ΓΕΝΙΚΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΒΙΒΛΙΟΥ
Τίτλος: Η βόλτα με το φτυάρι
Συγγραφέας: Δημοσθένης Καμπούρης
Έκδοση: Βαγονέτο (Δεκέμβριος 2025)
Σελίδες: 126
ISBN: 978-618-88086-1-4
Τιμή: Περίπου €13
ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΒΙΒΛΙΟΥ
Πολύς είναι ο καιρός που θέλω να γράψω για αυτό το βιβλίο. Αντίτυπό του είχε πέσει στα χέρια μου λίγο καιρό μετά που είχε κυκλοφορήσει και το είχα αγοράσει για την συλλογή μου στη φετινή Διεθνή Έκθεση Βιβλίου, το διάβασα δεύτερη φορά μέσα στις καλοκαιρινές διακοπές μου γιατί τα καινούρια που είχα πάρει για ανάγνωση ήταν απογοητευτικά, αλλά τελικά αφορμή στο να κάνω αυτήν την ανάρτηση βρήκα στο τραγούδι του ΛΕΞ με τίτλο «24ωρα» (θα εξηγήσω στην συνέχεια το γιατί).
Η έκδοση είναι απλή, λιτή και όμορφη. Και για μένα είναι ιδιαίτερα θετικό το γεγονός ότι πρόκειται για μια δουλειά ενός νέου εκδοτικού οίκου που γεννήθηκε στην Θεσσαλονίκη πριν περίπου έναν χρόνο. Το «Βαγονέτο» έχει για οδηγό του τον Γιώργο Γκόζη τον οποίον είχαμε γνωρίσει μέσα από το συγγραφικό του έργο («Ο νυχτερινός στο βάθος«, «Αφήστε με να ολοκληρώσω«, «Ζαφείρη, μη φοβάσαι, πάρε μια βέσπα» κα) και πέρα από τις εκδόσεις μας χάρισε και ένα ακόμη βιβλιοπωλείο στο κέντρο της πόλης, στην οδό Παλαιών Πατρών 25. Το εξώφυλλο μου έφερε κάτι από Κάρολο Τσίζεκ. Τα κείμενα είναι ευανάγνωστα, συνολικά ένα βιβλίο που χαίρεσαι να το βλέπεις και να το διαβάζεις.
Επτά διηγήματα περιέχονται στο βιβλίο. Και αν και οι ιστορίες είναι ανεξάρτητες μεταξύ τους, υπάρχουν κάποια κοινά στοιχεία σε όλες τους. Οι πρωταγωνιστές είναι άντρες που προσπαθούν ματαίως είτε να ερωτευτούν, είτε να ξεπεράσουν έναν έρωτα. Ο καθένας δεν τα καταφέρνει για διαφορετικούς λόγους, οι καταστάσεις και οι χαρακτήρες τους διαφέρουν, αλλά το αποτέλεσμα είναι το ίδιο. Η μοναξιά στην οποία καταλήγουν δεν είναι θέμα επιλογής, αλλά μια κατάσταση από την οποία δεν μπορούν να ξεφύγουν, είναι παγιδευμένοι σε αυτήν παρά τις όποιες προσπάθειές τους να αλλάξουν τα δεδομένα. Το δεύτερο κοινό στοιχείο είναι ότι σε κάποιο σημείο στις ιστορίες εμφανίζεται κάποιο από τα μαγαζιά-ψιλικατζίδικα που έχουν ξεφυτρώσει σε κάθε γωνιά της πόλης, τύπου «Yes», «4all», «Today» κτλ.. Κάπως έτσι κολλάει και η αναφορά μου στην πρώτη παράγραφο στο τραγούδι του ΛΕΞ. Πάμε να ρίξουμε μια σύντομη ματιά στα κείμενα.
- Το πρώτο διήγημα έχει τίτλο «Η άγνωστη φωνή». Πρωταγωνιστής ο Δημήτρης, θα γνωρίσει μέσω μιας γνωστής την Κατερίνα, η γνωριμία θα προχωρήσει ως έναν βαθμό, αλλά ο χαρακτήρας, η αναποφασιστικότητα και η δειλία του Δημήτρη θα οδηγήσουν την σχέση στο τέλος. Ο πρωταγωνιστής μας είτε δεν είναι έτοιμος να πάει ένα βήμα παραπέρα, είτε δεν ξέρει τον τρόπο. Το εκτενέστερο διήγημα του βιβλίου και ένα από τα πιο αξιόλογα.
- Το δεύτερο διήγημα έχει τίτλο «Εκτός πεδίου». Κι εδώ πρωταγωνιστής είναι ένας Δημήτρης. Παγιδευμένος στην ρουτίνα και στα προβλήματα της καθημερινότητας, φτιάχνει στο μυαλό του σενάρια για μια υπάλληλο φαρμακείου που του αρέσει, αλλά ποτέ δεν τολμά να κάνει μια κίνηση, όχι γιατί φοβάται, αλλά γιατί έχει φτάσει στο σημείο εκείνο που βαριέται να προσπαθήσει. Η τεμπελιά του δεν είναι θέμα αρχής ,αλλά το αποτέλεσμα του εγκλωβισμού που βιώνει.
- Το τρίτο διήγημα έχει τίτλο «Κοινές στιγμές». Η σχέση του πρωταγωνιστή μας με την Βάσω, μια παντρεμένη γυναίκα είναι το κυρίως θέμα. Μια σχέση που βασίζεται στην λαχτάρα και στην καψούρα ίσως, αλλά όταν φτάνει η στιγμή να ολοκληρωθεί έχει χάσει την μαγεία της. Ο πρωταγωνιστής θέλει να φανεί «ο άντρας ο σωστός», ο δυναμικός, που ξέρει τι θέλει, που κυνηγάει την γυναίκα, που δεν έχει κατάθλιψη και συναισθηματικά κενά. Στο τέλος όμως έχει να αντιμετωπίσει μια σειρά από ήττες.
- Το τέταρτο διήγημα έχει τίτλο «Η βόλτα με το φτυάρι». Έδωσε τον τίτλο και στην συλλογή και είναι το αγαπημένο μου. Ο Τάκης, ο πρωταγωνιστής μας, έχει χωρίσει με την Δήμητρα και αυτό που τους ενώνει είναι η Χιονάτη, το σκυλί που είχαν μαζί όταν ήταν ακόμη ζευγάρι. Η Χιονάτη όμως πεθαίνει και ο Τάκης έχει να αντιμετωπίσει το τέλος της ζωής του τετράποδου που αγαπούσε, το τέλος της σχέσης του με την Δήμητρα η οποία έχει προχωρήσει την ζωή της και έχει μια νέα σχέση, το τέλος των ψευδαισθήσεων στις οποίες ζούσε. Για μένα το καλύτερο της συλλογής.
- Το πέμπτο διήγημα έχει τίτλο «Ο σκοπός στο βάθος». Γιάννης εδώ ο πρωταγωνιστής. Τα αισθήματά του για την Βάσω δεν έχουν αίσιο τέλος, ενώ κάποιες εντάσεις στην πολυκατοικία που μένει τον κάνουν να δει με διαφορετικό μάτι τους ανθρώπους και τα προβλήματά τους.
- Το έκτο διήγημα έχει τίτλο «Το φιλί που ξεχάστηκε». Ο Τάκης συναντά μια παλιά του αγάπη, την Εύα, με την οποία ήταν πολύ ερωτευμένος στο παρελθόν. Η προσπάθεια να αναβιώσει όμως η σχέση δεν έχει αίσιο τέλος καθώς τα πράγματα και τα πρόσωπα δεν είναι αυτά που ήταν παλιά.
- Το έβδομο διήγημα έχει τίτλο «Για έναν καφέ». Επίσης μου άρεσε πάρα πολύ. Ξανά ο πρωταγωνιστής λέγεται Δημήτρης. Δεν μπορεί να ξεπεράσει έναν έρωτα που χάθηκε, φτιάχνει στο μυαλό του σενάρια, παρακολουθεί την πρώην του, αλλά εδώ υπάρχει και το δεδομένο της ψυχιατρικής ασθένειας. Ο Δημήτρης εδώ είναι ανίκανος να προχωρήσει στην ζωή του, αλλά δεν τα καταφέρνει.
Όλες οι ιστορίες κινούνται στην σύγχρονη εποχή, ενώ ο τόπος είναι η Θεσσαλονίκη, αλλά μόνο με αναφορές σε αυτήν, η πόλη δεν πρωταγωνιστεί στα διηγήματα. Ο Καμπούρης παρακολουθεί με την γραφή του καθημερινά πρόσωπα, παγιδευμένα στα συναισθήματα και στα κολλήματα του μυαλού τους. Εστιάζει στα ψυχικά σκαμπανεβάσματα των ηρώων του και στο ότι δεν καταφέρνουν να ξεφύγουν από αυτά που τους κρατάνε. Όλα αυτά με καλογραμμένο τρόπο και με ροή που κυλάει άνετα. Τα διηγήματα «Η βόλτα με το φτυάρι» και «Για έναν καφέ» στο μυαλό μου θα μπορούσαν να είναι και κομμάτι κινηματογραφικής ταινίας.
Συνολικά η συλλογή μου άρεσε πάρα πολύ. Ως περιεχόμενο, αλλά και ως εικόνα βιβλίου. Είναι και μια αφορμή να δω και τις υπόλοιπες δουλειές του Καμπούρη, ενώ το ιστολόγιο χαίρεται ιδιαίτερα που η πόλη έχει αποκτήσει έναν ακόμη ταλαντούχο διηγηματογράφο.
