tytularny

Polish

Etymology

Etymology tree

Etruscanbor.?

Latin titulus

Proto-Indo-European *h₂el-

Proto-Indo-European *-is

Proto-Indo-European *h₂élisder.?

Proto-Italic *-ālis

Latin -ālis

Latin -āris

Late Latin titulārislbor.

French titulairebor.

Polish tytularny

Borrowed from French titulaire. First attested in 1723. Compare Kashubian titularny.

Pronunciation

 

• IPA^(key): /tɘ.tuˈlar.nɘ/

• (Middle Polish) IPA^(key): /tɨ.tuˈlar.nɨ/

• Audio:

  (file)

• Rhymes: -arnɘ
• Syllabification: ty‧tu‧lar‧ny

Adjective

tytularny (not comparable, derived adverb tytularnie)

1. titular (existing in name only)
2. titular (named or referred to in the title)

Declension

Declension of tytularny (hard)

singular					plural
	masculine animate	masculine inanimate	feminine	neuter	virile (= masculine personal)	non-virile
nominative/vocative	tytularny		tytularna	tytularne	tytularni	tytularne
genitive	tytularnego		tytularnej	tytularnego	tytularnych
dative	tytularnemu		tytularnej	tytularnemu	tytularnym
accusative	tytularnego	tytularny	tytularną	tytularne	tytularnych	tytularne
instrumental	tytularnym		tytularną	tytularnym	tytularnymi
locative	tytularnym		tytularnej	tytularnym	tytularnych

Derived terms

nouns

• tytularność

Further reading

• “tytularny”, in Wielki słownik języka polskiego‎^[2] (in Polish), Instytut Języka Polskiego PAN
• “tytularny”, in Polish dictionaries at PWN‎^[3] (in Polish)
• Samuel Bogumił Linde (1807–1814), “tytularny”, in Słownik języka polskiego
• Aleksander Zdanowicz (1861), “tytularny”, in Słownik języka polskiego, Wilno 1861
• J. Karłowicz, A. Kryński, W. Niedźwiedzki, editors (1919), “tytularny”, in Słownik języka polskiego (in Polish), volume 7, Warsaw, page 194