Joe Pass
| Joe Pass | ||||
|---|---|---|---|---|
_(cropped).jpg) | ||||
| Persoonsgegevens | ||||
| Volledige naam | Joseph Anthony Jacobi Passalaqua | |||
| Alias | Joe Pass | |||
| Geboortedatum | 13 jan 1929 | |||
| Geboorteplaats | New Brunswick[1] | |||
| Overlijdensdatum | 23 mei 1994 | |||
| Overlijdensplaats | Los Angeles[2] | |||
| Land |  Verenigde Staten | |||
| Opleiding en werk | ||||
| Beroep(en) | gitarist, componist, jazzmuzikant, jazzgitarist, studiomuzikant, muzikant | |||
| Genre(s) | jazz | |||
| Instrument(en) | gitaar | |||
| Act(s) | Joe Pass Quartet | |||
| Label(s) | Pacific Jazz Records, ACT Music, Pablo Records, Fantasy Records | |||
| Links | ||||
| (en) AllMusic-profiel (en) Discogs-profiel (en) IMDb-profiel (en) MusicBrainz-profiel | ||||
| ||||
Joseph Anthony Passalaqua, beter bekend als Joe Pass (New Brunswick, 13 januari 1929 – Los Angeles, 23 mei 1994), was een Amerikaanse jazzgitarist (bebop).
Biografie
[bewerken | brontekst bewerken]Pass was de oudste van vier kinderen. Hij bracht zijn jeugd door in de Italiaanse wijk van Johnstown (Pennsylvania). Zijn vader, Mariano Passalaqua, een uit Sicilië afkomstige immigrant, werkte in een staalfabriek. Joe leerde gitaar spelen vanaf zijn negende jaar, kreeg zijn eerste lessen bij vrienden van zijn vader, die hem ook sterk aanmoedigde toen hij zag hoeveel tijd Joe besteedde aan het instrument.
Bebop fascineerde Pass en op 20-jarige leeftijd trok hij naar New York. Hier luisterde hij naar de beste muzikanten van het moment. Helaas viel Pass in deze periode ten prooi aan drugs. Meer dan tien jaar, tot in de vroege jaren zestig, bleef hij verslaafd. Hij werd meerdere malen gearresteerd wegens drugsbezit alvorens te worden toegelaten tot Synanon, een revalidatiecentrum voor druggebruikers. Tijdens zijn verblijf in Synanon nam Pass met een groep medepatiënten van het centrum een album op: Sounds of Synanon (1962).[3] Jazzrecensenten die deze plaat hoorden waren enthousiast over zijn gitaarspel. Tijdens zijn drie jarig verblijf in het centrum kreeg hij weer meer greep kreeg op zijn muzikale carrière.
Eenmaal weg uit Synanon speelde Pass in de omgeving van Los Angeles met de beste muzikanten. Daarnaast werd hij ingehuurd als studiogitarist en nam meer dan vijf jaar deel aan verschillende opnamesessies. Dit stopte nadat Norman Granz, een internationale producent van jazzconcerten, hem in 1970 overhaalde om bij diens platenlabel Pablo Records een contract af te sluiten. Vanaf dat ogenblik begon Pass' internationale carrière. In 1974 kwam zijn beroemde soloalbum Virtuoso uit, en in hetzelfde jaar volgde het album The Trio met Pass, Oscar Peterson, en Niels-Henning Ørsted Pedersen, dat een Grammy Award won. Pass nam voor Pablo Records ook albums op met Benny Carter, Milt Jackson, Herb Ellis, Zoot Sims, Duke Ellington, Dizzy Gillespie, Ella Fitzgerald, Count Basie en anderen.
Joe Pass wordt soms de "Art Tatum van de gitaar" genoemd omdat zijn gitaarsolo's overeenkomst vertonen met die van de beroemde pianist. Snelle verbindingsloopjes van enkele noten en een diverse keuze van akkoordliggingen deden sterk denken aan het expressieve spel van Art Tatum.[4]
Joe Pass overleed op 65-jarige leeftijd in het USC-Norris Comprehensive Cancer Center aan leverkanker.[5]
Discografie
[bewerken | brontekst bewerken]Soloalbums
[bewerken | brontekst bewerken]| Album met eventuele hitnotering(en) in de Nederlandse Album Top 100 | Datum van verschijnen | Datum van binnenkomst | Hoogste positie | Aantal weken | Opmerkingen |
|---|---|---|---|---|---|
| The Stones Jazz | 1966 | - | |||
| Intercontinental | 1970 | - | |||
| Virtuoso | 1973 | - | |||
| Virtuoso IV | 1973 | - | |||
| At Montreux Jazz Festival | 1975 | - | Livealbum | ||
| Virtuoso II | 1976 | - | |||
| Virtuoso III | 1977 | - | |||
| Montreux '77 - Live | 1977 | - | Livealbum | ||
| I Remember Charlie Parker | 1979 | - | |||
| Universiteit van Akron Concert | 1985 | - | Livealbum | ||
| Blues for Fred | 1988 | - | |||
| Virtuoso Live! | 1991 | - | Livealbum | ||
| Songs for Ellen | 1992 | - | |||
| What Is There to Say | 2001 | - |
| Album met eventuele hitnotering(en) in de Nederlandse Album Top 100 | Datum van verschijnen | Datum van binnenkomst | Hoogste positie | Aantal weken | Opmerkingen |
|---|---|---|---|---|---|
| The Good Life | 1973 | - | met Niels Pedersen | ||
| The Giants | 1974 | - | met Ray Brown | ||
| Oscar Peterson et Joe Pass à la Salle Pleyel | 1975 | - | |||
| Porgy and Bess | 1976 | - | |||
| Face to face | 1982 | - | met Freddie Hubbard, Martin Drew, Niels Pedersen | ||
| If You Could See Me Now | 1983 | - | met Niels Pedersen, Martin Drew | ||
| The Trio | - | - | met Niels Pedersen | ||
| The Paris Concert | - | - | met Niels Pedersen |
| Album met eventuele hitnotering(en) in de Nederlandse Album Top 100 | Datum van verschijnen | Datum van binnenkomst | Hoogste positie | Aantal weken | Opmerkingen |
|---|---|---|---|---|---|
| Chops | 1978 | - | |||
| Northsea Nights | 1979 | - | Livealbum | ||
| Eximious | 1982 | - | Met Martin Drew |
| Album met eventuele hitnotering(en) in de Nederlandse Album Top 100 | Datum van verschijnen | Datum van binnenkomst | Hoogste positie | Aantal weken | Opmerkingen |
|---|---|---|---|---|---|
| Take Love Easy | 1973 | - | Livealbum | ||
| Fitzgerald and Pass... Again | 1976 | - | |||
| Speak Love | 1982 | - | |||
| Easy Living | 1986 | - | |||
| Sophisticated Lady | 2001 | - | Studio-opnamen gemaakt tussen 1973 en 1986. |
Met andere gitaristen
[bewerken | brontekst bewerken]| Album met eventuele hitnotering(en) in de Nederlandse Album Top 100 | Datum van verschijnen | Datum van binnenkomst | Hoogste positie | Aantal weken | Opmerkingen |
|---|---|---|---|---|---|
| For Django | 1964 | - | met John Pisano | ||
| Joe's Blues | 1968 | - | met Herb Ellis | ||
| Jazz Concord | 1973 | - | met Herb Ellis | ||
| Seven Come Eleven | 1973 | - | met Herb Ellis | ||
| Two for the Road | 1974 | - | met Herb Ellis | ||
| Summer Nights | 1989 | - | met John Pisano | ||
| Appassionato | 1990 | - | met John Pisano | ||
| Duets | 1991 | - | met John Pisano | ||
| Live at Yoshi's | 1992 | - | met John Pisano | ||
| My Song | 1993 | - | met John Pisano | ||
| Ira, George And Joe | 1994 | - | met John Pisano |
Externe link
[bewerken | brontekst bewerken]- ↑ Nationaal Normbestand van Duitsland; geraadpleegd op: 13 december 2014.
- ↑ Nationaal Normbestand van Duitsland; geraadpleegd op: 31 december 2014.
- ↑ Joe Pass, 65, a Jazz Guitarist Who Performed With the Stars, The New York Times, 24 mei 1994
- ↑ Allaboutjazz Joe Pas, Virtuoso. Gearchiveerd op 18 januari 2021.
- ↑ [https://notices.californiatimes.com/gdpr/latimes.com/ Joe Pass, Versatile Virtuoso of Jazz Guitar, Dies at 65], Los Angeles Times, 24 mei 1994. Gearchiveerd op 16 augustus 2023.
· 
· 
