ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ ΥΠΟΒΟΛΗΣ ΜΕΤΑΦΡΑΣΜΕΝΩΝ ΘΕΑΤΡΙΚΩΝ ΕΡΓΩΝ 2026/27

Το EURODRAM, το δίκτυο προώθησης θεατρικών έργων, σας προσκαλεί να υποβάλετε μεταφρασμένα θεατρικά έργα που γράφτηκαν αρχικά σε μία από τις γλώσσες των μελών των επιτροπών (Ευρώπη, Κεντρική Ασία, Μεσόγειος) και στη συνέχεια μεταφράστηκαν στα Ελληνικά.

Το 2027 κάθε γλωσσική επιτροπή του Eurodram θα επιλέξει τρεις μεταφράσεις στη γλώσσα της. Οι επιλεγμένες μεταφράσεις θα κοινοποιηθούν σε όλο το δίκτυο και πέρα από αυτό. Ανάλογα με τους διαθέσιμους πόρους, ενδέχεται επίσης να παρουσιαστούν σε δημόσιες αναγνώσεις μέσα στο 2027 και να προταθούν για έκδοση ή/και σκηνική παρουσίαση.

 

Όροι συμμετοχής

·       Οι μεταφραστές/ριες ή οι ενδιαφερόμενες/οι (εκδότες, παραγωγοί, δραματουργοί κά) που θα υποβάλουν θεατρικά έργα θα πρέπει να έχουν τα δικαιώματα μετάφρασης ή να έχουν τη συγκατάθεση του θεατρικού συγγραφέα.

·       Η καταγωγή, η εθνικότητα ή ο τόπος διαμονής του/της θεατρικού/-ής συγγραφέα και του/της μεταφραστή/-στριας δεν λαμβάνονται υπόψη.

·       Μπορούν να υποβληθούν μεταφράσεις θεατρικών έργων που έχουν ήδη εκδοθεί ή παρουσιαστεί επί σκηνής.

·       Κάθε μεταφραστής/-στρια μπορεί να υποβάλει μία μετάφραση.

·       Μεταφράσεις που έχουν υποβληθεί σε προηγούμενη πρόσκληση του Eurodram δεν θα εξεταστούν.

·       Οι θεατρικοί συγγραφείς μπορεί να είναι οι μεταφραστές των δικών τους έργων.

·       Οι μεταφράσεις πρέπει να έχουν ολοκληρωθεί μέσα στα τελευταία δέκα χρόνια (δηλαδή μετά την 1η Ιανουαρίου 2017).

·       Δεν θα εξεταστούν μεταφράσεις από γλώσσες ευρωπαϊκής προέλευσης που έχουν αναπτύξει διακριτές μορφές σε άλλες περιοχές – για παράδειγμα, τα αμερικανικά αγγλικά ή τα ισπανικά της Λατινικής Αμερικής.

•  

Διαδικασία υποβολής

Οι ενδιαφερόμενες/οι μπορούν να αποστείλουν το μεταφρασμένο έργοσε αρχείο pdfστην ηλεκτρονική διεύθυνση eurodramgr@yahoo.comμέχρι και την 21 Δεκεμβρίου 2026.

Ο τίτλος του email θα είναι «EURODRAM 2027-Υποβολή Μεταφρασμένου έργου».

Συνημμένο θα πρέπει να στείλουν ένα ακόμα έγγραφο (σε μορφή word) που θα περιλαμβάνει τις  ακόλουθες πληροφορίες (στα ελληνικά και αγγλικά):

• Αυθεντική Γλώσσα και Γλώσσα Μετάφρασης
• Όνομα συγγραφέα, ημερομηνία και τόπο γέννησης
• Σύντομο βιογραφικό του συγγραφέα
• Όνομα μεταφραστή, ημερομηνία και τόπο γέννησης
• Σύντομο βιογραφικό του μεταφραστή
• Ημερομηνία συγγραφής
• Ημερομηνία μετάφρασης
• Σύνοψη
• Αριθμό χαρακτήρων
• Αναφορά σε προηγούμενα βραβεία/διακρίσεις
• Αναφορά σε προηγούμενες παραγωγές

Για περισσότερες πληροφορίες για τους όρους συμμετοχής αλλά και για πληροφορίες για το έργο του δικτύου παρακαλούμεεπισκεφτείτε τον παρακάτω σύνδεσμο https://eurodram.org/ ή στείλτε email στην ελληνική επιτροπή στο eurodramgr@yahoo.com

Προθεσμία υποβολής: 21 Δεκεμβρίου 2026 (Δεν θα δοθεί παράταση: η προθεσμία είναι κοινή για όλες τις γλωσσικές επιτροπές)

Ανακοίνωση αποτελεσμάτων:21 Μαρτίου 2027, στον ιστότοπο του Eurodram: http://eurodram.org/

 

Σχετικά με το Eurodram

Το Eurodram είναι ένα ευρωπαϊκό δίκτυο για το σύγχρονο θέατρο και τη μετάφραση, το οποίο αριθμεί περισσότερα από 300 μέλη οργανωμένα σε 33 γλωσσικές επιτροπές. Κύριος στόχος του είναι να προωθεί τη μετάφραση σύγχρονων θεατρικών έργων από την Ευρώπη, τη Μέση Ανατολή, την Κεντρική Ασία και τη Μεσόγειο, καθιστώντας τα διαθέσιμα σε επαγγελματίες του θεάτρου και στο κοινό, σε πνεύμα ανεξαρτησίας, ισότητας και γλωσσικής πολυμορφίας. Κατά τα ζυγά έτη, κάθε γλωσσική επιτροπή του Eurodram επιλέγει τρία πρωτότυπα θεατρικά έργα γραμμένα στη γλώσσα της και τα προτείνει για μετάφραση σε άλλες γλώσσες. Κατά τα μονά έτη, οι επιτροπές επιλέγουν τρεις εξαιρετικές μεταφράσεις στις αντίστοιχες γλώσσες τους, με σκοπό να τις προτείνουν για έκδοση ή/και σκηνική παρουσίαση.

Δείτε τα μέλη του Eurodram εδώ

Το βραβευμένο από την UNESCO θεατρικό έργο ΚΑΣΣΥ του Ανδρέα Φλουράκη θα παρουσιαστεί για έξι παραστάσεις στη ΦΙΑΤ (Φαλήρου 97, Κουκάκι). Η ΚΑΣΣΥ, σε σκηνοθεσία του Athena Zeros, μετατρέπεται σε μια πρωτοποριακή πρόταση, στην τομή του θεάτρου, του χορού, του φιλμ και της μουσικής, που αναδύθηκε μέσα από μια συλλογική διαδικασία με έντεκα καλλιτέχνες διαφορετικών πεδίων.

Στους πρωταγωνιστικούς ρόλους συναντάμε την Παρθενόπη Μπουζούρη ως Κασσάνδρα και το Νέρο Ρουπλέμ ως Ιφιγένεια.

Μέσα από ένα τούνελ ονείρων, μέσα από φλάσμπακ και ρεπορτάζ, μέσα από βλέμματα ελαφίσια και τη λήθη, η ΚΑΣΣΥ κινείται προς ένα ενσώματο παρόν. Το έργο πυροδοτείται από το ξόρκι μιας σύγχρονης Ιφιγένειας: να ξεθάψει την Κασσάνδρα από τον νεκροπολιτικό τάφο της ιστορίας αυτή τη στιγμή της μεταμόρφωσής μας.

---

Συγγραφικό σημείωμα

Όταν άρχισα να γράφω την Κάσσυ, με ενδιέφερε να δοκιμάσω τι θα μπορούσε να της συμβεί αφού ο μύθος είχε πια τελειώσει μαζί της. Καλούμενη από την Ιφιγένεια να επιστρέψει από τον κόσμο των νεκρών, η Κάσσυ βρίσκεται κάπου ανάμεσα στον ύπνο και την εγρήγορση, στη μνήμη και τη φαντασία, στη ζωή και τον θάνατο. Κουβαλά μαζί της την καταστροφή του τόπου της, τη βία που έχει υποστεί και το βάρος της γνώσης όσων κανείς δεν είναι πρόθυμος να πιστέψει. Φέρνει, όμως, στη διαδρομή της και θραύσματα από άλλες ιστορίες, άλλους τόπους και άλλους χρόνους. Για μένα, η Κάσσυ είναι ένα έργο για μια φωνή που προσπαθεί να επιστρέψει από τη σιωπή, επιχειρώντας να διεκδικήσει την ιστορία της.

Ανδρέας Φλουράκης

---

Σκηνοθετικό σημείωμα

Σε αυτήν την παραγωγή, το σώμα και η φωνή της Κασσάνδρας προσεγγίζονται ως ένας κουίρ ναός του χρόνου. Η Κασσάνδρα επιστρέφει στη γη για να αφηγηθεί την ιστορία της, μια ιστορία δομικής βίας και έμφυλων εμπειριών. Η ακρόαση της Ιφιγένειας γίνεται το αντίδοτο στο τραύμα της αποσιώπησης, διεκδικώντας το παρόν ως κοινό και οικείο σπίτι, που επιμένει και αψηφά, που πάλλεται κάτω από το δέρμα. Με βαθιά ευγνωμοσύνη σε όλα όσα φανταστήκαμε μαζί αυτόν τον κόσμο, σε ευχαριστούμε, ακροατή, που ενεργοποιείς μαζί μας αυτό το αχανές παρόν.

Athena Zeros

---

Συντελεστές/ριες παράστασης:
Σκηνοθεσία: Athena Zeros

Θεατρικό έργο: Ανδρέας Φλουράκης
Ηθοποιός (Κασσάνδρα): Παρθενόπη Μπουζούρη

Ερμηνεύτρια, Καλλιτέχνις Κίνησης & Δημιουργία κινητικού υλικού (Ιφιγένεια): Νερό Ρουπλέμ

Μουσική & Ήχος: Αλέξανδρος Μήτρος
Φωτισμός: Παναγιώτης Τομάρας
Φωτογραφίες και βίντεο προβολής: Ana Rosa Marx
Σκηνογραφία: Athena Zeros & Maya Bjornson
Συνεργασία στη δραματουργία: Athena Zeros με την Όλια Δραμιτίνου και τον Micah Lockman-Fine
Κινησιολογία: Όλια Δραμιτίνου
Κοστούμια (σκηνή): Dynno Dada (Διονυσία Ιωάννου)
Κοστούμια (φωτομοντάζ και σύλληψη): Micah Lockman-Fine
Ερμηνευτές, φωτομοντάζ: Εύα Κολιοπάντου, Νεφέλη Τσαπάρλη, Νέρο Ρουπλέμ, Όλια Δραμιτίνου
Τηλεοπτικό βίντεο & Βοηθός παραγωγής: Noa Mori
Οργάνωση παραγωγής: Όλγα Τσατσούλη
Επικοινωνία: Κατερίνα Π. Τριχιά – True Colours Comms

Social media: Social Wave Ath

Κάποτε ήμασταν κανονικοί άνθρωποι του Σωτήρη Παλάσκα

Σε ένα νησί της ελληνικής μεθορίου, στο οποίο η τουριστική “ανάπτυξη” και η εύθραυστη ευημερία συνυπάρχουν με τα απόνερα της οικονομικής κρίσης και της προσφυγικής τραγωδίας, η καθημερινότητα μιας φαινομενικά “κανονικής” οικογένειας ραγίζει. Ανάμεσα σε τηλεοπτικές πλάνες, μικρές απάτες και μεγάλες σιωπές, η πραγματικότητα εισβάλλει επικίνδυνα, ανατρέποντας παγιωμένες πεποιθήσεις και φέρνοντας τους χαρακτήρες αντιμέτωπους με την ευθύνη – όχι μόνον απέναντι στον Άλλο, αλλά και σε διαφορετικές εκδοχές του ίδιου τους του εαυτού.

Το «Κάποτε ήμασταν κανονικοί άνθρωποι» λειτουργεί ως καθρέφτης της εποχής μας: μια κοινωνία σε κατάσταση αποσύνθεσης, όπου η έννοια της “κανονικότητας” διαρκώς εκτροχιάζεται και η ανθρωπιά δοκιμάζεται καθημερινά. Μέσα από επώδυνες συγκρούσεις, εφιαλτικές μαρτυρίες και εκβιαστικά διλήμματα, αναδύεται ένα επίμονο ερώτημα:

Πόσο εύκολα συνηθίζουμε το αδιανόητο;

Ένα σύγχρονο, αιχμηρό έργο για τη μνήμη, τον φόβο, τη δυσοσμία που αναδίνουν τα σκουπίδια μας, τη σημασία του να παραμένει κανείς άνθρωπος, όταν όλα γύρω του καταρρέουν.

PUMA – του Δημήτρη Αλεξίου

Σ’ ένα ναυάγιο δουλεμπορικού πλοιαρίου κοντά σε ένα νησί της Ελλάδας, διασώζονται 33 μετανάστες. Ελλείψει υποδομών ο δήμαρχος του νησιού ζητάει από τους κατοίκους να φιλοξενήσουν τους ανθρώπους σπίτια τους μέχρι να φτάσει κλιμάκιο από την πρωτεύουσα να τους αναλάβει, καταγράψει και προωθήσει αναλόγως . Η κυρά Φροσύνη που μένει με το μεγάλο της γιο Νάσο και τη νύφη της Ρηνούλα που της λείπει το ένα μάτι, αναλαμβάνουν να φιλοξενήσουν ένα δεκατριάχρονο αγόρι που δε φαίνεται να έχει κανέναν άλλον συγγενή μαζί του, δεν μιλάει και δεν έχει χαρτιά. Τον φωνάζουν Puma από τη μάρκα των παπουτσιών που φοράει. Σύντομα, τόσο μέσα στην τοπική κοινωνία , όσο και μέσα στο σπίτι της Φροσύνης θα ξεσπάσει ένας πόλεμος για το αν πρέπει να ενσωματωθούν οι μετανάστες στην κοινωνία του νησιού.

BURN OUT – του Παύλου Τσακαλίδη

Ποιος έβαλε τη φωτιά και ποιος τη συντηρεί; Σε έναν τόπο που καίγεται ξανά και ξανά, κυριολεκτικά και μεταφορικά, τρεις έφηβοι επιστρέφουν στα καμένα, όχι μόνο για να βρουν απαντήσεις, αλλά και για να διεκδικήσουν χώρο και φωνή μέσα σε έναν κόσμο που τους διαψεύδει από νωρίς. Καθώς βυθίζονται σε μια σκοτεινή διαδρομή γεμάτη ενοχές, αντιπαραθέσεις και ανατροπές, καταγράφουν γεγονότα, ερευνούν μυστικά και αμφισβητούν ό,τι θεωρούσαν δεδομένο. Η αλήθεια, ωστόσο, δεν αργεί να γίνει προσωπική κι εκεί είναι που αλλάζουν όλα. Πόσο μακριά μπορούν να φτάσουν για να ξεσκεπάσουν το ψέμα που έκαψε τα παιδικά τους καλοκαίρια; Και, κυρίως, αν το φως που αναζητούν προέρχεται από τη φωτιά που τους καίει, είναι τόσο δυνατοί για να το ακολουθήσουν μέχρι το τέλος;

(η φωτογραφία αποτελεί προωθητικό υλικό της παραγωγής του έργου από τη Θεατρική Ομάδα ΠΑΡΕνΘΕΣΗ στο 13ο Handmade & Recycled Theater Festival της Fabrica Athens, τον Σεπτέμβριο του 2025)

Ο σεξπηρικής έμπνευσης συγκεκριμένος μονόλογος αποτελεί τη συνομιλία ενός αθλητή με τον εαυτό του, κατά τη διάρκεια της «ιερής» προετοιμασίας του ήρωα πριν τον πιο καθοριστικό αγώνα της ζωής του. Γίνεται η αφορμή να εξωτερικεύσει τα συναισθήματά του, τον θυμό, τον φόβο, την ένταση και το πάθος που αισθάνεται πριν την τελική αναμέτρηση. Το ακροατήριο αποτελεί το ιδανικό πλαίσιο ενός «λακανικού καθρέφτη» (Lacan, 2006), μπροστά από τον οποίο ο ήρωας αποκρυσταλλώνει το «ναρκισσιστικό του εγώ», ενώ ταυτόχρονα επιχειρεί να το αποδομήσει, καθώς εκδύεται ψυχικά και σωματικά, προκειμένου να αποκαλυφθεί το προσωπικό του τέλμα.

Με πολλούς παραστατικούς συμβολισμούς και συνεκδοχικές κατά Barthes ερμηνείες (Barthes, 1972), ο πυγμάχος γίνεται το πρότυπο του σύγχρονου ανθρώπου που αναζητά ανάμεσα στους μύθους που τον περικυκλώνουν την πραγματική του ταυτότητα. Μια ταυτότητα με πολλαπλές ιδιότητες, προκειμένου να ανταποκριθεί σ’ έναν αμφιλεγόμενο και κατακερματισμένο κόσμο (Taylor, 2007). Ειδικότερα, αυτό συμβαίνει με τις νέες γενιές της συνεχιζόμενης κρίσης, οι οποίες είναι «υποχρεωμένες» να αντεπεξέλθουν σε πάρα πολλούς τομείς και να είναι αποτελεσματικές σε μορφωτικό επίπεδο, στην αγορά εργασίας, στο κοινωνικό και οικογενειακό περιβάλλον αλλά και στον ψηφιακό κόσμο των κοινωνικών δικτύων, όπου «επιβάλλεται» να επιδείξουν μια εξιδανικευμένη εικόνα.

Ταυτόχρονα, ο κόσμος αλλάζει με ταχύτατους ρυθμούς, δημιουργώντας συνθήκες αποσταθεροποίησης σε οικονομικό και κοινωνικό επίπεδο και επιδρώντας κατευθείαν στην ανθρώπινη ψυχοσύνθεση με όρους επισφάλειας (Bauman, 2000). Το αποτέλεσμα είναι ο σύγχρονος άνθρωπος να αισθάνεται μετέωρος και απελπισμένος, με αυξανόμενη εσωτερική ένταση που αποζητά τρόπους να εξωτερικευθεί, όντας, εν τέλει, «φυλακισμένος» στα αδιέξοδα του καπιταλιστικού συστήματος (Harvey, 2010), διερευνώντας απεγνωσμένα τρόπους διαφυγής.

Ο σύγχρονος άνθρωπος καλείται να γίνει ένας «νιτσεϊκός υπεράνθρωπος» (Nietzsche, 1999) σ’ ένα σαθρό υπέδαφος, όπου η έντονα παθιασμένη και κυριαρχική εξωτερική του συμπεριφορά αντιπαλεύεται την ασθενή αυτοπεποίθησή του, την οποία συγκροτούν τα εσωτερικά συμπλέγματα κατωτερότητας, λόγω της μικροαστικής καταγωγής, του συναισθηματικού του εγκλωβισμού σε πατριαρχικά πρότυπα (Connell, 2005), αλλά κυρίως λόγω της πατρικής (ή και μητρικής σε μια άλλη εκδοχή) φιγούρας, την οποία απεγνωσμένα επιζητά να ξεπεράσει.

Ο λόγος του σύγχρονου ανθρώπου, όπως επισημαίνει κι ο Foucault, παραμένει ξεκάθαρα εξουσιαστικός με διάθεση επιβολής στον άλλο (Foucault, 1978). Με συνεχείς προστακτικές, «Συγκεντρώσου, συγκεντρώσου» ο άνθρωπος διατάζει τον ίδιο τον εαυτό του σαν να είναι ένας ξένος, σαν να μην αναγνωρίζει την ίδια του την προσωπικότητα, καταδεικνύοντας, αφενός τη σαθρωτική άγνοια του «εγώ» του και αφετέρου πως το ίδιο μοτίβο δύναται να υιοθετηθείσυμπεριφορικά και προς τους άλλους, χωρίς ίχνη κατανόησης και ανεκτικότητας ή δείγματα συναισθηματικής νοημοσύνης (Goleman, 2011). Γίνεται πολέμαρχος και κυνικός εκτελεστής ενός συμβολαίου θανατικής καταδίκης κάθε συμπεριληπτικής απόχρωσης.

Πρέπει να επιβληθεί, προκειμένου να νικήσει και να επικρατήσει. Αυτή, ωστόσο, η επιτακτική ανάγκη είναι και η συναισθηματική του εμπλοκή. Διότι ο σύγχρονος άνθρωπος γνωρίζει τι είναι ικανός να επιτελέσει, δεν είναι όμως ικανός να αντιληφθεί το τίμημα που οφείλει να πληρώσει αναφορικά με την ψυχοσύνθεσή του.

Ο προσωπικός πόνος, η απόγνωση και κυρίως η αντιπαλότητα του καλού με το κακό είναι τα ζητήματα που ξεπηδούν σε μια ατέρμονη αναζήτηση διαφυγής. Η ταξική του καταγωγή και η ελλιπής του μόρφωση γίνονται η τροχοπέδη της ύπαρξής του (Bourdieu, 1984). Δεν μπορεί να κατανοήσει την αδικία, την επισφάλεια, την ελαφρότητά του ως οντότητα μέσα σ’ ένα σύστημα που τον καταπίνει και τον εγκλωβίζει έτι περαιτέρω, καταλήγοντας σε μια ατελέσφορη εγωκεντρική επωδό «πάντα στο δεύτερο γύρο παραλύω».

Τι είναι, ωστόσο, αυτό που τον κάνει να παραλύει. Σίγουρα όχι ένα μόνο γεγονός, αλλά ένα πολυπαραγοντικό σύνολο. Η ίδια η προσωπικότητά του, η οποία αναζητά μια καλύτερη εκδοχή της, και η κοινωνική πραγματικότητα που δεν μπορεί να στηρίξει τις επιλογές του, αλλά καταβαραθρώνει το «είναι» του, είναι μόνο δύο από αυτά που τον στοιχειώνουν. Παράλληλα, η χρήση χυδαίας γλώσσας, με ύβρεις και κακοποιητική προθετικότητα, είναι μια μορφή σπασμωδικής αντίδρασης στον «κοινωνικό πνιγμό» που βιώνεικαι η οποία επιτείνει την απομόνωσή του, αναφέροντας ειρωνικά και υποτιμητικά «μόνο τα χέρια και τα πόδια μου έχω».

Η κοινωνία όχι μόνο δεν δίνει ευκαιρίες στον σύγχρονο άνθρωπο να αναπτυχθεί, αλλά του αφαιρεί και όσα έχει κατακτήσει με αγώνες και θυσίες. Ενδεικτικό παράδειγμα παραμένει ότι η Ελλάδα από το 2010 βιώνει μια από τις μεγαλύτερες κάμψεις των ανεπτυγμένων οικονομιών εν καιρώ ειρήνης, σε παγκόσμια κλίμακα (Beaton, 2022). Ο σύγχρονος άνθρωπος δεν έχει σταθερή δουλειά, δεν έχει ικανοποιητικό μισθό, αναγκάζεται να μεταναστεύσει για να γλιτώσει τον πόλεμο και τις συρράξεις. Το κοινωνικό σύστημα τον αποκλείει από φίλους, οικογένεια και γνωστούς, εγκλωβίζοντάς τον σε μια περίκλειστη αυλή, ώστε να θεωρεί τη ζωή του «ύλη άνευ νοήματος, έτοιμη για χειραγώγηση» (Eagleton, 2024).

Η «brutal» και ωμή εκδοχή του ανθρώπου φαντάζει η εύκολη λύση. Η επιβολή στον πιο αδύναμο, η κακοποιητική συμπεριφορά, η κυριαρχική προθετικότητα μιας πατριαρχικής, ομοφοβικής και φασίζουσας νοοτροπίας (Butler, 1990) κάνει τον ήρωα φαινομενικά δυνατό, αλλά ψυχικά ανισόρροπο και νοητικά διαταραγμένο.

Θέλει να (ξε)φύγει από την υποκρισία της αστικής ευμάρειας, να λυτρωθεί από την αναξιοκρατία και την «καπηλεία της αριστείας», να βρεθεί εκεί που θα αναγνωρίσουν το ταλέντο του. Να πραγματοποιήσει το πολυπόθητο «Ταξίδι στα Κύθηρα», σύμφωνα με τον ομώνυμο πίνακα του Watteau (1717).

«Σήμερα, εσύ ορίζεις τη μοίρα σου». Ωστόσο, η ψυχική του δύναμη δεν επαρκεί. Τα αποθέματά του είναι ελλιπή και η ψυχοσύνθεσή του αποσυντονισμένη, καθώς κι η πατρική φιγούρα τον καταρρακώνει: «Μόνο εσύ, ρε πατέρα, ξέρεις πόσο έχω προσπαθήσει όλα αυτά τα χρόνια. Μόνο εσύ ξέρεις. Μόνο εσύ. Εσύ μόνο. Κι αντί να με βοηθήσεις, κάθεσαι και μου γαμάς το ηθικό μου, μου διαλύεις την ψυχολογία. Σήμερα, μπαμπά, δεν θα ’μαι ο σκύλος σου».

Η υποβάθμιση της ζωής του και της ανθρώπινης αξίας είναι μέρος ενός κοινωνικού καπιταλιστικού πολέμου με ταξικό και τοξικό πρόσημο. Δημιουργείται ένα τραύμα, ένα κενό ύπαρξης που εντείνεται με την πατρική αντιπαλότητα και την ανεπιτυχή προσωπική κατάκτηση.

Το αποτέλεσμα είναι η επινόηση της «αργής μπουνιάς», μιας «παιδικής φαντασίωσης» εκδίκησης και δικαίωσης. Μια πράξη ονειρικής αυτοδικίας που θα τον μεταμορφώσει σε υπερήρωα και τιμωρό του συστήματος.

Ο ήρωας βρίσκεται σε εσωτερική διαπάλη μεταξύ μιζέριας και ευτυχίας. Η ανάγκη για μεταμόρφωση και μετασχηματισμό είναι επιτακτική. Αυτή η πράξη είναι η απαρχή της αυτοσυνειδησίας. Είναι η στιγμή που μέσα από μια διαδικασία μακράς κάθαρσης, επέρχεται η αυτογνωσία. Η αντίληψη ότι πρέπει «να αλλάξω τα πράγματα, πρέπει να κάνω κάτι για να ορίσω τα όσα μου συμβαίνουν».

Φυσικά, ο σύγχρονος άνθρωπος προτιμά να ονειρεύεται την αλλαγή, παρά να την πραγματοποιεί. Υπάρχουν, ωστόσο, περιθώρια να αλλάξει ο κόσμος και οι κοινωνικοί συσχετισμοί. Μπορεί ο σύγχρονος άνθρωπος να επανακτήσει τα όσα του έχουν βιαίως υφαρπάξει και να εξισορροπήσει ψυχικά και σωματικά.

Τούτο, όμως, απαιτεί προσπάθεια και επίγνωση. Ο σύγχρονος άνθρωπος οφείλει να κατανοήσει τη θέση και το αδιέξοδό του. Να καταλάβει τη δεινή θέση που έχει περιέλθει και ότι οφείλει να κινητοποιηθεί. Αυτό πρέπει να το κάνει κανείς μόνος με τον εαυτό του, όπως τεχνηέντως μας προτρέπει το πολύ εμπνευσμένο και συγκλονιστικά αληθινό κείμενο του Ανδρέα Φλουράκη (Φλουράκης, 2017).

Όμως το επόμενο βήμα απαιτεί κοινωνικοποίηση. Κανείς και ποτέ δεν κατάφερε να αλλάξει κάτι στην ιστορία μόνος του. Η ομαδική δράση, η αλληλεγγύη, η κοινωνική αφύπνιση και κυρίως οι συλλογικότητες των ανθρώπων για ένα κοινό όραμα μπορούν να καταφέρουν πολλά. Ο Αριστοτέλης αναφέρει ότι ο άνθρωπος που ζει εκτόςκοινωνίας είναι ή Θεός, ή θηρίο. Κι εμείς έχουμε το περιθώριο να γίνουμε μικροί θεοί των αλλαγών και των κοινωνικών κατακτήσεων και όχι θηρία των ενστίκτων μας.

Τα τραύματα είναι πολλά και η κοινωνία «απλόχερα» προσφέρει κι άλλα. Το έγκλημα των Τεμπών είναι ένα τέτοιο συλλογικό τραύμα, που μπορεί, ωστόσο, να γίνει εφαλτήριο αλλαγών.Με επώδυνο και επίπονο τρόπο δύναται αυτή η συλλογική τραυματική εμπειρία να μετεξελιχθεί σε δράση και αντίδραση, αφού μόνο έτσι θα αλλάξουν τα κακώς κείμενα της πολύπαθης χώρας μας.

Η «αργή μπουνιά» πρέπει να έρθει από όλους, για είναι δυνατή και να κάνει κρότο. «Να πάει να βρει τη ρίζα του κακού, να καταλάβει ποιος φταίει για όλα αυτά, και πάει να συναντήσει πρόσωπο με πρόσωπο τους πραγματικούς μας αφέντες». Να αφυπνίσει και άλλες συνειδήσεις, να ενωθεί με άλλα «ανασηκωμέναμανίκια» που θέλουν να αλλάξουν τον ρου των γεγονότων και που θα έλθουν να συναντήσουν όλες αυτές τις «επαναστατημένες γροθιές», οι οποίες αποτέλεσαν «τον αστάθμητο παράγοντα της ιστορίας» και αναζήτησαν τη δική τους ταυτότητα (Morin, 2005), που άλλαξαν τον κόσμο και δεν επέτρεψαν ποτέ να επέλθει το «τέλος της ιστορίας», έτσι τουλάχιστον όπως το είχε οριοθετήσει ο Fukugiama (Fukugiama, 1992). Ίσως αυτή η στρατηγική κίνηση να είναι και η μοναδική ελπίδα, πριν την παραίτηση της οποιασδήποτε απόγνωσης.

Βριλήσσια, 2 Μαρτίου 2026

Παναγιώτης Φελέκης

Υποψήφιος Διδάκτωρ του Ε.Μ.Πο. Παντείου.

Βιβλιογραφία

• Barthes, R. (1972). Mythologies (A. Lavers, Trans.). Hill and Wang. (Original work published 1957).
• Bauman, Z. (2000). Liquid modernity. Polity Press.
• BeatonR. (2022). Οι Έλληνες, μτφ Αστερίου Μ. Αθήνα, Πατάκης.
• Bourdieu, P. (1984). Distinction: A social critique of the judgement of taste (R. Nice, Trans.). Harvard University Press.
• Butler, J. (1990). Gender trouble: Feminism and the subversion of identity. Routledge.
• Connell, R. W. (2005). Masculinities (2nd ed.). University of California Press.
• EagletonT. (2024). Περί κακού, μτφ. Μαραγκός Γ. Αθήνα, Πεδίο.
• Foucault, M. (1978). The history of sexuality: Vol. 1. An introduction (R. Hurley, Trans.). Pantheon Books.
• FukugiamaF. (1992). Το τέλος της ιστορίας και ο τελευταίος άνθρωπος, μτφ. Φακατσέλης Αχ. Αθήνα, Λιβάνης.
• GolemanD. (2011). Συναισθηματική νοημοσύνη, μτφ. Νέστορος Ι. Αθήνα, Πεδίο.
• Harvey, D. (2010). The enigma of capital and the crises of capitalism. Oxford University Press.
• Lacan, J. (2006). Écrits: The first complete edition in English (B. Fink, Trans.). W. W. Norton.
• MorinEd. (2005). H μέθοδος E΄τ., η ανθρωπινότητα της ανθρωπότητας – η ανθρώπινη ταυτότητα, μτφ. Δημητρούλια Τ. Αθήνα Εκδόσεις του 21^ου.
• Nietzsche, F. (1999). Thus spoke Zarathustra (A. Del Caro, Trans.). CambridgeUniversityPress. (Originalworkpublished 1883–1885)
• TaylorC. (2007).Πηγές του εαυτού, μτφ. Κομνηνός Ξ. Αθήνα, Ίνδικτος.
• Φλουράκης Ανδρέας, (2017). Ταπ-Άουτ, Αθήνα.

Στις 21 Οκτωβρίου 2025, το κατάμεστο Hellenic Cultural Centre της Νέας Υόρκης φιλοξένησε μια ξεχωριστή βραδιά αφιερωμένη στο έργο και την κληρονομιά του Νίκου Εγγονόπουλου, στο πλαίσιο του προγράμματος «Αρχείο Νίκος Εγγονόπουλος: ψηφιοποίηση, τεκμηρίωση και δημοσιοποίηση», που υλοποιείται από το ArchArt με τη στήριξη του Ελληνικού Ιδρύματος Έρευνας και Καινοτομίας (ΕΛ.ΙΔ.Ε.Κ.). Η εκδήλωση ανέδειξε τη διαχρονική σημασία του υπερρεαλισμού του Εγγονόπουλου μέσα από την εμπεριστατωμένη παρουσίαση της καθηγήτριας Ελισάβετ Αρσενίου, υπεύθυνης του έργου, η οποία ανέλυσε τη συμβολή της ψηφιοποίησης στην ανάδειξη και διάσωση της πολύτιμης καλλιτεχνικής του παρακαταθήκης.

Στο δεύτερο μέρος της βραδιάς, το κοινό είχε την ευκαιρία να παρακολουθήσει το θεατρικό έργο του Ανδρέα Φλουράκη «Πώς έμαθε το ψάρι Αγγλικά», σε σκηνοθεσία Ιωάννας Κατσαρού και μετάφραση στα Αγγλικά του Demetri Bonaros, με ερμηνείες των Demetri Bonaros και Χρυσής Συλαΐδη. Το έργο του Φλουράκη, με το χαρακτηριστικό ποιητικό του βλέμμα και το υπαρξιακό του βάθος, συνομιλεί με το πνεύμα του μοντερνισμού, οδηγώντας τον θεατή σε ένα ταξίδι ανάμεσα στη ζωή και το επέκεινα, εκεί όπου το φάντασμα ενός νεκρού ποιητή γίνεται οδηγός για την αναζήτηση νοήματος σε έναν νέο πολιτισμό, όπου ο άνθρωπος σταδιακά παύει να βρίσκεται στο επίκεντρο. Τόσο η σκηνοθετική ματιά της Ιωάννας Κατσαρού όσο και οι ερμηνείες των δύο ηθοποιών ανέδειξαν με ευαισθησία και χιούμορ τις συνειρμικές αφηγήσεις και τις έντονες, ποιητικές εικόνες του έργου, φέρνοντας ξανά στο προσκήνιο τον μοντερνισμό έναν αιώνα μετά την πρώτη του εμφάνιση.

Η ψηφιοποίηση του Αρχείου Νίκου Εγγονόπουλου παρουσιάστηκε και στις 24 Οκτωβρίου, στο Πανεπιστήμιο Cornell του Ίθακα, από την καθηγήτρια Ελισάβετ Αρσενίου και τον θεατρικό συγγραφέα Ανδρέα Φλουράκη.

Με χαρά, ύστερα από σχεδόν μία δεκαετία, παραδίδω τη σκυτάλη του ελληνικού Eurodram στις θεατρικές συγγραφείς, βραβευμένες στο Eurodram, Θεώνη Δέδε και Μαρία Αθήνη, που πλέον θα είναι από κοινού οι νέες συντονίστριες. Ευχαριστώ όλα τα μέλη της ελληνικής επιτροπής, καθώς και τις/τους βραβευμένες/-ους συγγραφείς που μας εμπιστεύτηκαν:

• Αθήνη Μαρία: Από Δεύτερο Χέρι, 2024

• Αλέξιου Δημήτρης: Το κουδούνι, 2022

• Βλασσόπουλου Εύα: Συγκρουόμενα,2020

• Βουρδονικόλας Λεωνίδας: Άργος 2101, 2024

• Δέδε Θεώνη: Το σπίτι του Ληστή ή οι Δράκοι με τις μακριές ουρές,2018

• Δούμος Γιάννης: Να ζεις,2016

• Κωστοπούλου Ελένη: Σαν να μην συμβαίνει, 2016

• Λαγόπουλος Αλέξανδρος: Τελευταία αναγγελία, 2022

• Λιάπατας Ν. Σπύρος: Anexia, 2020

• Πάσσαρη Μαριτίνα: Κομμώτριες, 2022 και Ruby Tuesday, 2024

• Ράπτη Βασιλική: Ξενίτης, Κορφούλα μου αργαδηνή,2018

• Ράπτη Νίκη: Petricor, 2020

• Σωτηροπούλου Βίλη: Ο μπέμπης, 2018

• Τριαρίδης Θανάσης: Zyklon ή το πεπρωμένο, 2016

Καθώς και τις/τους μεταφράστριες /-ές:

• Καραντζάς Μενέλαος: Heisenberg του Simon Stephens, Αγγλικά → Ελληνικά, 2017

• Μαρκέλλος Κωνσταντίνος: Ορφανά του Dennis Kelly, Αγγλικά → Ελληνικά, 2023

• Ρευματά Έφη: Ιδομενέας του Roland Schimmelpfennig, Γερμανικά → Ελληνικά, 2015

• Σονικιάν Βίκυ: Σκάβουν τούνελ της Margaret Wesseling, Αγγλικά → Ελληνικά, 2021

• Σπανού Κυριακή: Αραβο-ισραηλινός Τσελεμεντές του Robin Soans, Αγγλικά → Ελληνικά, 2015

• Χαραλαμπόπουλος Γιώργος: Βιογραφία της πανούκλας των Francesco d’Amore και Luciana Maniaci, Ιταλικά → Ελληνικά, 2019

• Χατζηεμμανουήλ Μαρία: Εκτός παιδιάς (Οφσάιντ) του Sergi Belbel, Καταλανικά → Ελληνικά, 2015. Μέσα στο χώμα του Paco Bezerra, Ισπανικά → Ελληνικά, 2019. Πλακάκια του David Desola, Καστιλιάνικα → Ελληνικά, 2021. Το μικρό πόνι του Paco Bezerra, Ισπανικά → Ελληνικά, 2017. Το πιο όμορφο σώμα που έχει βρεθεί ποτέ σε αυτό το μέρος του Josep María Miró, Καταλανικά → Ελληνικά, 2023.

• Χριστοφορίδη Κυριακή: Η κοπέλα από το πρακτορείο ταξιδίων μάς είπε ότι το διαμέρισμα έχει πισίνα του Pablo Gisbert Valencia, Ισπανικά → Ελληνικά, 2017. Λίστες του J. D. Wallovits, Ισπανικά → Ελληνικά, 2019. Ο αδελφός Χουάν ή ο κόσμος είναι θέατρο του Miguel de Unamuno, Καστιλιάνικα → Ελληνικά, 2023. Πινγκ-Πονγκ της Angélica Liddell, Καστιλιάνικα → Ελληνικά, 2021.

Όσα από αυτά τα έργα δεν έχουν γίνει ακόμα παραστάσεις, ελπίζω να γίνουν σύντομα, γιατί είναι πραγματικά αξιόλογα.

Τέλος, θέλω να ευχαριστήσω όλους όσους συμμετείχαν με κείμενα ή με οποιονδήποτε στο Eurodram, μία από τις πιο σημαντικές ευρωπαϊκές πλατφόρμες θεατρικής γραφής και μετάφρασης. Θυμίζω πως ο φετινός διαγωνισμός είναι για μεταφράσεις και έχει πάρει μία μικρή παράταση έως τις 26.01.

ΑΝΔΡΕΑΣ ΦΛΟΥΡΑΚΗΣ

Το EURODRAM, το δίκτυο προώθησης θεατρικών έργων, σας προσκαλεί να υποβάλετε μεταφρασμένα θεατρικά έργα που γράφτηκαν αρχικά σε μία από τις γλώσσες των μελών των επιτροπών (Ευρώπη, Κεντρική Ασία, Μεσόγειος) και στη συνέχεια μεταφράστηκαν στα Ελληνικά.

Για το 2025, κάθε επιτροπή του Eurodram θα επιλέξει τρία μεταφρασμένα θεατρικά έργα. Οι ενδιαφερόμενες/οι μπορούν να αποστείλουν τα έργα τους στην ηλεκτρονική διεύθυνση eurodramgr@yahoo.com μέχρι την 12^η  Ιανουαρίου 2025. Για περισσότερες πληροφορίες για τους όρους συμμετοχής αλλά και για πληροφορίες για το έργο του δικτύου παρακαλούμε όπως επισκεφτείτε τον παρακάτω σύνδεσμο http://eurodram.org/contact/ ή στείλτε e-mail στο συμβούλιο του Eurodram board@sildav.org.

ΟΡΟΙ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗΣ

• Τα έργα μπορούν να υποβληθούν από μεταφραστές, θεατρικούς συγγραφείς, εκδότες, δραματουργούς, παραγωγούς, σκηνοθέτες και ατζέντηδες.
• Οι θεατρικοί συγγραφείς μπορεί να είναι οι μεταφραστές των δικών τους έργων.
• Οι μεταφραστές ή οι ενδιαφερόμενες/οι που θα υποβάλουν θεατρικά έργα θα πρέπει να έχουν τα δικαιώματα μετάφρασης ή να έχουν τη συγκατάθεση του θεατρικού συγγραφέα.
• Το EURODRAM 2025 θα δεχτεί έργα που γράφτηκαν αρχικά σε μία από τις ακόλουθες γλώσσες: Αγγλικά, Αλβανικά, Αραβικά, Αρμένικα, Αζέρικα, Λευκορωσικά, Βοσνιακά, Κροατικά, Μαυροβούνια, Σερβικά, Βουλγαρικά, Castilian & Galician Καταλανικά, Τσεχικά, Φινλανδικά, Γαλλικά, Γεωργιανά Γερμανικά, Εβραϊκά, Ισπανικά, Ιταλικά, Κουρδικά, Σλαβομακεδονικά Νότιοσλαβικά, Νορβηγικά, Ουγγρικά Ουκρανικά Περσικά, Πολωνικά, Πορτογαλικά, Ρουμανικά, Ρομανί Ρωσικά, Σλοβενικά, και Τουρκικά.
• Δεν μπορούν δυστυχώς να γίνουν δεκτά τα έργα που έχουν γραφτεί σε μία Ευρωπαϊκή γλώσσα που έχει εξελιχθεί στη δική της μορφή (για παράδειγμα η ισπανική γλώσσα της Λατινικής Αμερικής). Επίσης, δεν λαμβάνεται υπόψη ο τόπος διαμονής και η ιθαγένεια του θεατρικού συγγραφέα ή/και μεταφραστή.
• Δεν μπορούν να γίνουν δεκτά έργα που έχουν υποβληθεί τα προηγούμενα χρόνια.
• Η τελευταία ημέρα υποβολής είναι η 12η Ιανουαρίου 2025, εκτός εάν ανακοινωθεί άλλη ημερομηνία από την Επιτροπή.
• Τα αποτελέσματα από όλες τις επιτροπές θα ανακοινωθούν την 21^η  Μαρτίου 2025 στην ιστοσελίδα του Εurodram (http://eurodram.org/)

ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ ΥΠΟΒΟΛΗΣ

• Η διαδικασία της υποβολής γίνεται  ως εξής:
• Οι ενδιαφερόμενες/οι να αποστείλουν με email το μεταφρασμένο έργο ως συνημμένο έγγραφο. Το έγγραφο θα πρέπει να περιλαμβάνει το όνομα του συγγραφέα ή του μεταφραστή και  τον τίτλο του έργου (είτε στην αρχική είτε στη μεταφρασμένη γλώσσα).
• ‘Ενα ακόμα έγγραφο (σε μορφή word) που θα περιλαμβάνει τις  ακόλουθες πληροφορίες (στα ελληνικά και αγγλικά):
  • Αυθεντική Γλώσσα και Γλώσσα Μετάφρασης
  • Όνομα συγγραφέα, ημερομηνία και τόπο γέννησης
  • Σύντομο βιογραφικό του συγγραφέα
  • Όνομα μεταφραστή, ημερομηνία και τόπο γέννησης
  • Σύντομο βιογραφικό του μεταφραστή
  • Ημερομηνία συγγραφής
  • Ημερομηνία μετάφρασης
  • Σύνοψη
  • Αριθμό χαρακτήρων
  • Αναφορά σε προηγούμενα βραβεία/διακρίσεις
  • Αναφορά σε προηγούμενες παραγωγές
  • Όποια άλλη αναφορά κριθεί απαραίτητη
• Ο τίτλος του email θα είναι «EURODRAM 2025-Υποβολή Μεταφρασμένου έργου».

To EURODRAM είναι ένα δίκτυο προώθησης θεατρικών έργων σε ευρωπαϊκές, μεσογειακές και κεντροασιατικές γλώσσες. Ο κύριος στόχος του είναι να προτείνει έργα σύγχρονων θεατρικών συγγραφέων τόσο σε επαγγελματίες θεάτρου, όσο και στο ευρύτερο κοινό, με έμφαση στη γλωσσική ποικιλία. Στο πλαίσιο αυτό προωθεί την κυκλοφορία, τη μετάφραση και την προώθηση των θεατρικών έργων μεταξύ των διαφόρων γλωσσών της Ευρώπης και του Μεσογειακού χώρου. Το δίκτυο είναι οργανωμένο σε 30 επιτροπές και έχει περισσότερα από 300 μέλη.

Το EURODRAM φιλοξενεί δύο είδη θεατρικών διαγωνισμών:

• Έργα γραμμένα στη γλώσσα της επιτροπής.

Στις ζυγές χρονιές η κάθε επιτροπή επιλέγει τρία πρωτότυπα θεατρικά έργα και τα προωθεί για μετάφραση σε άλλες ευρωπαϊκές γλώσσες.

• Έργα γραμμένα σε άλλες γλώσσες, μεταφρασμένα στην γλώσσα της επιτροπής.

Στις μονές χρονιές οι επιτροπές επιλέγουν τρία θεατρικά έργα από έργα που έχουν μεταφραστεί στη γλώσσα της επιτροπής, με στόχο να δημοσιευθούν ή και να παρασταθούν.