przed wami. Jednak jeśli nie będziecie się uczyć TERAZ, kolejne będą znikać wam sprzed nosa. Nie uczycie się dla nas. Uczycie się dla was, dla waszej przyszłości. Od tego zależy co będziecie w życiu robić czy to, o czym marzycie, gdzie będziecie mogli się realizować czy też będziecie z trudem walczyć o każdy dzień, o przetrwanie i o godność.

B. – jak to typowe dla niego – nieco się przeraził i zadeklarował, że bierze się do roboty (inżynier), K. z nadąsaną miną i oczami pełnymi łez (aktor) poszedł do swojego pokoju.

Wiem, że jeszcze setki godzin takich rozmów przed nami, martwi mnie jednak, że mam poczucie nieskończonej jałowości naszych wysiłków. Dlaczego tak trudno przemówić dzieciom do rozumu? Dlaczego tak ciężko je zmotywować, zachęcić do nauki, do odnoszenia sukcesów, do wysiłku?

Najgorsze jest to, że nasze Dzieciaki mają realny potencjał. To są inteligentni (ale leniwi – typowe…), wrażliwi, empatyczni i obdarzeni wyobraźnią chłopcy!

Czy to my robimy błędy, czy też szkoła (jak ja nie cierpię naszego systemu szkolnego!) nie jest w stanie rozwinąć w naszych dzieciach umiejętności uczenia się?…

Prawdziwa orka na ugorze.

A przy okazji; nie miałam pojęcia, że słowo wychowywać ma tyle synonimów (za www.synonim.net): apostołować, belfrować, brać coś pod swoje skrzydła, brać kogoś pod swoje skrzydła, brać w opiekę, chować, chuchać i dmuchać na kogoś, cywilizować, dawać komuś wykształcenie, dawać na coś baczenie, dawać na kogoś baczenie, dbać, dochowywać, dogadzać, doglądać, dopatrywać, dopieszczać, douczać, edukować, edukować kogoś, formować, hodować, hołubić, humanizować, instruować, interesować się, kierować, krzewić cywilizację, krzewić kulturę, kształcić, kształtować, mamuśkować, matkować, mieć coś pod okiem, mieć coś pod opieką, mieć coś w swojej pieczy, mieć hodowlę, mieć kogoś pod okiem, mieć kogoś pod opieką, mieć kogoś w swojej pieczy, mieć na coś baczenie, mieć na kogoś baczenie, mieć nad czymś nadzór, mieć nad czymś opiekę, mieć nad kimś nadzór, mieć nad kimś opiekę, modelować, myśleć, nauczać, niańczyć, nie patyczkować się, nie pieścić się, nieść kaganek oświaty, obskakiwać, obznajamiać, ociosywać, odchowywać, ogładzać, ojcować, okrzesywać, opiekować się, opiekować się dbać, opiekować się kimś, osobowość formować, oświecać, otaczać coś pieczą, otaczać kogoś opieką, otaczać kogoś pieczą, otaczać kogoś troską, otaczać opieką, pamiętać, pamiętać o kimś, piastować, pielęgnować, pilnować, poduczać, poskramiać, posyłać kogoś do szkół, pouczać, pracować nad kimś, przechowywać, przekazywać komuś wiedzę, przeszkalać, przygotowywać, przysposabiać, przyuczać, rozciągać nad czymś nadzór, rozciągać nad czymś opiekę, rozciągać nad kimś nadzór, rozciągać nad kimś opiekę, roztaczać opiekę, roztaczać sprawować nad czymś nadzór, roztaczać sprawować nad czymś opiekę, roztaczać sprawować nad kimś nadzór, roztaczać sprawować nad kimś opiekę, rozwijać, sprawować nad czymś nadzór, sprawować nad czymś opiekę, sprawować nad kimś nadzór, sprawować nad kimś opiekę, szerzyć cywilizację, szerzyć kulturę, szkolić, temperować, troszczyć się, troszczyć się o kogoś, trzymać dyscyplinę, trzymać krótko, trzymać w ryzach, uczłowieczać, uczyć, uczyć kogoś dobrych manier, udzielać komuś lekcji, ukulturalniać, urabiać, usługiwać, uszlachetniać, utrzymywać, wdrażać, wpływać, wprowadzać cywilizację, wprowadzać kulturę, wychowywać w dyscyplinie, wykładać, wykształcać, wyprowadzać, wyprowadzać kogoś na ludzi, wywierać wpływ, wziąć w opiekę, zajmować się,

Witaj szkoło ;)

2015-09-02T10:13:00.002+02:00

Nowy rok szkolny rozpoczęty. Odkąd mam dzieci, zupełnie inne towarzyszą mi emocje w związku z tym faktem. Do tego dzisiejszy pierwszy września jest szczególny także dlatego, że K poszła do szkoły średniej a Chłopcy do gimnazjum. Ależ te dzieciaki rosną!

Dla K. podręczniki i zeszyty kupione – portfel przeżył krótki zawał, ale dziecko zostało wyposażone i odstawione do internatu. Chłopcom podręczniki funduje Podatnik. Wspaniale. To dobrze, że wreszcie lobby wydawnicze przestaje dyktować swoje warunki. Co prawda już słyszę głosy malkontentów (choćby moja Mama), że gminy za późno dostały pieniądze, że szkoły nie zdążą, że to pic na wodę. U nas w szkole wszystko gra, a jeśli gdzieś są faktycznie problemy to przejściowe, bo ukaz jest i zadanie będzie zrealizowane. Posłuchałam narzekania, wyrzekania itp. ostatecznie na moje pytanie gdzie są 3 miliony mieszkań – usłyszałam, że nie można tego porównywać… Aha.

Piękne lato się kończy – nie pamiętam takiego pięknego w cały swoim życiu.
Tyle słońca, ciepełka, jakiejś pozytywnej energii. C U D O W N I E.

A narzekań tych, którym nasze tropikalne temperatury przeszkadzają, przyznam, nie mogę słuchać. Ja napawam się każdą chwilą i ładuję akumulatory. Nie raz te wspomnienia ratowały mnie marznącą na przystanku zimą. Gdy siecze w twarz zmrożony śnieg, gdy brodzę po kolana w śniegu, żeby dojść do cywilizacji – sięgam po te wspomnienia i niemal fizycznie czuję, że temperatura się podnosi.

W ogóle jestem jakaś taka pozytywna. A co? A może na przekór wszystkim malkontentom…

Do tego dostałam od Z. prezent. Pracował nań 3 miesiące i wykonał mi własnoręcznie przepiękny, ośmiometrowy maszt flagowy (najwyższy w powiecie J ). Flaga wisi. Zgodnie z przepisami, w nocy jest oświetlona, więc nie musi być opuszczana po zmroku. Jest pięknie!

A na marginesie jeszcze: w sposób nieuprawniony zostało wykorzystane zdjęcie mojego kurnika i zamieszczone na stronie jednego z Gminnych OPS. Zareagowałam, przeprosiny i rekompensatę otrzymałam. Pięknie. Wiara w ludzi trzyma mnie przy życiu w tej zwariowanej rzeczywistości.

PS. Z pszenicą... już nie tak ortodoksyjnie :) Ciasto drożdżowe, placek ze śliwkami, makarony... Ale tam, gdzie się da, unikam ;)

Pszenico... nie wracaj... pleaaaaaase

2014-12-17T12:41:00.000+01:00

Dobrze, przyznam się… bywa ciężko.

Zaczynam śnić o… pszenicy.

Jak to się zaczęło?

11 sierpnia zaczęłam nową pracę. W wakacje natomiast wpadła mi w ręce książka Williama Davis’a „Dieta bez pszenicy”. Zaraz potem "Kuchnia bez pszenicy".

Czytałam z wypiekami na twarzy i na bieżąco dzieliłam się z Zet wyczytanymi rewelacjami. W głowie mętlik. Stwierdziłam: nowa praca, nowe życie :)

I… postanowiłam odstawić pszenicę.

Z. obiecał dotrzymać kroku (choć mu nie wierzyłam ;) ). Właśnie minęło 4 miesiące na diecie bez gliadyny (składnika pszennego glutenu – sprawcy wszystkich nieszczęść).

A u nas? ZMIANY!

Zgodnie z zapewnieniami autora, płynącymi z bogatego klinicznego doświadczenia liczyliśmy na cudowne uzdrowienie naszych steranych dotychczasowym, pszennym życiem ciał. Okazało się, że niemal wszystko sprawdziło się w praniu. Zniknęła ociężałość po jedzeniu, stawy znowu zaczęły działać, ciało zyskało lekkość (u Z dosłownie, bo po 6 tygodniach bezpszennej diety stracił 10 kg! bez żadnych dodatkowych wyrzeczeń!!!).

Rano budzimy się niezardzewiali, poprawił mi się wzrok (zdarza mi się czytać bez okularów, a ostatnio nie było już to możliwe), Zet zaczął śnić a ja polubiłam spacery.

I wszystko gra i buczy jak mawiają starożytni górale, tylko… że ja… marzę o tagliatele… i o pierogach… i o uszkach… Wszystko przez te święta!!

Cóż, już usłyszałam, że jestem cienias i się poddaję. Żeby była jasność: NIE PODDAŁAM SIĘ!!! … jeszcze ;)

Co więcej, wiem, że dyspensa skończyłaby się smutno: bólem brzucha (bo już wymieniła się flora bakteryjna) i złym samopoczuciem :( Ale i tak nie wiem czy jak pojedziemy do naszych Przyjaciół do Toskanii (cały czas wyjazd w planach Asiulka!) zdołam się oprzeć włoskiej pizzy, włoskiej paście i bruschetta’ie. Czas pokaże...

Póki co wiskamy z Zet sieć i wyszukujemy smakowitych przepisów, w których konsekwentnie – jak dotąd – mąkę pszenną zastępujemy innymi. A bogactwo przeróżnych mąk jest niesamowite! Naprawdę.

Myślę także, że wkrótce powrzucam jakieś przepisiki już przez nas wypróbowane. Bezpszenne i pyszne.

Święta i po świętach

2014-04-25T11:56:00.005+02:00

Po Świętach...

źródło: facebook

...a ja nawet nie próbuję być systematyczna z moimi wpisami. Moje życie bowiem jest tak wypełnione i pędzi, że gdy na chwilę się zatrzymam i pojawia się jakaś refleksja – to dzielę się nią z tym, kto „pod ręką”. A że chwilowo nikogo obok, to pisze sobie…

Pięknie dni nam nastały.

SŁOŃCE, dzięki któremu chce się żyć, tworzyć, marzyć i kochać.

Święta – jakiekolwiek – to zawsze czas, kiedy można zwolnić tempo. Kolejne święta (podobnie było bożonarodzeniowymi) udaje mi się wyrwać z powszechnego nurtu histerycznych przygotowań. Nie znaczy to, że mam w pogardzie jakiekolwiek przygotowania. O nie! Dom wysprzątany został. Oczywiście. Choć przyznam, że mogłam - dzięki wizycie Przyjaciół tydzień przed świętami - rozłożyć siły. Już wówczas bowiem przeprowadziłam większość działań porządkowych w domu i o(za)grodzie. Zrobiło się jasno, wiosennie i optymistycznie. Przed samymi świętami „przeleciałam” już tylko te okna, które kocury zdążyły osmarkać nosami a pies wypaciać łapami, starłam kurze a dzieciaki odkurzyły chałupę.

Ostatecznie w piątek i sobotę wykonałam zadania kulinarne, ograniczając liczbę i ilość potraw do naszych możliwości poddawanych weryfikacji przez ostatnie lata. Był więc tylko żur i kaczka w jabłkach i pomarańczach z buraczkami oraz zapiekanymi ziemniakami ze świeżym oregano, rozmarynem i czosnkiem. Były dwie sałatki: śledziowa i jarzynowa. Był sernik z wiórkami kokosowymi i coś, co okazało się istną ambrozją, z czego przepisem zmierzyłam się pierwszy raz życiu: PASCHA. Boski smak, wzbogacony rozkosznie chrupiącymi migdałami i włoskimi orzechami obranymi ze skórki. Mniam.

Niespodziewanie też, prawie spontanicznie, pierwszy dzień świąt spędzili z nami moi byli teściowie. Jak widać mając nawet dwóch synów z nowymi synowymi, święta można spędzić z byłą synową :) Było fantastycznie, rodzinnie i po prostu dobrze.

Pozostając w błogim świątecznym rozkołysaniu, zakończyliśmy obchody świąteczne wypadem w poniedziałkowy wieczór na występ Piotra Bałtroczyka, który niezmiennie będąc entuzjastą i propagatorem życia z procentami za pan brat – o dziwo – zaprezentował naprawdę świeże anegdoty i gestorelacje. Co prawda trochę zabrakło może Vaneski i Dorianka, ale było fajnie :) Tym bardziej fajnie, że zostawiając pierwszy raz w życiu Chłopców samych w domu, wszystko - łącznie z Dziećmi i zwierzętami - zastaliśmy w idealnym zdrowiu i porządku.

Wtorek – mimo, że w planie przeleżany i rozleniwiony – zakończył się dodatkowymi działaniami porządkowymi. Z. zdemontował niepotrzebne już dawno anteny, które straszyły swoimi szkieletami, dzięki czemu będę mogła – wykorzystując pozyskany materiał – cieszyć się masztem na flagę, którego od jakiegoś czasu silnie pożądam. Czy to przypływ uczuć patriotycznych, czy inna forma choroby – nie wiem. Chcę mieć maszt i kropka.

Przed nami kolejny długi weekend!!! A tymczasem w pracy ciężko zrobić cokolwiek, bo na wiele osób padł pogrom i inne zarazy. Chorzy. Dziwne, że akurat między świętami i weekendem… Hm. Ale może nie powinnam być złośliwa, bo jeśli naprawdę odchorowują świąteczne obżarstwo albo inne ścierwo ich toczy…?

W naszych planach pracowity weekend. Jeśli pogoda pozwoli, zaaranżujemy przytulniej kącik grillowy, wszak w najbliższych dniach może okazać się mocno eksploatowany. W długi weekend spodziewamy się Tych i Owych. Niechaj wpadają u nas zawsze dobra kawa i jedzenie!

A jak starczy jeszcze czasu, zaszyję się gdzieś w kąciku z moim Kindelkiem (a propos: jak mówiłam, tak zrobiłam; poprzedni oddałam Z. a kupiłam paperwhite’a :D ....natomiast Amazon... nadal nie wywiązał się… premii niet).

Ulec to nie grzech... w pewnych szczególnych okolicznościach ;)

2014-02-26T12:55:00.002+01:00

Mam! Wreszcie mam dobry pretekst, żeby reaktywować nowym wpisem swój blog :)

Pretekst był potrzebny, bo ilekroć chciałam w ostatnim czasie coś napisać - a robiłabym to pod wpływem emocji, których zabarwienie w ostatnim roku było raczej minorowe - zapiski byłyby smętne, refleksyjne i nie nadawałyby się do czytania przez białego człowieka, potrzebującego wytchnienia, humoru i dystansu.

Były Walentynki, prawda? Cały świat w czerwieni i dekoracjach, podobnie festyniarskich jak w BożeNarodzenie, tymczasem dostałam od Z. coś, wobec czego zapierałam się dotąd zadnimi łapami.

Twierdziłam, że to nie dla mnie, że absolutnie nie jestem gadżeciarą, że co ja zrobię, jak już nie będzie można kupić innego telefonu niż smartfon, że świat powariował by dwuletni komputer to już był złom, że wykluczone, że musi być ciężar, szelest, zapach i przecież ja mażę po marginesach i zaginam rogi, i jak kto by miało być bez tego wszystkiego???!!!

A tymczasem dostałam mail: „… moim zdaniem przeżegnaj się i kup...„

I kupiłam.

Na Allegro (by już chyba tylko żarcia nie kupujemy w sieci) swojego pierwszego Kindle’a.

Z rozmysłem piszę „pierwszego”, bo jeśli nie dostanę paper-white’a od Amazona za reklamę jaką im robię, to na pewno kupię kolejny czytnik i będę swoich bliskich namawiać lub obdarowywać tym cudownym ustrojstwem. Oczywiście warunkiem jest to, ze trzeba lubić czytać, ale jak „nie czytasz, nie idę z Tobą do łóżka”. (Niestety zasada ta nie dotyczy moich najmłodszych pociech, które przed książką w dowolnej postaci uciekają jak diabeł przed święconą wodą :( a do łóżka pchają się z wizgiem). Innymi słowy, niewielu mam znajomych, którzy nie lubią czytać, a jeśli tak już jest, to muszą być obdarzeni innymi cenionymi towarzysko walorami.

Od Walentynek jestem szczęśliwą posiadaczką biblioteki mieszczącej się w mojej torebce, dostępnej w każdej chwili. Już mi nie straszne kolejki, nudne zebrania ;) i inne tego typu rozrywkowe okoliczności. Czytam, czytam i z każdą kolejną książką widzę jak szybko ten wydatek się amortyzuje. Książki, które dotąd kupowałam skutecznie drenowały rodzinny budżet, zapełniały domowe półki w dwuszeregu i wpędzały mnie w rozstrój nerwowy i wyrzuty na sumieniu.

No i tyle miałam do powiedzenia. Wracam do lektury :)

...urzekający zapach pieczonych ziemniaków...

2013-07-15T12:51:00.001+02:00

Uważne i ważne trzy tygodnie.

Dzisiaj o zmroku mija trzytygodniowy negatywny czas, który według filozofii Kabbalah od dzisiejszego zachodu słońca do zachodu słońca jutro zostanie zakończony akordem negatywnego kosmicznego okna. Niemal przyczajona przeżyłam te trzy tygodnie, powstrzymując się od uciech, słodyczy i alkoholu. Nie licząc urodzin Chłopców, którym – z oczywistych względów nie towarzyszył alkohol - tego jednego dnia, na słodycze (tort) i uciechy (gry i zabawy w plenerze) udzieliłam sobie dyspensy.

Poza tym był to czas pracy duchowej.

Urodziny Chłopców był wydarzeniem tyleż radosnym co bardzo towarzyskim. K. była na trzydniowej przepustce, ponieważ bardzo chciała świętować z braćmi ich wejście w świat nastolatków :) A pod dachem naszego domu zgromadziłam ważne dla nas i serdeczne dla Rodziny osoby. Była moja Mama, była Justynka z Asią, była Maria z Markiem, wpadła też na chwilę Eliza. Patrzyłam na wszystkich Gości i na moich Najbliższych z wielką radością i z nieopisanym poczuciem spełnienia.

Pogoda wspaniale dopisała. Słońce towarzyszyło przez cały dzień ale nie było uciążliwe. Po części obiadowej całe towarzystwo z wyjątkiem Mamy – która zarezerwowała sobie rolę jurorki – oraz Marka, który smartfonem kamerował cały event (po czym już w domowym zaciszu swym zmontował i opatrzył komentarzami ponad półgodzinny reportaż!) zostało wciągnięte w misję budowy dwóch kartonowych domów. Okazało się przy tej okazji dwa dni wcześniej, kiedy organizowałam kartony z myślą o tej zabawie, że moje małe jeździdełko jest nieprawdopodobnie pojemnym autkiem. Ilość kartonów, które udało mi się przewieźć za jednym zamachem, nie licząc trzech, czterech, które tytułem wpisowego dowiozła Maria, wystarczyły (z naddatkiem) do skonstruowania dwóch imponujących rozmiarów budowli.

Potem przyszedł czas na torty i prezenty. Przy tych ostatnich chłopakom odebrało na chwilę mowę (szybko wrócili do siebie :) ). Po konsumpcji impreza przeniosła się nad rzekę, gdzie przygotowaliśmy ognisko.

co prawda to nie nasze ognisko, ale wyglądało łudząco podobnie (nawet nasza rzeka jest w takiej samej odległości od paleniska ;) a teraz nie mam dostępu do własnych zdjęć- skorzystałam więc z niezawodnego internetu :)

Graliśmy w kalambury a pod wieczór do żaru wrzuciliśmy ziemniaki. Wstyd nas zdjął, gdy okazało się, że Chłopcy pierwszy raz jedli pieczone w ognisku ziemniaki. Jak to się stało, po ponad siedmioletnim mieszkaniu w plenerze i dwukrotnych wyjazdach na obozy zuchowe?! – tego nie wiem.

nasze ziemniaczki wyglądały tak samo ;) ale wszyscy żarli i nie było komu fotografować :)

Ziemniaczek, masło i sól – nie pierwszy raz w moim życiu – okazały się hitem imprezy.

Na zakończenie nie obyło się bez "rytualnego palenia kartonowych domostw, tradycji znanej i kultywowanej w naszej gminie od stuleci" (cytat z reportażu Marka).

Co prawda miejsca na ognisko przez cały dzień musiały strzec dwa ustawione „na lipę” ogrodowe krzesełka, to jak się okazało przedsięwzięcie miało sens, bowiem kilka ekip samochodowo-wędkarsko-piwnych już chciało skorzystać z wystrzyżonej trawki i uprzątniętego paleniska. Gdybyśmy jak reduty nie bronili tego skrawka trawy to z kalamburów, ogniska, ziemniaków i przedniej zabawy – byłyby nici.

Nie pisałam dwa tygodnie temu o tym, że po tygodniowej walce z wirusem grypopodobnym, straciłam całkowicie węch (!). Na szczęście, po serii bolesnych zastrzyków (nie mylić z wścieklizną) zaczęłam węszyć jeszcze prze urodzinami Chłopaków. Koszmar się skończył, choć byłam mocno przerażona, bo pozbawiona węchu nie miałam melodii na gotowanie, nie mówiąc już o zerowej przyjemności z jedzenia, za którym przecież przepadam. A zdecydowałam się o tym napisać z dwóch powodów: po pierwsze uważajcie na tego dziadowskiego wirusa, po drugie jakby zdarzyło się Wam coś podobnego od razu idźcie do lekarza, najlepiej na ostry dyżur. Dowiedziałam się bowiem, że w kwestii układu nerwowego, każda, najmniejsza zwłoka może mieć opłakane skutki. Eliza – która poza tym, że jest naszą przyjaciółką, jest też laryngologiem z blisko półwiecznym stażem – od razu wypchnęła mnie na ostry dyżur i bez mrugnięcia okiem, czy odrobiny współczucia, kłuła dziesięciokrotnie moją dupinę. A wirus to naprawdę paskudny, bo każdego, kogo zaatakuje robi mu jakąś krzywdę. Przy czym dotyczy to – jak widzę z moich obserwacji – tylko dorosłych. Dzieciaki (bo cała nasza trójka go zaliczyła) przechodzą choróbsko umiarkowanie lekko, dorosłych natomiast po prostu zwala z nóg.

A tego lata na świecie jest pięknie bo pogoda w kratkę (jak lubię). Jest ciepło, słońce świeci prawie codziennie, deszcz podlewa ogród i wyręcza mnie w tym obowiązku. Drażni mnie trochę jak słyszę narzekania, że pogoda nie może się zdecydować, że ani upał ani deszcze. O co chodzi? Przecież to nasze piękne kontynentalne lato! Cieszę się nim jak nigdy, może dlatego, że żyję rzeczywiście uważnie. I choć muszę chodzić do pracy – zupełnie mi to nie przeszkadza.

Pozytywne nastawienie i moc witalnych sił (choć może to też skutek zastrzyków, które według ulotki podaje się także rekonwalescentom) wprost mnie rozsadzają. Do tego stopnia, że niemal ze śpiewem na ustach, umyłam w sobotę wszystkie (W S Z Y S T K I E) okna!

Za to w niedzielę, z równym entuzjazmem (i co ważne) z czystym sumieniem, przez cały dzień!!! (nie licząc przerw na przygotowanie posiłków) przeleżałam w hamaku z książką.

...to prawda, to nie jest mój hamak... ale czułam się wczoraj jak właśnie w takim ( z internetu :) )

Łyknęłam „Stan zdumienia” Ann Patchet i na szczęście - beznadziejny opis książki na Merlinie - przeczytałam dopiero teraz, żeby przypomnieć sobie nazwisko autorki. Książka jest wyśmienita. A recenzje będą chyba zawsze czytać PO.

Tym samym po ostatnim weekendzie, zebrałam siły na nowy, optymistyczny tydzień. Gdyby nie Z. złożony wirusem i leżący sam w domu, byłabym niewypowiedzianie szczęśliwa. Ale po południu będziemy w komplecie.

A jutro?
Jutro pijamaday!! :)

Koniec roku szkolnego czyli jak można inaczej spędzić początek wakacji

2013-06-28T14:31:00.000+02:00

Od dwóch dni we trójkę z Chłopcami jesteśmy zasmarkani, zakaszleni i w ogóle niespecjalnie nadajemy się do czegokolwiek. K. przyniósł kataralnego cosia, potem dołączył B. na końcu ja (choć kto wie czy to koniec, czy Z. też do nas dołączy). Jakiś wirus postanowił umilić nam początek wakacji. W związku z powyższym nawet nie mieliśmy zamiaru wybierać się do stolicy po świadectwa szkolne. Nasza Córcia ma dwie poprawki na wakacje. Jeśli da radę super, jeśli nie - też nie będzie tragedii. Wyszliśmy wszyscy z założenia, że może i lepiej byłoby powtórzyć drugą klasę gimnazjum a nie przechodzić na siłę do trzeciej. Jak będzie, zadecyduje K. bo to od niej zależy czy przygotuje się do egzaminów poprawkowych.

W domu tymczasem mały szpital. Kaszlemy jak gruźlicy, stos zasmarkanych chusteczek rośnie a na świecie tak pięknie!
Wyszłam do ogrodu wyrzucić śmiecie i nie mogłam się oprzeć by chwycić aparat i nieco rozgorączkowanym okiem uwiecznić to jak przepysznie prezentuje się zieleń w ogrodzie :)

Aura łaskawa dla ogrodu, w nocy pada deszczyk w dzień świeci słońce. Cóż może być piękniejszego niż takie widoki!

Pola i Filemon też najchętniej nie wracają ogrodu:

dlaczego truskawki są takie drogie?!

2013-06-14T10:04:00.000+02:00

Porażająco długa przerwa w moich zapiskach.

Aż mi wstyd.

Już kilka razy przymierzałam, żeby opisać co się dzieje i ostatecznie gdzieś w funkcji czasu moje niedokończone posty nienadążały za rzeczywistością i przepadały. Głupio mi tym bardziej, że mam kilku wiernych podczytywaczy, których takim swoim postępowaniem zaniedbuję szczególnie. A sama wiem co to znaczy, gdy mam jakiś ulubiony blog i autor nagle milknie na dłuższy czas... Trochę mi wtedy smutno a trochę czuję się wystrychnięta na dudka :) Na swoje usprawiedliwienie powiem tylko, że dzieje się dużo, a w tym wszystkim ja ze swoją kontemplacyjną naturą nie daję rady by wszystko przetrawić i do tego jeszcze opisać. Nie mówiąc już o czytaniu tego co piszą inni blogowicze. Teraz mam spore zaległości do odrobienia na jednym i drugim froncie.

Nie mam chyba wyjścia, tylko systemem listowym wymienię i opiszę co się wydarzyło w ciągu ostatnich kilku tygodni.

W między czasie były urodziny jednej z moich chrześnic. W tym celu udałam się na ukochane i bardzo przeze mnie ostatnimi laty zaniedbane Koło. (wychodzi na to, że wszystko i wszystkich zaniedbuję… hm.) Wynalazłam piękny zestaw śniadaniowy dla młodej panienki oraz pozłacane puzderko. O ile moja jubilatka może nie umrze z zachwytu nad skorupami od chrzestnej, o tyle jak już będzie dorosłą kobietą, powinna docenić taką pamiątkę. Zresztą co po prezencie, po którym szybko zaginie pamięć.

Dłuuugi weekend i byczenie się. Oooo, to były fajne dni. Trochę pokrzątałam się w domu, trochę w ogrodzie. Niestety za mało czasu zostało mi na książki, ale wypoczynek był potrzebny nam wszystkim. W piątek z M. pojeździłyśmy po świecie. Umówiłyśmy się na 6 rano i pogrzmiałyśmy na giełdę kwiatów po sadzonki do ogródków. Na dyżurze z Chłopcami, którzy mieli w szkole wolne, zostało drugie M. (znaczy druga połowa od M), które to M. szantażem swojej białogłowy zostało przymuszone do wzięcia na ten dzień urlopu (Ups!). Wracając zahaczyłyśmy o supermarket i zrobiłyśmy tygodniowe zakupy, ze wskazaniem na prowiant potrzebny na zaplanowany na dzień dziecka piknik. Potem zaliczyłyśmy kilka szmateksów i obkupione, zmęczone i szczęśliwe zameldowałyśmy się naszym mężczyznom.

K. wyjechała – o tym już pisałam. Nie pisałam jednak o naszym spotkaniu w dzień dziecka. To był cudowny dzień, przygotowałam rzeczony piknik, z którym pojechaliśmy do K. zabierając po drodze moją Mamę. Na miejsce dojechali jeszcze drudzy Dziadkowie. Dorośli mieli co najmniej taki sam fun z imprezy ja Dzieciaki. Mimo, że przeganiał nas deszcz od stołu (bo udało nam się znaleźć park ze stołami i ławami, więc piknik odbył się w wersji bezkocykowej – choć i na tę okoliczność byłam przygotowana). Dobrze jednak, że znaleźliśmy trochę cywilizacji, bo o ile moja Mama jest rzeczywiście harcerką mimo swoich 75 lat, to moja ex-teściowa jeśliby usiadła na kocyku, to z tym kocykiem trzeba byłoby (jak mówią chłopcy „trzebało”) ją odtransportować od razu na ortopedię L Spotkanie było r e w e l a c y j n e. K. zadowolona, rozgadana (to zmiana!), uczuciowa, wręcz wylewna (jeszcze większa zmiana :) ). Dostałam od Niej piękną laurkę na dzień matki oraz list. List piękny, mądry i do tego analogowy (!). Po powrocie do domu przeczytałam go (zgodnie z instrukcją dziecka, „jak wrócisz mamuś do domu, to go przeczytasz”). Wzruszyłam się – o co u mnie i tak nietrudno, skoro ryczę na kreskówkach – ale treść i miłość jaka w nim była zupełnie mnie rozmiękczyła. Oczywiście usiadłam od razu do odpowiedzi. A dzień to był szczególny! Bowiem równo piętnaście lat wcześniej, po raz pierwszy w życiu miałam swoją małą Córeczkę w objęciach. O tamtego dnia K. jest moją córką.

Sprawa w sądzie i oczekiwanie na postanowienie. Kiedy indziej o tym więcej.

Spotkanie klasowe. OOOO się działo! Co prawda nie dopisało wiele osób, ale z kilkoma dziewczynami (bo to sam babiniec się spotkał, zresztą chłopaków w klasie i tak było na lekarstwo) nie widziałam się od matury. A to już 25 lat!!! Wiem, że zabrzmi to nieprawdopodobnie (alby chyba tylkodla podczytywaczy poniżej 30 rż.), nic się nie zmieniło! Czułyśmy się, ba! zachowywałyśmy się jakby nie było tego ćwierwieku, jakby nie było różnych – niekiedy nawet ciężkich przeżyć - które stały się udziałem kilku z nas. Po prostu wypadłyśmy na spotkanie po lekcjach! Było bosko! Obiecałyśmy sobie, że nie tylko ze względów estetycznych (;) ) nie możemy czekać do następnego spotkania kolejnych 25 lat. Mam nadzieję, że uda nam się spotkać znowu niedługo.

Urodziny Wróżyka. Impreza w terenie. Nie ma wątpliwości, że Wróżyk ma konszachty z Tym na górze. Nie wiem doprawdy jak to zrobiła, ale w weekend, kiedy Warszawę pochłonęła woda, ona wykroiła w sobotnie popołudnie piękną, bezdeszczową aurę. Było ognisko, było piwsko (ja niestety byłam solo bo Z. został na dyżurze z Chłopcami), było obłędne jedzenie i super towarzystwo. Prezentowe show Wróżyka to osobna kategoria widowisk z rodzaju ”światło i dźwięk” :D Ostatnim razem, pięć lat temu, również były obchody centralne Jej urodzin i wówczas po raz pierwszy widziałam Agę w swoim imprezowym żywiole. Spieszę więc wyjaśnić ciekawskim cóż to jest to „prezentowe show”, choć nie mam złudzeń, że najbarwniejszy opis nie jest w stanie opisać tego, co Ona wyprawiała. Otóż przychodzi wieczorem, około 23-ciej moment, gdy Aga postanawia otworzyć oraz zaprezentować otrzymane podarki. W tym celu zorganizowane zostało dodatkowe oświetlenie, aby podmiot liryczny był najlepiej widoczny dla wszystkich gości. I tu się wszystko zaczęło. Jej latorośl, Filip, podawał kolejne dary, krocząc krokiem Kacpra, Baltazara czy innego króla. Wróżyk gestami rodem z tragedii greckiej, rozrywała opakowania i czy nadawało się to bardziej, czy zupełnie się nie nadawało, starała się to przymocować do swojej garderoby. Z oczywistych względów, kolczyki tudzież torebka nie stawiały oporu i jubilatka błyskawicznie przyodziała się w nowe ozdoby. Problem zaczął się z lusterkiem, słojem na różne różności czy maszyną do szycia Łowicz (audycja zawiera lokowanie produktu). Tutaj jednak w sukurs przyszły kokardki przytroczone do opakowań, które jak te motyle ;) przysiadły na Agnieszkowym dekolcie. I Tyle tego było. Uważam, że to piękny gest wobec gości, którzy widzą jak obdarowana się cieszy na widok kolejny prezentów. Niestety patent ma Aga. Choć jestem zachwycona tym zwyczajem, nie wiem czy dokonałabym tego na swoich urodzinach z równym wdziękiem. Po tym wieczorze zaczęło czuć się jak nałogowiec w ciągu. Piątek - impreza, sobota - impreza, na niedzielę zaplanowana - impreza. Na szczęście ta ostatnia już Z. I choć i w piątek i w sobotę było fajnie, to naprawdę byłoby super, gdyby był ze mną Z.

Kolejny weekendowy dzień spędzony z MiM i obiecanymi dla nich pączkami. W zasadzie nic dodać, nic ująć. Pączki były, udały się jak chyba jeszcze nigdy i zostały pożarte. To, że nikogo nie rozbolał brzuch po sporej dawce drożdżowego gorącego ciasta jest zastanawiające. Choć mam swoją teorię. Może to jest jak z wódką pitą w dobrym towarzystwie, po której nie ma nazajutrz kaca? J

A w pracy wyjątkowo ciężki tydzień. Nie będę ściemniać. Odwykłam. Ot co! Pracuję codziennie zastępując swoją projektową szefową, która jest na urlopie. Jeszcze bardziej doceniam luksus pracy trzy dni w tygodniu. Do tego od wczoraj rodzę – z przerwami – piasek. Niestety kamica przypomniała sobie o mnie po dekadzie. Cóż, muszę swoje odcierpieć licząc, że na piasku się skończy. Trochę zemściło się na mnie, że za mało piję jak zrobiło się ciepło. Obiecuję. Poprawię się.I z piciem i z pisaniem.

Aha i do tego truskawki ciągle są takie drogie :(

osobiście...

2013-05-21T11:58:00.000+02:00

A w ogóle życie to takie zaskakujące jest:

... pogoda piękna...

... K. daleko...

... Z. zdrowy i ciągle kocha...

... szkoła stara...

... Betty i Karolina czekają...

... Ojciec wreszcie skapitulował z jazdą samochodem...

I do tego wszystkiego Maria, czyli M.

I jak mam to „wszystko żyć”?

Tyle na mnie spadło różnych wrażeń i emocji, że nie wiem od czego zacząć. Mam poczucie, jakby jakaś tama wezbrana pękła i wszystko naraz na mnie spadło do przeżycia. Dramatu nie ma, zwłaszcza, że żadna tragedia się nie wydarzyła. Ale jakoś mam poczucie braku czasu na przeżycie wszystkiego w swoim tempie. O właśnie! To mi trochę doskwiera.

Pogoda jest piękna. Słońce zachwycające, nawet beton w mieście jakiś taki mniej smutny. Może dlatego, że zieleń jeszcze bardzo soczysta i „ociepla” wizerunek stolicy. Już nie pamiętam o zimie, a lato będzie bez K.

K. „zagospodarowuje się” w sanatorium. Wczoraj zrobiła furorę w szkole (wygląda na to, że faktycznie macierzyste gimnazjum ma całkiem niezły poziom), więc nauka Jej zupełnie nie stresuje. Na miejscu siłownia, basen raz w tygodniu (w piątek K. pokaże dzieciakom jak się pływa, oj pokaże:) ), osobisty terapeuta, cudowna siostra przełożona (zwana przez panią Kierownik – Kapralem), dzieciaki otwarcie przyjmujące do swojego grona K.

Dziecko się czuje bezpiecznie. Dziecko jest zaopiekowane. Dziecko jest daleko. Tęsknimy. K. my z Z. i Chłopcy. A to dopiero pierwsze dni. Przed nami jeszcze osiemdziesiąt (!)

Wczoraj byliśmy z Z. w Łodzi. Jak co sześć miesięcy. A teraz już nas tam nie chcą! A ściśle: nie chcą tam Z. Hura! Po pięciu latach bez wznowy, teraz co sześć miesięcy badanie USG i analizy na miejscu. Przedziwne uczucie, że już nie będzie wycieczek do Łodzi. Z jednej strony niepokój, który zawsze nam towarzyszył w drodze do, a potem cudowny czas szwendania się za rękę i powrotu do domu jak po randce. I teraz już koniec.

Musimy więc sobie wymyślić jakąś inną trajektorię i powód wspólnych wypadów :) Tym razem już bez stresu w drodze „tam”.

Z. jest zdrowy!! I wciąż mnie kocha!! A tego się nie leczy :) na szczęście!

Dzisiaj przed pracą udałam się na sentymenetalny spacer do swojego ogólniaka. Za trzy tygodnie 25-lecie matury i jubileusz pięćdziesięciolecia szkoły. Pojechałam więc z ciekawości jak szkoła już się do tego przygotowuje, czy są jakieś dodatkowe informację o „obchodach centralnych” itp. A tu niespodzianka. Miejsce się zgadza, adres się zgadza, budynek też, obok piękny, wybudowany na miejscu szkolnego basenu ośrodek sportowy, ale numer szkoły się nie zgadza! Bo w tym miejscu mieści już zupełnie inna szkoła. Okazało się, że moje L.O zostało przeniesione w nowe miejsce.

Udałam się jednak na wspominkowy spacer po szkolnych śmieciach. Już w progu uderzył mnie znajomy widok. Posadzka. Ta sama, którą zapamiętałam pierwszego września 1984 roku. I wszystko było wzruszające, i łza w oku błyszczała do momentu jak weszłam na korytarz. A tam, kurcze, czas się zatrzymał. A właściwie czas przestał istnieć. Na ścianach ta sama farba, (i kolor i stan, wskazujący na brak jakiegokolwiek remontu od ponad trzech dekad!) Zapamiętałam tę lamperię na korytarzu z przerw przesiedzianych na linoleum przed klasami i z oczekiwania na wyniki ustnych matur. Ale to już nie są sentymenty. Moja szkoła wygląda jak trup! Rozkładające truchło, z którego odpada ciało, które jest odrażające i nie nosi śladów jakiejkolwiek urody. Przeszłam wszystkie korytarze, zajrzałam tak gdzie się dało, poszłam do stołówki. I wyszłam oszołomiona. I smutna.

Dla czystej formalności pojechałam pod nowy adres szkoły. Ale to już nie moja bajka. Tam nie ma moich wspomnień, te mury to już obcy budynek, dla mnie bezduszny i nic nie znaczący. Do tego nie uczy już żaden „mój” nauczyciel. To dobrze, że odbyłam tę wycieczkę w taki piękny dzień jak dziś. Gdyby padało, płakałabym razem z deszczem.

Już dwa razy dzwoniła Betty. Kiedy do mnie przyjedziesz wreszcie? Pyta. A ja nie wiem kiedy, a bardzo spotkania z nią są dla mnie ważne. Za chwilę kończy się jej urlop zdrowotny i wróci do szkoły. Muszę wygospodarować czas na wizytę. Bardzo tego chcę. Karolina już nawet nie dzwoni. Ważko, przyjadę któregoś wieczoru w tym tygodniu, obiecuję. Pamiętam o Tobie Kochana.

No a ojciec skasował znak drogowy. Jak to dobrze, że zatrzymał się na nim a nie na człowieku. Od lat powtarzałam Mamie, że nie powinna pozwalać mu jeździć autem. Jej argumentacja o atrybutach gasnącej już męskości i jedynej rozrywce jaką ma ojciec zupełnie mnie obezwładniały. Niestety dopiero takie zdarzenie skłoniło ojca do refleksji. Mam tylko nadzieję, że naprawdę już nie usiądzie za kierownicą. Jestem zdania, że od pewnego wieku, lub po przebyciu określonych chorób, kierowcy niezawodowi powinni obligatoryjnie przechodzić systematyczne badania dopuszczające za „kółko”. Za rozwojem medycyny nie rozwija się ustawodawstwo. Luki prawne są porażające, a ich konsekwencje leżą na cmentarzach.

I do tego "na dokładkę" M. M., która zaskoczyła mnie swoim pojawieniem, bezinteresownością i uwagą. Towarzyszą mi rozterki niewiernego męża. Mam naturę monogamistki, unikam wchodzenia w nowe zażyłe relacje, bo one wymagają uwagi, poświęcenia, czasu i troski. A jest przecież jeszcze Justyna, Ważka, Agnieszka, Wróżyk, Betty… Nie da się jednak oprzeć czarowi unikalnej Wartości. Darowi Ginącego Gatunku. Sporo namieszałaś M. I dziękują Ci za to. A za zapach Florencji dziękuję poza konkursem.

Dzisiaj trochę o wnętrzarskich inspiracjach

2013-05-16T11:55:00.000+02:00

Od ładnych obrazków, zachwycająco urządzonych wnętrz i piękna w ogóle jestem po prostu uzależniona. I wie to każdy z moich znajomych i Przyjaciół.
A w perspektywie przecież dwie łazienki do wykończenia więc i radary na poszukiwanie przeróżnych inspiracji działają na najwyższych obrotach. Co prawda jedną z łazienek - tzw. męską - będzie urządzał Z. ale na pewno nie wytrzymam i coś niecoś będę starała się wrzucić (chyba, że "dostanę po łapkach" od Z., jak ostatnio, kiedy o mały włos nie zostawił mnie z całym kompozycyjno-logistycznym bałaganem na głowie ;) ).
Dzisiaj kilka inspiracji, niekoniecznie łazienkowych, ale takich,, które zwróciły moją uwagę.
Te zdjęcia pochodzą ze stronki, na której umieszczono podpowiedzi dla właścicieli małych kuchni.

http://www.buzzfeed.com/twopoodles/lifehacks-for-your-tiny-kitchen

A ten wynalazek jest po prostu genialny!!

http://davisongoons.blogspot.com/2010/11/check-out-my-moves.html


http://davisongoons.blogspot.com/2010/11/check-out-my-moves.html

Jeśli zaś chodzi o łazienki, to zupełnie obezwładniły mnie te obrazki, pochodzące z firmowej strony na FB - będącej wizytówką sklepu A&A Bath, prowadzonego przez dwie Agnieszki: Suchorę i Turosieńską.

oraz łazienki projektu duetu A&A Bath zaprojektowane dla Masuria Arte:

A&A Bath

zniewalające słonko i aż w murach siedzieć się nie chce

2013-05-08T13:47:00.000+02:00

... a trzeba...

Weekend nie rozpieścił pogodą - co jak pisałam - dla mnie było korzystne. Za to teraz....!

Tymczasem szkolenie oddaliło się w bliżej nieokreśloną przyszłość. Praktycznie skończyłam przygotowanie podręcznika.. Organizator natomiast zaczął się trochę wygłupiać z negocjacjami finansowymi...Choć w pierwszej chwili szlag jasny mnie strzelił, po ochłonięciu i złapaniu dystansu stwierdziłam, że poradzę sobie i z taką przeciwnością. Podręcznika firma nie dostanie, uczestnicy będą musieli obejść się slajdami a ja z czystym sumieniem wykorzystam swoją pracę jeszcze przy innej szkoleniowej okazji.

... a tymczasem słońce rozświeciło się na dobre i nie daje pracować!
Grzecznie jednak siedzę na posterunku, ale duszą jestem na świeżym powietrzu...

Wczorajszy dzień spędziłam z Marią i było to bardzo miłe doświadczenie :D. Poczułam się trochę jak nastolatka. Obie niepoprawne politycznie, rozchachane (w zasadzie jak to słowo się pisze?), spontaniczne i zdecydowanie poza wszelkim szufladkowaniem. Ze śladami wczorajszego nastroju jechałam dzisiaj do pracy, co dodatkowo - oprócz słońca - wprawia mnie w wagarowy nastrój.

Odliczamy rodzinnie ostatnie dni do wyjazdu K. W przyszły piątek dziecko rozpocznie swoją trzymiesięczną przygodę poza domem. Już rozpędzamy się w tęsknocie, ale wszyscy - z samą zainteresowaną włącznie - wierzymy, że dobrze Jej to zrobi. A czy zrobi? - okaże się pod koniec wakacji. Za to teraz ostatnie zakupy, ustalenia i decyzje. Co powinna ze sobą zabrać, co będziemy jej dowozić w weekendy, co jeszcze kupić itp. W portfelu noszę listę "mamo to są jeszcze niezbędne rzeczy do kupienia".

I jeszcze z innej beczki: jeden z podczytywaczy, zainspirowany naszym kurnikiem, wyposażony w moje szkice, swoją inwencję i materiały budowlane buduje własny kurnik! Już dostałam zgodę na publikację zdjęć tego dziełka, którego czuję się... jakby... matką chrzestną...? ;)
A nasz kurnik wciąż niezasiedlony z powodu... regulaminu uchwalonego w gminie, zakazującego hodowania zwierząt w domostwach nie posiadających statusu gospodarstwa rolnego!!! Mam nadzieję, że w końcu mieszkańcy się skrzykną i uda się obalić ten głupi zapis. W wielu bowiem przydomowych ogrodach ludzie hodują po kilka kurek, króliki czy trzymają mleczną kozę, mogąc tylko w ten sposób, zapewnić swoim alergicznym dzieciom pełnowartościową, świeżą i ekologiczną żywność.

Pracowity długi weekend, otwarcie sezonu grillowego i plany kurnika dla chętnych :)

2013-05-01T09:22:00.000+02:00

Nawet kapryśna w końcu pogoda, która jest w trakcie tego długowyczekiwanego po zimie weekendu majowego nie specjalnie mi przeszkadza.
Mam sporo pracy nad przygotowywanym właśnie szkoleniem. Siedzę więc przy komputerze i nic mnie z domu nie wyciąga :)

Zrobiłam też rachunek sumienia i odpowiedziałam wreszcie na prośby kurnikowych podczytywaczy :) W Kurzej stopi e już są zeskanowane plany kurnika!

A dzisiaj gratka: otwieramy sezon grillowy! I
I TO NIE U NAS!!!

choć raz to my gdzieś jedziemy :)

Zamarynowałam wczoraj kurze skrzydełka, uda i wieprzowe goloneczki, zrobię jeszcze bakłażany na przystawkę, wsiądziemy w naszą srebrną strzałę i hajda!

Jakie to miłe, że tym razem to nie na mojej głowie będzie organizacja kolacji. Uwielbiam podejmować gości, przepadam za przygotowywaniem dla nich przysmaków, ale czasem marzyło mi się, żeby kogoś innego o organizację bolała głowa - nie nas. I stało się! Bardzo się cieszę na to wyjście. Zwłaszcza, że od jutra będę mogła mocniej przysiąść fałdów przy koncepcyjnej pracy.

Jest samochodzik, autko, jeździdełko, srebrna strzałka!!!!!!!

2013-04-17T09:36:00.000+02:00

W poniedziałek - zgodnie z moim wieszczeniem z połowy marca - kupiliśmy autko! Kiedy przed świętami powiedziałam Z., ze obstawiam, iż samochód kupimy nie wcześniej niż 15 kwietnia - omal nie zabił mnie wzrokiem. I co? Miałam rację.

Doczekaliśmy się jeździdełka w dobrym stanie, ze wszystkim czego rozpuszczona, nowoczesna kobieta potrzebuje: pięcioro drzwi, klimatyzacja i wspomaganie. Reszta to wartości dodatkowe: diesel, elektryczne bariery (szyby, lusterka, radio z CD). Jesteśmy zachwyceni, rozanieleni i żyć się chce!!

Teraz postawimy nasz stary samochodzik na koła i od dobrobytu poprzewraca nam się w głowach. Będziemy jeździć strzałką, chyba, że ja będę miała dodatkowe zobowiązania w stolicy i będziemy wtedy jeździć w dwa. Ale mam nadzieje, że choć oba samochodziki mają swoje lata, to nie zepsują się jednocześnie. A to oznacza, że może już nie dotknie nas PKS-owy kryzys.

Natomiast jestem bardzo dumna z moich dzieciaków. Ponieważ w piątek muszę jeszcze coś załatwić w naszych stronach, więc Rodzinka pojedzie PKS-em do Warszawy. I wiecie co? Chłopcy ucieszyli się jakbym obiecała nie wiadomo jaką nagrodę. To jest bardzo fajne u dzieci, to, co dla dorosłych jest uciążliwością, dla nich może być wielką frajdą.

Muszę się jednak podzielić opowieścią o wczorajszym dniu.
Ano po zakupie trzeba samochodzik przerejestrować, opłacić podatek, ubezpieczyć itp. Latałam więc cały dzień jak kot z pęcherzem i wszystko organizowałam, robiąc w międzyczasie zakupy.
W urzędzie komunikacyjnym zameldowałam się już dziesięć minut po ósmej (przez dziesięć minut rozbrajałam stare tablice). Nauczona doświadczeniem sprzed kilku lat, wiedziałam, że około dziesiątej walą juz tłumy interesantów, sądziłam więc, że uwinę się szybko z formalnościami. Wchodzę - pusto. Myślę jak miło! Super. Jestem genialna. I wchodzę...

- A na którą godzinę była pani umówiona? - pyta mnie jedna z szóstki siedzących za kontuarem urzędniczek.
- Przepraszam? - trochę głupio odpowiadam pytaniem na pytanie, jestem zupełnie zaskoczona.
- Pytam czy zapisała się Pani?

O przenajświętsza matko, myślę sobie, to teraz trzeba się zapisywać do urzędu jak do lekarza? -pomyślałam

- No nie - odpowiedziałam zgodnie z prawdą - a to obowiązują jakieś zapisy, żeby samochód zarejestrować?
- Oczywiście proszę Pani! Już od prawie trzech lat jest ten obowiązek! - wygłosiła tonem pełnym oburzenia urzędniczka, a urzędnicza brać płci obojga w liczbie sztuk 5 zgodnie mruknęła, nie wiem czy z dezaprobatą dla mnie czy z potrzeby poparcia koleżanki.
- Ha - mówię - no to mamy problem, bo ja wzięłam dzisiaj wolny dzień z pracy, żeby to załatwić, o konieczności zapisywania się w tym celu pierwsze słyszę - a jak wczoraj rozmawiałam z urzędniczką pytając o formalności (jeden kupujący, dwóch rejestrujących czy da się to robić itp.) nawet się nie zająknęła na ten temat - dodałam w myślach.
- To będzie pani musiała dłuuugo czekać - chyba dosłyszałam cień satysfakcji w głosie, zwłaszcza przy "uuuu". Koleżanka, która obsługuje beznumerkowców właśnie idzie do archiwum. To może potrwać...
- No to poczekam. Mam książkę. Poczytam sobie.

I zatopiłam się w lekturze. Beznumerkowcy pewnie tak robią ;)
Po godzinie, kiedy pojawił się w międzyczasie jeden (!!) interesant, zakładam, że obsługiwany przez jedną a nie sześć osób - wsadziłam głowę do pokoju i...

- Chciałam uroczyście poinformować - zawiesiłam głos, uzyskując uważne spojrzenie wszystkich - że siedzę już od godziny i już mogę z pełną odpowiedzialnością powiedzieć: s k r u s z a ł a m - i uśmiechnęłam się bananem (tj.od szóstki do szóstki).
- Ale koleżanka nie wróciła jeszcze z archiwum. Musi pani czekać i pilnować sobie kolejki przed innymi beznumerkowymi - pragmatyczna odpowiedź urzędniczki ściągnęła mnie na ziemię.
- Aha - przytaknęłam - a czy mogę się dowiedzieć jakim to przepisem, ustawą czy innym edyktem została wprowadzona ta numerkowa rewolucja? Zobaczyłam bowiem na korytarzu informację, że "celem zapisania się do wydziału komunikacji ble ble ble, należy wypełnić druk coś tam coś tam łamane przez inne coś tam. To jakaś ustawa wprowadziła, tak?- udaję głupka, a mam w tym wprawę :)

- Nie proszę pani, to jest zarządzenie pana starosty.

Słowo daję powiedziała: "pana starosty"!!!

Odpadłam. Myślę sobie kolejny raz ileż prawdy jest w powiedzeniu Z.. Pół biedy jak mamy do czynienia ze "zwykłą idiotą", znacznie gorzej, gdy mamy do czynienia z "pracowitą idiotą". Nasz starosta jak widać ma silne racjonalizatorskie potrzeby, tylko szkoda, że realizuje je za społeczne pieniądze. Sześć bezczynnych urzędników przez godzinę i kwitnący w poczekalni interesant - bo nie ma numerka.
Panie, ludzie, gdzie my żyjemy!!!

Szósty tydzień bez auta

2013-04-10T11:08:00.002+02:00

I lekko nie jest. Na szczęście pogoda się poprawia. O tyle o ile. Ale jest lepiej. W śniegu brodzimy już "tylko" na naszych bagnach, ale jak wychodzimy bliżej cywilizacji, to błoto już obsycha i niedługo możnaby przejść w miarę suchą nogą.

Ilustracją naszych obecnych nastrojów jest ten oto rysuneczek:

źródło: internet

Nie ustajemy w wysiłkach i szukamy nowego wehikułu. Już nam niedobrze od ciągłego wertowania ofert, a mnie dodatkowo rzygać się chce, bo oglądam, te której wydają się "dla nas".
Najpierw studiujemy opis i fotki, potem ustalam wszystko telefonicznie ze sprzedającym (bo kupujemy "na babkę" czyli ja dzwonię i oglądam), potem jadę obejrzeć cudo i DUPA! Jak w reklamie serca i rozumu (to zresztą moi idole! :) )

W moim przypadku i serce i rozum są zgodne, chodzą za rączkę, żadne się nie wyrywa. To co widzą bowiem moje oczy to często jakiś pieprzony matrix. Widzę co innego niż miałam zobaczyć. Serce mnie więc boli, a rozum głupieje do reszty.

A ileż to cudaków mam okazję przy tej okazji zapoznać - zobaczyć - spotkać się, (polecę Smarzowskim - przy "smarzowskim" edytor mi się zbuntował jak napisałam przez "ż" - widać człowiek znany ;) - jak twierdzą znawcy... bo jak edytor koryguje Twoje nazwisko, znaczy znany jesteś).

Oto jeden przykładzik.

Nie jest reprezentatywny, bo to zbieranina różnych typów ludzkich (i typków).

Wczorajszy cudak (jedne z czterech cudaków z dnia wczorajszego): umawiam się z młodym gościem (a co!), który sprzedaje samochód siostry. Dojeżdżam pociągiem do Sochaczewa (!!! czy to nie jest przejaw ogromnej determinacji?!!! się pytam?), gościa nie ma. A umówiłam się na konkretną godzinę (wrrr). Dzwonię. Już jadę do Pani - odpowiada - będę za pięć minut, no, za pięć, tak myślę, no właściwie już dojeżdżam. Dobra myślę. Już tu jestem to czekam. Co mam nie czekać. Wiem jakiego auta wypatrywać, a zimno jak cholera. Postanawiam więc wejść do jakiegoś pobliskiego punktu gastronomicznego czy innego sklepu. Wybieram ten z pieczywem. Przynajmniej nie będę śmierdziała frytkami. Czekam. W końcu jedzie. Wychodzę, podchodzę i... widzę w aucie jakiegoś starego dziadygę. Myślę: pomyliłam się. Ale nie gość "uprzejmie" pokazuje mi gestem żebym wsiadła. Hm, uprzejmie... Do tej pory jak sprzedający podjeżdżali to wysiadali, witali się, uprzejmie i jak należy. Buc siedzi nabzdyczony za kółkiem. Dobra wsiadam, jedziemy. Mówię, że spodziewałam się kogoś innego, syna chyba.
- Tak - odpowiada i mówi jak to dzieci musi wyręczać.
Pytam czy mogę obejrzeć samochód.
- Tak - pada krótka odpowiedź.
Jedziemy.
Wjeżdżamy na parking nomen omen (?) składnicy złomu.
- Pani sobie ogląda - "zachęca" sprzedający. Choć tu wszystko widać - dodaje wyraźnie niezadowolony. Nie wiem co ma na myśli. Wychodzimy z samochodu. Jest trochę zdziwiony, że chcę zajrzeć pod maskę. Czasem myślę sobie, że kupowanie "na babkę" wkurza mnie i dotyka mojego chłopięcego jednak nieco ego ;)
Dobra patrzę, oglądam, obchodzę samochód - a gość za mną. Krok w krok! Widzę jakąś zaprawkę, wyciągam rękę, żeby pomacać.
Tutaj nic nie było - informuje buc.
Widzę tu zaprawkę - odpowiadam. Trudno nie zobaczyć, jak widać ślad pędzla - dodaję w myślach. Swoją drogą złoty metalik to niewdzięczny do zaprawek kolor. A samochodzik złocieńki.
Ale to bez znaczenia, nic tu nie ma - wyrywa mnie z moich rozmyślań.

Oglądam dalej, macam progi czy nie ma burchli.
- Czego Pani szuka? - pada pytanie. Odpowiadam, że sprawdzam, czy lakier jest gładki.
- No chyba widać! nie trzeba macać.

Pokazuję mu wgnieciony lekko błotnik, drzwi, próg i obtarty zderzak.
- Jak przygoda była? - pytam.
- Nie było żadnej przygody! - kwituje stanowczo sprzedawca.
- Widzę przecież proszę pana, że coś tu było. A w myślach już mnie trzęsie na kontakt z tym szowinistycznym samcem.
- Ale nie jest zrobione, to chyba widzi Pani, że nie było. Nie malowałem, bo trzebaby cały samochód malować Taki kolor. Nic nie było, widzi przecież!

No widzi, widzę znaczy, że w coś kobitka (znaczy córka jego) przyfranzoliła, faktycznie nie zdefasonowała samochodziku poważnie, ale rdza może się na tym rozwinąć. Potem jeszcze pro forma oglądam dalej wskazuję burchelki, zaprawki i drobne felerki.
- Pani się decyduje, chce czy nie chce?
- A przejedziemy się? - pytam.

Chcę sprawdzić, czy ten samochodzik, podobnie jak oglądany przez mnie trzy godziny wcześniej, także bez wspomagania, prowadzi się tak samo ciężko. Kurde! Nie prowadzi się!. Widać rozbestwiłam się w kręceniu kierownicą jednym paluszkiem.
Kiedy dzwonię do Z. i odchodzę na stronę, że złożyć raport, gość lezie za mną. Totalna inwigilacja. Ani sobie pomacać auta nie mogę, ani swobodnie pogadać z własnym mężem. Do tego każde moje zdanie cenzuruje. Jak mówię Z. o uszkodzeniu na błotniku, zderzaku i drzwiach, to mnie przekrzykuje, że to bez znaczenia, jak mówię naprawdę prawie szeptem jakieś techniczne spostrzeżenia, to prawie na plecy mi włazi i dodaje swoje komentarze. Potem zapytałam Z. czy słyszał buraka w tle. Słyszał. Koszmar.

Jeszcze coś tam zagajam (chyba zaczynam odgrywać się na gościu) Sprawia wrażenie, że się spieszy. Ja nie, więc co mi tam:
- a może porozmawiamy o cenie? rzucam dla sportu.
- Tu nie ma o czym rozmawiać! - kwituje buc. Cenę pani zna, samochód obejrzała.

Chyba widzi, że mój entuzjazm jest żaden. Moja propozycja ostatecznie rozsierdza gościa, że ma ochotę zostawić mnie na złomowisku. Uprzejmie proszę o podwiezienie ponownie na dworzec.
Podwozi nieuprzejmie.

A ja zostaję w Sochaczewie i oglądam kolejne dwa samochody. Lekko zdzieloną z przodu i z tyłu yariskę. Pokazuję komisowcowi nowe reflektory, wymienioną przednią szybę (nieoryginalna), pokazuję nierówno złożony zadek i przód samochodu. Patrzy na mnie jak na zjawisko nadprzyrodzone.

- Oj niejedną przygodę miał ten samochodzik? - pytam reotrycznie
- No, może - pada odpowiedź
- To dlaczego piszecie w ogłoszeniu, ze "bezwypadek" (cytat)?
- Bo wypadku nie miał - sprzedający jest przynajmniej konsekwentny.

- Ach tak? To te strzały z przodu i z tyłu, to nie wypadki?
- No nie, stłuczki raczej.
- Czyli stłuczki to nie wypadki?
- Nie - pada zdecydowana odpowiedź.

Proszę więc żeby mnie oświecił. Dowiaduję się, że wypadek to wtedy, kiedy dach powyginany, samochód owija się na drzewie, lub pomarszczy się podłoga.
Jak widać podróże i spotkania z ludźmi kształcą. Do tej pory myślałam, że jak samochód owija się na drzewie, lub zmienia poważnie aerodynamikę to idzie do kasacji. A to nie tak. Taki samochód się naprawia "po wypadku" wtedy już nie jest "bezwypadkiem" A jak jest uczestnikiem karambolu, dostaje w mordę albo w dupę - to stłuczka. Ludzie, panie, trzymajcie mnie!

święta, święta no i już!

2013-04-02T13:24:00.000+02:00

Wielkanoc to święta, na które czekam z utęsknieniem.

Święta wiosenne, pełne nadziei, zieleni, słońca i energii.

Tymczasem tegoroczne, w zimowej szacie nastrajały mnie nieco odmiennie.

u nas lampki...

...są przez cały rok :)

Bukszpan w ogrodzie jakiś taki niemrawy, za oknem zadymka, w domu też jakoś tak trochę apatycznie. Okna nie umyte - bo i nie było jak. Bleee

W kuchni nie szalałam, bo wena mnie opuściła. To co machnęłam w czwartek wystarczyło na cały świąteczny czas. I dobrze. Bo po pierwsze nie jesteśmy świątecznie, po polsku przeżarci, tylko smacznie najedzeni i nic się nie zmarnuje.

Ryba po grecku i faszerowane jajka znikały w ustach, żur wypełnił aromatem cały dom, a kaczuszka z buraczkami.... palce lizać. A ciasta upiekłam dopiero w... niedzielę późnym popołudniem. A co! Jak aura przestawiła tradycję do góry nogami, to ja tylko utrzymywałam się w konwencji.

K. - przykładem ubiegłego roku pięknie udekorowała jaja.

Było miło, choć śnieżnie i tak jakoś dziwnie bez choinki ;) Zresztą ostatnia wigilia bez odrobiny bieli za oknem z kolei też była jakaś taka dziwna i niedorobiona. Chyba za bardzo narzekaliśmy, więc w rewanżu dostaliśmy białą Wielkanoc. Jak żyję takiej nie pamiętam.

Uwielbiamy spędzać święta i każdą wolną chwilę w swoim małym rodzinnym kółeczku, ale tym razem czegoś mi brakowało... Uziemienie na dobre w naszym śnieżnym zaciszu, bez alternatywy (nadal brak auta), chyba spotęgowało to wrażenie. Próbowałam się rozkoszować naszą samotnią, ale nie było do końca fajnie, choć nastrój poprawialiśmy sobie na wiele różnych sposobów:
- "szukaniem zajączka" (dzieci),
- pałaszowaniem słodyczy (dzieci),
- dobrym filmem (my),
- lampką wermutu z sokiem cytrynowym (ja) :))

Dlatego też dopiero w niedzielę, zdyscyplinowana trochę wyrzutami sumienia zrobiłam dwie tarty serowe: jedną z orzechami, drugą z pomarańczami.

To zdecydowanie poprawiło humorki mojej Rodzince (ja nie jedząca słodyczy praktycznie nie wypowiadam się, mi nastrój się poprawił, bo odpuściły wyrzuty sumienia).

No i tak dobrnęliśmy do wtorku.

Z. pojechał do pracy godzinę za późno choć obudzony jak należy przez budzik w MOIM telefonie, (który to był uprzejmy samodzielnie zaktualizować sobie godzinę). Jednak zerknąłszy na pozostałe zegarki w domu Z. uznał, że czasu ma jak drzewa w lesie i pracowicie wypełnił tę "dodatkową" godzinę różnymi różnościami. Dopiero tuż przed wyjściem z domu dotarło do Niego, że coś jest nie tak...
... lecz dzięki jakiemuś poczciwinie, który zabrał go z przystanku PKS-u osobówką (nie chcąc niczego w zamian ;) ) nadrobił trochę stracony czas i w efekcie spóźnił się do pracy tylko (!) pół godziny. A ja olśnienia doznałam rano. Lepiej późno niż za późno :) Zwłaszcza, że ostatni dzień ferii i siedzę z Dzieciakami na posterunku.
A od jutra ostatnie odliczanie zimowych dni, bo przecież "JUŻ" za dwa tygodnie ma być wiosna!! :))

oaza spokoju

2013-03-19T12:44:00.000+01:00

Tytułowa oaza spokoju, to..... ja. Tak, tak :)
"Pani to prawdziwa oaza spokoju" - powiedziała mi wczoraj podczas spotkania Uczestniczka Programu (o czym tutaj pisałam) i dodała jeszcze jak świetnie na nią wpływam, jak kojący jest kontakt ze mną itd. Moje oczy otwierały się coraz szerzej wraz z każdym wypowiadanym przez kobitkę słowem. Przyjrzałam się uważniej wypowiadającej tej słowa, czy rozmawia ze mną, czy ma jakieś omamy, czy może gorzej się poczuła itd.
Nic z tych rzeczy!
Na mój pytający wzrok i szeroko otwarte ze zdumienia oczy powiedziała: "tak, tak pani Kasiu". Znaczy potwierdziła. A moją retoryczną podpowiedź, że powinna zapytać moje dzieci, czy mamusia jest oazą spokoju, odpowiedziała, że na pewno tak jest, przecież wie co mówi :)

Ha!! znaczy udaje mi się dobrze kryć swój paskudny charakter - przynajmniej w pracy!! Ha!!

A tak na poważnie: bardzo lubię tę pracę. Konieczność niesienia pomocy tym ludziom rzeczywiście wpływa na mnie jakoś tak łagodząco, nawet powiedziałabym uszlachetniająco :)
No to tyle z rzeczy oczywistych :D

A na samochodowym froncie: rzeczoznawca stwierdził, ubezpieczyciel potwierdził a kasa ma wypłacić. Za odszkodowanie kupimy (obecnie usilnie szukamy) jakieś małe jeździdełko, a naszą Ave będziemy powolutku naprawiać. Dostaliśmy bowiem odszkodowanie a wrak (jakoś ciężko mi tak mówić o naszym samochodziku, chyba trochę za bardzo zaangażowałam się uczuciowo w kupę blachy) będziemy powolutku naprawiać. Znamy go bardzo dobrze, wiemy co wymieniliśmy na nowe (a ostatnio sporo nas nasz samochodzik kosztował), więc być może będzie warto naprawić to co strawiły płomienie a resztą jeszcze jakiś czas jeździć. Jak się dobrze wszystko poukłada, to będzie malutki samochód na sytuacje, gdy nasza główna kareta odmówi współpracy. Tak czy owak ostatecznie - jak mówiła Zielona Ekspansja - być może w tej sytuacji pojawią się plusy, obok niewątpliwych minusów.

A minusy biorą się w zasadzie z jednego powodu. To że około dwa kiloski mamy w jedną stronę z domu na przestanek - nie tylko mnie (a naprawdę już to czuję) ale i Chłopakom (i tym małym i dużemu) wychodzą na zdrowie (K. cały czas u moich rodziców). Wszystko jednak byłoby ok. gdyby nie ta cholerna pogoda. Dzisiaj zadzwoniłam do Justynki z urodzinowymi życzeniami. Jak odśpiewałam sto lat, postanowiłam się upewnić, czy urodziła się w zimie, czy wiosną, wszak do tej pory zawsze centralne obchody Jej urodzin odbywały się wiosną!

Zatem niespiesznie zmierzamy do świąt wielkanocnych, Chłopcy w domu, bo szkolne życie sparaliżowały rekolekcje. Na zmianę z Z. siedzimy z nimi w domu. Jak siedzę ja - odrabiamy szkolne zaległości. Jak siedzi Z. nowa łazienka powolutku nabiera kształtów. Wspomnę więc raz jeszcze Zieloną - miałaś rację :)

i jeszcze raz o deszczu...

2013-03-12T19:41:00.000+01:00

... specjalnie na prośbę Z. umieszczam ten oto obrazek:


źródło: internet

Taaaak.
A w kwestiach zasadniczych:
1. B. zdobył drużynowo srebro!!!! Ależ jestem dumna z mojego Synka. A Ty Kochanie (to do Z.) głupio się nie pytaj (to do komentarza Z. pod ostatnim postem), bo nasz Syn po Tobie odziedziczył zrośnięte u stóp palce nr 3 i 4. Nie znam poza Wami dwoma i Twoimi Dziećmi z pierwszego podejścia podobnych mutantów (za przeproszeniem ;) )
2. K. dostaje kota u dziadków, cóż wcale mnie to nie bawi. Bardzo mi jej szkoda, bo widzę, że nic się nie zmieniło od czasu kiedy ja musiałam przeżyć z nimi swoje koszmarne dzieciństwo. Aż mi się dłonie w pięści zaciskają! Zdaje się, że znowu się skompletujemy, choć czasu na lekcje zostanie wówczas nic :(
3. Pan rzeczoznawca był ale się oficjalnie nie wyjajił. Coś bąknął w warsztacie, gdzie stoi nasze auto, że może szkoda całkowita... a jak sprawdziłam ile dostaniemy (w zaprzyjaźnionym, konkurencyjnym TU), to się okazało, że starczy na waciki. Może dostać ok. 70% kwoty, na jaką ubezpieczyliśmy nasz samochód.
4. Do Wawy jednak jeździmy pekałesem i jest ok, choć godzina do wstawania iście pogańska (o 5.30 zamykamy chatę i gnamy na przystanek), a o 20-ej padamy na ryje.
5. Czarna dupa trochę jest ale tańczymy :)

co tam panie słychać czyli jak Z. walczy ze złym humorem a ja zostałam korepetytorką...

2013-03-11T12:18:00.000+01:00

Zaczął się kolejny tydzień, tydzień zagadek i niewiadomych zdarzeń. Czekamy na pana rzeczoznawcę, potem pan likwidator pochyli się nad dokumentacją i opinią pana rzeczoznawcy i „już” będzie można zacząć naprawę samochodu.

Dzisiaj około południa Z. odda pożyczony przez TU samochód. Ładny jest i jeździ lecz nie jest… nasz. Od południa zaczynamy nowy bezsamochodowy rozdział naszego życia. Jadąc do wypożyczalni Z. podrzuci jeszcze bagaże K. do moich rodziców, bo od dzisiaj K. będzie stacjonowała u nich właśnie. Doświadczenie będzie ciekawe, bo o ile w ferie K. była już u nich tak długo o tyle obecnie, chodząc do szkoły trochę inaczej będzie (powinna) wykorzystywać czas. Wreszcie moja mam będzie mogła wykazać się… Co i raz powtarza bowiem, że za mało pilnujemy K. w nauce. Taaak… No to zobaczymy jak to wyjdzie mojej mamie.

Z. aby rozgonić frustrację i zły nastrój wziął się za mityczny projekt: „męska łazienka”. Przed samochodową klęską kupił trochę materiałów (płyty OSB, KG, wkręty i inne profile) i teraz to wszystko „wyrabia”. Cieszę się, bo rzeczywiście bardzo go to uspokaja (wiem jak to jest, też chętnie bym się fizycznie skatowała lub artystycznie wyeksploatowała) tymczasem siedzę z chłopakami nad lekcjami, zwłaszcza nad angielskim. Okazało się, że jednak coś przeoczyliśmy (moja mama na pewno by triumfowała ;) ) bo okazało się, że chłopcy w ogóle olali sobie ten przedmiot. W swojej naiwności byłam przekonana, że rzeczywiście pracują tylko na lekcjach, tymczasem ćwiczenia do robienia w domu leżały odłogiem. Mea culpa i nie będę się usprawiedliwiała. Dałam ciała i tyle. Matma, polski – tego pilnowaliśmy. Teraz więc przyszedł czas na większą pracę. Moje wieloletnie uczenie się angielskiego przynajmniej teraz się zwraca ;) Okazuje się, że całkiem nieźle idzie mi praca z Chłopakami - wychodzi na to, że udzielam korepetycji (hihihi). Chwytają fajnie, mają przy tym całkiem dobrą zabawę. A i efekty już się pojawiły w postaci dobrych ocen. Praca z dziećmi przynosi satysfakcję – to prawda, ale nie jest to to, co chciałabym robić. A już obce dzieci uczyć? Oj nie. Nie lubię tego, ale kocham swoje dzieciaki ponad życie i to dodaje mi sił. Zobaczymy jak to będzie, zwłaszcza, że widzę wyraźnie - przynajmniej u B. - że wzrosła u niego motywacja. Magia dobrej oceny działa!

Tymczasem dzisiaj wrócimy późno (przed nami kilka środków lokomocji a potem per pedes ok. 2 km). Zrobimy pewnie tylko bieżące lekcje, zwłaszcza, że jutro B. ma zawody, na które sam się zgłosił :) Niby nic dziwnego skoro jest w klasie sportowej, lecz klasa ma profil pływacki a nasz młodszy bliźniak weźmie udział w zawodach gimnastycznych. Jego trener (jeden z nauczycieli WF w naszej szkole) aż gwizdnął, zapytany przez Z. czy B. „ma warunki”?. Faktycznie moje najmłodsze dziecię od najmłodszych lat wyglądał jak mały Arnie. Nie wiem po kim ma taką zajebistą budowę, ale faktycznie jest pięknie umięśniony i harmonijnie zbudowany. No więc przekonamy się co uda mu się wygimnastykować na jutrzejszych zawodach, choć trochę obawiam się tego sportu. Niektórzy mawiają, że każdy sport wykonywany wyczynowo jest… szkodliwy, bo i kontuzjogenny i wynaturzający. Ale do zawodowstwa – póki co – daleko a fun dziecko ma. Oby tylko sobie niczego nie połamał.

Od środy – na co naciska Z. – Chłopcy zapewne zostaną w domu. Cholerna zima wróciła (a w zasadzie jeszcze się nie wyniosła) i faktycznie droga do i z PKSu jest dość uciążliwa i bardzo długotrwała. Większy może okazać się pożytek, gdy dzieciaki zostaną w domu, będą miały „indywidualne nauczanie”, normalnie będą kłaść się spać i wstawać i nie przeziębią się – o co nie trudno w tej iście zimowej aurze.

Wiadomość z ostatniej chwili: pan rzeczoznawca już zmierza :)

taniec w deszczu

2013-03-07T10:15:00.000+01:00

Do napisania jednak tego posta skłonił mnie ten oto obrazek....

żródło: facebook

... który tylko utwierdził mnie w moich rozkminach.

Coraz spokojniej bowiem podchodzę do różnych zakrętów, które napotykam po drodze, w drodze na drodze. Nie uda się burzy przewidzieć i często nie uda się jej uniknąć. Ale umiejętność spokojnego przyjęcia przeciwności a w niektórych sytuacjach odnalezienie w nich głębszego sensu, coraz częściej mi się udaje. Co prawda ostatnia niespodziewajka losu trochę nas zaskoczyła, ale ponieważ zdarza się statystycznemu obywatelowi niezwykle rzadko - powinniśmy chyba czuć się wyróżnieni?

Tego jeszcze w naszej rodzinie oraz u znajomych bliższych oraz dalszych nie było!

... Samochód nam się zapalił. Żywym ogniem z najprawdziwszymi płomieniami i śmierdzącym niemiłosiernie dymem!

Nie wiem tylko, czy ze wstydu (był okropnie brudny, wszak pogoda skutecznie odżegnywała mnie przed myciem wehikułu) czy też z innego powodu. Po prostu wziął się i zapalił. Teraz czeka na rzeczoznawcę, który ma go obejrzeć. W zależności od ruchawości za przeproszeniem (po staropolsku) czy lepiej może powiedzieć ruchliwości owego speca zależy tempo naprawy - bo chyba niestety warto będzie ją zrobić. Potem pewnie zacznie się "urocza" rajza po warsztatach i lakiernikach.
... a przecież gdyby tak nasz samochodzik był uprzejmy zapalić się mnie a nie Z., tobym go pewnie nie ugasiła, a że zapalił się pod pracą Z. to z kolegą, na cztery ręce i dwie gaśnice pożar ugasili. W pierwszej wersji sprawa byłaby jasna, samochodzik udałby się do krainy szczęśliwych samochodów a my z odszkodowaniem w ręku kupilibyśmy coś innego. Ale wyszła opcja nr dwa i przed nami kilkanaście dni tańca w deszczu.
A potem się zobaczy.
Ech

...uwielbiam Cię Olqa...

2013-02-20T09:45:00.000+01:00

... jestem Twoją fanką...
Przytulisko pod Wiązami

instrukcja użytkowania: należy czytać z komentarzami (TYLKO DLA DZIEWCZYN ;) ).

zima głupia...

2013-02-20T09:17:00.000+01:00

Dzisiaj usłyszałam w radio taki skand: "hu hu ha, hu hu ha, nasza zima głupia" Genialne!

Śnieg napiernicza od poniedziałku wieczorem. Wokół znowu biało, ale jeździ się tragicznie! Dzisiaj z ogromnym trudem dojechałam do drogi krajowej. Mimo, że znowu zostawiamy samochód na górze, to i po płaskim już prawie nie da się jechać. Jeśli gmina nie odśnieży drogi dzisiaj w ciągu dnia, nie wiem czy podjadę po południu w pobliże naszej skarpy :(

Mam już naprawdę dość zimy. A właściwie uciążliwości z nią związanych. Bo tak w ogóle to jest pięknie :)

Od ubiegłego piątku Bliźniaki zdekompletowane. B. poległ na infekcję zapalenieoskrzelopodobną, a Z. siedzi z nim w domu na posterunku. Nie przeszkadzało to oczywiście mojemu obłożnie choremu Synowi szaleć w piątek tak, że wylądowaliśmy w szpitalu na izbie przyjęć z podejrzeniem wstrząśnienia mózgu.

Co prawda na własną prośbę zabrałam dziecko na obserwację do domu (bo miał pojechać na trzy dni do szpitala w Ciechanowie!) ale gówniarz tego zupełnie nie docenił ;)

Oczywiście cały weekend upłynął nam na upominaniu go, żeby leżał, nie szalał, nie roił się po całym domu. Wrrrr. A miałam takie dobre intencje. Nie chciałam, żeby charczącego dziesięciolatka umieszczono w izolatce. Uważałam bowiem, że już sam pobyt w szpitalu byłby poważną traumą, a pozostawanie w odosobnieniu tylko pogłębiłoby to uczucie. Nie mówiąc już o tym, że w czwartek wieczorem postawiłam B. bańki, więc obawiałam się, że nikt nie dopilnuje go, aby leżał i się nie przeziębił. Na intencjach się skończyło bowiem w domu też w łóżku leżał niespecjalnie pilnie. Trzeba by było B. przytwierdzić na stałe do łóżka, żeby z niego bez potrzeby nie wstawał :( Ale chyba każdy z nas taki był w dzieciństwie. Dzisiaj jak mogę poleżeć i pochorować w łóżku, to żadną siłą nikt mnie z niego nie poderwie ;)

Na szczęście już dodatkowych kontuzji sobie ani rodzeństwu nie zafundował ale za to tatusia doprowadził parę razy do szewskiej pasji. Od jutra ja przejmuję kontrolę na chorym. Co prawda trochę popodróżujemy, bowiem mam umówioną wizytę w sprawie omówienia badań psychologicznych K.i nie chcę tego przekładać, ale jeszcze do szkoły nie pójdzie. Chcę go zatrzymać w domu do końca tygodnia. Mam nadzieję, że nic się z tego już nie rozwinie, choć nie podaliśmy antybiotyku, pilotowani przez lekarza. Na czas mojej wizyty w poradni, B. będzie pod opieką Babci. Współczuję Jej już dzisiaj.
Natomiast małżonek pozostający na dyżurze z chorym dzieckiem, przedstawia dodatkową wartość :) Wczoraj Z. wykonał na koniec dnia pyszne drożdżowe ciasto, które właśnie sobie zjadłam do kawy w pracy. Mniam.

PS. K. pięknie oddaje po południu telefon. Dzisiaj rano przyłapałam ją, że nosi dodatkowo stary, rozpadający się telefon, którego faktycznie używa... Nie sądziła, że na niego się natknę, więc nie czyściła poczty (jak ma to miejsce w telefonie "oficjalnym") a tam ciekawostki... Wychodzi mi na to, że moje dziecko ma nową "zabawę" i wysyła sms-y z pogróżkami. Pytana do kogo? Odpowiada: do nikogo. Słowem: znowu się nabrałam. A już myślałam, że będzie fajnie. A jak jest? BEZ ZMIAN :(
Przypomniałam jej tylko rano zeznania, na jakie została wezwana przez policję dwa tygodnie temu (w drugim tygodniu ferii). Tym razem już nie było miło na posterunku. W marcu najprawdopodobniej odbędzie się sprawa w Sądzie. Kurator wstrzymał procedowanie ze względu na zaplanowane badania psychologiczne. Wyniki badań jestem obowiązana dostarczyć do Sądu.
Najgorsze w tym jest to, że do mojej córki nie dociera, że fajnie już było...

bałwan jaki jest - każdy widzi

2013-02-09T08:29:00.001+01:00

i jak wczoraj wieszczyłam - po powrocie do domu zastałam przed bramą gigantycznego bałwana!

a oto i on!

twórcy zadbali o istotne szczegóły: wąsik (w lokalnych władzach zdominowanych przez jedynie słuszną opcję, każdy przedstawiciel płci brzydkiej ma taki - członkostwo zobowiązuje ;) ) oraz włosy w uszach oraz w nosie (pfuj)

A oto kilka ujęć oddających skalę śniegowego luda:

ostatecznie wyszło nieco ponad dwa metry (Z. po dźwiganiu bałwanowego tułowia oraz łba - dzisiaj ledwo się rusza :( - lecz poświęcenie dla dzieci nie zna przecież granic...)

widoczek z tarasu

drugi z tarasu

A to już osobisty tor saneczkowy, który Chłopcy zrobili sobie w ogrodzie, a w zasadzie zainicjowali w ogrodzie, bo po rozpędzeniu wypadali poza posesję :)

A to nasz czarny bałwanek. Poli szalejącej w śniegu po pewnym czasie robią się tak ciężkie śnieżno-lodowe korale, że ledwo się porusza. Ale nie zniechęca jej to do harców w najmniejszym stopniu!

Pola

Pola "okoralowiona"

A taras zasypało nam przez jedną noc o tak:

Ferie, śnieg, pączki i kultura

2013-02-08T13:05:00.000+01:00

Choć ferie dotyczą Dzieci, tym razem jednak i dla nas ten czas jest inny niż codzienność, gdy dzieciaki chodzą do szkoły. Pierwszy tydzień K. spędziła u mojej Mamy. Odpoczęła od nas, my od niej. Wróciła stęskniona i troszkę wynudzona - lecz to akurat na własne życzenie (złamała ustalone na ferie zasady już pierwszego dnia...). Niemniej bardzo ładnie zachowywała się u Mamy, pomogła posprzątać mieszkania, robiła z Mamą zakupy, czytała i nawet sporo się pouczyła. Drugi tydzień wyglądał już inaczej. We wtorek i czwartek K. miała zaplanowane badania psychologiczne. Zarówno we wtorek jak i w czwartek byłyśmy wolne już o 10.00 i postanowiłyśmy się odchamić.

Wzięłyśmy naprawdę "gruby wiór". Ponieważ poradnia mieści się vis a vis Muzeum Pawiaka, więc mimo, że we wtorek odbiłyśmy się od zamkniętych drzwi - poszłyśmy tam w wczoraj (w czwartki wstęp wolny!). Wrażenie wstrząsające! Głębokie przeżycie dla nas obu.

źródło: internet

Ja od lat, odwiedzając rodzinę, która mieszka opodal tego muzeum, miałam setki okazji by je odwiedzić. Nie miałam odwagi. K. mnie namówiła - i dobrze. Ale gdy chciała pójść za ciosem i odwiedzić (zresztą jest to możliwe w ramach jednego biletu - gwoli informacji dla zainteresowanych) Muzeum w Al. Szucha (siedziba Gestapo w czasie II w.ś.) - nie dałam rady.
Natomiast we wtorek, kiedy to nie udało nam się wejść na "Pawiak", pojechałyśmy do Muzeum Powstania Warszawskiego, którego - wstyd się przyznać - jeszcze nie odwiedziłam ani razu. Tutaj też okazało się, że Muzeum jest nieczynne. Z kronikarskiej więc dokładności poinformuję, że Muzeum Pawiak zamknięte jest w poniedziałki i wtorki, zaś MPW jest zamknięte tylko we wtorki.

Na szczęście nasza piękna stolica oferuje dziesiątki kulturalnych przybytków, poszłyśmy więc do... Muzeum Narodowego.

źródło: internet

A tam niespodzianka: we wtorki jest wstęp wolny. Zwiedziłyśmy "tylko" galerię Malarstwa Polskiego.

Jan Matejko "Bitwa pod Grunwaldem" - już po renowacji dzieła źródło: internet

Po prawie trzech godzinach, nogi miałyśmy nie powiem gdzie a w brzuchach burczało nam tak głośno, że gdyby nie nadciągające grupy odwiedzających wypełniających sale, pewnie to burczenie niosłoby się echem po całej galerii. W planie jednak miałyśmy obiadek.

Poszłyśmy do Zapiecka na pyyyyszne pierogi.

źródło: internet

Wczoraj około dwunastej nastąpiło "przekazanie" K. drugiemu zestawowi Dziadków, gdzie spędzi resztę ferii do niedzieli.

Natomiast Chłopcy pierwszy tydzień spędzili w mieście, na akcji "Zima w mieście", w swojej szkole. Poszaleli na łyżwach, poszli do kina (a przy obecnych cenach biletów to naprawdę poważne odciążenie budżetu domowego), wybawili się z kolegami. Gdy w Warszawie po śniegu nie pozostało już nawet wspomnienie - u nas nadal było na czym zjeżdżać na sankach :)
A wczoraj - zanim spadło kolejne 15 cm puchu - oblodzone zjazdy wyglądały jak prawdziwe tory saneczkowe, a Chłopcy rozwijali na nich naprawdę imponujące prędkości! Dzisiaj wszystko utonęło w bieli - lecz dzięki temu, że śnieg jest mokry i lepki, spodziewam się, że po powrocie do domu zastanę przed bramą gigantycznego bałwana! :)
Od środy Z. jest w domu i robi za niańkę, więc wszyscy mamy poczucie, że czas zwolnił, że naprawdę odpoczywamy. Bardzo było to nam wszystkim potrzebne.

Od poniedziałku zaczynamy drugi semestr, dnia przybywa coraz szybciej, co i raz słychać w krzakach wesołe ćwierkanie, zatem do wiosny to już ostatnia prosta :) Bardzo lubię ten moment. Bo ferie zimowe, nawet jeśli do marca trzyma jeszcze mrozek i pada śnieg, oznaczają że zima jest już za nami.
Rano, gdy szłam do samochodu (auto zostawiamy na górze, bo nie byłoby sposoby podjechać na skarpę) świat wyglądał tak pięknie, że "banan" nie schodził mi z twarzy. Żałowałam, że nie mam ze sobą aparatu. Widoki były naprawdę zachwycające, cisza wokół i symboliczny mrozek. Wymarzona pogoda na spacer.

Poranek wyglądał jak u Chełmońskiego na zimowych plenerach...


Józef Chełmoński "Kuropatwy" źródło: internetódło: internet


Józef Chełmoński "Zachód słońca zimą"

Józef Chełmoński "Sójka"

Józef Chełmoński "Noc księżycowa"

... czy u Rafała Malczewskiego

Rafał Malczewski "Zima w górach"

wprawki przed ostatkami czyli jak się zmierzyłam z kulinarnym wyzwaniem...

2013-01-29T14:05:00.002+01:00

Jestem dzisiaj z siebie absolutnie, niewypowiedzianie dumna!!! Otóż, od pewnego czasu chodziły za mną... pączki. Ci, którzy mnie znają mogliby mieć wątpliwości, czy dobrze się czuję: ja i słodycze...? Bo za słodyczami w końcu nie przepadam.
Otóż nie chodziło o jedzenie lecz o robienie... samodzielnie... własnymi rączkami... Trzeba Wam bowiem wiedzieć, że choć uwielbiam gotować i eksperymentować w kuchni, to kuchnia, w której odnoszę największe sukcesy jest, że tak powiem wytrawna. Po prostu słodycze nie bardzo mi wychodzą. Mięsa? - proszę bardzo, ale cukiernictwo to czarna magia.
To znaczy tak (jeśli mam być zupełnie uczciwa): ciasta wychodzą mi jeśli trzymam się kurczowo przepisu. Ale ja lubię w kuchni eksperymentować!
W cukiernictwie zaś trzeba być dokładnym niczym farmaceuta.
I to mnie przerasta.

Są oczywiście wdzięczne słodkości, na przykład muffiny, które wychodzą zawsze! Bez względu na porę dnia, mój humor i to co zdecyduję się do nich powsadzać. Podobnie jest z wdzięczną szarlotką, sernikiem, kruchymi ciasteczkami czy tzw. piaskową babą. Ale takie pączki?! Toż to był mit, z którym nie miałam odwagi zmierzyć się do dziś.
TAK JEST!! Zrobiłam pączki. SAMA.
Dodatkową trudność stanowił fakt, że pączki wykonuje się z ciasta drożdżowego. Brrrrr. A to już jest dla mnie "wyższaszkołagotowanianagazie". Ta sztuka (bo dla mnie to sztuka właśnie) wychodzi ZAWSZE mojemu ukochanemu Z. Jego mityczne już drożdżówki są przedmiotem ogólnego pożądania w kręgach bliższych i dalszych znajomych o rodzinie nie wspominając już! Nie powiem, zazdrościłam mu bardzo tego talentu. Ale dzisiaj moje pączki stanęły "na pudle" z drożdzówkami Z.
A oto i dowody w sprawie (wyszło trochę jak tutorial ;) ) :

w piecu wesoło śpiewa ogienek, na piecu stolnica...

... a na stolnicy pączusie sobie...

... rosną...

najpierw jeden boczek...

... potem drugi boczek

i proszę: TADAAAM!

mniam...

hu hu ha, hu hu ha...

2013-01-26T11:49:00.000+01:00

...ale zima wcale nie taka zła! Jest pięknie!

Wybrałam się dzisiaj na spacer w... pidżamie... od okna do okna.

Mróz siarczysty, więc na razie ani myślę opuścić cieplutkie pielesze i wyjść na prawdziwy spacer. Jednak widoki, już zza okna są tak zachwycające, że nie mogłam sobie darować. Zarzuciłam na pidżamę polar i wędrując z aparatem od okna do okna zrobiłam zdjęcia tym zachwycającym obrazkom.

Sami popatrzcie w jakiej bajce obudziliśmy się dzisiaj !