Talking to Phillip Adams, on the ABC’s LNL
On my first day on the ‘job’, as Greece’s Finance Minister, I took a few minutes off to talk to my favourite voice and intellect on the wireless.
Το ριζοσπαστικό πρόσωπο των Saud
του S. Irfan Habib
Είναι πραγματική ειρωνία το γεγονός πως το κράτος της Τουρκίας σήμερα έχει εμπλακεί στην στήριξη της τρομοκρατικής ομάδας με την επωνυμία Ισλαμικό Κράτος (IS), η οποία είναι ταγμένη στην εξάπλωση του Wahhabi Islam σε όλο τον κόσμο. Ο σημερινός Γουαχαμπισμός, εδραιωμένος και στηριζόμενος από το καθεστώς της Σαουδικής Αραβίας, ξεκινάει την βίαιη, εγκληματική ιστορία του τον 19ο αιώνα. Αν είμαστε διατεθειμένοι να δούμε την απαρχή του, δεν θα εκπλαγούμε από την παντελή έλλειψη οποιουδήποτε ενδιαφέροντος για την ανθρώπινη ζωή ή οτιδήποτε άλλο που δεν συνάδει με την στενόμυαλη και σεκταριστική του ατζέντα. Ας δούμε πρώτα από όλα την ειρωνία, όμως.
Η πρώτη που βίωσε το Wahhabi Islam ήταν η Οθωμανική αυτοκρατορία. Αυτό έγινε αμέσως με την ίδρυσή του στην περιοχή της Κεντρικής Αραβίας. Ο εκρηκτικός συνδυασμός του Ισλαμιστή θεολόγου Abdul Wahhab από τον 18ο αιώνα και του πρώτου μονάρχη της Σαουδικής Αραβίας Ιμπν Σαούντ απετέλεσε μια…
Δείτε την αρχική δημοσίευση 865 επιπλέον λέξεις
ο γυρισμός
.
.
Τις μέρες που το φως ήταν λιγοστό, τράβαγε την καρέκλα της δίπλα στην μπαλκονόπορτα και έκανε πως είναι τυφλή και διπλάσια σε χρόνια. Σκέπαζε τα πόδια της με μία κουβέρτα, ακουμπούσε το κεφάλι της στο τζάμι και προσπαθούσε να νιώσει πάνω στο δέρμα της το φως, που δεν μπορούσαν να δουν τα μάτια της. Καθόταν τότε, και αναπολούσε μια ζωή φανταστική, εντελώς διαφορετική από αυτήν που είχε ζήσει μέχρι τώρα.
Θυμόταν τότε, που το σώμα της ήταν γερό και αλώβητο από τον χρόνο, να ταξιδεύει παντού. Από την πιο απλή γωνιά, μια στροφή λάθος σε έναν δρόμο και να βρίσκεται μπροστά σε μια γειτονιά διαφορετική, μέχρι χώρες μακρινές και πολύχρωμες, με ανθρώπους να κινούνται γύρω της σαν σμάρια από μέλισσες, να μιλάνε μια γλώσσα άλλη, να τους βλέπει να στροβιλίζονται σε έναν δικό τους διαφορετικό χρόνο από αυτό που είχε συνηθίσει. Ακουγε σχεδόν καθαρά τα αυτοκίνητα να περνάνε…
Δείτε την αρχική δημοσίευση 349 επιπλέον λέξεις
Προεκλογικό ρέκβιεμ για τη μεσαία τάξη
Ο εξαθλιωμένος προλετάριος, στο σύγχρονο κόσμο, βρίσκει μια θέση κάτω απ’ τη φτερούγα της θρησκείας κι ένα πιάτο φαί απ’ τις ελεημοσύνες. Κατά μια έννοια είναι ελεύθερος γιατί δεν έχει να φοβηθεί τίποτε αφού είναι ήδη εξαθλιωμένος. Αν δεχτούμε όμως, πως ελευθερία είναι να κάνουμε ηθικές επιλογές χωρίς κάποιον εξαναγκασμό και να ζούμε την ιδιωτική μας ζωή ελεύθεροι μέσα στα όρια που επιβάλλονται απ’ τα δικαιώματα των άλλων θα δούμε πως αυτές οι ηθικές επιλογές είναι κατευθυνόμενες απ’ τις μεγάλες επιχειρήσεις. Από ιδιώτες δηλαδή που διαχειρίζονται τις πληροφορίες. Μιαν απρόσωπη εξουσία φαίνεται πως ίπταται πάνω απ’ τις ζωές μας. Στην πραγματικότητα όμως είναι ο ιδιωτικός τομέας αυτός που ελέγχει τις ανάγκες, τη μόδα, το έγκλημα ή τις ορμές. Ο φορέας δηλαδή της υπεραξίας. Ο διαχειριστής του χρήματος αλλά κι ο αρχιερέας της αλλοτρίωσης και της αποξένωσης. Ο προαγωγός των ανθρώπων και των λαών. Ο μεταμορφωτής όλων των ανθρώπινων και φυσικών…
Δείτε την αρχική δημοσίευση 661 επιπλέον λέξεις
Που ήταν χθες οι «αγανακτισμένοι»;
ΔΙΑΚΕΚΡΙΜΕΝΗ ΚΛΟΠΗ Marx Factor
Σγουρά μαλλιά κι ατίθασα στα τσίνορα ριγμένα
μπαλκόνια φτώχιας κρότου-λάμψης, μοναξιά
μα ο νους να ταξιδεύει
Στην αγκαλιά, ένα μπουκέτο φως
σε σώματα ενωμένα
Χαραγματιά ξυράφι κι αλμυρό
καυτό αίμα σαλεύει
ειν’η ανάμνηση χαρά
σε σιδερένια έρημο με χόρτα μαραμένα
Κι’ολοι ετούτοι μια ζωή μ’αρώματα
και πλούτη μαζεμένα
Να μη μπορουν να οσφρηστούν
το λύκο που σαλεύει
Με μιά ανάμνηση πληγή
και μια κραυγή ν’αγριεύει
Κι αλλα αγρίμια πισω του
στη πόλη να μαζεύει
Και σείς στη παραζάλη σας
δεν βλέπετ’ ονειρα χαρούμενα μα ούτε και θλιμμένα
Ενα μονάχα θα σας πω πριν τα
μυαλά χυμένα την αχρηστη τη γέννα σας
τροφή γι’αγρίμια λεύτερα μα και απελπισμένα
Ποτέ μη κλέψεις όνειρα ξανά απο λουλούδια ξένα…
Η ΚΡΙΣΗ ΣΑΣ Η Η ΖΩΗ ΜΑΣ? Marx Factor
Δεν με ενδιαφέρει πως ονομάζουν την ζωή μου. Δεν με νιάζει πως βαφτιζουν τις επιθυμίες τους. Δεν με ενδιαφέρει τι θέλουν να κανουμε για αυτούς στο μέλλον. Μη μου λετε πως να βγουμε απο την κρίση τους. Αν ειχαν κριση δεν θα πλουτιζαν κάθε μέρα. Αλλο έχουνε και άλλο μας θέλουνε να κάνουμε.
Εχουνε πανικο γιατι το μεγεθος ειναι μεγαλο και δεν το ελέγχουνε. Θέλανε παγκοσμιοποιημένη οικονομια ελευθερια αγορών απολυτη θελανε γκρεμισμα κανονων και δικαιωμάτων και τωρα ανακαλυπτουν το αυτονόητο. Αφου ρε μαλάκες σε κρατικο επιπεδο δεν μπορουσατε να χειριστειτε κρισεις χωρις να υποκυψετε σε ρυθμισεις αντιφατικες με τη φυση του καπιταλισμου (New Deal-μεταπολεμικα κοινωνικά κράτη-οκταωρα πληρωμενες αδειες μπονους παραγωγικότητας και άλλες υπερβασεις απο το απληστο «παρτα ολα» του γνησιου καπιταλισμου) πως θα χειριζόσασταν τα ιδια σε παγκοσμιοποιημένο περιβάλλον??
Εχουνε πανικο ελλειψης ελέγχου ακομα και στο περιβαλλοντικο. Δεν τους βγαινουνε στη πράξη οι ιδεοληψίες τους. Το τραγικό σφάλμα των εθνοπατριωτων ακροδεξιων που καταπολεμάνε την παγκοσμιοποίηση προσφατα και μερικοι απο αριστερη θέση (Καραμπελιαδες ΚΟΕ Αλαβάνος πατριωτικο ΠΑΣΟΚ κα) ειναι οτι αυτή η ιδια η ανεξέλεγκτη φύση της παγκοσμιοποίησης κάνει κάθε πρόβλεψη ΑΔΥΝΑΤΗ κάθε ρυθμιση απρόβλεπτη και καταδικασμένη σε αποτυχία.
Οι νεοφιλελευθεροι ειδανε να ξεφτιλιζονται οι μυθοι της ανταγωνιστικότητας και της δημιουργιας θέσεων εργασίας. Καρτελ εγιναν -συμφωνιες κατω απο το τραπέζι εγιναν-Ανεργία στα υψη σε ολο τον κοσμο ακομα και στις αγορες με φτηνη εργασία οπως η Κινα.
Οι κρατιστες δεξιοι συντηρητικοι ειδαν οτι αδύναμα κράτη ελέγχανε μονο το στρατό και τους υπαλλήλους τους…και αν!
Οι κρατιστές σοσιαλδημοκράτες ειδαν οτι μονο αν εξυπηρετησουνε τις πιο άλογες και άπληστες διαθέσεις των αγορών θα έμεναν στη θέση τους και οντας διαχειριστες ειδαν επισης ο,τι ειδαν οι κρατιστες δεξιοι.
Η ακροδεξιά περιμένει στη γωνία με τη αντιπαγκοσμιοποιημένη ρητορική ξεροντας οτι το ποτάμι δεν γυρίζει πίσω αλλά ελπίζοντας σε μια φασιστικοποίηση της κοινωνίας οπου η παγκόσμια αγορά θα την χρησιμοποίηση σαν εναν δοκιμασμένο αποτελεσματικο κυματοθραυστη της οργής του κόσμου αλλά στην ουσία σαν εναν κυματοθραυστη της διεθνοποιημένης πλέον -μεσω της μετανάστευσης-ταξικής πάλης.
Ο μόνος χώρος που μένει ανοικτο να δημιουργήση νεα προοπτική ειναι ο χώρος που επαγγέλεται ισότητα ελευθερια αυτοπροσδιορισμό αλλά και συλλογική δράση ο χώρος της αλληλεγγύης και της ανταλλαγης ο χώρος της εργασίας που τμήμα του ειναι στην ανεργία ο χώρος της δημιουργίας που πιέζεται ολους αυτούς τους αιώνες απο το παραμύθι της παραγωγικότητας ο χώρος των περιβαλλοντικών ανησυχιών και τελικά ο χώρος των αξιών ζωής που δεν μετριονται με χρήμα αλλά με ανθρώπινα κοινωνικά κριτήρια ευτυχίας αλληλοσεβασμου και επανασύνδεσης μας με το φυσικό περιβάλλον. Αυτός ο χώρος δεν ταμπελοποιείται ευκολα αλλά ειναι απο Αριστερά και πέρα..ειναι οι Αναρχικοι οι Οικολογοι οι ελευθεριακοι κομμουνιστές οι αναρχοκομμουνιστες οι μηδενιστές οι ζαιτγκαιστικοι τα κινηματα κοινωνικής κριτικής τα κινηματα διασωσης ταυτότητας (Μεξικο-Βολιβια -Περου-ευρυτερος Αμαζόνιος-Απω Ανατολη)…ειναι ο κόσμος του γέλιου της απλότητας της παιδικοτητας αλλά και της οργής…ειναι αυτά τα παιδιά που φαινονται στο παλιο Αναγνωστικό του Δημοτικου σκυμμένα στο θρανίο με κουκούλες και η οικογένεια στην αφίσσα του ΕΖLN με τις μάσκες που ζητά απελευθέρωση και αξιοπρέπεια.
Ειμαστε ολοι εμεις με τις διαφωνίες και διαφορές μας που ομως δεν θα φανταζόμασταν άλλη ζωή απο το «Εμεις» και ειμαστε απέναντί τους και δεν μας ενδιαφέρει η κρίση τους αλλά η ΖΩΗ ΜΑΣ.
ΨΕΙΡΕΣ ΣΤΟ ΓΙΑΚΑ ΚΑΙ ΤΟ ΑΥΓΟ ΤΟΥ ΦΙΔΙΟΥ-Marx Factor
ΑΡΓΑ ΤΟ ΣΚΕΦΤΗΚΕΣ ΚΑΣΤΑΝΙΔΗ ΟΤΙ ΤΟ ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΘΕΛΕΙ ΤΟΝ ΜΠΕΡΛΟΥΣΚΟΝΙ ΤΟΥ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ.
Ας αφήσουμε τις μαλακίες ο καπιταλισμός ειναι πάντα σε κρίση αλλά σε κάποιες φάσεις ειναι και σε άμυνα. Οταν ειναι σε άμυνα -οπως τη δεκαετία 30 και την 20ετία 50-70- παραχωρεί βάσει σχεδίου ενα υπολογισμένο στη τελευταία του λεπτομέρεια κοινωνικό κράτος-προσωπείο για να αποφύγει τα χειρότερα. Τα χειρότερα το 30 ηταν η επέκταση της Μεγάλης Ρωσικής Επανάστασης σε φάση που δεν ειχε γίνει παρα σε λίγους -τροτσκιστές και ισπανούς αναρχικούς- αντιληπτή η δικτατορική κρατικοκαπιταλιστική φύση του σταλινισμού.
Τα χειρότερα το 50-70 ηταν η επέκταση ενος επαναστατικου μοντέλου Κάστρο-Γκεβάρα αφου το άλλο αντίπαλο δέος ειχε απαξιωθεί αρκετά και απο τα δικά του σφάλματα αλλά και απο τις διογκώσεις και στρεβλώσεις της ψυχροπολεμικής προπαγάνδας.
ΠΟΙΑ ΕΙΝΑΙ ΤΑ ΧΕΙΡΟΤΕΡΑ ΤΩΡΑ?
Δεν υπάρχουν γιατί απλά η βία και η εξαθλίωση του νεοφιλελεύθερου μοντέλου εξαπλώνεται δεν αμφισβητείται απο κάποιο μαζικό ΚΑΛΟ παράδειγμα η κάποιο ΜΑΖΙΚΟ κίνημα. Ετσι νιώθει ασφάλεια μέσα σε μια ομολογημένη πραγματική η αντιληπτη κρίση οπως ευφυως και κυνικά την αποκαλεί ο Φρήντμαν και προχωρά σε ολοένα σκληρότερα μέτρα τοπικά και παγκόσμια.
ΤΟ ΕΧΕΙ ΚΑΤΑΛΑΒΕΙ Ο ΚΟΣΜΟΣ?
Ναι αλλά δεν έχει σαφη πόλο γύρω απο τον οποίον να στραφεί. Ο φυσικός πόλος θάτανε η αριστερά και δίνει ισως μόνη της μαζί με τους αντιεξουσιαστές εναν συνεχή μεν απελπισμένο δε αγώνα να αποκτήσει κοινωνική οσμωση. Προς τιμήν του Ανδρέα Καρίτζη διδάκτορα Φιλοσοφίας και μέλους της ΠΓ του ΣΥΝ στη σημερινή Αυγη (2η σελίδα Αν οχι τώρα πότε? αν οχι εδώ που? αν οχι εμείς ποιοι?) για πρώτη φορά ομολογειται θεσμικά η πολιτική εκτίμηση οτι έχουμε χουντα. Η αριστερά επιτέλους αποφασίζει να κινητοποίηση την αναλυτική δύναμη του μαρξισμού και να πει επίσημα κάτι που ειναι στα μυαλά-στόματα ολονών μας και εψαχνε πιο συλλογικό τρόπο έκφρασης. Οι ΑΚ το ειχαν γράψει στους τοιχους μήνες πριν κατα την διαδήλωση στην ΔΕΘ το 2009 «Τετοια δημοκρατία ειχαμε να δουμε απο την χούντα» αλλά οσο σωστοί και να ητανε εχουν διαφορετική επιρροή στα στρώματα της κοινωνίας που δεν μετέχουν καθημερινά στο κίνημα και που οι προσλήψεις τους (η προσλαμβάνουσες οπως προτιμά φίλη και συντρόφισσα να τις λέει) ειναι η τηλεβλάκωση των Μαζικών Μεσων Εξημέρωσης.
ΑΠΟ ΠΟΥ ΗΡΘΕ Η ΨΕΙΡΑ ΚΑΣΤΑΝΙΔΗ?
Ο καπιταλισμός χρησιμοποιει το δίπολο Συντηρητικός -Εργατικός σε ολο τον κόσμο. Σε ψαγμένες κοινωνίες παλαιοκαπιταλιστικου τύπου μπαινουν και οι Φιλελευθεροι σαν Οδοντογλυφίδες στη μέση της αλατοπιπεριερας του παγκοσμιου δικομματισμού. Οταν η πολιτική αλατιέρα δεν διαχειρισθεί τις καπιταλιστικές κρίσεις σύμφωνα με την επιθυμία του κεφαλαίου και χωρις την απαραίτητη κοινωνική συναίνεση τοτε το κεφάλαιο με τα ΜΜΕ προετοιμάζουν το έδαφος για την ψείρα. Η ψείρα ειναι η θεσμική εκτροπη οπου μη πολιτικοι σχηματισμοι με μια ρητορική ισοπέδωσης και ταξικής πολτοποίησης επιτίτιθενται εναντιων των υπηρετών τους ώστε να μπουρδολογήσουν απέναντι στην κοινωνία και να στρέψουν την κοινωνία εναντιον του υπηρέτη-διαχειριστή πολιτικού και οχι εναντιόν του αφεντικού-κεφαλαιου.
Αφου σε πλήρωνε η ψείρα και την τάισες και χόντρυνε για αυτό ανέβηκε στο γιακά σου Καστανίδη και κάθε Καστανιδη. Αφου την ηθελες μη σε πειράζει που δεν σε θέλει τώρα. Την ειχες σαν ψείρα και τώρα σου ερχεται σαν αυγο του φιδιού. Οποιος σπέρνει καπιταλιστικη διαχείριση θεριζει φασισμό.
ΤΙ ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ (Marx Factor)
Το χρέος είναι παγκόσμιο. Το χρέος της Ελλάδας σαν ποσοστό του ΑΕΠ είναι σημαντικά μικρότερο απο όλων των ανεπτυγμένων χωρών. Η οικονομία της επίσης αλλά αυτό επιδιορθώνεται με συνολική ανυπακοή στους ιστορικούς σχεδιασμούς της ΕΕ. Οι μορφές εξάρτησης οικονομιών που επιννοούσε το παγκόσμιο κεφάλαιο δεν άλλαξαν απο την εποχη της αποικιοκρατικής εξάπλωσης μέχρι σήμερα, αυτό που άλλαζε ηταν τα εργαλεία και η ταχύτητα υπαγωγής όσο και το μέγεθος. Ετσι οπως οι αποικιοκρατικές δυνάμεις έπνιγαν την βιομηχανική η έστω την βιοτεχνική ανάπτυξη των αποικιών τους και τις υποβάθμιζαν σε κέντρα παραγωγής φτηνών πρωτων υλών για τις βιομηχανίες τους, τώρα τα υπερεθνικά-πλέον-κέντρα υποβαθμίζουν τις οικονομίες σε 3 ζώνες:
Α)Ζώνη κάτεργο παραγωγής τόσο πρώτων υλων οσο και μεταποιημένων αγαθών αρκεί η υπεραξία να βγαίνει ηλεκτρονικά σε ένα απρόσωπο-υπερθνικο-αόρατο-
Β) Ζώνες κατανάλωσης και ολοένα μεγαλύτερης πτώχευσης και εξάρτησης οπου θα ξαφρίζεται οποιος συσσωρευμένος πλούτος απο παρελθόντα χρόνια αλλά και ζώνες οπου θα ξηλώνονται συστηματικά όλα τα συλλογικά και ατομικά δικαιώματα που ανεβάζουν το κόστος παραγωγής η προστατεύουν το δικαίωμα έκφρασης και αντίδρασης. Αυτές είναι οι πιο σημαντικές ζώνες ταξικου πολέμου. Εδώ ανηκουμε και εμείς.
Γ) Ζώνες εκτροπής η πολεμικές ζώνες. Εδώ θα είναι όλα τα «παραβατικά» η «αντιστεκόμενα» κράτη άσχετα απο την αφετηρία η την στόχευση της παράβασης αρκεί να δικαιολογείται υπερεθνικός πόλεμος. Αυτές οι ζώνες υπάρχουν και είναι αναγκαίες γιατί ένας μηχανισμός του καπιταλισμου που υπήρχε υπάρχει και θα υπάρχει ΜΟΝΟ ΣΕ ΚΡΙΣΗ είναι ο πόλεμος. Οι ζώνες αυτές θα χρησιμοποιούνται για να δικαιολογούνε την αμυντική πολεμική βιομηχανία, για να δικαιολογούνε την περιστολή ελευθεριών στη ζώνη Β και για να αναπαραγουνε τα φοβικά αντανακλαστικά της κοινωνίας οπως τα έχει περιγράψει η Ναόμι Κλάιν στη θεωρία του «Κοινωνικού Κλονισμού» Αν δεν υπάρχουν αυτες οι ζώνες θα εφευρίσκονται.
Η μόνη κινητήρια δύναμη αυτού του αυτοκτονικού και θνησιγενούς πλέον συστήματος είναι η ροή υπεραξίας. Η μόνη βραχυπρόθεσμη στόχευσή του πλέον δεν είναι το κέρδος-αυτό εξασφαλίζεται απο την διαχείριση των ζωνών. Αυτό που επιδιώκεται παγκόσμια είναι ο απόλυτος έλεγχος άσχετα αν αυτός θα επιτευχθεί η θα επιτυγχάνεται με αυξημένο κόστος αρα μειωμένα κέρδη. Αν υπάρξουν και κέρδη δεν τους χαλά καθόλου-απώλεια ελέγχου να μην υπάρξει.
Το καθήκον της αμυνόμενης παγκόσμια κοινωνίας είναι:
-Η οργανωμένη η αυθόρμητη απώλεια ελέγχου με πρόκληση η υιοθέτηση τυχαίων απρόβλεπτων κινήσεων η δράσεων που θα εισάγει και θα επαυξάνει τον απρόβλεπτο παράγοντα στη κοινωνικη διαδικασία αρα και την σύγχιση και μπέρδεμα στο μυαλό των σχεδιαστών. Επίσης θα αυξάνει το κόστος ελέγχου.
-Η οργανωμένη η αυθόρμητη μείωση της παραγωγής υπεραξίας. Οιτιδήποτε κάνουν οι οργανωμένες αντιστάσεις αυτοθεσπισμένες η κομματικά ελεγχόμενες που να μειώνει την υπεραξία ανατρέπει τον σχεδιασμό.
-Σαμποτάρισμα της ανάπτυξης. Η ανάπτυξη είναι πίσω απο την περιβαλλοντική κρίση. Η ανάπτυξη είναι ενάντια στην επιβίωση και ευτυχία. Πρέπει να καταπολεμηθεί τόσο σαν έννοια στην εκπαιδευτική διαδικασία οσο και σαν πραγματικότητα μέσα στις κοινωνικές ζυμώσεις
-Αρνηση και ανυπακοή στις οικονομικίσικες προσταγες της κοινωνίας αγοράς. Αρνηση πληρωμών άρνηση συμμετοχής σε χρηματικά επινοήματα (ευρώ-δολλάριο κλπ) . Ακύρωση και εξευτελισμός των εννοιών που βάζουν το χρήμα σαν συστατικό ζωής επιβίωσης και ευτυχίας.
-Ανάπτυξη μιας παράλληλης πραγματικότητας ζωής ανταλλακτικής τελείως έξω απο την πραγματικότητα της αγοράς.
-Συμμετοχική οικονομία οπου ο παραγόμενος πλούτος μιας ομάδας εργασίας παραγωγής προιόντος η υπηρεσίας θα μοιράζεται ανάμεσα στους παραγωγούς και την κοινωνία.
-Αμεση δημοκρατία στη ληψη αποφάσεων.
-Ανατροπή και άρνηση όλης της εκπαιδευτικής διαδικασίας. Τα σχολεία είναι ο ΧΥΤΑ της Βιομηχανικής Εποχής, είναι το Baby Sitting των παιδιών της εργατικής τάξης. Σκοτώνουν την δημιουργικότητα. Πρέπει να αναπτύξουμε εναλλακτική παιδεία αμφιδρομης μάθησης (ο μεγαλύτερος απο τον μικρότερο και αντίστροφα) με έντονο το στοιχειο του παιχνιδιού της ελευθερίας και της κατάργησης ολων των ποινών τιμωριών και αξιολογήσεων.
-Ελευθερία σε όλους τους τομείς εκτός απο τον πλουτισμό. Κανένας δεν έχει το δικαίωμα να περνάει καλύτερα απο τον άλλον. Η ελευθερία θα αφορά την πρόσβαση στα κοινωνικά αγαθά και υπηρεσίες και την πρόσβαση στην ηδονή και ευτυχία. Οποια ομάδα η άτομο του λείψουν τα γκατζετάκια γκλαμουριάς της καπιταλιστικής βαρβαρότητας θα ψυχοθεραπεύεται και μετά θα επανέρχεται στη κοινωνία.
Αυτά πετυχαίνονται και με οργανωμένη αντιδραση αλλα και με υιοθεσία αυτού του μοντέλου στη πράξη. Δηλαδή εκτός απο την σύγκρουση της κοινωνίας δεν έχει κανένα νόημα η αντίδρασή μας αν δεν αρχίζουμε παράλληλα ακτιβιστικά να ζούμε και να φτιάχνουμε αυτές τις παράλληλες εναλλακτικές μορφες άρνησης του συστήματος. Δεν έχει νόημα να ανατρέψουμε αυτό το σύστημα αν δεν μπορούμε να ζήσουμε στη πράξη το άλλο. Η υπαρξη «καλου παραδείγματος» παράλληλα με την διαδικασία ανατροπής μόνο να μεγαλώσει τη μαζικότητα αυτής της ανατροπής μπορεί δίνοντας στη κοινωνία το όραμα του «εφικτου».
ΤΟ ΠΟΤΟ ΤΟΥ ΑΘΩΟΥ
Ηρθε η ώρα να ξεσκονίσω τα βιβλία. Πρέπει ξανά να τα κρύψω. Πόσα χρόνια είχα να το κάνω αυτό? Νόμισα κάποτε πως πέρασε για πάντα, βλέμμα ελπίδας θαμπή εικόνα ρυτίδας. Τι ωραία…φοβόμαστε ξανά, οπως τότε πουμασταν μικρά, ανάμνηση φρέσκιας νιότης, πρώτη ενοχή, η επερχόμενη τύφλωση της πρώτης εκσπερμάτωσης…τα βιβλία να κρύψουμε τα βιβλία. Καλά δεν πιστεύουμε στη Κόλαση αυτό ευτυχώς το ξεπεράσαμε, ούτε και στον Παράδεισο, μόνο ειρωνικά μειδιάματα φέρνει η εικόνα, η κουβέντα, η εκπομπή. Τα ξέρουμε τα ξεπεράσαμε ομως πόσο μας έλλειψε ο φόβος…πήγες διαδήλωση? οχι ..ποιός είναι αυτός που με ρωτά? ποιος είν’αυτός που με κοιτά? ποιός τη σκιά μου ακολουθεί …κινήσεις που παλιά του έρωτα θα θύμιζαν παιχνίδια στην ώρα τούτη τη νοσταλγική τη φυλακή μου τη προσωπική γεμίζουνε στολίδια.
Τους πιάσανε! ηταν τρομοκράτες…βρήκαν τα βιβλία..τους είδε κάποιος κάπου..ειναι γνωστοί γνωστών..ευτυχως τη γλύτωσα..δε με είδε κανείς..δεν εχω γνωστούς δεν είμαι ένοχος απλά φοβάμαι και πρέπει να εξαφανίσω τα λίγα στοιχεία που με συνδέουν με τα νιάτα μου…τα λίγα στοιχεία που μπορεί να τα αξιοποιήσουνε και να μου στερήσουν την ελευθερία μου..την ελευθερία μου? δεν εχω γνωστούς..δεν είμαι ενοχος …γιατί δεν είμαι…δεν πιστεύω στη κόλαση γιατί την ζώ..δεν πάω διαδήλωση γιατί?..ααα..πρέπει πρώτα να φτιάξω τον εαυτό μου και μετά τον κόσμο..το βρήκα..εχω άλλοθι νομιμότητας δεν θα με πούνε στις ειδήσεις. Δεν είμαι είδηση, δεν έχω συνείδηση.
Το βράδυ στο μπαρ θα αφήσω το βλέμμα μου στη φούστα τη σκιστή να τριγυρίσει, θα κάνω αδιάφορα ένα κλικ δεξιά η μπύρα να γεμίσει και ένα ευχαριστώ δεν φτάνει στα αυτιά των γύρω μου καθώς η ευγνωμοσύνη είναι για αυτούς που δεν σταμάτησαν ούτε στη δικαιοσύνη. Ετσι μικρός ασήμαντος και ασφαλής κι απ΄το χαμόγελό σου- το τελευταίο βιβλίο θα πετώ μη φτάσει στο μυαλό σου. Γιατί και αν εσύ ελεύθερα σταθείς απέναντί τους ποιός θάπομείνει να τα πιώ μέχρι να πω ..ζωή αντε γαμήσου..
Marx Factor
