L'Atalante

L'Atalante
filmo
Originala titolo	L'Atalante
Originala lingvo	franca lingvo
Kina aperdato	24 apr. 1934
Ĝenro	drama filmo, amafera filmo
Kameraado	Boris Kaufman
Reĝisoro(j)	Jean Vigo
Scenaro	Jean Vigo
Loko de rakonto	Parizo
Muziko de	Maurice Jaubert
Rolantoj	Dita Parlo • Michel Simon • Claude Aveline • Paul Grimault • Gen Paul • Jacques Prévert • Jean Dasté • Albert Riéra • Charles Dorat • Fanny Clar • Gilles Margaritis • Lou Tchimoukow • Louis Lefebvre • Pierre Prévert
Produktinta firmao	Gaumont
IMDb
	v • d • r

L'Atalante, ankaŭ publikigita kiel Le Chaland qui passe, estas franca filmo el 1934 verkita kaj reĝisorita de Jean Vigo, kaj ĉefrolita de Jean Dasté, Dita Parlo, kaj Michel Simon.

Post la malfacila publikigo de lia polemika mallonga filmo ,Zero for Conduct, el 1933, Vigo komence volis fari filmon pri la franca anarkiisto kaj kontraŭleĝisto Eugène Dieudonné, kun kiu la patro de Vigo (anarkiisto Miguel Almereyda ) estis asociita en 1913. Post kiam Vigo kaj lia produktanto Jacques-Louis Nounez luktis por trovi la ĝustan projekton por plenlonga filmo, Nounez fine donis al Vigo neproduktitan scenaron de Jean Guinée pri barĝloĝantoj. Vigo reverkis la rakonton kun Albert Riéra, dum Nounez certigis distribuinterkonsenton kun la filmkompanio Gaumont kun buĝeto de 1 miliono da frankoj. Vigo uzis multajn el la teknikistoj kaj aktoroj, kiuj laboris kun li pri ,Zero for Conduct,, kiel ekzemple la kinoartisto Boris Kaufman kaj la aktoro Jean Dasté.

Ĝi estis laŭdata de multaj kritikistoj kiel unu el la plej grandaj filmoj de ĉiuj tempoj. ^[1]

La filmo sekvas Jean, la kapitanon de la barĝo nomata L'Atalante, kaj lian novan edzinon, Juliette (Dita Farlow). Ili geedziĝas post apenaŭ koni unu la alian, en la provinca urbo Juliette. La sceno de ilia marŝo de la geedziĝo al la barĝo de Jean estas filmita en fragmenta stilo kaj estas antaŭsigno de la Nova Ondo de francaj filmoj.

Intrigo

Novgeedziĝinta paro, Jean (Jean Dasté) kaj Juliette (Dita Parlo), komencas sian mielmonaton sur barĝo vojaĝanta laŭlonge de kanalo. La ŝipo, nomita L'Atalante, estis hejmo al Jean kaj lia ekscentra onklo Jules (Michel Simon), la vickomandanto de la barĝo. Dum ili adiaŭas la sekan teron, la hezitemaj paŝoj de Juliette sur la ferdekon, ankoraŭ en sia edziniĝa robo, antaŭsignas la malfacilan adaptiĝon al ilia nova vivo kune. Je alveno, ili trovas la barĝon plena de katoj, kiujn Jules senatente prizorgas. La interno de la kupeoj estas neglektita kaj malpura. La vestoŝranko de Jean enhavas vestaĵojn, kiuj estas lavitaj nur unufoje jare. Juliette instigas Jean eklabori por purigi la ĥaoson. La vivo de la juna paro surŝipe estas markita de amo, kvereloj kaj repaciĝoj. Inter la malfacila laboro kaj la malvastaj kondiĉoj de la vivo surŝipe, Juliette trovas konsolon en revado pri vojaĝo al Parizo.

Post albordiĝo en la franca ĉefurbo, vodevil-artisto (Gilles Margaritis) invitas Juliette danci kaj konvinkas ŝin iri kun li. Ŝi ŝteliras de la ŝipo, kaj ŝia edzo, freneza pro ĵaluzo, ekvelas sen ŝi. En kortuŝa sceno, Jean memoras la vortojn de Juliette el la tago, kiam ili kune enŝipiĝis sur L'Atalante: ke subakve oni povas vidi sian amaton. Li jam provis tion tiam, sed nenion povis vidi. Nun, pelita al malespero, li ĵetas sin en la kanalon kaj, mergita en la malhelajn akvojn, vidas la ridetantan figuron de Juliette.

Jules prenas respondecon pri la aflikta stato de deprimiĝo de Jean, ĉar li estas sur la rando de frenezo, kaj decidas iri serĉi Juliette, kiu vagas sola kaj timema tra la stratoj de la granda urbo.