omabaard

In 2018 stuurde ik mijn song de wereld in.

Zing mee met míj́n tekst, om drie uur de volgende nacht. En je zal zien, je kan toveren én een uur winnen!

https://wp.me/p7LQsj-2JO

Twee keer per week haal ik kleinzoon van school om samen te lunchen. Ik zorg dan graag voor een lekkere hap.

De afstand is groot, met de auto én vooral met de trein. Soms ben ik langer onderweg dan dat ik bij hem ben.
Soms door weer en wind.

Hij is een vrolijk ventje, altijd goed gezind, babbelt voluit over school, zijn juf, vriendjes, belevenissen. Hij is een prille tiener en krijgt een eigen mening, maar staat nog heel erg open voor wat tegengas.

We stellen het goed.
Samen.
Een oma-kleinzoon-moment.
Ooit gestart in Coronatijden, intussen een vaste afspraak.

En dan is hij er. Die ander. Ook hij is zoon en kleinzoon. Hij vertelt dat hij niet gewenst is. Niet als kind, nog steeds niet. Nooit welkom thuis.  Dat hij thuis klappen krijgt en buiten gesloten wordt. Dat hij ondanks alles loyaal blijft aan zijn ouders. Hij draagt een zware rugzak. Loodzwaar.

En dan is zij er. Zij is een vriendin. Haar dochter ‘wil dood’, al tien jaar. Ze is nu vijftien. Ze gaat niet naar school, ze kan het niet aan, is ‘dood’ongelukkig. Vriendin helpt waar mogelijk, staat altijd klaar, maar het scenario blijft onveranderd. Samen zijn ze ongelukkig, dochter vecht. Mama, papa en broer mee.

En dan is zij er. Een relatie lukt niet, ze is als kind misbruikt. Ze droeg dat jarenlang met zich mee, zonder iemand in vertrouwen te nemen. Ze was nog zo klein…..

En dan is zij er. Zij vertelt hoe een vechtscheiding haar kinderen al jaren in de knoop legt. Hoe ze moeten kiezen tussen beide ouders. Al vele jaren. Met de kinderen als dupe.

En dan is hij er. Amper drie jaar oud en al twee jaar aan het vechten tegen een hersentumor. Een zware operatie liet zijn sporen na. Maar hij is een vechtertje.  Ouders zijn er kapot van. Hij is hun achterkomertje. Heel gewenst. Heel veel zorgen.

En dan is zij er. Zij…..

Ik ben dankbaar. Dankbaar om kinderen en kleinkinderen.
Ze zijn geliefd. Gewenst. Gezond. Hout vasthouden!
Dankbaar dat ik twee keer per week die afstand mag en kan overbruggen tot bij mijn prille tiener. Dat we ons oma-kleinzoon-moment genieten. Samen.

Je zal als kind maar in het ‘verkeerde’ nest geboren zijn ……

Dat verdient een koffietje!

Veertien vrienden, zeven koppels, een weekend samen. Voor ons tinnen jubileum trekken we er weer op uit.
Een geschikt huis én passend moment vinden blijft dé opdracht, maar wonderwel slagen we er keer op keer in. Zeeland, Biesbosch, Belgische Kempen, Vlaamse en Waalse Ardennen…., ze passeerden alkemaal de revue. Deze keer wordt het onze eigen Belgische kust in Nieuwmunster bij Den Haan.

https://www.vakantiehuisbartholome.be/

De organisatie verloopt, zoals altijd, als een geoliede machine.
Vrijdagavond hét spaghettimoment. Zondagavond hét tepannyakimoment. Met vlees en vis en heel veel groenten.
Daar wijken we niet vanaf.
Aan tradities raak je niet.

Overdag wordt er gefietst, met helm en goed humeur, weer of geen weer. En deze keer is het vooral ‘geen weer’.
Honderd kms staan op de teller, waarvan 63 in motregen, regen, wind, hagelbuien en nog meer nattigheid.

Maar we zijn een sterk ras. Vooral goed geëquipeerd. Drie lagen regenjas, een ruime kap boven vele kleurrijke helmen, met wat handigheid lukt dat echt, overschoenen en hier en daar zelfs handschoenen.

De jaarlijkse groepsfoto toont extra rimpeltjes. Blij dat we dit mógen beleven!

We hebben onze eigen fotograaf, fietsleider, vogelaar, optimisten, afwassers, koffiezetter, tafeldekkers en tafelspringers, entertainers, langslapers en nachtbrakers, zoetebekken en liefhebbers van een glaasje wijn, dromers en doeners.
Een bont gezelschap, perfect op elkaar ingespeeld.

Vorig jaar hield een loodzware kankerdiagnose een koppel thuis. Het voelde vreemd leeg aan. Dit jaar houdt diezelfde spelbreker ( ja, nog steeds…) hen niet tegen om toch een dagje langs te komen.
Fijn, we zijn weer voltallig!, maar het is ook confronterend.
En toch is er vooral veel ruimte voor plezier, voor een lach, voor lekker eten,  voor die foto met veertien man, voor fijne babbels en een grappige feestquiz.

Wat de toekomst brengt? Geen flauw idee, maar dat we ‘vrolijke, vrolijke, vrolijke vrienden’ blijven, staat vast. Echte vriendschap roest niet.

Escher is een Nederlandse kunstenaar die wereldberoemd werd met toch wel bijzondere tekeningen. Hij speelt met onze ogen en ons verstand. Je denkt te begrijpen wat je ziet, tot je ontdekt dat het niet altijd klopt.
Trappen die eindeloos lijken door te lopen, vissen die in vogels veranderen, heel verrassend.

Hij  probeert het oneindige te vatten op een eindig  blad.

We gaan naar Beyond Infinity in Tour & Taxi’s in Brussel.
Tour & Taxis is een grote historische site in Brussel, waar vroeger goederen per trein en tram werden aangevoerd en opgeslagen. De oude pakhuizen en industriële gebouwen kregen er een nieuw leven.
Die gebouwen op zich zijn al de uitstap waard. De combinatie van hout en staal werkt knap.

Er zijn meer dan 150 originele werken in aparte kamers. En elk werk opnieuw boeit. Vormen vloeien in elkaar over, patronen herhalen zich en we worden vaak op het verkeerde been gezet.
Ogen en verstand gaan spontaan in conflict. We kijken van dichtbij, van ver, nog eens van dicht en zien…. Kunst.
Kunst én een groot inzicht in de  wiskunde. Ook al begreep hij daar zogezegd geen jota van.
Zijn schetsen tonen veel voorbereiding en precisie.

Fascinerend om zien hoe hij met lijnen, vormen en perspectief speelt. Een ‘klein’ detail hier uit zijn werk. Hoe slaagt hij erin alles te laten kloppen?

Er is ook een schitterende immersieve beleving, waarbij we ondergedompeld worden in de wereld van Escher.
Ik moet dringend de glazen wand opzoeken om niet compleet weg te draaien bij de bewegende projecties en visuele effecten in de glazen kamer met spiegels onder, boven en naast me.

Twintig minuten VR laten ons in zijn wereld verdwijnen.
In de ruimte, in de oneindigheid.
Op een eilandje, eindeloos omgeven met water. Ik voel paniek om te vallen in het ijskoude water, ik durf geen stap verzetten, tot ik besef….deze wereld is niet echt.
We stijgen met een zucht, naar boven in de lucht.
We wanen ons in het Alhambra, waar de Moorse geometrische patronen  een grote inspiratiebron waren voor Escher.
Het is een heel unieke ervaring, je lijkt even weg van de wereld, weg van het nu.

https://tour-taxis.com/nl/evenementen/m-c-escher-beyond-infinity/
De tentoonstelling duurt nog tot 7 maart 2027 én is heel erg de moeite.

Lang geleden leerde ik de tegenwoordige tijd.

Ik drink nooit T. ( Thee wel)

Jij drinkt altijd T. ( Echt?)

Hij drinkt T als hij tegenwoordig is.

De Nederlandse taal is niet altijd evident.

De TT ook niet.

Ik koop mijn Trainplus kaart online. Deze jaarkaart dient om treintickets goedkoper aan te kopen.  Ik ben modern, bij mijn tijd en wil andere mensen fysiek extra werk besparen. Je krijgt dan een QR code op je persoonlijk account in de app op je smartphone. Deze wordt me ook beloofd via mail, zodat ik ze voor de zekerheid ook kan printen en altijd op zak houden.

Want uit ondervinding weet ik dat de QR code op mijn smartphone vaak niet werkt aan de automaat in het station. Begrijpe wie kan…..

Ik koop grotendeels mijn treintickets online op mijn smartphone, maar je weet maar nooit dat mijn gsm leeg is of de 5G niet werkt of….nog 101 andere redenen in de digitale wereld. Dat papiertje is dan mijn redding.

De mail met de beloofde QR code komt uiteraard niet. Wat dacht je?

Bij het loket zien ze dat mijn betaling correct gebeurde, maar kunnen ze mij niet helpen met een code op papier. Wat dacht je?

Dan maar online contact zoeken. Drie keer start ik een chat. Drie keer word ik ‘geholpen’ door een AI-bediende. Drie keer word ik uiteindelijk door verbonden met een ‘echte collega van zodra er iemand vrij is’, waar ik na vele uren nog steeds op wacht…..

Dan maar een poging via Whatsapp. Want mijn telefoontjes worden ook niet opgenomen. Ook daar duiken de bevallige AI-assistenten weer op. Nadat ze mij en mijn vraag een kwartier probeerden af te schepen, EIS ik een collega van vlees en bloed. Daar wordt gevolg aan gegeven. Ik heb succes. Maar ik moet geduldig wachten, wachten, wachten tot er iemand vrij is….

Net als ik het wil opgeven (lees twintig minuten!), hoor ik Ping. Een mens van vlees en bloed! Ze bestaan nog! Meer nog , ze heeft een naam!  Lise heet ze en wenst me vriendelijk een goede middag. Opnieuw leg ik dé bezigheid van vandaag geduldig (?) uit. Na wat over en weer ‘babbelen’, besluit ze dat ze me niet kan vooruit helpen en dat ik best langs het loket ga, waar ik mijn dag en speurtocht vandaag startte.

Lise wenst me nog een ‘fijne’ namiddag en ik barst in woede uit. Niet online, maar in levende lijve, mijn bloed kookt, zweet barst me uit, tranen van moedeloosheid kan ik moeilijk bedwingen. Maar Lise ziet en hoort het niet. Twee schermen staan tussen ons in ….

In wat voor wereld leven wij?

We starten in Kruibeke met dichte mist. Tien meter ver kijken is zo goed als onmogelijk.

Met fleece trui, jas, sjaaltje en regenbroek tegen te natte mist fietsen we de eerste twintig km.
Na anderhalf uur straalt de zon en voelt de lunch op het prachtige terras zelfs té warm aan. Fleece trui, jas, sjaal en regenbroek verdwijnen in de fietstas.

Acht uur later moeten fietsverlichting, fleece trui en sjaal weer aan.

’65 km’ verschijnt op de teller. Ik voel een gezonde vermoeidheid in de benen. Die komen nog moeilijk tot rust. Maar het was de moeite waard!

We fietsen vanuit Kruibeke (een) rond(je) Antwerpen.
Er zijn -te- drukke banen, waar het lawaai van voorbij zoevende auto’s me toch soms zenuwachtig maakt.
Er zijn -te- veel fietsers die ons vanuit verschillende richtingen voorbij razen, al dan niet in de juiste rijrichting. Niet altijd evident. We zijn die enorme drukte echt niet meer gewoon….

Maar ik onthoud een paar mooie ontdekkingen!

Er is de plage van Sint-Anneke met weids Scheldezicht. De mist trekt letterlijk op voor onze ogen. Heer zon is de grote winnaar.

Er is het Eilandje met het MAS. Het blijft indrukwekkend. Iedereen kent het, foto’s overbodig.

https://visit.antwerpen.be/het-eilandje-in-een-halve-dag

Er is Park Spoor Noord. Een groot landschapspark op een voormalig terrein van de NMBS. Heel gezellig. Mensen genieten de mooie ligweide, ook nu nog in de zon.

https://www.antwerpen.be/nl/info/52d5052439d8a6ec798b4a41/park-spoor-noord

De mooiste ontdekking is Rivierenhof.
Het park is 135 hectare groot en vormt een belangrijke groene long op amper vijf km van het stadscentrum van Antwerpen. Veel vijvers, eeuwenoude bomen, een knappe rozentuin, een arboretum, vele kms fietspaden en een gezellig en lekker terras aan het kasteel met zicht op de spiegelvijver.
Daar keren we terug!

https://www.antwerpen.be/info/52d5052839d8a6ec798b4c17/rivierenhof

We zien hoe volop gewerkt wordt aan de Oosterweelverbinding, een groot infrastructuurproject in aanleg, dat hopelijk de vele files rond de stad beheersbaar maakt. De nieuwe, ruime fietspaden zijn een ontdekking.

We rijden door de vele parken rondom de stad. Heel mooi, heel groen.

Dé verrassing van de dag is de enorme, historische parkbegraafplaats Schoonselhof.
Een prachtig groen domein van ongeveer 85 hectare, met mooie dreven, bomen, vijvers en grachten.

https://www.schoonselhof.be/index.html

Heel wat bekende Antwerpenaren en kunstenaars liggen er begraven. Paul van Ostaijen, Peter Benoit, Hendrik Conscience, Herman de Coninck, Robbe de Hert met zijn typerende handdoek op het graf.

De natuurbegraafplaats ligt in het bos. Er worden geen houten naamtegels gelegd, wat ik jammer vind. Een tafeltje langs de rand kan gebruikt worden om een foto of bloemstukje achter te laten.

Er zijn indrukwekkende oude grafmonumenten en militaire ereperken.

Het wordt wel eens het “Antwerpse Père-Lachaise” genoemd.

In het Schoonselhof is ook een aparte weide voor de islamitische gemeenschap.
De graven zijn georiënteerd richting Mekka. De teksten kan ik niet lezen.

Het is er heel stil en groen en weids.
Daar keren we terug.

Tijd voor een toneelavond.

‘Wild Narcissus’, solo geacteerd door Bavo Buys. Of mag ik de chatbot ook als acteur rekenen? Die stelt eigenlijk best wel boeiende vragen.

Het stuk is een (héél!) hedendaagse interpretatie van de mythe van Narcissus en Echo, waarin popcultuur en sociale media vlot worden geïntegreerd.
Een modern sprookje over hoe we verliefd kunnen worden op ons eigen digitale spiegelbeeld. En over de diepe leegte die soms schuilgaat achter die perfecte schijn, vooral op sociale media.

Tenminste….. dat meen ik er ongeveer uit te begrijpen. Niemand uit ons vierkoppig gezelschap kan het stuk goed vatten.
Of zijn wij simpelweg …… te oud?

Tijd voor ons cadeau aan het jongste kleinkind.
Zijn verjaardag ligt al even achter hem, maar van uitstel komt geen afstel. Belofte maakt schuld en schuld willen we niet.

Hij heeft een grote fascinatie voor de dierenwereld. Dus trakteren opa- en omabaard op een valkenworkshop. Hij mag een vriendje mee brengen en kiest voor zijn plusbroertje. Mooi evenwicht, twee oudjes, twee jongskes.

Hij verjaarde in de zomer en oktober slaagt er vlot in de zomer terug op te roepen.

Op een groot terrein, onder de tent (want ja, het kan ook regenen hier in België!) geeft de valkenier een boeiende uitleg over de roofvogels. Hij is een man van de humor.
Geen opdracht om drie volle uren met hem door te brengen.

Zeven kinderen hangen aan zijn lippen, net als ouders én twee grootouders. Wij dus.

De valken worden vaak ingezet om ‘ongedierte’ weg te houden uit bedrijven. Foute woordkeuze, ik besef. Maar in een immens voedingsbedrijf wil je toch geen muizen zien binnen glippen.

Ook op vliegvelden en stortplaatsen worden valkeniers ingezet om op een ecologische manier meeuwen en duiven te verjagen.

Hij heeft valken, arenden, uilen en haviken. Ze worden met veel zorg en liefde omringd. Een sterke band krijg je niet door een dier te treiteren, wel door respect en veel geduld.
Zieke en verwaarloosde dieren krijgen een nieuw leven, nieuwe kansen.
En wij krijgen een boeiende les biologie. Toets inbegrepen.

Hij traint de vogels en wij trainen mee. Soms met de schrik om het hart. Zo’n roofvogel heeft kracht.

In Vlaanderen zijn roofvogelshows niet toegelaten. Goed idee. In Wallonië wel. Typical Belgium .
Maar dit is geen show. Het draait hier om leren, begrijpen, trainen en vooral respect hebben voor de dieren.

Na de pauze met drankjes en véél chips, waar onze jongens zich te-goed aan doen!, volgt de training.
De oudjes en de jongskes zijn tevreden.
Een leer-rijke namiddag.

https://valkerijdekaproen.be/


Tijd voor een foto van een mysterieuze ochtend in Temse voor een beloftevolle maandag. Eentje is geentje….

Waar in Gent normaal water van de Leie stroomt, ligt nu een indrukwekkend groen tapijt.

Het is eendenkroos, veel eendenkroos. Piepkleine waterplantjes die zich onder ideale omstandigheden razendsnel vermenigvuldigen. En dit gebeurde blijkbaar deze zomer.

Na een lange droge periode kwamen er half augustus hevige regenbuien. Extra voedingsstoffen zoals stikstof en fosfor kwamen zo in het water terecht. Daarna werd het opnieuw warm en bleef de Leie door de droogte te traag stromen.

Het kroos komt uit Frankrijk, via Wervik en Kortrijk, en heeft zich opgehoopt in Gent.

Het geheel zorgt voor een mooi stilleven. Voor de toeristenbootjes is het niet evident. Het kroos kruipt in de filters van de motoren en zorgt er vaak voor dat bootjes gewoon stilvallen.

Het ‘beeld’ is de opblaaspop Perseverance van het kunstenaarsduo Zweintopf (wat een naam….) en stelt de godin van de democratie voor. Het echte standbeeld van 10 meter hoog werd opgetrokken op het Tiananmenplein, voordat het Chinese leger in 1989 een bloedig einde maakte aan de protesten voor democratie. De toevallige passant moet de pop zelf opblazen om doorzettingsvermogen te trainen, anders stuikt de godin van de democratie als een lege huls in elkaar. En dat willen we niet!

Geef me trappers, zon, veel groen, een fijn terrasje en een babbel, en mijn dag kan niet meer stuk. Voor wie me al even leest, val ik in herhaling.

Was ik in een vorig leven een fiets-ster?

Na zo’n dag zijn de indrukken rijk, gelukshormonen talrijk, gedachten vaak wat emotioneler en melancholisch.

Vandaag was zo’n zon-dag.

We starten in Diest met dertien graden en een dikke trui. Even later komen er tien graden bij en verdwijnt de trui.

Diest verrast ons aangenaam. Een gezellige, mooie stad met een heel fijn begijnhof.

Was ik in een vorig leven een begijn?

Ik hou van die rust, die eenvoud, die ingetogenheid, de sfeer die er hangt. Alsof de tijd blijft stil staan.

Een croissant met koffie en thee warmt even op. Broodnodig bij die dertien graden ochtendstond. We ontbijten in een kleine, gezellige ruimte die bij een kledingzaak hoort. Een leuke combinatie met koffie, croissants én mooie truien die zomaar in de aanbieding staan.

Dan richting Scherpenheuvel.

Was ik in een vorig leven een pelgrim?

De basiliek ontroert me. Er is een dienst bezig en het kerkje zit propvol.
De kerk van Scherpenheuvel werd in 1922 officieel tot basiliek verheven door de paus vanwege de grote religieuze en historische betekenis als belangrijkste bedevaartsoord van het land. Ze pronkt parmantig bovenop de scherpe heuvel en vraagt spontaan om respect.

Lang geleden dat we de abdij van Averbode zagen. Indruk-wekkende site middenin de bossen. De witte pater is een Norbertijn. Zijn naam ‘witheer’ waardig.

De spiegelvijver doet wat hij moet doen.

Ontzag. Eerbied. Rust. Ik ervaar het als een veilige plek.

Was ik in een vorig leven broeder?

Op een piepklein terras vraagt ze of ze naast ons mag komen zitten, want er zijn te weinig stoelen.
Uiteraard.
Welkom.
Heel snel komen we tot een fijne babbel. De dame is 92 en heeft er net een fietstocht (!) van tien km opzitten.
Vier jaar geleden stierf haar man. Haar ogen worden vochtig. Het leven zonder hem is niet gemakkelijk, hij was een man uit de duizend, maar ‘voor de (klein-, achterklein-)kinderen blijf je positief, blijf je moedig’.  Ze heeft fantastische kinderen, haar grote redding. Ze vertelt, haar verhaal, wij luisteren en leren van ‘de leeftijd’.

Ze is dankbaar voor onze babbel. Die maakt haar zondag fijn.
Ook onze zondag. Wederzijds.
Een onverwachte kers op de taart.
Soms zijn het gewoon die kleine, onverwachte ontmoetingen die zacht blijven nazinderen.

De dagen zijn druk. En dan vraag ik me af wat de moeite waard was om hier te schrijven? Niets bijzonders, gewoon de dingen van elke dag. Of misschien zijn het net die gewone dingen die voor mezelf belangrijk zijn…….

….. dat dit nazomertje me zo’n deugd doet. Uitstel van de herfst? Graag.

…..dat mijn enkel nog geregeld protesteert bij (te?)veel beweging. Maar dat ik mijn vrijheid op eis.

…..dat de achttien jaar oude, trouwe hond van de zoon uit zijn lijden werd verlost en nu voor verdriet en gemis zorgt. De kleinkinderen kenden nog geen leven zonder hem.

…..dat onze Cox-appeltjes klein en fijn, maar lekker zijn.

…..dat ons jaarlijks familiefeest letterlijk dreigde in het water te vallen. Maar gelukkig nam de zon last-minute het heft in handen en droogde alles netjes op.  Een hele namiddag buiten werd een mooie optie. En het blijft leuk om nichten en neven terug te zien, met verhalen over toen en nu. 
…..dat sportman-kleinzoon het maar een saai feest vond, tot een voetbalmatch met groot en klein aan de orde was en hij me fier en gelukkig kwam vertellen hoe leuk het feest was. 

…..dat de wilde cichoreibloem me vandaag verraste, zomaar paars-blauw tussen het onkruid. Bestaat onkruid?
Hij is eetbaar, maar is bedoeld om te pronken. Zijn bijnaam is ‘wegenwachter’. Goed gekozen, ik kwam hem tegen in de berm.

…..dat de wekelijkse lessen digiboost weer zijn gestart en ons vertrouwde groepje verdubbelde met nieuwe, toffe mensen. Ik wil heel graag mee blijven met de digitale wereld, want afhaken maakt het er naar de toekomst toe waarschijnlijk niet makkelijker op. En àchter de bank zitten en gewoon luisteren werken heerlijk ontspannend. De koffiepauze met veel lekkers is dan het kersje op de taart 😉.

…..dat kleindochter al in haar laatste jaar humaniora zit en jongste kleinzoon in het laatste jaar lagere school.
Help, waar is die tijd heen??

…..dat ik een ontroerend boek las. ‘De tussentijd’ van Dieter Honoré.
‘Wanneer de dood nadert, schenkt ze een vader en zoon de kans om van de resterende tijd nog iets betekenisvol te maken. Een bijzonder boek over liefde en vergankelijkheid’.
Het boek leest vlot en gaat indirect over de hersentumor van zijn vader, zonder diep in te gaan op de fysieke aspecten.
Tot dan toe hadden vader en zoon vooral een relatie, die zo eigen is aan het drukke leven.
Als vader de diagnose krijgt, lijkt de tijd plots stil te staan en komt er ruimte voor een dieper contact.
Wachten we niet vaak te lang om elkaar écht te leren kennen? Om elkaar te waarderen Waarom moet er eerst iets vreselijks gebeuren voor we daar tijd voor maken? De drukte van leven eist ons te vaak op.

…..dat ik de film ‘the invite’ ging kijken. The Invite van Olivia Wilde gaat over Angela en Joe, een getrouwd koppel dat, na vele jaren samen, vast zit in de relatie.
Ze nodigen hun excentrieke bovenburen uit voor een etentje. Wat begint als een gewone avond, verandert al snel in een ongemakkelijke maar ook grappige confrontatie met liefde, seks, verlangen, sleur. In de film houden de beide koppels elkaar een spiegel voor.  Het is een knappe film. Joe steelt als ‘naïeve’ betrouwbare partner de show. Na de eerste ergernis over popcorn-gekraak naast, voor en achter me, kon ik echt genieten.

…..en wat is jouw ‘…..dat’?