Εξαιρετικά βιβλία εξαιρετικό άρθρο , διαβάστε τα !
Υποβολή σχολίου
David Golumbia: Κεντρικές Τράπεζες, Πληθωρισμός και Δεξιός Εξτρεμισμός
Στη δεκαετίες του 1980 και του 1970 η Λέσχη Τζον Μπέρτς (John Birch Society, JBS) ήταν ο πιο γνωστός υπέρμαχος του δεξιού εξτρεμισμού. Το δοκίμιο του Robert Welch, ιδρυτή του JBS, «Η Αλήθεια στο Χρόνο» που δημοσιεύτηκε στο όργανο της JBS, American Opinion, παραμένει βασικό κείμενο του δεξιού εξτρεμισμού στις ΗΠΑ. Με εμμονή, όπως όλη η δεξιά της εποχής, με την «απειλή της Κομμουνιστικής συνωμοσίας», η προπαγάνδα του Welch απευθύνεται προς μια «κυβερνώσα κλίκα» που αποκαλεί «οι Μυημένοι». «Υπό το προσωπείο του ανθρωπισμού και με την προσποιητή προώθηση της ελευθερίας και της αδελφοσύνης», γράφει ο Welch, «αυτοί οι μυημένοι, και οι ευκολόπιστοι ιδεαλιστές που χρησιμεύουν σαν τα κορόιδα τους, υπονομεύουν ενεργά τα ίδια τα ιδανικά και τους θεσμούς που έκαναν το 19ο αιώνα ψηλό σημείο για τον ίδιο το πολιτισμό που ο άνθρωπος κοπίασε». Σύμφωνα με τον Welch και την JBS, το βασικό εργαλείο αυτών των «μυημένων» ήταν η «προοδευτική νομοθεσία»· από αυτή την οπτική όλα τα προγράμματα κοινωνικής πρόνοιας , όπως οι αποζημιώσεις των εργατών και το Medicare, «που έγιναν δυνατά φυσικά από ιδεαλιστές με τις ευγενικότερες των προθέσεων», ήταν «σαπίλα που δημιουργήθηκε στο όνομα της προόδου». Ο στόχος ήταν αυτά τα μέτρα να «μειώσουν τις ευθύνες και τα δικαιώματα του κάθε πολίτη, ενώ αυξάνουν σταθερά το μέγεθος, τον έλεγχο και την πιθανή τυραννία των κυβερνήσεων». Κεντρικά μεταξύ των εργαλείων για να επιτευχθούν αυτοί οι σκοποί ήταν «αποτελεσματικά μέτρα όπως… το κεντρικό τραπεζικό σύστημα, η κλιμακωτή προσωπική φορολογία, και η άμεση εκλογή των γερουσιαστών». Με το «κεντρικό τραπεζικό σύστημα» ο Welch αναφέρεται συγκεκριμένα στην Ομοσπονδιακή Τράπεζα των ΗΠΑ, το θεσμό που παρέμεινε ακρογωνιαίος λίθος για την ακροδεξιά σκέψη στις ΗΠΑ από την δημιουργία της μετά το Νόμο για την Ομοσπονδιακή Τράπεζα το 1913
David Golumbia: Κεντρικές Τράπεζες, Πληθωρισμός και Δεξιός Εξτρεμισμός
Emma Goldman: Πολεμική Ετοιμότητα, ο Δρόμος Προς τη Σφαγή
Από την αρχή της λαίλαπας στην Ευρώπη, σχεδόν ολόκληρο το ανθρώπινο γένος έχει εκπέσει φονική αγκαλιά της πολεμικής αναισθησίας, εξουθενωμένο από τους στροβιλιζόμενους, πυκνούς ατμούς ενός χλωροφορμίου ποτισμένου με αίμα, που έχει θολώσει την όραση του και έχει παραλύσει την καρδιά του. Στην πραγματικότητα, με εξαίρεση κάποιες πρωτόγονες φυλές, που δεν γνωρίζουν τίποτα για τη χριστιανική θρησκεία ή την αδελφική αγάπη, και που επίσης δεν γνωρίζουν τίποτα γύρω από θωρηκτά, υποβρύχια, κατασκευή πυρομαχικών και πολεμικά δάνεια, όλη η υπόλοιπη ανθρωπότητα βρίσκεται υπό αυτή την τρομερή νάρκη. Ο ανθρώπινος νους μοιάζει να έχει συνείδηση μόνο για ένα πράγμα, τη δολοφονική κερδοσκοπία. Ολόκληρος ο πολιτισμός μας, ολόκληρη η κουλτούρα μας εστιάζει στην παρανοϊκή απαίτηση για τα πιο τελειοποιημένα μέσα σφαγής. Πυρομαχικά! Πυρομαχικά! Ω, Κύριε, εσύ που κυβερνάς τον ουρανό και τη γη, εσύ Θεέ της αγάπης, του ελέους και της δικαιοσύνης, δώσε μας αρκετά πυρομαχικά για να καταστρέψουμε τον εχθρό μας. Αυτή είναι η προσευχή που ανεβαίνει καθημερινά στον χριστιανικό ουρανό. Ακριβώς όπως τα βόδια, πανικόβλητα μπροστά στη φωτιά, ρίχνονται μέσα στις ίδιες τις φλόγες, έτσι και όλοι οι λαοί της Ευρώπης έχουν πέσει ο ένας πάνω στον άλλο στις καταστροφικές φλόγες της πολεμικής φρενίτιδας, και η Αμερική, ωθημένη στο χείλος του γκρεμού από αδίστακτους πολιτικούς, από φωνακλάδες δημαγωγούς και από πολεμικούς καρχαρίες, προετοιμάζεται για το ίδιο φοβερό εγχείρημα. Μπροστά σε αυτή την επικείμενη καταστροφή, επιβάλλεται οι άνδρες και οι γυναίκες που δεν έχουν ακόμη κυριευτεί από την πολεμική τρέλα να υψώσουν τη φωνή της διαμαρτυρίας τους, να στρέψουν την προσοχή του λαού στο έγκλημα και την ατιμία που πρόκειται να διαπραχθούν εναντίον του.
Emma Goldman: Πολεμική Ετοιμότητα, ο Δρόμος Προς τη Σφαγή
Ο κόσμος των Προσφυγικών με τον φακό του Γιώργου Λάνθιμου | inside story
Για άλλη μια φορά ανακινείται η ανάπλαση των Προσφυγικών της Αλεξάνδρας. Η Κοινότητα που συμβιώνει εκεί με βάση τις αρχές της αυτοδιεύθυνσης, της αλληλεγγύης και της συντροφικότητας είναι έτοιμη να παλέψει για τη συνέχιση της ζωής που έχει ανθίσει εκεί. Ο Γιώργος Λάνθιμος μας παραχωρεί τις φωτογραφίες που τράβηξε και συνοδεύουν το ρεπορτάζ μας.
Χρόνος ανάγνωσης: 9′
Κείμενο: 
Μαργαριτα Μιχελακου
Μαργαριτα ΜιχελακουΠερνώντας από την Αλεξάνδρας, στο ύψος του γηπέδου του Παναθηναϊκού, ένας ξένος επισκέπτης της Αθήνας μπορεί να σαστίσει. Ανάμεσα στα νέα γυαλιστερά κτίρια, μια παραφωνία. Μια σειρά από κτίρια άλλης εποχής μαρτυρούν το παρελθόν της πόλης που κάποτε νοιάστηκε να φροντίσει για τους πρόσφυγες που έφταναν κατά χιλιάδες κυνηγημένοι από τον πόλεμο. Όμως αυτό δεν είναι ένα μουσείο, έκθεμα της προσφυγικής εμπειρίας για παρατήρηση από ασφαλή απόσταση.
Παρά τη φαινομενική εγκατάλειψη αυτού του μνημείου, που κάποτε το κράτος αποφάσισε να γκρεμίσει, και αργότερα υποσχέθηκε πολλές φορές ότι θα σώσει, η ζωή εδώ ανθεί. Στα μπαλκόνια ανεμίζουν μπουγάδες, τα παράθυρα είναι στολισμένα με γλάστρες. Τα πανό και οι σημαίες στα μπαλκόνια, και οι χειρόγραφες και τυπωμένες ανακοινώσεις σε πολλές γλώσσες (αραβικά, κουρδικά, αγγλικά, ελληνικά) μαρτυρούν πόσοι διαφορετικοί κόσμοι συνυπάρχουν εκεί. Αν προχωρήσεις προς τα μέσα, θα δεις μια γεμάτη παιδική χαρά, έναν λαχταριστό φούρνο, μια κουζίνα που μοιράζει φαγητό σε άστεγους, ανθρώπους από όλον τον κόσμο που μοιράζονται τις δουλειές. Τα Προσφυγικά της Αλεξάνδρας δεν αντιστέκονται μόνο αρχιτεκτονικά στον γύρω εξευγενισμό, αλλά και στην πράξη, προτείνοντας έναν άλλον τρόπο συμβίωσης.
| Τα οκτώ κτίρια που είναι γνωστά ως τα «Προσφυγικά της Αλεξάνδρας
Προσφυγικά Λεωφόρου Αλεξάνδρας» αποτελούν ένα από τα πιο σημαντικά αρχιτεκτονικά έργα του 20ού αιώνα στη χώρα μας, ρυθμού Bauhaus. Δημιουργήθηκαν από τον Δημήτριο Κυριακό
Δημήτριος Κυριακός και τον Κίμωνα Λάσκαρι , ο οποίος είχε θητεύσει στο γραφείο του Λε Κορμπυζιέ. Άρχισαν να κατασκευάζονται το 1933 για να καλύψουν τις ανάγκες στέγασης που δημιουργήθηκαν για τους 1,5 εκατ. πρόσφυγες που έφταναν μετά τη Μικρασιατική καταστροφή. Τα 228 διαμερίσματα των 55 τ.μ. αγοράστηκαν με ευνοϊκούς όρους δανειοδότησης από οικογένειες Μικρασιατών και Ποντίων έπειτα από κλήρωση. Το 1944, κατά τη διάρκεια των Δεκεμβριανών, τα κτίρια έγιναν πεδίο μάχης μεταξύ των βρετανικών/κυβερνητικών δυνάμεων και του ΕΑΜ/ΕΛΑΣ, όπως μαρτυρούν τα σημάδια από ριπές στους εξωτερικούς τοίχους.
[φωτογραφίες : Γιώργος Λάνθιμος]
 |
Είναι η τρίτη φορά που γράφω για τα Προσφυγικά. Τα επισκέφθηκα πρώτη φορά στα τέλη της δεκαετίας του ‘90, όταν η κυβέρνηση ανακοίνωσε το γκρέμισμα τους και τη μετατροπή των 14,5 στρεμμάτων τους σε πάρκο αναψυχής (και η χούντα είχε αποφασίσει να τα κατεδαφίσει για να χτιστεί το Δικαστικό Μέγαρο, αλλά δεν υλοποίησε το σχέδιο). Τότε κάποιοι, κυρίως αρχιτέκτονες, όπως η Άννυ Βρυχέα
Αποχαιρετισμός στην Αννη Βρυχέα, μία αγωνίστρια για την Αθήνα | Η Καθημερινή
, έκαναν αγώνα για να αναδειχθεί η ιστορική τους ταυτότητα. Θυμάμαι ότι είχα θαυμάσει τα εργονομικά μικρά διαμερίσματα για τον έξυπνο σχεδιασμό τους. Ήταν και η πρώτη φορά που άκουγα για «ελληνικό μοντερνισμό».
Τα Προσφυγικά τελικά σώθηκαν, μάλλον επειδή δεν υπήρχε συγκεκριμένο σχέδιο για αυτά, εκτός από ασαφείς δηλώσεις περί πάρκου. Όμως οι περισσότεροι ιδιοκτήτες, κάποιοι από τους οποίους είχαν μετακομίσει σε ευρύχωρα διαμερίσματα στα προάστια ή είχαν μεταναστεύσει σε βόρειες χώρες, πείστηκαν να πουλήσουν στο Δημόσιο για να αποφύγουν την αναγκαστική απαλλοτρίωση, μοίρα που τελικά περίμενε κάποιους άλλους. Στο τέλος, 177 από τα 228 διαμερίσματα ανήκαν στην Κτηματική Εταιρεία του Δημοσίου, και άδειασαν. Οι 51 ιδιοκτήτες που είχαν αρνηθεί πεισματικά να πουλήσουν, πολέμησαν την ανάπλαση και δικαιώθηκαν. Το 2003, δύο κτιριακά συγκροτήματα, και στη συνέχεια, το 2009, και τα υπόλοιπα έξι, χαρακτηρίστηκαν από το Κεντρικό Αρχαιολογικό Συμβούλιο διατηρητέα «Διατηρητέα όλα τα προσφυγικά» | Το Βήμα. Τα Προσφυγικά δεν μπορούσαν πια να γκρεμιστούν.
Το Τεχνικό Επιμελητήριο και ο Δήμος Αθηναίων πρότειναν να δημιουργηθούν στο συγκρότημα Μουσείο για τον Ελληνισμό της Ανατολής, Κέντρο Βιωματικής Εκπαίδευσης Ανηλίκων, κοινωνική κατοικία και «θερμοκοιτίδα» νέων επιχειρήσεων, καθώς και ξενώνας συνοδών και ασθενών του παρακείμενου νοσοκομείου Άγιος Σάββας. Με την κρίση, το 2014 η Κτηματική Εταιρεία του Δημοσίου παρέδωσε τα διαμερίσματα της στο ΤΑΙΠΕΔ. Το ταμείο τα παρέδωσε στην Περιφέρεια Αττικής για να προχωρήσει στην ανακαίνισή τους και το 2018 συστάθηκε η Ανάπλαση Αθήνας ΑΕ (πλέον Ανάπλαση Δημοσίων Χώρων ΑΕ
Με τροπολογία αλλάζει χέρια η “Ανάπλαση Αθήνας ΑΕ” αφήνοντας εκτός τον δήμο Αθηναίων | ΚΕΔΕ που αναλαμβάνει τις αναπλάσεις στο σύνολο της επικράτειας) με αντικείμενο να συντονίσει τους φορείς. Ούτε κι αυτό το σχέδιο προχώρησε. Kαι τα Προσφυγικά άρχισαν να μετατρέπονται σε φάντασμα.
Oklahoma!
Μαζί με τους 51 ιδιοκτήτες, απόγονους προσφύγων –κάποιοι από τους οποίους διαμένουν εκεί έως σήμερα ή τα υπενοικιάζουν– στα εγκαταλειμμένα από το κράτος κτίρια βρήκαν με τα χρόνια καταφύγιο καταληψίες άστεγοι, αναρχικοί, κούρδικες και τούρκικες οργανώσεις, άνθρωποι του περιθωρίου, τοξικοεξαρτημένοι, θύματα της οικονομικής και προσφυγικής κρίσης. Μαζί τους όμως και μαφίες που υπενοικίαζαν για όφελος τους άδεια διαμερίσματα και είχαν μετατρέψει σπίτια σε εργαστήρια παρασκευής του ναρκωτικού σίσα, εντυπωσιακά κάτω από τη μύτη της παρακείμενης ΓΑΔΑ!
Το 2010, κι αφού πλέον τα Προσφυγικά είχαν ξανακατοικηθεί μαζικά, κάποιοι άνθρωποι με πολιτική συνείδηση και εμπειρία αυτοοργάνωσης αποφάσισαν ότι θα ζούσαν όλοι μαζί, όμως με οργάνωση και κανόνες με βάση τις κοινές ανάγκες και προσανατολισμό στα ιδανικά της κοινοκτημοσύνης. Εξάλλου είμαστε πια στο 2010, όταν αντιμέτωποι με τη φτωχοποίηση συζητιόταν στο κέντρο της Αθήνας έννοιες όπως η άμεση δημοκρατία και η συλλογικότητα. Με πρωτοβουλία κάποιων αυτόνομων καταληψιών άρχισαν τα πρώτα βήματα για τη δημιουργία της Συνέλευσης των Κατειλημμένων Προσφυγικών (ΣΥ.ΚΑ.ΠΡΟ. Koινότητα Κατειλημμένων Προσφυγικών ) που σταδιακά εξελίχθηκε σε Κοινότητα των κατειλημμένων Προσφυγικών. Ψηλά σε ένα από τα κτίρια έγραψαν: «Κοινή γλώσσα η αλληλεγγύη».
Έδιωξαν τη Μαφία και έκλεισαν τα εργαστήρια σίσα που προμήθευαν το κέντρο της Αθήνας, και ιδιαίτερα τις πιάτσες της Τοσίτσα και του Πεδίου του Άρεως. Οι χώροι μετατράπηκαν σε κοινόχρηστους χώρους, όπως το Κοινωνικό Κέντρο που στεγάζει τη βιβλιοθήκη Βιβλιοθήκη | ΣΥΚΑΠΡΟ και την εβδομαδιαία συνέλευση της Δευτέρας, όπου συζητιούνται όλα τα θέματα της Γειτονιάς, και τη Γυναικεία Δομή Γυναικεία Δομή | ΣΥΚΑΠΡΟ, ένα από τα πιο πετυχημένα εγχειρήματα της Κοινότητας, που ανέδειξε τις πατριαρχικές προβληματικές κι ενδυνάμωσε τις γυναίκες για να βρουν τη φωνή τους.
Μια διαφορετική Γειτονιά
Τη δεύτερη φορά Εσύ πού θα πήγαινες αν έχανες τα πάντα; | inside story που έγραψα για τα Προσφυγικά ήταν το 2020, με αφορμή ένα ντοκιμαντέρ The Refuge της Νατάσας Μπλάτσιου και του Νίκου Πηλού που κατέγραφε την ετερόκλητη ομάδα ανθρώπων που είχαν χάσει την πατρίδα τους, τη δουλειά τους, την οικογένεια τους, τη ζωή τους, την πίστη τους στο σύστημα και βρήκαν στα άδεια διαμερίσματα την εναλλακτική του να βρεθούν στον δρόμο.
Σήμερα, όμως, τα Προσφυγικά δεν είναι για μένα ούτε μνημείο, ούτε καταφύγιο, είναι μια Κοινότητα με μια πρόταση ζωής. Ένα πολύμορφο παζλ από ανθρώπους με διαφορετικό πολιτισμικό, θρησκευτικό και πολιτικό background που φροντίζουν ο ένας τον άλλον και λύνουν μόνοι τα προβλήματα τους, πάνω από 400 άτομα και αρκετοί διεθνιστές που περνούν για μικρά ή μεγάλα χρονικά διαστήματα.
Η οργάνωση της ζωής γίνεται κυρίως από ανθρώπους που ανήκουν στον αναρχικό-ελευθεριακό χώρο, όμως «εδώ δεν ζουν μόνο αναρχικοί και αναρχικές», εξηγούν μέλη της Κοινότητας. «Γιατί έτσι βρήκαμε την Κοινότητα κι έτσι συνεχίζουμε να τη χτίζουμε. Το μείγμα των κατοίκων ήταν και είναι ένα μωσαϊκό. Επιλέξαμε να συνοργανωθούμε στη βάση του συνομοσπονδισμού. Δεν επιβάλλουμε σε κανέναν και καμία να αλλάξει, θέλουμε να μπορούμε να υπάρξουμε μαζί εξελισσόμενες/οι συλλογικά. Οπότε κοιτάμε ποιο είναι το κοινό, όχι ποιο είναι αυτό που μας φέρνει σε απόσταση το διαφορετικό. Για παράδειγμα, όταν ξεκινήσαμε τη Γυναικεία Δομή, στην αρχή μαζευόμασταν γυναίκες από όλες αυτές τις εθνικότητες και γλώσσες να πιούμε τσάι και να πούμε τα προβλήματά μας. Είδαμε τι ανάγκες υπήρχαν και έτσι αρχίσαμε να ανταποκρινόμαστε στις ανάγκες αυτές. Ποτέ δεν λέμε, θα κάνουμε αυτό. Αναγνωρίζουμε την ανάγκη και φτιάχνουμε μια δομή για να ανταποκριθεί σε αυτή. Και μέσα από αυτή τη διαδικασία είδαμε ότι τα κοινά που έχουμε είναι πολύ περισσότερα από τις διαφορές. Με πολύ κόπο βέβαια, με πάρα πολλή δουλειά που δεν σταματάει ποτέ. Δουλεύοντας μέσα στην Κοινότητα, ακόμη κι όταν νομίζεις ότι δεν κάνεις κάτι για τον εαυτό σου, στην πραγματικότητα πάντα είναι για τον εαυτό σου. Γιατί είσαι μέρος της Κοινότητας, οπότε ό,τι γίνεται για την Κοινότητα γίνεται και για σένα».
Σε αρκετά διαμερίσματα μέσα στα μπλοκ των πολυκατοικιών φιλοξενούνται Κούρδοι και Τούρκοι αντιστασιακοί και το κομμάτι αυτό στολίζει ένα γκραφίτι Δείτε το στο Χ με τον Iσλανδό διεθνιστή Χαουκούρ Χιλμάρσον Haukur Hilmarsson που σκοτώθηκε το 2018 στο Αφρίν κατά τον εμφύλιο της Συρίας. Είχε μείνει για ενάμιση χρόνο στα Προσφυγικά, ως μέλος της Κοινότητας. Απέναντι, ένα άλλο γκραφίτι τιμά τη σφαγή στο Σουρούτς Η Σφαγή του Σουρούτς | ΚΑΒΟΟΜ κοντά στο Κομπάνι το 2015, όταν έχασαν τη ζωή τους 32 Κούρδοι της νεολαίας του Socialist Party of the Oppressed από βομβιστική επίθεση αυτοκτονίας του Ισλαμικού Κράτους.
Τα Προσφυγικά είναι μία από τις μεγαλύτερες αυτο-οργανωμένες κοινότητες παγκοσμίως.
Η Δομή Υγείας Δομή Υγείας | ΣΥΚΑΠΡΟ φροντίζει τους ηλικιωμένους και όσους χρειάζονται ψυχολογική υποστήριξη. Υπάρχουν γιατροί, νοσηλευτές, άτομα με ειδικό ενδιαφέρον στην υγεία, και υπάρχει χώρος και για εναλλακτικές θεραπείες όπως βελονισμός που γίνεται από φίλους των Προσφυγικών που προσφέρουν τις υπηρεσίες τους.
Η Δομή Τεχνικών Εργασιών κάνει τις επισκευές που απαιτούνται και τη συντήρηση των κτιρίων. Έχουν επισκευασθεί ήδη οι σωληνώσεις και αποχετεύσεις σε όλα σχεδόν τα κτίρια.
Η συλλογική κουζίνα και ο συλλογικός φούρνος Berkin Elvan Death of Berkin Elvan , που πήρε το όνομα του από τον 15χρονο Κούρδο που έπεσε νεκρός από ευθεία βολή αστυνομικού στο Γκεζί το 2013, λειτουργούν με βάρδιες που ορίζονται από όσους θέλουν να προσφέρουν στην κοινότητα ή ανταποδίδουν τη βραχεία φιλοξενία που τους προσφέρεται. Το ψωμί, ο μπακλαβάς και τα αρτοσκευάσματα του (ζύμη ατσμά, με τυρί, ζατάρ κ.ά.) είναι ονομαστά.
Κάθε Πέμπτη οι κάτοικοι τρώνε όλοι μαζί στη συλλογική κουζίνα της Κοινότητας και στο τέλος βλέπουν όποιον θέλει να μείνει μαζί τους βραχυπρόθεσμα ή μακροπρόθεσμα. Μια φορά την εβδομάδα γίνεται προβολή σινεμά για παιδιά κι ενήλικες, το καλοκαίρι υπαίθρια. Ένα περίπτερο, που είχε μετατραπεί σε κατοικία, ανακαινίστηκε και έγινε το συλλογικό καφενείο των Προσφυγικών.
Εδώ ζουν σήμερα 50 περίπου παιδιά, από 4 μηνών έως 17 ετών. Ο βρεφονηπιακός σταθμός λειτουργεί τις πρωινές ώρες για να ενισχύσει τις μητέρες που εργάζονται και στο παιδικό στέκι Παιδικό στέκι | ΣΥΚΑΠΡΟ τα παιδιά κοινωνικοποιούνται και κάνουν τα απογεύματα ενισχυτικά μαθήματα. Στον ανοιχτό χώρο ανάμεσα στα κτίρια υπάρχει και μια μικρή παιδική χαρά. Γίνονται θεατρικά εργαστήρια και μαθήματα χορού.
Το περασμένο καλοκαίρι εγκαινιάστηκε ο πρώτος ξενώνας φιλοξενίας ασθενών καρκινοπαθών Ανοίγει ο πρώτος ξενώνας για καρκινοπαθείς και συνοδούς στα Προσφυγικά | in,gr σε συνεργασία με μέλη του Σωματείου Εργαζομένων του Αγίου Σάββα. Την ημέρα που επισκέφθηκα τα Προσφυγικά, γνώρισα την κυρία που φιλοξενείται με τη συνοδό της, μια όμορφη γυναίκα που με κέρασε κουλουράκια. Είναι από την επαρχία, δεν είχε πού να μείνει, ούτε τα 10 ευρώ τη βραδιά που χρεώνει ο ξενώνας της Εκκλησίας, και είδε τυχαία την πινακίδα του ξενώνα των Προσφυγικών απέναντι από την είσοδο του νοσοκομείου. Αυτή την στιγμή επισκευάζονται δύο ακόμα σπίτια για να μετατραπούν σε δομές φιλοξενίας.
Η Κοινότητα έχει και τη δική της εσωτερική οικονομία. Στα εργαστήρια της Γυναικείας Δομής παρασκευάζονται μαρμελάδες, τουρσιά, σάλτσες και ράβονται καπνοθήκες που πουλιούνται για να καλυφθούν οι ανάγκες της. Αγρότες από τα μπλόκα της Λειβαδειάς στέλνουν τρόφιμα κάθε εβδομάδα που διαμοιράζονται σε κατοίκους σε ανάγκη από όλους του Αμπελοκήπους. Η Δομή Skipping συγκεντρώνει τρόφιμα που περισσεύουν στις λαϊκές για τον ίδιο σκοπό. Η Δομή Ρούχων έχει ρούχα και παπούτσια για όποιον έχει ανάγκη.
Ποιος δεν θέλει τα Προσφυγικά;
Το 2019 η Ανάπλαση Αθήνας ΑΕ ανακίνησε Τα Προσφυγικά της Λεωφόρου Αλεξάνδρας ετοιμάζονται να ζήσουν μια δεύτερη ζωή | Euronews το σχέδιο ανάπλασης, και η πρώην περιφερειάρχης Ρένα Δούρου παρέδωσε στον διάδοχο της τις μελέτες που πραγματοποιήθηκαν με δωρεά της Ελληνικά Πετρέλαια. Ο Πατούλης απάντησε Διαμάχη για τα προσφυγικά της Αλεξάνδρας | Η Καθημερινή ότι το έργο δεν ήταν έτοιμο προς δημοπράτηση, καθώς ο προϋπολογισμός του (10-12 εκατ.) δεν ήταν ρεαλιστικός, και ότι δεν είχε εξασφαλιστεί η συναίνεση όλων των ιδιοκτητών, ενώ εκκρεμούσε η τροποποίηση του ρυμοτομικού σχεδίου της περιοχής. Αποκάλυψε δε ότι για την Περιφέρεια προείχε να δημοπρατηθεί η κατασκευή υπογείου πάρκινγκ (δεν περιλαμβάνεται στη μελέτη). Τελικά η ανάπλαση εγκαταλείφθηκε για άλλη μια φορά.
Όμως ξαφνικά τον περασμένο Ιούνιο υπογράφηκε προγραμματική σύμβαση Η απόφαση μεταξύ της Περιφέρειας, του υπΠο και της ΔΥπΑ για την ανάθεση του έργου, κάτι που οι κάτοικοι αντιλήφθηκαν τον Δεκέμβριο, ενώ τα πρώτα δημοσιεύματα Ξεκινά το σχέδιο αξιοποίησης για τα Προσφυγικά της Λεωφόρου Αλεξάνδρας | New Money βγήκαν στα μέσα Ιανουαρίου. Η προκήρυξη του διαγωνισμού υποτίθεται ότι θα γίνει μέσα στο πρώτο τρίμηνο του 2026 και η διάρκεια ολοκλήρωσης του έργου ορίστηκε σε 7 έτη, με δυνατότητα παράτασης για 4 ακόμη. Η Κοινότητα πιστεύει ότι η εκκένωση θα επιχειρηθεί το καλοκαίρι.
Οι κάτοικοι είναι αποφασισμένοι να παλέψουν για να διατηρήσουν τα σπίτια τους (πολλοί δεν έχουν αλλού να ζήσουν) και να σταματήσουν τον εξευγενισμό των Προσφυγικών – και κάποιοι είναι διατεθειμένοι να φτάσουν έως τέλους. Ο Αριστοτέλης Χαντζής βρίσκεται σήμερα στην 40η ημέρα της απεργίας πείνας του. Σύμφωνα με ανακοίνωση, ήδη από την 30η μέρα οι γιατροί προειδοποιούν ότι βρίσκεται αντιμέτωπος με κίνδυνο σοβαρών επιπλοκών. Το επόμενο διάστημα σε απεργία πείνας θα μπουν και άλλοι κάτοικοι.
Η Κοινότητα ζητά την ακύρωση της σύμβασης, την παραμονή όλων των κατοίκων στα σπίτια τους και την ανάληψη της αποκατάστασης των κτιρίων από την ΑΜΚΕ «Κάτοικοι και Φίλοι Προσφυγικών Λ. Αλεξάνδρας», χωρίς τη χρήση δημοσίου χρήματος, ενώ τρέχει την καμπάνια #SaveProsfygika saveprosfygika.gr . «Τα κτίρια έχουν αντέξει δύο μεγάλους σεισμούς και δεν υπάρχει ούτε μια διαγώνια ρωγμή» λένε. «Αυτό αποδεικνύει ότι η στατική επάρκεια είναι πολύ καλή. Τα εξωτερικά, τα επιχρίσματα, τα μπαλκόνια και οι ταράτσες, φυσικά χρειάζονται επισκευή. Και μπορούμε να τα φτιάξουμε εμείς, η ίδια η Κοινότητα. Γι’ αυτό έχει συσταθεί και η ΆΜΚΕ, στο μητρώο φίλων της οποίας μπορεί να εγγραφεί όποιος και όποια θέλει. Τα σπίτια υπάρχουν εξάλλου χάρη στην προσωπική μας έως τώρα εργασία». Στο πλευρό της Κόινότητας βρίσκονται καθηγητές Αρχιτεκτονικής και το Τμήμα Αττικής του Συλλόγου Αρχιτεκτόνων Όχι στην εκκένωση των Προσφυγικών Λ.Αλεξάνδρας με το πρόσχημα της «κοινωνικής κατοικίας» | ΣΑΔΑΣ Τμήμα Αττικής
Το Σάββατο έγινε στο κέντρο της Αθήνας πορεία Πορεία αλληλεγγύης για τα προσφυγικά της λεωφόρου Αλεξάνδρας | Τα Νέα υπέρ της διατήρησης της λειτουργίας της Κοινότητας. Όμως πολύς κόσμος δεν γνωρίζει τι έχει γίνει στα Προσφυγικά ή τι ζητά η ΣΥΚΑΠΡΟ καθώς τα μέσα δεν ασχολούνται με το θέμα, εκτός από κάποια κάλυψη της πορείας της υγείας του απεργού πείνας. Εξάλλου το κράτος ποτέ δεν επιχείρησε να συζητήσει με τους αυτοοργανωμένους κατοίκους.
Η προκήρυξη της ανάπλασης έχει όριο έντεκα ετών για την ολοκλήρωση της. Κανείς δεν λέει πού θα πάνε οι σημερινοί κάτοικοι αυτά τα έντεκα χρόνια ή με ποια κριτήρια θα επιλεγούν όσοι θα απολαύσουν το καθεστώς κοινωνικής κατοικίας για το οποίο, σημειωτέων, δεν υπάρχουν ούτε κριτήρια, ούτε φορέας. Σε έντεκα χρόνια πολλά μπορούν να συμβούν. Ίσως τότε λίγοι θα θυμούνται τη συντροφικότητα και αυτο-οργάνωση που απόλαυσαν κάποτε κάποιοι που πήραν τη ζωή τους στα χέρια τους. Μπορεί ακόμα και να έχει ξεχαστεί ο σκοπός της ανάπλασης. Και τότε τα Προσφυγικά θα έχουν χαθεί για πάντα, θύμα του εξευγενισμού. Και θα γίνουν κάτι άλλο, ψεύτικο, μια βιτρίνα που δεν θα ενοχλεί πια το μάτι των τουριστών. Ίσως είναι στο χέρι μας να μην το αφήσουμε να συμβεί.
Η προκήρυξη της ανάπλασης έχει όριο έντεκα ετών για την ολοκλήρωση της. Κανείς δεν λέει πού θα πάνε οι σημερινοί κάτοικοι αυτά τα έντεκα χρόνια ή με ποια κριτήρια θα επιλεγούν όσοι θα απολαύσουν το καθεστώς κοινωνικής κατοικίας για το οποίο, σημειωτέων, δεν υπάρχουν ούτε κριτήρια, ούτε φορέας. Σε έντεκα χρόνια πολλά μπορούν να συμβούν. Ίσως τότε λίγοι θα θυμούνται τη συντροφικότητα και αυτο-οργάνωση που απόλαυσαν κάποτε κάποιοι που πήραν τη ζωή τους στα χέρια τους. Μπορεί ακόμα και να έχει ξεχαστεί ο σκοπός της ανάπλασης. Και τότε τα Προσφυγικά θα έχουν χαθεί για πάντα, θύμα του εξευγενισμού. Και θα γίνουν κάτι άλλο, ψεύτικο, μια βιτρίνα που δεν θα ενοχλεί πια το μάτι των τουριστών. Ίσως είναι στο χέρι μας να μην το αφήσουμε να συμβεί.
Πηγή: Ο κόσμος των Προσφυγικών με τον φακό του Γιώργου Λάνθιμου | inside story
Κοινή δήλωση 100 νομικών για την επίθεση στο Ιράν: Να μην αποδεχτούμε τον νόμο της ζούγκλας – The Press Project – Ειδήσεις, Αναλύσεις, Ραδιόφωνο, Τηλεόραση
Κοινή δήλωση υπογράφουν περισσότεροι από 100 νομικοί, καταγγέλλοντας την επίθεση των ΗΠΑ-Ισραήλ ενάντια στο Ιράν.
Αναλυτικά:
«Παρακολουθούμε από τις 28.2.2026 ένα μεγάλο μέρος των πολιτικών δυνάμεων και τα ΜΜΕ της χώρας , να αντιμετωπίζουν θετικά την επίθεση των ΗΠΑ-Ισραήλ κατά του Ιράν, να την παρουσιάζουν είτε σαν νόμιμη είτε σαν αναγκαία , να αδιαφορούν για τις εκατόμβες νεκρών που προκαλεί, ενώ καταδικάζουν τα απαντητικά πλήγματα σε αμερικανικές και Ισραηλινές εγκαταστάσεις.
Είμαστε υποχρεωμένοι να σημειώσουμε ότι :
- Το Ιράν δέχθηκε απρόκλητη επίθεση από ΗΠΑ και Ισραήλ, ενώ βρίσκονταν σε εξέλιξη διαπραγματεύσεις και είχε αποδεχθεί περιορισμό νόμιμων δικαιωμάτων του με αντάλλαγμα την άρση κάποιων από τις παράνομες «κυρώσεις» που του έχουν επιβάλλει οι ΗΠΑ και οι σύμμαχοί τους. Η επίθεση αυτή αποτελεί προσβολή της κυριαρχίας ενός ανεξάρτητου κράτους και παράβαση των θεμελιωδών διατάξεων του Καταστατικού Χάρτη του ΟΗΕ . Ταυτόχρονα συνιστά το έγκλημα της επίθεσης όπως αυτό τυποποιήθηκε στο καταστατικό του διεθνούς δικαστηρίου της Νυρεμβέργης και σχετικά πρόσφατα στο καταστατικό του Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου (ΔΠΔ) στο οποίο έχουν προσχωρήσει όλοι οι Ευρωπαίοι σύμμαχοι των ΗΠΑ που σήμερα υποστηρίζουν με διάφορους τρόπους το έγκλημα αυτό.
- Η δόλια εξόντωση του αρχηγού του κράτους και μελών της πολιτικής και στρατιωτικής ηγεσίας, ταυτόχρονα με την έναρξη ακήρυχτου και απρόκλητου πολέμου, αποτελεί έγκλημα πολέμου που τυποποιείται στο άρθρο 8 § 1α του καταστατικού του ΔΠΔ , παραβιάζει τα διεθνή έθιμα διεξαγωγής του πολέμου αλλά και το μίνιμουμ των κατακτήσεων του ανθρώπινου πολιτισμού που οφείλουν να τηρούν οι εμπόλεμοι.
- Η σκόπιμη, με χρήση όπλων μεγάλης ακρίβειας και μέσων εντοπισμού του “στόχου”, δολοφονία αμάχων, όπως η εξόντωση 168 μαθητριών δημοτικού σχολείου, η εξόντωση αθλητικής ομάδας κοριτσιών, ο βομβαρδισμός πλήθους σε πλατείες ή σε κατοικίες αποτελεί έγκλημα κατά της ανθρωπότητας ( άρθρο 7 §1α καταστατικού ΔΠΔ) αλλά και παράβαση διεθνούς εθίμου.
- Ο βομβαρδισμός χημικών και πυρηνικών εγκαταστάσεων , από τις οποίες μπορεί να προκύψει έκλυση επικίνδυνων για τον άνθρωπο ουσιών, όπως ήδη έγινε στην Τεχεράνη και σε άλλες Ιρανικές πόλεις απαγορεύεται ρητά από το άρθρο 56 του 1ου πρόσθετου πρωτοκόλλου των συμβάσεων της Γενεύης (1977) και αποτελεί έγκλημα πολέμου.
- Ο βομβαρδισμός μη στρατιωτικών υποδομών αναγκαίων για τη ζωή είναι επίσης έγκλημα πολέμου.
Αυτά τα εγκλήματα δεν μπορούν να δικαιολογηθούν με επίκληση το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν. Κάθε χώρα δικαιούται να έχει πυρηνικό πρόγραμμα για ειρηνικούς σκοπούς.
Ο πόλεμος δεν δικαιολογείται ούτε από την αόριστη επίκληση των επιτιθέμενων ότι το Ιράν σκοπεύει να αποκτήσει πυρηνικά όπλα. Τον ίδιο ισχυρισμό προβάλουν συνεχώς εδώ και είκοσι περίπου χρόνια χωρίς ποτέ να παρουσιάσουν οποιαδήποτε απόδειξη , οπότε οφείλουμε να αναγνωρίσουμε ότι πρόκειται για πρόσχημα . Οφείλουμε να σημειώσουμε όμως , πως το Ιράν έχει υπογράψει τη συνθήκη για τη μη διάδοση των πυρηνικών ενώ το Ισραήλ είναι ένα από τα τέσσερα κράτη του κόσμου που δεν την έχουν υπογράψει και το μόνο που δεν αναγνωρίζει ρητά ότι κατέχει πυρηνικά ούτε δίνει σχετικές πληροφορίες στους διεθνείς οργανισμούς.
Κανένας πόλεμος δεν νομιμοποιείται για αλλαγή καθεστώτος ή επειδή ο επιτιθέμενος δεν ικανοποιείται από το εσωτερικό πολιτειακό σύστημα , την εσωτερική πολιτική, τις θρησκευτικές πεποιθήσεις της ηγεσίας ή το ρόλο του κλήρου στη δημόσια ζωή .
Ακόμη και άδικα ή αδικαιολόγητα μέτρα καταστολής στο εσωτερικό οποιασδήποτε χώρας δεν παρέχουν σε άλλες δικαίωμα κήρυξης πολέμου ή επιβολής μονομερών καταναγκαστικών μέτρων . Ο Καταστατικός Χάρτης (ΚΧ) του ΟΗΕ κατοχυρώνει την κυρίαρχη ισότητα μεταξύ των κρατών και δεν αναγνωρίζει σε κανένα κράτος ρόλο χωροφύλακα των υπολοίπων. Η επιδίωξη παγκόσμιας ηγεμονίας από μια δύναμη, όσο ισχυρή και αν είναι, δεν είναι ούτε θεμιτή ούτε σύμφωνη με το πνεύμα του ΚΧ.
Το Συμβούλιο Ασφαλείας είναι το μόνο αρμόδιο όργανο στην υφιστάμενη διεθνή τάξη για να αποφασίσει επιβολή κυρώσεων ή λήψη στρατιωτικών μέτρων.
Καλούμε για άμεση διακοπή της επίθεσης κατά του Ιράν . Η απόρριψη του διεθνούς δικαίου από τους επιτιθέμενους δεν πρέπει να οδηγήσει στην αποδοχή του νόμου της ζούγκλας . Το διεθνές δίκαιο πρέπει να παραμείνει το ελάχιστο κοινό πλαίσιο συμβίωσης των κρατών και να αντιμετωπιστεί από κοινού κάθε προσπάθεια επιβολής του δικαίου του ισχυρότερου.
Υπογραφές
[οι υπογράφοντες είναι δικηγόροι Αθήνας εκτός αν δηλώνεται διαφορετικά]
- Αγγελάκη Χρυσούλα, δικηγόρος Θεσσαλονίκης
- Αγγελάκης Γιάννης
- Αγγελοκωστοπούλου Νίκη
- Αδαμάκη Μαρία
- Αμοργιανού Σοφία
- Παναγιώτης Αντωνίου
- Νίκος Αφαλωνιάτης, Δικηγόρος Πάτρας
- Τάκης Βιδάλης, Δικηγόρος, Επιστ. συνεργάτης ΕΕΒΤ, Μέλος EGE/EC
- Γεώργιος Βλάχος
- Βενίρα Βραζιτούλη
- Βούλα Γιαννακοπούλου
- Βλόντζου Ολγα , δικηγόρος Θεσσαλονίκης
- Τάκης Γατσόπουλος, δικηγόρος Τρίπολης
- Βαγγέλης Γιοσμάς
- Μαρίνα Γκάτα
- Εφη Δούση ,δικηγόρος Καλαμάτας
- Σωτήρης Δρίτσος
- Αλεξάνδρα Ζορμπαλά
- Γεώργιος-Ορέστης Ζούμπος, δικηγόρος Λαμίας
- Σπύρος Ζούμπος
- Ασημίνα Ηλιοπούλου
- Σαράντος Θεοδωρόπουλος
- Γιώργος Κακαρνιάς
- Θανάσης Καμπαγιάννης
- Αστέριος Καναβός
- Ευαγγελία Κανατάκη
- Ελένη Κατσαούνη
- Κατσάς Αντώνης, δικηγόρος Καλαμάτας
- Νικολέτα Καψή
- Γιώργος Κολοβός
- Παναγιώτης Κολοβός
- Ειρήνη Κολοκοτρωνάκη
- Παυλίνα Κοντογεωργοπούλου, δικηγόρος Πειραιά
- Αλκηστις Κορόβηλα
- Ευγενία Κουνιάκη
- Πέγκυ Κουτσουβέλη
- Μαρία Κουφοπούλου
- Αρης Λαμπρόπουλος
- Γιάννης Λυκοτόμαρος
- Κυριάκος Μακαρώνας
- Ηλίας Μανώλης
- Σταυρούλα Μαρτίκου
- Αναστασία Ματσούκα
- Ολγα Μοσχοχωρίτου
- Αγγελος Μουρίκης, δικηγόρος Αιγίου
- Χρήστος Μπακέλας, δικηγόρος Θεσσαλονίκης
- Κρυσταλλία Μπακτή
- Δημήτρης Μπελαντής
- Γιώργος Μπίκος
- Νικόλας Νικολέας-Μπερμπατιώτης
- Χρήστος Ξαγοράρης
- Σπύρος Ξενίδης
- Βασιλική Οικονόμου
- Στέλλα Πατρώνα δικηγόρος Πειραιά
- Γεωργία Παλαιολόγου
- Παλαιολόγος Παλαιολόγος
- Μαριορή Παναγιωτοπούλου
- Νίκη Παπά
- Κώστας Παπαδάκης
- Βασίλης Παπαδόπουλος
- Διονυσία Παπαδοπούλου
- Ηλιάνθη Παπαρρίζου
- Πατρίκιος Πατρικουνάκος
- Δώρα Πετσετίδη
- Ματίνα Πούλου
- Αικατερίνη Πουρναρά
- Νότα Πρωτονοταρίου
- Γιάννης Ραχιώτης
- Βίκυ Ρούπακα
- Ταξιάρχης Σαραντόπουλος
- Δημήτριος Σαραφιανός
- Χριστίνα Σβανά
- Ιωάννα Σιούπουλη
- Μαρία Σιρέτη
- Αννέτα Σούλου
- Χρήστος Σοφός
- Δημήτρης Σπάθας
- Αγγελική Στάθη
- Αγγελική Σταμούλη
- Θόδωρος Συμεωνίδης
- Μαρία Στέφου, Δικηγόρος Πατρών
- Έφη Τελλη, Δικηγόρος Θεσσαλονίκης
- Θέμης Τζίμας, δικηγόρος Θεσσαλονίκης- πανεπιστημιακός
- Μαρία Τζώρτζη
- Ειρήνη Μαρία Τσαλουχίδη
- Αρτεμις Τσιάκκα
- Λένα Τσιλιμίγκρα
- Καλίτσα Τσιπετού
- Αθανασία Τριανταφυλλοπούλου
- Ευάγγελος Τριμπόνιας
- Μαρίνα Τσαμουρά
- Κατερίνα Τσαποπούλου
- Γιώργος Τσούτσουβας
- Δημήτρης Τσούτσουβας
- Αμαλία Χαβελέ
- Σοφία Χανή
- Γερασιμούλα Χαραλάμπους
- Γιάννης Χατζηαντωνίου
- Στάθης Χατζόπουλος»
Τρία χρόνια μετά τα Τέμπη, στη σήραγγα βρέχει αλάτι – R•U
Editing: Χριστόφορος Κάσδαγλης, Ηλιάνα Παπαγγελή
Όπως ακριβώς συνέβαινε πριν τα Τέμπη, έτσι και σήμερα στον σιδηρόδρομο συγκρούονται δύο διαφορετικές πραγματικότητες: οι επίσημες δηλώσεις που διαβεβαιώνουν ότι δεν υπάρχει ζήτημα ασφαλείας και οι εσωτερικές προειδοποιήσεις που αναφέρουν ακριβώς το αντίθετο.
«Αν την αφήσεις έτσι ασυντήρητη τη γραμμή, θα σου φύγει. Και κάποια στιγμή θα συμβεί το μοιραίο», λέει στο Reporters United ο μηχανικός Βασίλης Θεοδώρου, που ήταν ώς τα τέλη Δεκεμβρίου του 2025 υπεύθυνος για τη γραμμή στο πιο καινούριο τμήμα του άξονα Αθήνα – Θεσσαλονίκη, τα 105 χιλιόμετρα στην κεντρική Ελλάδα (Τιθορέα – Δομοκός) που κατασκεύασαν οι εταιρείες ΑΚΤΩΡ – ΑΒΑΞ – ΤΕΡΝΑ και δόθηκαν στην κυκλοφορία το 2018. Ο κ. Θεοδώρου αποφάσισε με δισταγμό να μιλήσει δημόσια – τις περισσότερες προειδοποιήσεις του τις έχει στείλει με εσωτερική αλληλογραφία: εκατοντάδες μέιλ, όπως λέει.
Στηρίξτε την ανεξάρτητη δημοσιογραφία του Reporters United εδώ.
Από τη μαρτυρία του έμπειρου στελέχους προς το Reporters United, το Solomon και τη Forensic Architecture Initiative Athens, αλλά και με τη βοήθεια εσωτερικών εγγράφων και φωτογραφιών που φέρνουμε για πρώτη φορά στη δημοσιότητα, προκύπτει ότι η γραμμή έχει αφεθεί κατά το μεγαλύτερο μέρος χωρίς συντήρηση. Ακόμη και όταν επισημαίνεται ότι υπάρχει κίνδυνος για την ασφάλεια, οι επισκευές καθυστερούν επειδή οι εταιρείες που έχουν την υποχρέωση της συντήρησης ζητούν επιπλέον αμοιβή. Απαντώντας στα ερωτήματά μας, η ηγεσία του ΟΣΕ αρνήθηκε την ύπαρξη προβλημάτων ασφαλείας και υποστήριξε ότι «όποια βλάβη ανακύπτει σε οποιοδήποτε από τα συστήματα επιδιορθώνεται αμέσως».
Μέσα στη σήραγγα χρειάζονται γαλότσες και ομπρέλα
Η σήραγγα Καλλιδρόμου, ανάμεσα στη Λιβαδειά και τη Λαμία, είναι η μεγαλύτερη σιδηροδρομική σήραγγα της χώρας – εννέα χιλιόμετρα. Ο πρώτος διαγωνισμός για την κατασκευή της προκηρύχθηκε το 1997. Το 2006 οι εταιρείες ΑΚΤΩΡ, ΑΒΑΞ και ΤΕΡΝΑ (οι ίδιες που αργότερα ανέλαβαν τη Σύμβαση 635) δεσμεύθηκαν να την ολοκληρώσουν σε 40 μήνες- που με τις παρατάσεις έγιναν 20 χρόνια. Όταν πια πλησίαζε η ώρα να παραδοθεί η σήραγγα το 2017, ο ίδιος ο διευθύνων σύμβουλος της ΕΡΓΟΣΕ παραδέχτηκε ότι το έργο έχει γίνει «το πιο σύντομο ανέκδοτο στις Βρυξέλλες». Σήμερα αποκαλύπτουμε ότι στη σήραγγα εισέρχονται νερά και άλατα ικανά να διαβρώνουν μέταλλα και ηλεκτρονικό εξοπλισμό. Το ίδιο, σε μικρότερο βαθμό, συμβαίνει και λίγα χιλιόμετρα βορειότερα, στη σήραγγα Όθρυος, τη δεύτερη μεγαλύτερη της χώρας.
«Η μακροσκοπική εικόνα που παρουσιάζει το έργο είναι πάρα πολύ προβληματική», ανέφερε έκθεση επιθεώρησης του Μαΐου του 2025, περιγράφοντας νερά στο δάπεδο της σήραγγας Καλλιδρόμου, παχιά στρώση αλάτων που καλύπτει τη γραμμή, καλώδια βουτηγμένα στα νερά και ηλεκτρονικό εξοπλισμό βιδωμένο σε τοίχους στους οποίους κυλάει νερό με άλατα.
Σε μήκος 300-400 μέτρων, «τα περισσότερα αν όχι όλα τα φρεάτια καλωδίων είναι πλημμυρισμένα ολοσχερώς με νερό», αναφέρει το έγγραφο, ζητώντας «άμεση επέμβαση από τον Ανάδοχο» [δηλαδή την Κοινοπραξία ΑΚΤΩΡ – ΑΒΑΞ – ΤΕΡΝΑ] για άντληση νερών από τα φρεάτια καλωδίων και απόφραξη του συστήματος αποστράγγισης. Σύμφωνα με την έκθεση της επιθεώρησης, αυτή η εικόνα δεν θα είχε εμφανιστεί αν η συντήρηση γινόταν κανονικά. «Στα πλαίσια της συντήρησης έπρεπε ούτως ή άλλως να έχει προβεί σε αυτές τις εργασίες ο Ανάδοχος και να διατηρεί το αποστραγγιστικό δίκτυο των σηράγγων καθαρό και λειτουργικό», αναφέρει η έκθεση.
Δεν ήταν η πρώτη φορά που ο ΟΣΕ ζητούσε από τις εταιρείες που έχουν αναλάβει τη συντήρηση του έργου να κάνουν τη δουλειά τους. Είχε προηγηθεί, τον Μάρτιο του 2025, άλλη επιθεώρηση στη σήραγγα Όθρυος, που είχε εντοπίσει παρόμοια προβλήματα. Αλλά, όπως φαίνεται από εσωτερικά έγγραφα, οι εταιρείες ζητούσαν να πληρωθούν έξτρα. Το αίτημα της Κοινοπραξίας για νέα χρηματοδότηση περιγράφεται σε επιστολή του τότε Διευθύνοντος Συμβούλου του ΟΣΕ Παναγιώτη Τερεζάκη, με ημερομηνία 14 Μαΐου 2025. «Μας ενημερώσατε […] ότι απαιτείται στοχευμένη διερεύνηση, μελέτη και χρηματοδότηση», γράφει ο κ. Τερεζάκης. Όπως θα δούμε παρακάτω, το αίτημα αποζημίωσης παραμένει και σήμερα σε εκκρεμότητα.
Ο κ. Τερεζάκης επισημαίνει ότι το να μη μένουν οι σήραγγες πλημμυρισμένες και καλυμμένες με άλατα είναι ζήτημα ασφαλείας και ζητάει να ξεβουλώσουν τα φρεάτια «για λόγους ασφάλειας της κυκλοφορίας» και για «αποφυγή δυσμενών συνεπειών». Στα τέλη Σεπτεμβρίου του 2025, νέα επιστολή με την υπογραφή του Γενικού Διευθυντή Λειτουργίας Δικτύου του ΟΣΕ Ευάγγελου Χριστογιάννη δείχνει ότι ώς τότε δεν είχε γίνει το παραμικρό.
Αυτή είναι η εσωτερική εικόνα. Ας δούμε τώρα τι είπε δημοσίως ο ΟΣΕ όταν υποχρεώθηκε να σταματήσει να αποσιωπά το θέμα επειδή τους ρωτήσαμε. «Το ζήτημα εμφάνισης των αλάτων δεν επάγεται κίνδυνο για τη σιδηροδρομική επιδομή, ενώ, όποιες τυχόν βλάβες εμφανίζονται, αυτές αντιμετωπίζονται αμέσως», ανέφερε γραπτή απάντηση του Διευθυντή Μελετών και Έργων Δημήτρη Κουτσούκου στο Reporters United.
«Το ζήτημα εμφάνισης αλάτων είναι τοπικό φαινόμενο ορισμένων περιοχών των ορεινών όγκων Καλλιδρόμου και Όθρυος, που μέσα από το δίκτυο αποστράγγισης των σηράγγων, καθιζάνουν τα άλατα με αποτέλεσμα την τοπική έμφραξη φρεατίων ή τμημάτων του συλλεκτήριου αγωγού. Με συγκεκριμένη μεθοδολογία που εφαρμόζεται όλα τα χρόνια λειτουργίας των σηράγγων, αντιμετωπίζεται το φαινόμενο στο πλαίσιο των εργασιών συντήρησης».
Ο κ. Κουτσούκος πρόσθεσε «ότι ο καθαρισμός των αλάτων έχει ολοκληρωθεί» και ότι οι εταιρείες «έχουν υποβάλει σχετικό αίτημα αποζημίωσης, το οποίο εξετάζεται». «Ο καθαρισμός των αλάτων έχει σημαντικό κόστος, λόγω του μεγάλου μήκους των σηράγγων (περίπου €100.000 κάθε φορά)», σημείωσε ο ίδιος.
Η μάχη για τα εγχειρίδια
Με βάση τη νομοθεσία οι εταιρείες δικαιούνται αποζημίωση αν οι βλάβες έχουν προέλθει από τη χρήση, όχι αν οφείλονται στην κατασκευή. Σύμφωνα με τον κ. Θεοδώρου, ο ΟΣΕ αδυνατεί να επιβάλει τον σεβασμό σε αυτόν τον όρο. «Τους γράψαμε κάποιες παρατηρήσεις για το πώς πρέπει να γίνει η συντήρηση. Μας ξανάστειλαν [σ.σ.: οι εταιρείες] πίσω το εγχειρίδιο συντήρησης, χωρίς να έχουν ενσωματώσει τίποτα», λέει.
Όπως φαίνεται από το έγγραφο του Διευθυντή Δικτύου Ευάγγελου Χριστογιάννη, στα τέλη Σεπτεμβρίου του 2025 τα εγκεκριμένα εγχειρίδια συντήρησης ακόμη αναζητούνταν. «Παρακαλούμε να επιβεβαιώσετε ότι οι εργασίες υποχρεωτικής συντήρησης όλων των υποσυστημάτων της σύμβασης εκτελούνται κανονιστικά και σύμφωνα με τα εγκεκριμένα εγχειρίδια συντήρησης, τα οποία και να μας αποστείλετε», αναφέρει το ίδιο.
Ρωτήσαμε τον ΟΣΕ αν σήμερα (Μάρτιος 2026, 15 μήνες μετά την έναρξη της περιόδου υποχρεωτικής συντήρησης) υπάρχουν ή όχι εγχειρίδια συντήρησης στα οποία οι εταιρείες έχουν αποδεχτεί τα αιτήματα του ΟΣΕ. Δεν λάβαμε επίσημη απάντηση, ενώ ανεπισήμως η φράση που χρησιμοποιήθηκε ήταν χαρακτηριστική: «Γίνεται πόλεμος». Κάπου εδώ να σημειώσουμε ότι ένα από τα «εμπόλεμα μέρη», η εταιρεία AKTOR, με Διευθύνοντα Σύμβουλο τον Αλέξανδρο Εξάρχου, ήταν ανάδοχος και στη Σύμβαση 717 για τη σηματοδότηση και την τηλεδιοίκηση, τα κρίσιμα συστήματα ασφαλείας που που δεν λειτουργούσαν τη νύχτα των Τεμπών, με τα γνωστά μοιραία αποτελέσματα. Σημαντικά πρώην και νυν στελέχη του ΑΚΤΟΡΑ (Κούτρας, Καραβάκης, Εξάρχου) κατηγορούνται για το θέμα αυτό από την Ευρωπαϊκή Εισαγγελία. (Μετά τη συγχώνευση με την ΙΝΤΡΑΚΑΤ, η ΑΚΤΩΡ έγινε AKTOR, δηλαδή γράφεται με λατινικούς χαρακτήρες.)
Το θέμα της συντήρησης αφορά και άλλα τμήματα της Σύμβασης 635, αλλά πριν πάμε σε αυτά πρέπει να σημειώσουμε ότι ως προς τις σήραγγες προκύπτει και θέμα κατασκευής, όχι μόνο συντήρησης και ξεβουλώματος των φρεατίων.
Ρωτήσαμε την Κοινοπραξία αν τρέχουν ή όχι σε συστηματική βάση νερά από τα τοιχώματα και την οροφή της σήραγγας Καλλιδρόμου, συμπεριλαμβανομένων σημείων στα οποία βρίσκεται ευαίσθητος ηλεκτρονικός εξοπλισμός και ποιος ευθύνεται γι’ αυτό. Δεν λάβαμε απάντηση.
Μία απάντηση ως προς το μέγεθος του προβλήματος δίνει η έκθεση του κλιμακίου της ΕΡΓΟΣΕ από τον Μάιο του 2025. «Ο εξοπλισμός ελέγχου των συστημάτων της σήραγγας περιτριγυρίζεται με αλατοαποθέσεις και βρίσκεται σε περιβάλλον ιδιαίτερα έντονης υγρασιακής καταπόνησης», αναφέρει η αυτοψία στη συνδετήρια σήραγγα 9. (Στο Καλλίδρομο έχουν κατασκευαστεί δύο παράλληλες σήραγγες, μία για τα τρένα που πηγαίνουν προς Θεσσαλονίκη και μία γι’ αυτά που πηγαίνουν προς Αθήνα. Στις μικρές σήραγγες που τις συνδέουν έχει τοποθετηθεί ο ηλεκτρονικός εξοπλισμός ελέγχου). Σε ένα σημείο «παρουσιάζεται συνεχής ροή νερού από το θόλο της τελικής επένδυσης», αναφέρει η αυτοψία.
Ρωγμές και βουλιαγμένες γραμμές
Όλα αυτά σε ένα έργο τόσο καινούργιο, που βρίσκεται ακόμα στην τριετή περίοδο υποχρεωτικής συντήρησής του από τους κατασκευαστές. Το έργο πήρε τη σφραγίδα της ΕΡΓΟΣΕ ότι ολοκληρώθηκε (έλαβε βεβαίωση περάτωσης) την παραμονή των Χριστουγέννων του 2024, παρά τις αντιρρήσεις των επιβλεπόντων μηχανικών, που σημείωναν ότι είναι ημιτελές (αναλυτικά το ρεπορτάζ μας για τη μεγάλη απόδραση κατασκευαστικών και ασφαλιστικών εταιρειών από τη Σύμβαση 635 εδώ). Οι εταιρείες κατόρθωσαν να πάρουν τη βεβαίωση ότι ολοκλήρωσαν το έργο, παρότι ακόμα και σήμερα (όπως μας επιβεβαίωσε ο κ. Κουτσούκος) δεν λειτουργούν τα φανάρια στη σήραγγα Όθρυος. Τα δύο επόμενα βήματα είναι η προσωρινή και η οριστική παραλαβή του έργου ώς το 2027.
Έξω από τις σήραγγες η εικόνα δεν είναι καλύτερη. Στη νότια είσοδο της σήραγγας Όθρυος η γραμμή βούλιαξε πέρυσι το Μάρτιο και το πρόβλημα είναι τόσο σοβαρό που ακόμα δεν έχει λυθεί. Η κυκλοφορία των τρένων και στις δύο κατευθύνσεις έχει διοχετευθεί, με ταχύτητα χελώνας, στην κάθοδο, όπου το βούλιαγμα της γραμμής είναι μικρότερο (τρία εκατοστά), ενώ για το βούλιαγμα στην άνοδο (10 εκατοστά) ακόμα δεν έχει ξεκινήσει κάποια επισκευή. «Δεν είναι κάτι απλό, πρέπει να γίνουν καινούργιες γέφυρες», λέει ο κ. Θεοδώρου. Λίγο παρακάτω, επίσης στη νότια είσοδο της Όθρυος, ο τοίχος αντιστήριξης έχει μισοδιαλυθεί. Και εκεί δεν έχει γίνει τίποτα.
«Το μεγάλο τεχνικό αντίβαρο αντιστήριξης πριν την είσοδο στην Όθρυ από το νότιο στόμιο παρουσιάζει ρωγμές οι οποίες προκλήθηκαν από την κακοκαιρία Ιανός, όπως μας δηλώθηκε» [σ.σ. το πρόβλημα δηλαδή έχει αφεθεί να εξελίσσεται την τελευταία πενταετία], αναφέρεται στην επιθεώρηση του Μαΐου 2025. «Το φαινόμενο χρήζει άμεσης επιτήρησης και προσοχής!». (Τα έντονα γράμματα, η υπογράμμιση και το θαυμαστικό ανήκουν στο πρωτότυπο.)
Πιο έξω, στην ανοιχτή γραμμή, τα προβλήματα με τους στρωτήρες που είχε αποκαλύψει το Reporters United το καλοκαίρι και το φθινόπωρο του 2023 (ρεπορτάζ εδώ και εδώ) επιμένουν, παρότι περισσότεροι από 10.000 ρηγματωμένοι στρωτήρες έχουν αντικατασταθεί. (Στρωτήρες είναι οι κάθετες τραβέρσες από μπετόν που συνδέουν τις δύο σιδηροτροχιές και τις συγκρατούν στη θέση τους και οι οποίοι, αν σπάσουν, υπάρχει κίνδυνος εκτροχιασμού).
Στην αναφορά του Μαΐου του 2025 διαβάζουμε ότι εντοπίστηκαν άλλοι 3.700 ρηγματωμένοι στρωτήρες. Ρωτήσαμε την Κοινοπραξία αν θεωρεί ότι οι τόσο εκτεταμένες ρηγματώσεις σε γραμμή που καταπονείται ελάχιστα είναι προϊόν φυσιολογικής φθοράς, αν έχει ερευνήσει τις αιτίες των ρηγματώσεων και ποιος θα επωμιστεί το κόστος αντικατάστασής τους. Δεν λάβαμε απάντηση.
Ακόμα πιο θεαματικό είναι το πρόβλημα των σκύρων, των ειδικών χαλικιών πάνω στα οποία πατάει η γραμμή. Όσο χειρότερη είναι η ποιότητά τους και όσο λιγότερη συντήρηση γίνεται, τόσο περισσότερο τρίβονται. Η φθορά συνήθως συμβαίνει κάτω από την επιφάνεια – εδώ όμως είναι ορατή με γυμνό μάτι. Όπως αποκαλύπτουμε, σε ένα μήκος τουλάχιστον 15 χιλιομέτρων γύρω από την περιοχή του Μώλου (κοντά στη Λαμία), τα σκύρα έχουν κατά τόπους εικόνα αμμοχάλικου, δηλαδή υλικού κάθε άλλο παρά σταθερού για μεγάλες ταχύτητες. «Όλα τα υλικά στα οποία θα εντοπιστούν τυχόν βλάβες θα αντικατασταθούν εντός της περιόδου συντήρησης της σύμβασης», ανέφερε ο ΟΣΕ.
Οι φωτογραφίες αυτές έφτασαν σε εμάς αφότου είχαμε περιγράψει την ύπαρξη προβληματικών σκύρων σε άλλο σημείο της ίδιας εργολαβίας (το σχετικό ρεπορτάζ εδώ).
Λίγο πριν τη δημοσίευση επικοινωνήσαμε ξανά με τον κ. Θεοδώρου, ώστε να σιγουρευτούμε ότι οι δηλώσεις του είναι ακριβώς έτσι όπως τις μεταφέρουμε. Τις επιβεβαίωσε. «Αυτά ίσχυαν μέχρι τις 31/12/2025 που ήμουν εγώ υπεύθυνος της επιδομής και ούτε συντήρηση γινόταν, ούτε υπήρχε εγκεκριμένο εγχειρίδιο συντήρησης. Τι γίνεται από 01/01/2026 και μετά, δεν γνωρίζω», απάντησε.
Η υποχρεωτική συνταξιοδότηση του κ. Θεοδώρου, με την αιτιολογία ότι συμπλήρωσε το 67ο έτος της ηλικίας του, βοηθάει ώστε να ακούγεται πλέον μόνο η επίσημη άποψη, που λέει ότι όλα βαίνουν καλώς.
«Η σιδηροδρομική γραμμή λειτουργεί κανονικά, χωρίς ζητήματα ασφαλείας. Ο γεωμετρικός σχεδιασμός της γραμμής επιτρέπει την κυκλοφορία επ’ αυτής των τραίνων που κινούνται με την ταχύτητα σχεδιασμού (160 km/h)», μας έγραψε ο κ. Κουτσούκος. Και όπως προκύπτει από την απάντησή του, τα 160 χιλιόμετρα την ώρα είναι μόνο η αρχή. «Επισημαίνεται ότι ο εγκατεστημένος εξοπλισμός υποδομής και επιδομής επιτρέπει ταχύτητες κυκλοφορίας πολύ μεγαλύτερες από την ταχύτητα σχεδιασμού».
Πώς όμως είναι δυνατόν να κινούνται τα τρένα με ταχύτητες άνω των 160 χιλιομέτρων την ώρα σε μια γραμμή που δεν συντηρείται; Αυτό είναι το επόμενο κεφάλαιο του σιδηροδρομικού δράματος, καθώς οι μεγάλοι εργολάβοι του σιδηροδρόμου επιδιώκουν να πάψει η συντήρηση από τον ΟΣΕ και να αναλάβουν οι ίδιοι συμβόλαια συντήρησης – αντί δηλαδή να πληρώνουν αν κληροδοτούν γραμμή με προβλήματα, να πληρώνονται για να τα φτιάχνουν.
Στηρίξτε την ανεξάρτητη δημοσιογραφία του Reporters United εδώ.
Πηγή: Τρία χρόνια μετά τα Τέμπη, στη σήραγγα βρέχει αλάτι – R•U
Μια εβδομάδα επιθέσεων ΗΠΑ – Ισραήλ στο Ιράν: Ασύμμετρος πολεμος εναντίον ιμπεριαλιστών – The Press Project – Ειδήσεις, Αναλύσεις, Ραδιόφωνο, Τηλεόραση
Μια μικρή αναδρομή σε όσα οδήγησαν στην επίθεση κατά του Ιράν, και στα γεγονότα της πρώτης εβδομάδας του πολέμου
«Θa βρέχει θάνατο και καταστροφή από τους ουρανούς όλη τη μέρα κάθε μέρα»
Πήτ Χέγκσεθ, υπουργός Πολέμου ΗΠΑ
Την 5η Μαρτίου, τέλη της εβδομάδας που μας πέρασε, το Reuters δημοσίευε μια είδηση που μοιάζει ξένη με τον παράνομο και βάρβαρο πόλεμο που έχουν εξαπολύσει οι ΗΠΑ και το Ισραήλ κατά του Ιράν. Η είδηση αφορούσε στην «πυραυλική πείνα» της Ουκρανίας και την αδυναμία της να αντιμετωπίσει, εξ αυτού, τις εντασσόμενες ρωσικές επιθέσεις. Μία από τις πηγές του πρακτορείου ανέφερε μάλιστα ότι «δεν υπήρχε αναχαιτιστικό να φορτώσουν στα αεροπλάνα επί ένα μήνα».
Τον μήνα που προετοιμαζόταν η τωρινή επίθεση κατά του Ιράν, όπως μπορεί εύκολα να υποψιαστεί κανείς.
Μπορεί ο Τραμπ – σεσημασμένος ψεύτης- να μιλούσε για «εξαφάνιση» του (ειρηνικού) πυρηνικού προγράμματος της Τεχεράνης, μετά τον λεγόμενο «Πόλεμο των 12 ημερών», την πρώτη μαζική και παράνομη επίθεση ΗΠΑ και Ισραήλ, αλλά αναλυτές επέμεναν πως οι ζημιές στο Ισραήλ, από τις απαντητικές πυραυλικές επιθέσεις του Ιράν, ήταν τέτοιες που ο καταζητούμενος για εγκλήματα πολέμου πρωθυπουργός του, Μπίμπι Νετανιάχου, ζήτησε από τις ΗΠΑ να σταματήσουν, ώστε «να προετοιμαστούν καλύτερα». Oι φορολογικές αναφορές από το ίδιο το Ισραήλ αποκάλυπταν, άλλωστε, ότι οι ιρανικοί πύραυλοι άφησαν πίσω πάνω από 30.000 κατεστραμμένα σπίτια. Η ακραία λογοκρισία που επιβάλλει το Ισραήλ δεν μας επιτρέπει να γνωρίζουμε τον αριθμό των θυμάτων, όμως η καταστροφή τόσων οικιών δείχνει ότι υπάρχουν θύματα.
Η νέα επίθεση, λοιπόν, όφειλε να προετοιμαστεί, από πλευράς επιτιθέμενων, έτσι ώστε να υπάρχουν επαρκή αναχαιτιστικά συστήματα ώστε να αντιμετωπίσουν την (νόμιμη) ιρανική απάντηση.
Η προσπάθεια αποσταθεροποίησης της κυβέρνησης του Ιράν, με τις αιματηρές διαδηλώσεις με χιλιάδες νεκρούς στο τέλος του 2025, να έχουν και «πράκτορες της Μοσάντ να βαδίζουν δίπλα στους διαδηλωτές», όπως αποκάλυψε ο πρώην διευθυντής της CIA, πρώην υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ και χριστιανός σιωνιστής Μάικ Πομπέο, όπως και οι συνομιλίες στη Βιέννη για την επίτευξη συμφωνίας, για το πυρηνικό πρόγραμμα, εντάσσονταν, όπως φάνηκε, σε αυτό το πλαίσιο: της προετοιμασίας για την τελική αμερικανο-ισραηλινή επίθεση.
Ειδικά για τις συνομιλίες, αποκαλυπτικά ήταν όσα είπε ο υπουργός εξωτερικών του Ομάν, σαγιέντ Μπαντρ Αλμπουσαϊντι, για να δείξει το μέγεθος των υποχωρήσεων που είχε κάνει το Ιράν για την ειρήνη: μηδενικός εμπλουτισμός, και παρουσία παρατηρητών των ΗΠΑ στους ελέγχους του ΟΗΕ είναι οι δύο σημαντικότερες. Από πάνω, ο υπουργός Εξωτερικών του Ιράν επισκέφτηκε όλες ανεξαιρέτως τις χώρες του Κόλπου και το Αζερμπαϊτζάν, ενημερώνοντας ότι, σε περίπτωση που η χώρα δεχθεί επίθεση, και χρησιμοποιηθούν οι βάσεις των ΗΠΑ στο έδαφός τους ή δώσουν έδαφος σε Ισραήλ και ΗΠΑ, θα αποτελέσουν και αυτές στόχο, ενώ παντοιοτρόπως οι Ιρανοί έλεγαν ότι αν δεχθούν επίθεση θα κλείσουν τα στενά του Ορμούζ, από όπου περνά το 25% των αναγκών της παγκόσμιας ενέργειας. Οι ΗΠΑ γνώριζαν. Θεώρησαν αδύνατον να πραγματοποιηθούν αυτές οι απειλές, όμως, έστω και αν το Ιράν αγωνίζεται για την επιβίωση και την ενότητά του…
Αξίζει να προστεθεί πως, οι αποκαλύψεις του υπουργού του Ομάν έγιναν μία ημέρα πριν την εκδήλωση της επίθεσης Ισραηλ και ΗΠΑ. Ήταν μια τελευταία προσπάθεια να δειχθεί ποιός ήταν ο υπεύθυνος για την καταστροφή που ερχόταν, η οποία (θα) έβαζε σε κίνδυνο όλη την περιοχή της Δυτικής Ασίας.
Όσο κρατούσαν οι συνομιλίες, οι αμυντικές δυνατότητες του Ισραήλ ενισχύονταν παντοιοτρόπως από τις ΗΠΑ, ακόμη και με την αφαίρεση συστημάτων από άλλες σύμμαχες χώρες τους – η προαναφερθείσα «πείνα» της Ουκρανίας, που εξαρτάται πλήρως από τη Δύση για τον εξοπλισμό της, είναι ενδεικτική. Εκείνο που δεν ενισχύονταν, ήταν οι άμυνες των κρατών του Κόλπου…
Για τους στόχους του Ισραήλ, δεν χρειάζεται κανείς να πει πολλά. Η (και συνταγματική) στήριξη του μετεπαναστατικού Ιράν στην Παλαιστίνη, η ενίσχυση της Παλαιστινιακής αντίστασης, η ενίσχυση της Χεζμπολλάχ, άρα η αποτροπή κατάληψης του Λιβάνου και συνεπακόλουθα των σχεδίων για το «Μεγάλο Ισραήλ», το 2006, έχουν μετατρέψει το Ιράν σε νο1 στόχο, όπως ομολόγησε και ο ίδιος ο Μπίμπι Νετανιάχου, μιλώντας για τα «40 χρόνια» που ονειρευόταν αυτόν τον πόλεμο. Οι επί 40ετία διαρκείς σχετικές δηλώσεις του κάνουν από καιρό το γύρο του διαδικτύου. Για το Ισραήλ, το Ιράν αποτελεί τον τελικό και μεγαλύτερο στόχο στο δρόμο για την εξολόθρευση των Παλαιστινίων, την πλήρη υποταγή των αραβικών κρατών και την κατάκτηση θέσης κυρίαρχου στην ευρύτερη περιοχή.
Οι στόχοι των ΗΠΑ όχι μόνο δεν είναι ξεκάθαροι, αλλά συνεχώς αλλάζουν, μαζί με τη στρατηγική ( ; ) τους. Από το πρώτο σχετικό διάγγελμα Τραμπ, με το καπελάκι USA και την αναφορά στους ομήρους της Αμερικανικής Πρεσβείας στην Τεχεράνη το 1979 και την αγωνία για το λαό του Ιράν, μέχρι τις δηλώσεις Χέγκσεθ για «καταστροφή και θάνατο» επί των αμάχων, χωρίς αγωνίες για κανέναν, πολλά ειπώθηκαν, τα περισσότερα αντικρουόμενα. Η δήλωση που υπουργού Εξωτερικών, Μάρκο Ρούμπιο, όμως, για τον λόγο του παράνομου πολέμου κατά του Ιράν, έκανε αίσθηση γιατί ακριβώς ήταν η αλήθεια: οι ΗΠΑ μπήκαν στον πόλεμο γιατί το αποφάσισε το Ισραήλ. Το Ισραήλ είχε αποφασίσει να επιτεθεί, και οι ΗΠΑ θεώρησαν ότι κατόπιν τούτου θα αποτελέσουν κι αυτές στόχο. Ακόμη περισσότερο που, ήδη μετά τον ονομαζόμενο «Πόλεμο των 12 ημερών», και βάσει του διεθνούς δικαίου, η Τεχεράνη είχε νόμιμο δικαίωμα να χτυπήσει. Δεν το έκανε, όχι μόνο γιατί έδωσε κάθε ευκαιρία στο διάλογο, αλλά και γιατί ήξερε τις δυνατότητές της – δυνατότητες που αγνόησαν οι ΗΠΑ.
Το πρώτο στάδιο, όπως το ονειρεύονταν οι ΗΠΑ, περιελάμβανε τον «Αποκεφαλισμό της ηγεσίας» του Ιράν, το περίφημο decapitation. Η δολοφονία του Αγιατολλάχ Αλί Χαμενεϊ και ορισμένων ηγετικών στελεχών του στρατού* έγινε ενώ βρισκόταν στο σπίτι του, με την οικογένεια της κόρης του και συνεργάτες του. Η παραμονή του εκεί αποδίδεται – σύμφωνα και με δηλώσεις του, που μεταφέρθηκαν από τον ιρανικό Τύπο – στο γεγονός ότι δεν ήθελε αυτός να κρύβεται όταν ο λαός δεν είχε καταφύγιο από τους βομβαρδισμούς. Θεωρώ, όμως, ότι επρόκειτο για κεντρική πολιτική επιλογή, ενός ανθρώπου με δεκαετίες πολιτικής εμπειρίας και στήριξης αντι-αποικιοκρατικών αγώνων, ο οποίος έφερε και την κουλτούρα της θυσίας, ουσιαστικό στοιχείο της σιιτικής ταυτότητας. Η απάντηση «Είμαστε ο Λαός του Χουσεϊν» που έδιναν οι απλοί πολίτες του Ιράν στις απειλές των αμερικάνων, εκφράζει ακριβώς αυτό το στοιχείο. Ο Αλί Χαμενεϊ ήξερε και δέχθηκε αυτόν τον θάνατο γιατί η ενότητα του λαού του ήταν προτεραιότητα, ειδικά μετά τα τραγικά γεγονότα στο τέλος του 2025. Η ενότητα επιτεύχθηκε όχι μόνο εντός του Ιράν αλλά και για τα περίπου 200 εκατομμύρια σιίτες επί γης, πολλοί από τους οποίους αποτελούν μεγάλες μειοψηφίες ή και πλειοψηφία στις χώρες του Κόλπου (πλειοψηφία στο Μπαχρέιν με 65+% του πληθυσμού σιίτες, υπό την διοίκηση σουνιτών τοποθετημένων εκεί από την βρετανική αποικιοκρατία, εξ ου και οι πρόσφατες διαδηλώσεις).
Εδώ, οι ελπίδες των ΗΠΑ και του Ισραήλ δεν ευοδώθηκαν. Θεωρητικώς, στα σχέδια των ΗΠΑ, η δολοφονία του Αλί Χαμενεϊ θα έπρεπε να «βγάλει στο δρόμο» αντιπολιτευόμενες δυνάμεις ικανές να ανατρέψουν το καθεστώς. Ας μη ξεχνάμε ότι και πριν τον 12ήμερο πόλεμο ο Μπίμπι Νετανιάχου είχε δύο φορές, με διαγγέλματα, προσπαθήσει να εξεγείρει το λαό του Ιράν κατά της κυβέρνησης και, περιέφερε ως λύση τον γιό του τελευταίου σάχη.
Ορισμένοι αναλυτές, με πηγές στην Ουάσιγκτον, προσθέτουν σε όλα αυτά ότι ο Τραμπ είχε πεισθεί από τον Νετανιάχου και τους σιωνιστές του δικού του κύκλου πως το 80%- 85% των ιρανών επιθυμούσαν την πτώση του καθεστώτος… προτίμησε να το πιστέψει και να μην αποδεχθεί τις ενστάσεις των ίδιων των στρατηγών του.
Πέρα από τη δολοφονία Χαμενεϊ, η επίθεση και εξόντωση των μαθητριών σε δημοτικό σχολείο, ήταν ένα ακόμη στοιχείο που ένωσε το λαό του Ιράν. Η επίθεση αυτή πιθανώς έχει να κάνει με την ανάγκη του Νετανιάχου να απευθυνθεί και στο εσωτερικό του φανατισμένο θρησκευτικά ακροατήριο: Σύμφωνα με το Breaking Points, η ημέρα της επίθεσης επιλέχθηκε από το Ισραήλ, και έγινε το Σάββατο πριν το Πουρίμ, κατά το οποίο διαβάζεται στις συναγωγές το απόσπασμα του Δευτερονομίου που καλεί στην εξόντωση των Αμαληκιτών (Άμαλεκ), παιδιών και ενηλίκων. Οι ΗΠΑ περίμεναν ότι «η υπόθεση θα τελειώσει» ως την Δευτέρα, για να «μην ανησυχήσουν οι αγορές». Οι «αγορές» δέχονταν, λένε οι οικονομικοί συντάκτες, διαβεβαιώσεις τύπου «το πολύ σε πέντε μέρες θα έχουμε τελειώσει». Είμαστε στην όγδοη…
Το Ιράν ανέμενε την επίθεση. Απάντησε μες σε 30 λεπτά στην επίθεση που δεχόταν. Και δεν την ανέμενε τώρα: την ανέμενε και προετοιμαζόταν για αυτήν επί 40 χρόνια – με το τέλος του πολέμου Ιράκ – Ιράν, στον οποίο όλη η Δύση είχε στοιχηθεί πίσω από τον, τότε πολυαγαπημένο της, Σαντάμ, και δεν τα κατάφερε. Οι πύραυλοι που χρησιμοποιήθηκαν ως τώρα είναι κυρίως παλιάς τεχνολογίας, παραγωγής 2012-2014. Στόχος είναι η εξάντληση των αναχαιτιστικών συστημάτων
Σύμφωνα με τους στρατιωτικούς αναλυτές, ο τρόπος που έχει οργανωθεί η άμυνα του Ιράν είναι αποκεντρωμένος. Εκτοξευτές έχουν απλωθεί σε 57 επαρχίες και οι κατά τόπους διοικητές έχουν το δικαίωμα να δράσουν όπως θεωρούν, χωρίς άδεια από τα κεντρικά.
«Αυτοί που πρέπει να ανησυχούν είναι όσοι Ιρανοί θέλουν να ζήσουν»
Πητ Χέγκσεθ, υπουργός Πολέμου, ΗΠΑ
Η πρώτη αλλαγή στόχων των ΗΠΑ έφερε το στίγμα της βαρβαρότητας του υπουργού Πολέμου. Διαφημίστηκε η καταστροφή των μεγάλων πλοίων του ιρανικού ναυτικού, σημαντικών στην φύλαξη των στενών του Ορμούζ (και στη διαφύλαξη της ομαλής τροφοδότησης της Κίνας με πετρέλαιο και αέριο- αλλά αυτή είναι μια άλλη ιστορία, που ανήκει στην ευρύτερη εικόνα). Ακούστηκε από τα χείλη του αμερικανού προέδρου ότι «θα στείλει πολεμικά» να προστατεύουν τα τάνκερ στο Ορμουζ, προς τέρψιν των κωμικών παγκοσμίως. Ύστερα ήρθαν οι απειλές για «καταστροφή και θάνατο» από τον ουρανό – η αεροπορική υπεροπλία των ΗΠΑ άρχισε να συνοδεύεται από διπλά πλήγματα, double tap, σε νοσοκομεία, σχολεία, ραδιοτηλεοπτικά μέσα. Το σενάριο της γενοκτονίας στη Γάζα άρχισε να επιβάλλεται και εδώ. Άμαχοι, υγειονομικοί, δημοσιογράφοι ο στόχος. Παρά τα θύματα, το Ιράν συνέχισε. Όπως ανέφερε ο βρετανός πρώην διπλωμάτης και αναλυτής, Αλιστερ Κρουκ, «το Ιράν πραγματοποιεί ασύμμετρο πόλεμο του 21ου αιώνα, απέναντι σε στρατιωτικές επιλογές του 20ου». Η «τύφλωση» των ραντάρ, και άρα των αμερικανών πιλότων, και η κατασκευή/ χρήση ψεύτικων στόχων βοήθησαν στην εξάντληση των αναχαιτιστικών.
Οι αεροπορικές επιδρομές, οι από αέρος δολοφονίες αμάχων, η ισοπέδωση ολόκληρων περιοχών στο Ιράν, έγινε, μες στο πενθήμερο κιόλας, εμφανές ότι δεν θα έφεραν το … ποθούμενο αποτέλεσμα: ο λαός δεν επρόκειτο να εξεγερθεί, ήταν ενωμένος και έβγαινε στους δρόμους αγνοώντας τους κινδύνους. Ο πόλεμος, για τις ΗΠΑ, διεξάγονταν αποκλειστικά από αέρος: τις πρώτες τέσσερις μέρες είχαμε πάνω από χίλιες εξόδους των αεροσκαφών τους, νούμερο ανάλογο με τις πρώτες μέρες του πολέμου κατά του Ιράκ, το 2003. Και εμφανώς δεν έφερνε κανένα αποτέλεσμα θετικό για αυτές.
Και τότε ακολουθησε η επόμενη αλλαγή στρατηγικής: τώρα χρειαζόταν γήινες δυνάμεις (boots on the ground), μαθαίναμε. Χωρίς άλλοθι και «πολιτικώς ορθές» μεθόδους πολέμου – και πάλι λόγια του “σταυροφόρου” Χέγκσεθ – άρχισε η βολοδοσκόπηση των κουρδικών ένοπλων οργανώσεων (που μόλις πρόσφατα πρόδωσαν οι ΗΠΑ…). Και, ενημερώθηκε και η γερουσία. Οι γερουσιαστές προ τριών ημερών, έμαθαν λεπτομέρειες για τις επιχειρήσεις των ΗΠΑ εναντίον του Ιράν. Αλλά δεν βγήκαν γι’ αυτό ανήσυχοι από την αίθουσα. Βγήκαν γιατί άκουσαν τα περί boots on the ground.
Ο κύκλος συζητήσεων περί στρατιωτικής από γης επέμβασης στις ίδιες τις ΗΠΑ, οι ισχυρότατες αντιδράσεις από βαρύγδουπα ονόματα MAGA και η απάντηση του Ιράν «εμείς αποφασίζουμε πότε θα τελειώσει ο πόλεμος» στα παραληρήματα περί «πλήρους παράδοσης» του Τραμπ, ανοίγουν την δεύτερη εβδομάδα των παθών του ιρανικού λαού, εν μέσω ραμαζανιού και λίγο πριν την πρωτοχρονιά του, το Νορούζ. Το Ιράν είναι έτοιμο για μακρόχρονο αγώνα, αντίστοιχο εκείνου του πολέμου της δεκαετίας του ’80. Και οι ΗΠΑ παραμένουν μια επικίνδυνη, απρόβλεπτη πυρηνική δύναμη.
*Η κοντή μνήμη του Λευκού Οίκου δεν μελετά και δεν φαίνεται να γνωρίζει τον τρόπο που είναι οργανωμένη η Ισλαμική Δημοκρατία, μετά την Επανάσταση. Το Ιράν του σάχη ήταν υποτελές στη Δύση και στρατιωτικά ισχυρό, μετείχε δε, με τη διαβόητη Σαβάκ, της τριμερούς των κατασκόπων, μαζί με την τουρκική ΜΙΤ και την ισραηλινή Μοσσάντ, που είχαν ως στόχο την καταστολή στην ευρύτερη περιοχή. Η επανάσταση θεώρησε, λοιπόν, ότι δεν μπορούσε να στηρίζεται στον κανονικό στρατό, στον οποίο υπήρχαν ακόμη πιστά στο σάχη στοιχεία, και δημιούργησε το σώμα των Φρουρών της Επανάστασης, που ήταν ακριβώς αυτό που λέει το όνομά του. Η ύπαρξη δύο σωμάτων, παράλληλων, στρατού και Φρουρών, αφορούσε στην προστασία ακριβώς των επαναστατικών κεκτημένων.
Σε χρειαζόμαστε
Το ThePressProject είναι το μοναδικό μέσο ανεξάρτητης, ερευνητικής και αποκαλυπτικής δημοσιογραφίας που στηρίζεται αποκλειστικά στις μικρο-δωρεές των επισκεπτών του. Πιστεύουμε ότι η πληροφορία πρέπει να είναι διαθέσιμη σε όλους και για αυτό δεν κλειδώνουμε κανένα κομμάτι της ύλης αλλά για να παραχθεί το πρωτογενές υλικό που θα βρείτε εδώ χρειαζόμαστε την υποστήριξή σου. Αν δεν πληρώσουμε εμείς για την ενημέρωσή μας, θα την πληρώσει κάποιος άλλος (και αν δεν είσαι ο Μαρινάκης μάλλον δεν έχεις τα ίδια συμφέροντα). Μάθε πώς
Συγκεντρώθηκαν οι 23.000 υπογραφές για το δημοψήφισμα για τη ΔΕΘ – «Ανοίγει ο δρόμος για το πρώτο επίσημο δημοτικό δημοψήφισμα» – The Press Project – Ειδήσεις, Αναλύσεις, Ραδιόφωνο, Τηλεόραση
Η Οργανωτική Επιτροπή Δημοψηφίσματος για τη ΔΕΘ ανακοίνωσε, με μεγάλη χαρά και υπερηφάνεια, ότι μετά και τους τελευταίους ελέγχους, το αίτημα για τη διενέργεια δημοψηφίσματος έχει ήδη συγκεντρώσει πάνω από 23.000 μοναδικές και έγκυρες υπογραφές δημοτών και δημοτισσών Θεσσαλονίκης. Όπως εξηγεί στην ανακοίνωσή της «σύμφωνα με τον νόμο, μετά την κατάθεση των υπογραφών, η διοίκηση του δήμου έχει έναν μήνα για να ελέγξει το έγκυρο των υπογραφών και το νόμιμο του αιτήματος και να εισηγηθεί στο Δημοτικό Συμβούλιο την προκήρυξη δημοψηφίσματος με το προτεινόμενο ερώτημα». Το αίτημα προς τη διοίκηση του Δήμου θα κατατεθεί στις 2 Μαρτίου, με τη συλλογή υπογραφών να συνεχίζεται μέχρι και τον Φεβρουάριο, παρότι συμπληρώθηκε το απαιτούμενο 10% των υπογραφών από δημότες και δημότισσες.
«Όταν ξεκινήσαμε αυτό το πρωτόγνωρο εγχείρημα, στις 7 Απριλίου 2025, ο στόχος έμοιαζε απλησίαστος. Χάρη όμως στην ενεργή συμμετοχή εκατοντάδων μελών και εθελοντών/τριών της πρωτοβουλίας, αλλά κυρίως χάρη στην επιμονή και στη διάθεση των Θεσσαλονικιών να βγουν στο προσκήνιο και να πάρουν την κατάσταση στα χέρια τους, ανοίγει ο δρόμος για το πρώτο επίσημο δημοτικό δημοψήφισμα στην ιστορία της χώρας μας» τονίζει στην ανακοίνωσή της η Οργανωτική Επιτροπή.
Σημειώνει επίσης πως «για να θεωρηθεί έγκυρο το αποτέλεσμα, πρέπει να συμμετάσχει τουλάχιστον το 40% των εκλογέων. Σε κάθε περίπτωση, το δημοψήφισμα θα έχει συμβουλευτικό χαρακτήρα, καθώς αφορά ζήτημα που δεν εμπίπτει αποκλειστικά στις αρμοδιότητες του Δήμου. Πιστεύουμε όμως ότι ούτε η τοπική ούτε η κεντρική εξουσία θα μπορούν να αψηφήσουν την εκφρασμένη θέληση των δημοτών/ισσών. Έτσι μπορεί να δοθεί ένα οριστικό τέλος σε μια διαμάχη που κρατά τουλάχιστον 12 χρόνια, από τότε που εγκαταλείφθηκε το συμφωνημένο πλάνο για νέα ΔΕΘ στη Σίνδο και μητροπολιτικό πάρκο στο κέντρο. Εμείς δηλώνουμε από τώρα ότι θα σεβαστούμε όποιο αποτέλεσμα προκύψει και θα δώσουμε πρώτα και κύρια τη μάχη για τη συμμετοχή. Το ίδιο οφείλουν να κάνουν και οι άλλες πλευρές, με πρώτη τη διοίκηση του Δήμου αλλά και οι συλλογικότητες της κοινωνίας των πολιτών που στήριξαν το αίτημα για δημοψήφισμα. Έχουμε εμπιστοσύνη ότι οι συμπολίτες μας θα συμμετάσχουν μαζικά, στη μοναδική ευκαιρία που τους δίνεται να καθορίσουν τις εξελίξεις σε ένα θέμα που αφορά άμεσα τις ζωές μας».
Ωστόσο ήδη, όπως εξηγεί, έχουν γίνει σαφή δύο πράγματα μέσω αυτής της πρωτοφανούς κινητοποίησης:
- Πρώτον, έγινε σαφές ότι το Υπερταμείο, ως σημερινός ιδιοκτήτης της ΔΕΘ, δεν μπορεί να αποφασίζει ερήμην της πόλης. Κάτω από την απειλή του δημοψηφίσματος, ήδη έκανε πίσω από το αρχικό πλάνο με τα πέντε τερατώδη κτίρια, το ξενοδοχείο και το εμπορικό κέντρο. Επόμενοι στόχοι είναι να αποσυρθεί το σχετικό Προεδρικό Διάταγμα που επέτρεπε αυτές τις χρήσεις και να επιστραφεί η ιδιοκτησία της ΔΕΘ και του χώρου της, από αυτόν τον μηχανισμό καταλήστευσης της δημόσιας περιουσίας, στην πόλη και στους κατοίκους της.
- Δεύτερον, τη στιγμή που η κυβέρνηση μέσω του νέου Κώδικα Τοπικής Αυτοδιοίκησης που ετοιμάζεται να ψηφίσει στη Βουλή, απειλεί να καταργήσει ουσιαστικά τα δημοτικά δημοψηφίσματα αφαιρώντας από τους πολίτες το δικαίωμα να τα αιτούνται, το δημοψήφισμα της Θεσσαλονίκης δίνει ένα θετικό παράδειγμα για όσους υπερασπίζονται τη δημοκρατία, τη συμμετοχή και την αυτοδιοίκηση.
Ολόκληρη η ανακοίνωση:
Με μεγάλη χαρά και υπερηφάνεια, η Οργανωτική Επιτροπή Δημοψηφίσματος ανακοινώνει ότι, μετά και τους τελευταίους ελέγχους, το αίτημα για τη διενέργεια δημοψηφίσματος έχει ήδη συγκεντρώσει πάνω από 23.000 μοναδικές και έγκυρες υπογραφές δημοτών και δημοτισσών Θεσσαλονίκης.
Όταν ξεκινήσαμε αυτό το πρωτόγνωρο εγχείρημα, στις 7 Απριλίου 2025, ο στόχος έμοιαζε απλησίαστος. Χάρη όμως στην ενεργή συμμετοχή εκατοντάδων μελών και εθελοντών/τριών της πρωτοβουλίας, αλλά κυρίως χάρη στην επιμονή και στη διάθεση των Θεσσαλονικιών να βγουν στο προσκήνιο και να πάρουν την κατάσταση στα χέρια τους, ανοίγει ο δρόμος για το πρώτο επίσημο δημοτικό δημοψήφισμα στην ιστορία της χώρας μας.
Παρόλα αυτά συνεχίζουμε! Το δημοψήφισμα για τη ΔΕΘ δεν αφορά μόνο το μέλλον του εκθεσιακού κέντρου της πόλης ή την ανάγκη για ένα πραγματικό μητροπολιτικό πάρκο. Αφορά ένα σημείο τομής στη συμμετοχή, στη δημοκρατία και στην αυτοδιοίκηση. Για αυτό ακριβώς, θέλουμε να δώσουμε μία ακόμα ευκαιρία σε ακόμα περισσότερες δημότισσες και δημότες να συμμετέχουν στην ιστορική αυτή κίνηση.
Παρότι το απαιτούμενο 10% των εγγεγραμμένων εκλογέων έχει συμπληρωθεί, θα συνεχίσουμε τη συλλογή υπογραφών, πάντα από δημότες και δημότισσες Θεσσαλονίκης, έως το τέλος του μήνα, ώστε το αίτημα να κατατεθεί στο Δημοτικό Συμβούλιο Θεσσαλονίκης τη Δευτέρα 2 Μαρτίου. Με δεδομένη πλέον την επιτυχία, οι 23.000 μπορούμε να γίνουμε πολύ περισσότεροι και περισσότερες, ώστε να ενισχύσουμε το αίτημα απέναντι σε πιθανά εμπόδια τα οποία ενδέχεται να επιχειρήσουν όσοι αρνούνται το δικαίωμα των πολιτών στη συμμετοχή.
Σύμφωνα με τον νόμο, μετά την κατάθεση των υπογραφών, η διοίκηση του δήμου έχει έναν μήνα για να ελέγξει το έγκυρο των υπογραφών και το νόμιμο του αιτήματος και να εισηγηθεί στο Δημοτικό Συμβούλιο την προκήρυξη δημοψηφίσματος με το προτεινόμενο ερώτημα. Ο νόμος είναι ρητός: Στον βαθμό που το ερώτημα είναι σαφές, μη μεροληπτικό, δεν αφορά απαγορευμένα θέματα και απαντάται με ένα «ναι» ή «όχι», η προκήρυξη πρέπει να προχωρήσει. Στη συνέχεια, το δημοψήφισμα πρέπει να πραγματοποιηθεί εντός ενός μήνα από την απόφαση – δηλαδή περίπου σε δύο μήνες από την κατάθεση, μετά από ευρύ/ουσιαστικό δημόσιο διάλογο, τον οποίο υποχρεούται, από τον νόμο, να οργανώσει και να προαγάγει το δημοτικό συμβούλιο.
Ως τώρα, η διοίκηση του Δήμου έχει δεσμευτεί δημόσια ότι θα πράξει όσα ο νόμος ορίζει. Ελπίζουμε ότι δεν θα υπαναχωρήσει εφευρίσκοντας νομικά κωλύματα ή επιχειρώντας να αλλοιώσει το αίτημα των πολιτών αλλάζοντας το προτεινόμενο ερώτημα. Υπενθυμίζεται ότι πριν από τη συλλογή υπογραφών, η πρόταση για δημοψήφισμα κατατέθηκε στο Δημοτικό Συμβούλιο και απορρίφθηκε από την πλειοψηφία, όποια κι αν ήταν η διατύπωση του ερωτήματος.
Για να θεωρηθεί έγκυρο το αποτέλεσμα, πρέπει να συμμετάσχει τουλάχιστον το 40% των εκλογέων. Σε κάθε περίπτωση, το δημοψήφισμα θα έχει συμβουλευτικό χαρακτήρα, καθώς αφορά ζήτημα που δεν εμπίπτει αποκλειστικά στις αρμοδιότητες του Δήμου. Πιστεύουμε όμως ότι ούτε η τοπική ούτε η κεντρική εξουσία θα μπορούν να αψηφήσουν την εκφρασμένη θέληση των δημοτών/ισσών. Έτσι μπορεί να δοθεί ένα οριστικό τέλος σε μια διαμάχη που κρατά τουλάχιστον 12 χρόνια, από τότε που εγκαταλείφθηκε το συμφωνημένο πλάνο για νέα ΔΕΘ στη Σίνδο και μητροπολιτικό πάρκο στο κέντρο.
Εμείς δηλώνουμε από τώρα ότι θα σεβαστούμε όποιο αποτέλεσμα προκύψει και θα δώσουμε πρώτα και κύρια τη μάχη για τη συμμετοχή. Το ίδιο οφείλουν να κάνουν και οι άλλες πλευρές, με πρώτη τη διοίκηση του Δήμου αλλά και οι συλλογικότητες της κοινωνίας των πολιτών που στήριξαν το αίτημα για δημοψήφισμα. Έχουμε εμπιστοσύνη ότι οι συμπολίτες μας θα συμμετάσχουν μαζικά, στη μοναδική ευκαιρία που τους δίνεται να καθορίσουν τις εξελίξεις σε ένα θέμα που αφορά άμεσα τις ζωές μας.
Όποιο κι αν είναι το αποτέλεσμα, ήδη κερδήθηκαν δύο πράγματα:
Πρώτον, έγινε σαφές ότι το Υπερταμείο, ως σημερινός ιδιοκτήτης της ΔΕΘ, δεν μπορεί να αποφασίζει ερήμην της πόλης. Κάτω από την απειλή του δημοψηφίσματος, ήδη έκανε πίσω από το αρχικό πλάνο με τα πέντε τερατώδη κτίρια, το ξενοδοχείο και το εμπορικό κέντρο. Επόμενοι στόχοι είναι να αποσυρθεί το σχετικό Προεδρικό Διάταγμα που επέτρεπε αυτές τις χρήσεις και να επιστραφεί η ιδιοκτησία της ΔΕΘ και του χώρου της, από αυτόν τον μηχανισμό καταλήστευσης της δημόσιας περιουσίας, στην πόλη και στους κατοίκους της.
Δεύτερον, τη στιγμή που η κυβέρνηση μέσω του νέου Κώδικα Τοπικής Αυτοδιοίκησης που ετοιμάζεται να ψηφίσει στη Βουλή, απειλεί να καταργήσει ουσιαστικά τα δημοτικά δημοψηφίσματα αφαιρώντας από τους πολίτες το δικαίωμα να τα αιτούνται, το δημοψήφισμα της Θεσσαλονίκης δίνει ένα θετικό παράδειγμα για όσους υπερασπίζονται τη δημοκρατία, τη συμμετοχή και την αυτοδιοίκηση.
Σας καλούμε να συνεχίσουμε μαζί ως το τέλος. Υπογράψτε και διαδώστε την πλατφόρμα συλλογής υπογραφών: parkodeth.gr.
Σε χρειαζόμαστε
Το ThePressProject είναι το μοναδικό μέσο ανεξάρτητης, ερευνητικής και αποκαλυπτικής δημοσιογραφίας που στηρίζεται αποκλειστικά στις μικρο-δωρεές των επισκεπτών του. Πιστεύουμε ότι η πληροφορία πρέπει να είναι διαθέσιμη σε όλους και για αυτό δεν κλειδώνουμε κανένα κομμάτι της ύλης αλλά για να παραχθεί το πρωτογενές υλικό που θα βρείτε εδώ χρειαζόμαστε την υποστήριξή σου. Αν δεν πληρώσουμε εμείς για την ενημέρωσή μας, θα την πληρώσει κάποιος άλλος (και αν δεν είσαι ο Μαρινάκης μάλλον δεν έχεις τα ίδια συμφέροντα). Μάθε πώς
Ένοχος και στο Εφετείο ο Α. Παπανικολάου για την «Κιβωτό» – omniatv
Διπλάσια ποινή για τον κληρικό στο δευτεροβάθμιο δικαστήριο. Κρίθηκε ένοχος και για αδικήματα για τα οποία είχε αρχικά απαλλαγεί από το πρωτοβάθμιο.
Ένοχους κήρυξε τον κληρικό Αντώνιο Παπανικολάου και τέσσερις ακόμη κατηγορούμενους το Τριμελές Εφετείο Πλημμελημάτων Αθηνών σήμερα, ολοκληρώνοντας τη δίκη σε β’ βαθμό για την υπόθεση κακοποιήσεων παιδιών στην «Κιβωτό».
Ο ιδρυτής της «Κιβωτού του Κόσμου» και τα άλλα τέσσερα στελέχη της οργάνωσης κρίθηκαν ένοχοι και σε δεύτερο βαθμό για αδικήματα που αφορούν τις σωματικές κακοποιήσεις παιδιών που φιλοξενούνταν εκεί.
Αξιοσημείωτο είναι ότι το δευτεροβάθμιο δικαστήριο τους έκρινε ενόχους και για τα αδικήματα που αφορούν τις καταναγκαστικές εργασίες, για τα οποία είχαν αθωωθεί στον πρώτο βαθμό. Δύο στελέχη της οργάνωσης κρίθηκαν αθώα, όπως και πρωτόδικα.
Ποινή 9,5 ετών φυλάκισης επέβαλε το δικαστήριο στον Αντώνιο Παπανικολάου, διπλάσια περίπου από ό,τι είχε επιβληθεί πρωτόδικα. Από αυτά, εκτιτέα είναι τα οκτώ, ενώ η ποινή είναι εξαγοράσιμη προς 10 ευρώ την ημέρα.
Ποινές φυλάκισης από 20 ως 55 μήνες επέβαλε το δικαστήριο και στους υπόλοιπους καταδικασθέντες.
Το The Manifold και το OmniaTV είχαν παρακολουθήσει λεπτομερώς τη δίκη σε πρώτο βαθμό, με το Kivotos Trial Watch. Την πλήρη καταγραφή των ανταποκρίσεών μας μπορείτε να βρείτε εδώ και εδώ.
Πηγή: Ένοχος και στο Εφετείο ο Α. Παπανικολάου για την «Κιβωτό» – omniatv
Το ξέπλυμα της γενοκτονίας περνάει από την απονομιμοποίηση της Φρανσέσκας Αλμπανέζε – The Press Project – Ειδήσεις, Αναλύσεις, Ραδιόφωνο, Τηλεόραση
Η Φρανσέσκα Αλμπανέζε είναι η πιο δυνατή φωνή καταγγελίας της Γενοκτονίας του Παλαιστινιακού λαού. Οι ισχυροί της Δύσης θέλουν να την φιμώσουν, στο πλαίσιο του ξεπλύματος της κυβέρνησης Νετανιάχου και του στρατού του Ισραήλ.
«Ευρωπαϊκές κυβερνήσεις, επικαλούμενες δηλώσεις που δεν έκανα ποτέ, με κατηγορούν, με μοχθηρία και βεβαιότητα που pοτέ δεν επέδειξαν έναντι εκείνων που έχουν σφάξει 20.000+ παιδιά σε 858 ημέρες». Φρανσέσκα Αλμπανέζε
Την 7η Φεβρουαρίου, η ειδική απεσταλμένη του ΟΗΕ για τα ανθρώπινα δικαιώματα στην Παλαιστίνη, Φρανσέσκα Αλμπανέζε, μίλησε σε φόρουμ που οργάνωσε το Αλ Τζαζίρα στη Ντόχα, για την γενοκτονία που παρακολουθήσαμε δύο χρόνια τώρα, και την σημερινή κατάσταση στη Γάζα. Μεταξύ άλλων, η γυναίκα που έχει γίνει σύμβολο της συνείδησης όλων μας, είπε και τα εξής:
«Αντί να σταματήσουν το Ισραήλ, τα περισσότερα κράτη του κόσμου το εξοπλίζουν, του παρέχουν πολιτική προστασία, οικονομική και χρηματοοικονομική υποστήριξη […] Εμείς που δεν ελέγχουμε τεράστια οικονομικά κεφάλαια, αλγόριθμους και όπλα, βλέπουμε τώρα ότι ως ανθρωπότητα έχουμε έναν κοινό εχθρό, και οι ελευθερίες, ο σεβασμός των θεμελιωδών ελευθεριών είναι η τελευταία ειρηνική οδός, η τελευταία ειρηνική εργαλειοθήκη που έχουμε για να ανακτήσουμε την ελευθερία μας»*.
Η αναφορά σε «κοινό εχθρό» ήταν που κράτησαν τόσο το Ισραήλ όσο και όλοι που θέλουν να το ξεπλύνουν – με πρώτη τη Γαλλία που, εκείνες τις ίδιες μέρες, άφηνε το αεροπλάνο τού, καταζητούμενου ως υπεύθυνου για γενοκτονία, Μπίμπι Νετανιάχου να περάσει άνετο κι ωραίο από τους ουρανούς της, στο δρόμο για τις ΗΠΑ.
Η νέα επίθεση εναντίον της Αλμανέζε οργανώθηκε μόλις κατάφεραν να βρουν κάτι να πιαστούν. «Ο κοινός εχθρός [στον οποίο αναφέρθηκα] είναι το σύστημα που υπέθαλψε τη γενοκτονία στην Παλαιστίνη, συμπεριλαμβανομένου του οικονομικού Κεφαλαίου που τη χρηματοδότησε, των αλγορίθμων που την υποβάθμισαν και των όπλων που επέτρεψαν να συμβεί»**, τόνισε η ίδια, και επιβεβαιώνουν όλοι οι έλεγχοι στο αρχικό, απείραχτο βίντεο.
Μόνο που, οι, ολοφάνερα ακριβείς, εξηγήσεις της δεν εμφανίστηκαν στο, προσεκτικά κομμένο και ραμμένο, βίντεο που παρουσιάστηκε, στις 11 του μηνός, στο γαλλικό κοινοβούλιο για να υποστηρίξει το αίτημα παραίτησής της, το οποίο ακολούθως υποστήριξαν οι κυβερνήσεις της Γερμανίας, της Αυστρίας, της Τσεχίας και της Ιταλίας. Είναι να μην έχεις λερωμένη τη φωλιά σου στο Β’ Παγκόσμιο, με το Ολοκαύτωμα…
Έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον, όμως, και θα μου επιτρέψετε να σταθώ, στο πως και τι εντός του γαλλικού κοινοβουλίου, όπως τα κατέγραψε η Λε Μοντ. Γιατί, ο υπουργός Εξωτερικών της κυβέρνησης Μακρόν, ο Ζαν Νοελ Μπαρρώ, δεν έφερε αυτοβούλως το ζήτημα στη βουλή. Από την ημέρα της ομιλίας Αλμπανέζε στη Ντόχα, δέχθηκε επανειλημμένα σχετικές ερωτήσεις, κι έλαβε και επιστολή, από την Καρολίν Γιαντάν, βουλεύτρια της 8ης περιφέρειας γάλλων του εξωτερικού, δηλαδή των γάλλων πολιτών που κατοικούν στην ανατολική μεσόγειο και στο Ισραήλ, διπλής υπηκοότητας και ψήφου. Από τους περίπου 145.000 γάλλους ψηφοφόρους της περιοχής, κάπου 80.000 – η πλειονότητα που βγάζει βουλευτή – είναι ΓαλλοΙσραηλινοί.
Η Γιαντάν, που εκλέγεται με το κόμμα του Μακρόν, είχε ήδη δώσει σειρά συνεντεύξεων, για να δημιουργήσει την εντύπωση ότι ο «κοινός εχθρός» για τον οποίο μίλησε στη Ντόχα η Φρανσέσκα Αλμπανέζε ήταν το Ισραήλ. Άλλωστε η ίδια έχει δηλώσει πως «θα κάνει τα πάντα για να δείξει στο λαό της Γαλλίας πόσα θετικά έχει το Ισραήλ, να παρουσιάζει το κράτος του Ισραήλ θετικά». Παρέμεινε, λοιπόν, αυστηρά πιστή στην ισραηλινή γραμμή – την γραμμή της κυβέρνησης Νετανιάχου, που διέπραξε τη γενοκτονία και συνεχίζει καθημερινά να σκοτώνει Παλαιστινίους. Με επικεφαλής αυτήν την Γιαντάν, λοιπόν, συνολικά 50 γάλλοι βουλευτές έστειλαν σχετική επιστολή στον ΥΠΕΞ της Γαλλίας, στις 10 Φεβρουαρίου. Την ακριβώς επόμενη μέρα οι βουλευτές αυτοί τον χειροκρότησαν για την απαίτησή του να παραιτηθεί η ειδική απεσταλμένη του ΟΗΕ. Κάτι που ο Μπαρρώ έκανε γνωρίζοντας – ή τουλάχιστον όφειλε να εξετάσει και να γνωρίζει- πως οι δηλώσεις Αλμπανέζε παραποιήθηκαν. Κι αυτό είναι αδιαμφισβήτητο: το βίντεο είναι πειραγμένο και είναι πειραγμένο σκοπίμως. Πέρα από τον Τύπο, που το αποκαλύπτει, η Ενωση των Δικηγόρων Υπεράσπισης του Διεθνούς Δικαίου (JURDI, Juristes pour le respect du droit international) κατέφυγε στον εισαγγελέα του Παρισιού ζητώντας διώξεις για ηθελημένη παραπληροφόρηση και στοχοποίηση της Φρανσέσκας Αλμπανέζε, εκ μέρους κυβερνητικών στελεχών.
Η Φρανσέσκα Αλμπανέζε είναι μια δυνατή, ανεξάρτητη και διεθνώς αποδεκτή θεσμική φωνή, ως ειδική απεσταλμένη του ΟΗΕ. Στέκεται ακλόνητη στο πλευρό της αλήθειας και του Διεθνούς Δικαίου, επιμένει να δημοσιοποιεί τα εγκλήματα κατά της Ανθρωπότητας, χρησιμοποιώντας την θέση της, και μετά τις παράνομες κυρώσεις που της επέβαλλαν οι ΗΠΑ πέρυσι, ακολουθώντας κατά πόδα το Ισραήλ στην παραβίαση της Σύμβασης του 1946 για την ασυλία των μελών/ εκπροσώπων του ΟΗΕ: να θυμίσουμε ότι ως και ο γγ του ΟΗΕ είναι ανεπιθύμητο πρόσωπο, persona non grata, στο Ισραήλ, το οποίο έχει θέσει εκτός νόμου και έχει αφαιρέσει το ειδικό διπλωματικό καθεστώς από όλους τους εργαζόμενους της UNRWA. Τελικός στόχος των Ισραηλινών και των ΗΠΑ – και τώρα και των υποτελών τους- με όλα αυτά, η κατάργηση της ασυλίας των ειδικών απεσταλμένων, η κατάργηση του διεθνούς ανθρωπιστικού δικαίου, ο εξεπσιοναλισμός – αυτοί δεν έχουν να δώσουν λόγο σε κανέναν, κοινώς. Σε αυτό το πλαίσιο πρέπει να ιδωθεί και η νέα επίθεση, από τη Γαλλία και τους συν αυτή, κατά της Ειδικής Απεσταλμένης του ΟΗΕ. Οι προσπάθειες να απονομιμοποιηθεί, να λασπολογηθεί, να μειωθεί και να φιμωθεί η Φρανσέσκα Αλμπανέζε διευρύνονται και πολλαπλασιάζονται, και η Γαλλία πρωτοστατεί εναντίον της στη Γηραιά Ήπειρο, ξεπλένοντας τους γενοκτόνους και απονομιμοποιώντας τον ΟΗΕ. Ειδικά, μάλιστα, καθώς αναμένουμε την 8η Έκθεσή της για την κατάσταση των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων στην Παλαιστίνη, μία ακόμη από τις εκθέσεις που, όπως σημειώνουν οι νομικοί του JURDI «συνιστούν νομική και δομική ανάλυση σοβαρών παραβιάσεων του διεθνούς δικαίου, που συνδέονται άμεσα με τα καθήκοντα που έχουν ανατεθεί στην κα Αλμπανέζε από το Συμβούλιο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων των Ηνωμένων Εθνών».
*για λόγους ακρίβειας και ελέγχου της απόδοσης στα ελληνικά, αφήνω εδώ και το αγγλικό πρωτότυπο: «The fact that instead of stopping Israel, most of the world has armed, given Israel political excuses, political sheltering, economic and financial support […] We who do not control large amounts of financial capitals, algorithms and weapons, we now see that we as a humanity have a common enemy, and freedoms, the respect of fundamental freedoms is the last peaceful avenue, the last peaceful toolbox that we have to regain our freedom».
**«the common enemy of humanity is the system that has enabled the genocide in Palestine, including the financial capital that funds it, the algorithms that obscure it and the weapons that enable it».
Σε χρειαζόμαστε
Το ThePressProject είναι το μοναδικό μέσο ανεξάρτητης, ερευνητικής και αποκαλυπτικής δημοσιογραφίας που στηρίζεται αποκλειστικά στις μικρο-δωρεές των επισκεπτών του. Πιστεύουμε ότι η πληροφορία πρέπει να είναι διαθέσιμη σε όλους και για αυτό δεν κλειδώνουμε κανένα κομμάτι της ύλης αλλά για να παραχθεί το πρωτογενές υλικό που θα βρείτε εδώ χρειαζόμαστε την υποστήριξή σου. Αν δεν πληρώσουμε εμείς για την ενημέρωσή μας, θα την πληρώσει κάποιος άλλος (και αν δεν είσαι ο Μαρινάκης μάλλον δεν έχεις τα ίδια συμφέροντα). Μάθε πώς
