Duraluminio

Duraluminio
	Al·Cu·Fe·Mg·Mn·Si
	Instancia de aliaxes de aluminio
	Instancia de aliaxes de aluminio
Características
	Contén partes da clase magnesio; ferro; manganeso; silicio; aluminio; cobre
Implicados
	Inventor/a ou descubridor/a Alfred Wilm
Datas
	Descuberta / invención 1908
Freebase
Fontes e ligazóns
Freebase
Freebase	/m/015jjf
	Wikidata C:Commons

O duraluminio é unha aliaxe de aluminio (> 90 %) con cobre (3-5 %), magnesio (0,4-2,4 %) e manganeso (0,3-1 %) e, ás veces, unha pequena porcentaxe de silicio. Pertence á familia das aliaxes aluminio-cobre.^[1]

Foi descuberto accidentalmente en 1908 polo químico e enxeñeiro metalúrxico alemán Alfred Wilm (1869-1937),^[2] en Düren (Alemaña),^[3] aínda que non foi introducido na industria até 1909.^[4]

Antes de ser sometido a un tratamento térmico, a aliaxe é dúctil e maleábel. Pero co tratamento térmico, unha reacción entre o aluminio e o magnesio provoca un aumento na dureza e a resistencia á tracción.

Propiedades

O seu peso lixeiro e outras propiedades físicas fixeron que o duraluminio fora amplamente utilizado na industria aeroespacial desde a década de 1920. As súas principais característica son a grande resistencia á tracción e a súa moi elevada resistencia mecánica a temperatura ambiente.^[1] Porén, a súa resistencia á corrosión, soldabilidade e aptitude para o anodizado son baixas.

Boa mecanización.
Pouca resistencia á abrasión.
Pouca resistencia á corrosión.

Aplicacións

Os duraluminios empréganse especialmente na industria aeronáutica e na de automoción.^[5]

Son aliaxes das máis usadas, dentro dos aluminios, que permiten aplicacións até hai pouco reservadas aos aceiros.

Parafusos.
Moldes de soprado.
Mosquetóns.
Estampacións.
Utensilios diversos.

Notas

1 2 ASM Handbook. Volume 2, En Properties and Selection: Nonferrous alloys and special purpose materials. ASM, 2002.
↑ duraluminium en Ortolang (en francés) Consultada o 31 de marzo de 20p12.
↑ L’aluminium historique Arquivado 29 de abril de 2013 en Wayback Machine. por Gérard Hartmann, p. 7.
↑ J. Dwight. Aluminium Design and Construction. Routledge, 1999.
↑ J. Snodgrass and J. oran. Corrosion Resistance of Aluminum Alloys. In Corrosion: Fundamentals, Testing and Protection, volume 13a of ASM Handbook. ASM, 2003.

Véxase tamén

Outros artigos

Ligazóns externas

L’aluminium historique por Gérard Hartmann (en francés) Consultada o 31 de marzo de 2015.

[asm2-1] 1 2 ASM Handbook. Volume 2, En Properties and Selection: Nonferrous alloys and special purpose materials. ASM, 2002.

[2] duraluminium en Ortolang (en francés) Consultada o 31 de marzo de 20p12.

[3] L’aluminium historique Arquivado 29 de abril de 2013 en Wayback Machine. por Gérard Hartmann, p. 7.

[4] J. Dwight. Aluminium Design and Construction. Routledge, 1999.

[5] J. Snodgrass and J. oran. Corrosion Resistance of Aluminum Alloys. In Corrosion: Fundamentals, Testing and Protection, volume 13a of ASM Handbook. ASM, 2003.

[1]

[2]

[3]

[4]

[5]