Ir al contenido

id

De Wikcionario, el diccionario libre
id
pronunciación (AFI) [ˈið̞]
silabación id
acentuación monosílaba
longitud silábica monosílaba
rima id

Forma verbal

[editar]
1
Segunda persona del plural (vosotros, vosotras) del imperativo de ir.
id
clásico (AFI) /ˈid/
eclesiástico (AFI) /ˈid/
silabación id
acentuación monosílaba
longitud silábica monosílaba
rima id

Etimología

[editar]

Del protoitálico *id, y este del protoindoeuropeo *(h₁)i- (pronombre demostrativo que se usaba en lugar de la tercera persona).[1]

Forma flexiva

[editar]

Forma pronominal

[editar]
1
Forma del nominativo neutro singular de is .
2
Forma del acusativo neutro singular de is .

Declinación

[editar]
Pronombres personales latinos [▲▼]
Número Persona Género Nominativo Acusativo Genitivo Dativo Ablativo Posesivo
SingularPrimera— ego mē meī mihi mē meus, -a, -um
Segunda— tū tē tuī tibi tē tuus, -a, -um
Tercera no reflexiva Masculino is eum eius eī eō eius
Feminino ea eam eā
Neutro id id eō
Tercera reflexiva— — sē suī sibi sē suus, -a, -um
PluralPrimera— nōs nōs nostrī, nostrum nōbīs nōbīs noster, -tra, -trum
Segunda— vōs vōs vestrī, vestrum vōbīs vōbīs vester, -tra, -trum
Tercera no reflexiva Masculino eī, iī eōs eōrum eīs eīs eōrum
Feminino eae eās eārum eārum
Neutro ea ea eōrum eōrum
Tercera reflexiva— — sē suī sibi sē suus, -a, -um

Forma adjetiva

[editar]
3
Forma del nominativo neutro singular de is.
4
Forma del acusativo neutro singular de is.

Maltés

[editar]
id
pronunciación falta agregar

Etimología

[editar]

Del árabe ايد (ʔīd), del árabe يَد.

Sustantivo

[editar]
1 Anatomía
Mano.

Referencias y notas

[editar]
  1. ↑ Michiel de Vaan. Etymological Dictionary of Latin and the Other Italic Languages. Páginas 309-310. Editorial: Leiden. Brill, 2008. ISBN: 9789004167971.