Jonny Kane
| Jonny Kane | ||||
|---|---|---|---|---|
_(2).jpg) | ||||
Jonny Kane tijdens de 6 uur van Silverstone in 2016. | ||||
| Volledige naam | Jonathan Ernest Kane | |||
| Geboren | 14 mei 1973 | |||
| Geboorteplaats | Comber | |||
| Nationaliteit |  Verenigd Koninkrijk | |||
| ||||
Jonathan Ernest Kane (Comber, 14 mei 1973) is een Noord-Iers autocoureur. Hij won meerdere Formule Ford-kampioenschappen en behaalde in 1997 de Britse Formule 3-titel, voordat hij overstapte naar de sportwagens.
Carrière
[bewerken | brontekst bewerken]Kane begon zijn autosportcarrière in het karting, voordat hij overstapte naar het formuleracing om deel te nemen aan verschillende Formule Ford-kampioenschappen. In 1991 won hij de juniorklasse van de Ierse Formule Ford en een jaar later won hij hier het hoofdkampioenschap. Tussen 1992 en 1994 kwam hij ook uit in de Britse Formule Ford, met een zesde plaats in de eindstand in zijn laatste seizoen als beste klassering. In 1992 en 1993 werd hij respectievelijk derde en tweede in het Formule Ford Festival en in 1994 werd hij kampioen in de Europese Formule Ford.
In 1994 won Kane, naast zijn activiteiten in de Formule Ford, de titel in de Formule Vauxhall Lotus Winter Series, voordat hij in 1995 het algehele Formule Vauxhall-kampioenschap won. In 1996 stapte hij over naar het Brits Formule 3-kampioenschap, waar hij in zijn eerste seizoen derde werd. In 1997 behaalde hij drie overwinningen en werd hij gekroond tot kampioen in de klasse. In zijn tijd in de Formule 3 nam hij ook deel aan speciale races zoals de Masters of Formula 3 op het Circuit Park Zandvoort, waar hij in 1996 tweede werd, en de Grand Prix van Macau.
In 1998 stapte Kane over naar de Formule 3000, waar hij voor het team Redman & Bright F3000 ging rijden. Na vier races, waarin een twaalfde plaats in de seizoensopener op de Motorsport Arena Oschersleben zijn beste race-uitslag was, verliet hij het kampioenschap weer. In 1999 maakte hij de overstap naar de Verenigde Staten en debuteerde hij in de Indy Lights bij het Team KOOL Green, een voorloper van het latere Andretti Autosport. Hij won de seizoensfinale op de Auto Club Speedway en stond ook op het Belle Isle Park en Laguna Seca op het podium. Met 89 punten werd hij achter Oriol Servià, Casey Mears en Philipp Peter vierde in het klassement. In 2000 bleef hij actief in het kampioenschap en won hij op Belle Isle, wat zijn enige podiumfinish van het seizoen bleek te zijn. Hierdoor zakte hij met 52 punten terug naar de tiende plaats in de eindstand.
In 2001 werd Kane testcoureur bij het Formule 1-team van Arrows. Datzelfde jaar debuteerde hij ook in de 24 uur van Le Mans in de LMP675-klasse bij het team MG Sport & Racing Ltd. naast Anthony Reid en Warren Hughes. In 2002 nam hij opnieuw deel aan deze race en debuteerde hij ook in de American Le Mans Series (ALMS). Tussen 2003 en 2005 reed Kane hier en daar races in de ALMS, de FIA GT en het Brits GT-kampioenschap. In 2005 nam hij tevens een volledig seizoen in de Le Mans Endurance Series voor het Team LNT, waar hij samen met Hughes de seizoensopener op het Circuit de Spa-Francorchamps won en achtste in het GT2-klassement werd.
In 2006 reed Kane opnieuw in de inmiddels hernoemde Le Mans Series (LMS), ditmaal bij het team Spyker Squadron. Een derde plaats in de seizoensfinale op het Circuito Permanente del Jarama was zijn beste finish en hij werd zevende in de GT2-klasse. Ook keerde hij naast Jeroen Bleekemolen en Mike Hezemans terug in de 24 uur van Le Mans, maar hij kwam opnieuw niet aan de finish. In 2007 reed hij in de LMS voor Speedy Racing Team naast Andrea Chiesa en Andrea Belicchi en werd hij achtste in de GT2-klasse, terwijl hij in de 24 uur van Le Mans voor Spyker naast Hezemans en Jarek Janis reed.
In 2008 stapte Kane binnen de LMS over naar de LMP2-klasse, waar hij voor Embassy Racing reed. Een zesde plaats in de seizoensfinale op Silverstone was zijn beste race-uitslag en hij werd vijftiende in de eindstand. In de 24 uur van Le Mans reed hij naast Hughes en Joey Foster, maar moest hij uitvallen. In 2009 keerde hij terug naar het Speedy Racing Team, dat ditmaal eveneens in de LMP2-klasse reed, als teamgenoot van Xavier Pompidou en Benjamin Leuenberger. Hij won de laatste race van het jaar op Silverstone en stond ook op Spa-Francorchamps op het podium, waardoor hij achter het Quifel ASM Team van Miguel Amaral en Olivier Pla tweede werd. Ook in de 24 uur van Le Mans werd hij tweede, achter het Team Essex van Casper Elgaard, Kristian Poulsen en Emmanuel Collard.
In 2010 stapte Kane over naar het team Strakka Racing, waar hij tot 2017 bleef rijden. Hij werd hier de teamgenoot van Danny Watts en teameigenaar Nick Leventis in de LMP2-klasse van de LMS. Hij won driemaal op het Circuit Paul Ricard, de Hungaroring en Silverstone; in de race op de Hungaroring werd ook de algehele overwinning behaald. In de andere twee races werd de finish echter niet gehaald, waardoor hij achter het team RML en coureurs Thomas Erdos en Mike Newton tweede in het klassement werd. Dat jaar reed hij ook in de 24 uur van Le Mans, waar hij met Watts en Leventis de LMP2-klasse won.
.jpg)
In 2011 kwam Kane in de LMP2-klasse van de LMS niet verder dan twee podiumplaatsen op Paul Ricard en Spa-Francorchamps. Desondanks werd hij tweede in de eindstand, achter Greaves Motorsport en hun coureurs Karim Ojjeh, Tom Kimber-Smith en Olivier Lombard. In de 24 uur van Le Mans werd dat jaar de finish niet bereikt.
In 2012 stapte Kane over naar het nieuwe FIA World Endurance Championship (WEC), waar hij in de LMP1-klasse uitkwam. Strakka was een niet-fabrieksteam, waardoor Kane dat jaar ook in aanmerking kwam voor de LMP1-privéklasse. Hierin won hij de 6 uur van Bahrein, waar hij ook op het algehele podium eindigde. Strakka werd tweede in de LMP1-privéklasse, maar voor deze klasse was geen apart coureurskampioenschap beschikbaar en Kane werd zevende in het algemeen kampioenschap. In 2013 bleef hij actief in het kampioenschap, maar na drie races, waarin hij een klassezege in de 24 uur van Le Mans behaalde, verliet Strakka het kampioenschap, waardoor Kane ook zonder zitje kwam te zitten.
In 2015 keerden Kane en Strakka terug in het WEC, ditmaal in de LMP2-klasse met een eigen auto, de Strakka Dome S103. In de eerste race van het seizoen, de 6 uur van Silverstone, behaalde Kane direct een podiumfinish met deze auto, wat later zijn enige podium van het seizoen bleek. Hij werd uiteindelijk zesde in het kampioenschap. In 2016 reed hij in zeven van de negen races met drie vierde plaatsen als beste resultaat, waardoor hij achtste in het eindklassement werd.
In 2017 kwam Kane met Strakka uit in de Blancpain GT Series Sprint Cup en de Blancpain GT Series Endurance Cup. In de Sprint Cup reed hij in vier van de vijf raceweekenden, maar hij kende veel pech en kwam enkel tot scoren met een achtste plaats in de seizoensfinale op de Nürburgring. Met vier punten eindigde hij op plaats 23 in het klassement. In de Endurance Cup kende hij eveneens weinig succes en kwam hij in de races nooit verder dan een elfde plaats in de eerste race op het Autodromo Nazionale Monza. Hiermee eindigde hij puntloos op plaats 53 in het klassement. Dit was zijn laatste jaar als autocoureur.
