Το σημάδι!

 Το σημάδι είναι το σφίξιμο στο στομάχι ψηλά. 

Έντονο και απροσδόκητο σε συνειδητό επίπεδο γιατί υποθέτω πως υποσυνείδητα είναι αναμενόμενο. Άγχος από την αταξία του εσωτερικού κόσμου. Χάος στις σκέψεις, σπασμωδικές ενέργειες στην καθημερινότητα και συγχρόνως τεράστιος κόπος να μην εμφανιστεί η δυσλειτουργία στο εξωτερικό περιβάλλον. Ακόμη κι αν υπάρχει διαθέσιμος άνθρωπος για να αφεθείς όπως ακριβώς νιώθεις, ακόμη κι αν διαθέτεις επί πληρωμή ειδικό για τέτοιες περιπτώσεις σπάνια μπορείς να υπερβείς την άμυνα του εαυτού ώστε να μην τον ξεμπροστιάσεις, οπότε προσπαθείς με το "σημάδι" αγκαλιά να τα βγάλεις πέρα με υπομονή και με υπόσχεση  να φροντίσεις να μην ξαναβρεθείς σε τέτοια θέση (άσχετα αν η υπόσχεση δεν κρατάει πολύ). 

Το σημάδι θα έπρεπε να είναι σύμμαχος. 

Θα έπρεπε να ειδοποιεί για το τυφώνα που έρχεται.

Θα έπρεπε να μένει εξίσου έντονα στη μνήμη του νου όσο και του σώματος, ακόμη κι όταν έχεις προσπεράσει τον "κακό" καιρό του.

Πολλά τα "θα έπρεπε" ομολογουμένως, όμως είναι φαντάζομαι περίπου φυσιολογικό όταν ξεπερνάς κάθε κρίση να μην θέλεις να την θυμάσαι και προπάντων να μην θέλεις να βάλεις κάτω τις προσωπικές ευθύνες γι'αυτό και να εμείνεις σε αυτές τόσο, ώστε να γίνει ξεκάθαρο πως είσαι ο μεγάλος υπαίτιος τους!

 Για να δούμε αυτή τη φορά ....

Κάπως έτσι .. δεν γιατρεύεσαι!

 Δύσκολα η μνήμη καθυποτάσσεται. Το πότε θραύσματα εικόνων και συναισθημάτων βασικά από το παρελθόν θα κάνουν την εμφάνισή τους σίγουρα δεν προβλέπεται αλλά το κυριότερο δεν ελέγχεται. Ίσως γι'αυτό όσο περνάνε τα χρόνια ο άνθρωπος ή επιλέγει μεγαλύτερη κοινωνικότητα ή βουλιάζει στην μοναχικότητα. Το "βουλιάζει" βέβαια δίνει την αίσθηση του άσχημου αλλά δεν είναι πάντα έτσι. Θέλω να πω πως ενίοτε η μοναχικότητα είναι ο δρόμος για να ανασυνταχτείς και να αντλήσεις δύναμη από τον εαυτόν σου για να ξεπεράσεις πληγές του συναισθήματος, διαφορετικά κουκουλώνεις τα πράγματα καταναλώνοντας το χρόνο σε δραστηριότητες ή συνδιαλλαγές με άλλους ανθρώπους προκειμένου να μην επιτρέψεις εισβολές από το Πριν. Το ιδανικό θα ήταν ένας αρμονικός συνδυασμός των δύο στάσεων, όμως όπως σχεδόν πάντα το "ιδανικό" δεν είναι εφικτό. 

Αναρωτιέμαι τι είναι αυτό που κάνει τις "πληγές" αγιάτρευτες. Γιατί το συναίσθημα όταν τραυματιστεί καταγράφεται τόσο έντονα στη μνήμη. Πώς από καιρό σε καιρό αναδύεται ο πόνος και η πίκρα, που πριν ακόμα και χρόνια πολλά, μας είχαν κατακλύσει; Δύσκολα δίνει  κάποιος απαντήσεις σ'αυτά. Εικασίες ναι, μπορεί να κάνεις, αλλά απαντήσεις μόνιμες, με την έννοια της ερμηνείας που δεν επιδέχεται αμφιβολία ή επανεκτίμηση, είναι δύσκολο να διατυπώσεις και να νιώσεις.

Η δική μου εικασία, τουλάχιστον αυτή τη φορά, είναι πως διαταράσσεται η ευταξία του "εγώ", με άλλα λόγια το "εγώ" δεν είναι ικανοποιημένο από το ίδιο το "εγώ", όταν προσβάλλεται το συναίσθημα. Νιώθω και συγχρόνως με την λογική πιστεύω πως κάτι εγώ δεν έκανα σωστά και ήρθε ο πόνος. Αυτό δε, που δεν κάνω σωστά είναι το πιο απλό ενώ την ίδια στιγμή είναι το πιο δύσκολο, δεν προστατεύω τον εαυτόν μου επαρκώς, οπότε το επακόλουθο είναι το αίσθημα της αναξιότητας, το ουσιαστικό τραύμα στο διηνεκές.  

Κάπως έτσι .. δεν γιατρεύεσαι!  

Η Κόκκινη Βασίλισσα

 

Ο συγγραφέας Ισπανός, ο Χουάν Γκόμεθ - Χουράδα. 

Στο μέσα μέρος του εξωφύλλου δίνονται κάποιες πληροφορίες γι'αυτόν αλλά και για το έργο του. Συγκεκριμένα αναφέρεται επακριβώς πως τα βιβλία του με ηρωίδα την Αντόνια Σκοτ θεωρούνται εκδοτικό φαινόμενο στην Ισπανία και έχουν καθιερώσει διεθνώς τον συγγραφέα τους! 

Αναρωτιέμαι τον λόγο. Ένα μυθιστόρημα του συρμού με θρίλερ στοιχεία και με έμφαση στην ανθρώπινη φρικαλεότητα. Τίποτα άλλο! Μια ηρωίδα με εξωπραγματική μνήμη που παίρνει χαπάκια για να απομονώνεται από τα ερεθίσματα του περιβάλλοντός της, που γι'αυτή ειδικά είναι εκατομμύρια περισσότερα από ό,τι στους φυσιολογικούς ανθρώπους, έτσι ώστε να εστιάζει στα απολύτως σημαντικά για την λύση των αποτρόπαιων καταστάσεων που διαχειρίζεται. Ένας ήρωας, αστυνομικός γκέι, με λατρεία στην "αμάτσο" του (την μητέρα του) που ενισχύει τις προσπάθειες της Αντόνια και κάποιοι κακοί που αυτό σημαίνει ό,τι πιο διαστρεμμένο μπορεί να σκεφτεί κάποιος για το ανθρώπινο είδος. 

Αυτό είναι αστυνομική Λογοτεχνία;;;!!!  Μπορεί να είναι εκδοτικό φαινόμενο γιατί πουλάει αντίτυπα, δημιουργεί σενάρια και τηλεοπτικές σειρές αλλά Λογοτεχνία δεν είναι. 

Τι μπορεί να κάνει μια "φωνή"!

 Μένουμε στην ίδια γειτονιά εδώ και πάνω από είκοσι χρόνια και μάλιστα σε απόσταση μικρότερη των πενήντα μέτρων. Εκείνη ψηλή, εύσωμη, με κοντά σγουρά μαλλιά στο χρώμα του καστανοκόκκινου και χροιά φωνής από αυτή που ακούς στο ραδιόφωνο (όποιος ακούει ραδιόφωνο στην εποχή μας) στις πολύ βραδινές εκπομπές που σκοπό έχουν να γαληνέψουν τον ακροατή στο τέλος μιας μέρας της σύγχρονης εποχής. Η φωνή αυτή ήταν το δεύτερο πράγμα που με έκανε να κοντοσταθώ στο δρόμο και να πιάσω κουβέντα μαζί της περισσότερο από ό,τι συνηθίζω. Το πρώτο φυσικά ήταν ο "Μπούμπης" το σκυλάκι της, έτσι άλλωστε την πρωτοπρόσεξα!

Γνώρισμά μου να μην δίνω προσοχή στους διαβάτες που με προσπερνάνε στο δρόμο. Από πάντα μου  κάπως έτσι πήγαινε το πράγμα. Η προσοχή μου ήταν ελλιπής ως προς τον εξωτερικό κόσμο, πέρα από τον δικό μου μικρόκοσμο, που εκεί πάντα τα έδινα όλα, που λένε. Πολλές φορές έχω αναρωτηθεί για την έλλειψη αυτή γιατί δεν μπορώ να πω πως είμαι αδιάφορη προς τους συνανθρώπους μου για να μην πω πως ενίοτε έχω επιδείξει σφοδρή διάθεση να είμαι δίπλα σε ορισμένους που ένιωθα πως είχαν ανάγκη από συντροφιά. Τώρα βέβαια κι αυτό συζητείται διότι πολύ πιθανόν η ένταση της επιθυμίας αυτής ίσως να ήταν περισσότερο η δική μου ανάγκη για εμπλοκή στις ανθρώπινες καταστάσεις παρά των άλλων. Το συμπέρασμα αυτό είναι η κατάληξη των σκέψεών μου μετά από την ανάλωση του εαυτού μου, που κατά καιρούς βίωσα.

Ο "Μπούμπης" όμως έκανε εντύπωση στην "Χλόη" μου και η αλληλεπίδρασή τους έφερε κοντά τα αφεντικά τους κι έτσι άκουσα την φωνή της κυρίας του και έδωσα προσοχή και στην ίδια αναγνωρίζοντας πως την έχω δει άλλη μία φορά με το σκυλάκι της. Κοντοστάθηκα και ανταλλάξαμε κάποιες κουβέντες τυπικές αρχικά αλλά όσο άκουγα την φωνή της τόσο συνέχιζα την συζήτηση αφού και η ίδια ήταν πρόθυμη σ'αυτό. 

Τι μπορεί να κάνει μία "φωνή"!!

Θάλασσα, Θάλασσα

Iris Murdoch, Εκδόσεις Gutenberg

Βραβείο BOOKER 1978 

Μετάφραση Αθηνά Δημητριάδου

______

    Δεν έχω διαβάσει πολλές σελίδες του ακόμη αλλά ναι, κάπως έτσι θα πρέπει να γράφεται μία αυτοβιογραφία. Σχεδόν τυχαία, σχεδόν με τόσες πολλές λεπτομέρειες του χώρου αλλά και του χρόνου, σχεδόν ανάκατα, σχεδόν πλησιάζοντας στα γηρατειά. 

    Βέβαια σε αυτό το βιβλίο αυτο-βιογράφεται ένας ήρωας μυθιστορήματος αλλά έχω την πρώτη υποψία πως η συγγραφέας ντύνεται ανδρικό ρόλο και εξιστορείται η ίδια. Μπορεί ασφαλώς να κάνω και λάθος, άλλωστε δεν έχω διαβάσει την εισαγωγή του βιβλίου από τον Τζον Μπερνστάιν, αν και προηγείται όλου του βιβλίου, ποτέ δεν το κάνω πριν διαβάσω εγώ η ίδια το βιβλίο που ακολουθεί. Βρίσκω άστοχο να συναντήσω το αφήγημα υπό την οπτική κάποιου που ήδη το έχει διαβάσει και φυσικά το έχει μελετήσει, αφού το προλογίζει. Είναι σαν να μου λέει τι να διαβάσω και πως να το ερμηνεύσω και αυτό ακριβώς πιστεύω πως πρέπει να αποφεύγεται αφού η γοητεία ενός βιβλίου και γενικά η ανάγνωση έγκειται ακριβώς στο να ερμηνεύει ο αναγνώστης και όχι να του υποδεικνύεται η ερμηνεία από τον οποιονδήποτε, όσο κύρος κι αν αυτός έχει. Πάντως όταν τελειώνω το βιβλίο, τον όποιο σχολιασμό που το συνοδεύει, πάντα τον διαβάζω και από περιέργεια αν συμπίπτει το σκεπτικό του με την δική μου ανάγνωση, αλλά και γιατί κάποιες φορές φωτίζονται σημεία που ενδεχομένως έχουν διαφύγει της προσοχής μου. Πρέπει όμως να πω πως πολλές είναι οι φορές που η παρουσίαση ενός βιβλίου, είτε αυτή το συνοδεύει ως πρόλογος ή ως επίλογος, μάλλον λειτουργεί εφετζίδικα, κάτι σαν κράχτης θα έλεγα και αυτό με απωθεί ιδιαίτερα. 

,

Επιθυμία!

    Είναι αλήθεια πως μου έχει λείψει πολύ το γράψιμο. Σαν μια ανάγκη που έχει καθυποταχθεί από την αναγκαιότητα της περισυλλογής αλλά και από την μέγιστη επιθυμία να διαβάζω. Και όσο διαβάζω τόσο απομακρύνομαι από την γραφή γιατί συνειδητοποιώ πως τα γραψίματά μου δεν θα έχουν ποτέ την παραμικρή σχέση από άποψη ποιότητας με τα διαβάσματά μου αν και εφόσον ξαναρχίσω φυσικά να γράφω. 

    Θεωρητικά θα μπορούσε το γράψιμο να είναι η "επιθυμία μου": Αυτή που προσπαθώ να ανιχνεύσω καιρό τώρα και δεν το καταφέρνω. Είναι σίγουρο πως δεν ξέρω πως να ψάξω ένα Θέλω μου, δεν ξέρω πως ψάχνεις κάτι στο μέσα σου, δεν ξέρω τα βήματα της συνείδησης. Ανέκαθεν ήμουν οπαδός του αυθόρμητου, του πηγαίου της στιγμής αλλά συν το χρόνω μάλλον πρέπει να αναθεωρήσω κάπως. Να δώσω μια ευκαιρία τουλάχιστον στο να έχει αποτέλεσμα μια αναζήτηση σοβαρή προς τι θα με έκανε να πω, "χαίρομαι που το κάνω αυτό, με συγκινεί, με εμπνέει, με απομακρύνει από το κυνήγι της ουράς μου, με βγάζει από την εσωστρέφεια, μου δίνει ένα νόημα, ένα χέρι να πιαστώ, το δικό μου!

    Ποτέ δεν είχα φανταστεί πως το να κοιτάξω μέσα μου θα ήταν τόσο άγνωστο! Κι όμως έτσι είναι. Όταν το βλέμμα μου γυρίζει προς τα μένα αυτό που συναντάω είναι συναισθήματα βασικά και μάλιστα αυτά που ακυρώθηκαν, που έφεραν απογοήτευση, πίκρα, θυμό. Βλέπω τόση πίκρα και τόσο θυμό που επιβεβαιώνω την τόση θλίψη μου ξανά και ξανά. Σκοντάφτω λοιπόν πάνω σ'αυτό το τεράστιο λίμνασμα και ούτε κατά διάνοια δεν το σκουντάω λίγο να δω μην τυχόν υπάρχει και κάτι άλλο πέρα από εκεί, στο βάθος μου. Οι συνειρμοί που οδηγούν στην θλίψη δεν ανακόπτονται σχεδόν ποτέ. 

Δεν είμαι τακτική ... αλλά τι πειράζει;;!!

     Έτσι κι αλλιώς εδώ διάγω βίο μοναχικό, ταιριαστό θα'λεγα και με την κατάστασή μου γενικώς, οπότε το ότι δεν είμαι  τακτική στο ιστολόγιο δεν έχει και τόση σημασία . Οι σκέψεις, οι πολλές, ευτυχώς απουσιάζουν, οπότε "κυλάω" ομαλά. Όμως, ως γνωστόν, η ομαλότητα δεν δημιουργεί ανάγκες περιγραφικές. Δυστυχώς την ομαλότητα ουδείς την έχει περί πολλού. Αγνοείται ως κάτι τετριμμένο και συχνά ως ασήμαντο. Αυτό που είναι εντυπωσιακό δε , πολύ εντυπωσιακό θα'λεγα, είναι το ότι εγώ πάντα την είχα ως κάτι πολύ σημαντικό στη ζωή μου. Αναγνώριζα υποσυνείδητα το μεγαλείο του όλα να είναι "ανθρωπίνως" ομαλά, γιατί φυσικά ανεμοδούρες καθημερινότητας πάντα θα υπάρχουν. 

    Παρόλα αυτά όμως την απ' αρνήθηκα δις!!! Αν είναι δυνατόν!!! Δημιούργησα, γιατί ναι, το αναγνωρίζω πλέον, εγώ το έκανα σε μένα, συνθήκες έντασης και ανατροφοδότησα καταστάσεις "ΠΑΘΟΥΣ" από σχεδόν το ΤΙΠΟΤΑ. Φυσικά κάποια ανάγκη κάλυψα, που την ψάχνω επισταμένα τώρα, αλλά κατόπιν εορτής δυστυχώς. 

    Σκέφτομαι πως θα ήταν σοφό να αναγνωρίζει κάποιος πριν ριχτεί με τα μούτρα σε όποιο μονοπάτι, τι ακριβώς τον σπρώχνει προς τα κει, ακόμη κι αν αυτό σημαίνει απώλεια αυθορμητισμού και χαλινάρι στο ένστικτο. Όπως το ίδιο σοφό πιστεύω πως είναι να θυμάσαι. Εντάξει, χωρίς κριτική διάθεση, χωρίς θυμό, χωρίς πίκρα ή παράπονο αλλά να θυμάσαι τα .. πεπραγμένα. Όχι μόνον το τέλος τους αλλά όλο το "θρυλικό" ταξίδι τους. Βοηθάει πολύ την ομαλότητα του "τώρα" και όχι μόνον επειδή στερεοποιείς την υπόστασή σου και συμφιλιώνεσαι με τον εαυτόν σου αλλά κυρίως γιατί σε Γνωρίζεις.

Ένα χρόνο σχεδόν μετά!

Η λογική πάλεψε και ... υπερτέρησε! Σαφώς δεν ισχυρίζομαι πως νίκησε. Ήταν τέτοιου μεγαλείου η ήττα της σε προγενέστερους χρόνους που με σοφία αρκετή θα'λεγα αποποιείται λέξεις όπως νίκη ή ήττα.

Απλά κράτησε γερά τα χαλινάρια και με έβγαλε στην στεριά!
Δεν σκαλίζω το έδαφος της γιατί απλά δεν υπάρχει τέτοια ανάγκη. Το ότι πατάω γερά δεν φτάνει απλώς, είναι απείρως γλυκό και οι αράδες αυτές καταχρηστικώς γράφονται σαν εναρκτήρια κατάσταση στην ... γοητεία τελικώς του Μετά.

Με .. γοητεία (χαχα) και χάρη λοιπόν ξεκίνησα με τον αγαπημένο Μπάνβιλ, που και πάλι δεν με απογοήτευσε, τον δρόμο που ξέρω καλά ...(της φαρμακευτικής αγωγής!!) των βιβλίων ΜΟΥ! 
Ένα αστυνομικό (!) που ως λάτρης του είδους, το βρήκα απροσδόκητα ανατρεπτικό στην Λύση του μυστηρίου του. Άλλωστε, μεταξύ των άλλων, γι'αυτό είναι τα βιβλία, να προσφέρουν το απροσδόκητο, την ανατροπή, την Λύση αλλά και το μυστήριο. Δεν συμφωνείτε;;

 

Και στην συνέχεια "συνάντησα" τυχαία τον κύριο Χόλιγκχερστ που "Η γραμμή της ομορφιάς" του με ενθουσίασε. Ένας ύμνος στην μεγαλοσύνη της καθημερινότητας που τόσες και τόσες φορές περνάει απαρατήρητη και συνθλίβεται στις μεγάλες ουτοπίες.

Στην εποχή του Μετά

 ... δεν υπάρχει χώρος για την εποχή του Πριν.

Αυτός είναι ο ορισμός μου πλέον.

Από εδώ και μετά υπάρχει μόνον το μετά ακόμα κι αν είναι παντελώς μη προβλέψιμο. Και όση ανασφάλεια κι αν περιέχει, η γοητεία είναι αμείωτη. Θα μπορούσα το χώρο να τον ονομάσω "η γοητεία του Μετά" αλλά φοβήθηκα μην γοητευτώ πολύ.

Σεμνά λοιπόν και χωρίς υποσχέσεις να περπατήσουμε, εγώ και η σκέψη μου, μακριά από το παρελθόν μας. Πιο ήρεμα, πιο ξάστερα, πιο γερά. Σαν προσδοκία ακούγεται βέβαια αυτό, μα για να δούμε, μπορεί και να μην είναι παρά μια λογική απόφαση μετά από το Πριν.