Lur goldagarri

Lur goldagarria edo gleba nekazaritzarako erabil daitekeen lurra da, izan laboratua (goldatu, landu, erein) edo ez. FAOk honela definitzen du: urteko laborantzan aritzen dena (urteko landareak: zerealak, patatak, lekaleak, barazkiak, kotoia edo tabakoa bezalako labore industrialak, etab. ), beste kontzeptu batzuetatik bereiziz, hala nola labore iraunkorretarako lurra (mahastiak, olibadiak, fruta-arbolak, etab.) eta larre-lurra (abeltzaintza estentsiboari aplikatzekoa)^[1]. Lehen bi kontzeptuak landu daitezkeen lurrak dira, eta hiruren multzoari "nekazaritzako lurra" deitzen zaio -terminoak berezkoa ez duen arren, nekazaritzako eta abeltzaintzako erabilerak batzen baititu^[2].

David Ricardok (1772 - 1823) lur goldagarriaren ideia teoria ekonomikoan sartu zuen, hiru ekoizpen faktore klasikoetako bat bezala, kapitala eta lanarekin batera.

Lurra laborantzarako berezkotzat hartzeko baldintza nagusiak ezaugarri egokiak dituen lurzorua izatea eta laborantzaren batekin bateragarriak diren tenperatura eta prezipitazioak dituen klima izatea dira. Beste alderdi garrantzitsu batzuk dira sartzeko, garraiatzeko eta mekanizatzeko aukerak. Lurzoru- eta klima-akatsak, batzuetan, artifizialki hobe daitezke zenbait baliabideren bidez (ongarritzea, gatzgabetzea, kareztatzea -nahi diren osagaiak lurrera gehituz edo nahi ez direnak kenduz -; drainatzea edo ureztatzea -ur gehiegi edo gutxiegia dagoen arabera-; berotegi-laboreak edo, muturreko kasuetan, hidroponikoak).