Przejdź do zawartości

Jack Lisowski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Jack Lisowski
Ilustracja
Pseudonim

Jackpot

Obywatelstwo

Wielka Brytania

Reprezentuje kraj

Anglia

Data i miejsce urodzenia

25 czerwca 1991
Cheltenham

Gra zawodowa

od 2010

Najwyższy ranking

10 (Marzec 2021, Maj 2022)

Bieżący ranking 17 (stan na 2026-07-16)
Najwyższy break

147 (kwalifikacje do UK Championship 2012)

Breaki 100+ pkt.

386

Zwycięstwa w turniejach
Rankingowe

1

Multimedia w Wikimedia Commons
Strona internetowa

Jack Adam Lisowski (ur. 25 czerwca 1991 w Cheltenham) – angielski snookerzysta. Plasuje się na 20. miejscu pod względem zdobytych setek w profesjonalnych turniejach, w maju 2026 miał ich łącznie 386[1].

Kariera amatorska

[edytuj | edytuj kod]

W 2007 roku w turnieju Junior Pot Black(inne języki) zajął 2. miejsce, przegrywając w finale z Mitchellem Mannem[2].

W sezonie 2008/2009 zajął 2. miejsce w szóstym turnieju z cyklu International Open Series(inne języki) przegrywając w finale z Xiao Guodongiem. Ostatecznie w rankingu PIOS na koniec sezonu zajął 23. miejsce.

W 2009 roku został nagrodzony stypendium Paul Hunter Scholarship, co dało mu możliwość ćwiczeń w World Snooker Academy w Sheffield.

W sezonie 2009/2010 wygrał pierwszy i ósmy turniej z cyklu International Open Series(inne języki) i na koniec sezonu zajął pierwsze miejsce w rankingu PIOS.

Kariera zawodowa

[edytuj | edytuj kod]

Jack Lisowski do grona profesjonalistów dołączył w 2010 roku dzięki zajęciu pierwszego miejsca w rankingu PIOS w sezonie 2009/2010[3].

Pierwszy sezon jako zawodowiec – 2010/2011

[edytuj | edytuj kod]

W kwalifikacjach do Shanghai Masters 2010 przegrał już w pierwszej rundzie z Jamesem McBainem 3-5.

Kwalifikacje do Welsh Open 2011 przeszedł bez większych problemów[4][5]. Dzięki swojej pozycji w rankingu mógł zacząć turniej dopiero od drugiej rundy kwalifikacji. Najpierw pokonał Liama Highfielda (4-1), aby w następnym meczu jeszcze łatwiej uporać się z doświadczonym Fergalem O’Brienem (4-0). Problem pojawił się w ostatniej rundzie, wraz z długim i ciężkim pojedynkiem z Martinem Gouldem, który jednak rozstrzygnął w ostatnim frejmie na swoją korzyść.

W fazie zasadniczej natrafił na najlepszego zawodnika ostatnich lat Johna Higginsa. Higgins nie spodziewał się tak trudnego pojedynku. Podobnie jak w ostatnim pojedynku w kwalifikacjach potrzebne było aż 7 frejmów i mało brakowało, aby Szkot przegrał ten mecz. Ostateczny wynik to 4-3 dla Higginsa.

Najlepszy występ w sezonie 2010/2011 Lisowski zaliczył podczas trzeciego turnieju serii Players Tour Championship, gdzie wygrał 6 kolejnych pojedynków, w tym odniósł bardzo cenne zwycięstwo nad Markiem Selby, by dopiero w finale ulec gładko 0-4 Tomowi Fordowi.

Na początku maja 2011 odebrał nagrodę dla najlepszego debiutanta sezonu, który zakończył na 52. pozycji listy rankingowej[6].

Pozostałe sezony

[edytuj | edytuj kod]

W sezonie 2012/2013 największym sukcesem było pierwsze w karierze dojście do ćwierćfinału dużego turnieju rankingowego (było to China Open 2013). Osiągnięcie to udało mu się powtórzyć dopiero 4 lata później, w Gibraltarze. W październiku w Shanghai Masters 2017 doszedł do półfinału. W następnym roku ponownie znalazł się w ćwierćfinale, w turniejach English Open i China Open[7].

Sezon 2018/2019 rozpoczął od pierwszego udziału w finale turnieju rankingowego – w Riga Masters musiał uznać wyższość Neila Robertsona, który zwyciężył 5-2[8]. Potem regularnie dochodził do ćwierćfinałów, a w turnieju International Championship 2018 zagrał nawet w półfinale, gdzie znowu zmierzył się z Robertsonem i przegrał 9 do 7[7]. W finale China Open, rozegranym 7 kwietnia 2019 w Pekinie, przegrał 4-11 z Neilem Robertsonem[9][10].

W 2025 w swoim siódmym występie w finale turnieju rankingowergo odniósł swoje pierwsze zwyciestwo pokonując w finale Northern Ireland Open 2025 Judda Trumpa 9-8[11].

Występy w turniejach w karierze

[edytuj | edytuj kod]

Na podstawie snooker.org[7].

Turnieje 2010
/11		 2011
/12		 2012
/13		 2013
/14		 2014
/15		 2015
/16		 2016
/17		 2017
/18		 2018
/19		 2019
/20		 2020
/21		 2021
/22		 2022
/23		 2023
/24		 2024
/25		 2025
/26		 2026
/27
Rankings[a][12] [b] 52 40 35 42 53 39 54 26 11 14 14 10 14 19(inne języki) 25(inne języki) 17(inne języki)
Turnieje rankingowe
Championship League Snooker nierankingowy RR A RR A RR 2R 2R
China Open LQ LQ QF 1R 2R 2R LQ QF F nie rozegrano LQ
Wuhan Open nie rozegrano 3R QF 2R LQ
British Open nie rozegrano 1R 3R QF LQ 1R
English Open nie rozegrano 1R QF 3R 3R 2R LQ 2R 1R 1R 5R
Shenzhen Open nie rozegrano 2R LQ LQ
Northern Ireland Open nie rozegrano 4R 2R 3R 1R 1R 2R LQ SF 1R W
International Championship nie rozegrano LQ 1R LQ 2R LQ 3R SF 1R nie rozegrano 2R 3R 3R
UK Championship LQ LQ 1R 1R 3R 3R 1R 2R 4R 3R QF QF SF 1R QF LQ
Shoot Out nierankingowy 4R 1R A 3R 1R 2R 4R A 1R A
Scottish Open nie rozegrano MR nie rozegrano 1R 1R 2R F 2R LQ 3R 1R 3R 1R
German Masters 1R LQ LQ 2R LQ LQ LQ 1R 1R LQ F LQ SF LQ 1R 1R
Welsh Open 1R LQ LQ 3R 1R 2R 1R 3R 4R 3R 4R SF 3R 2R QF F
World Grand Prix nie rozegrano NR DNQ DNQ 2R 1R 1R F 2R QF 1R 2R 1R
Players Championship[c] 1R 2R 2R DNQ DNQ DNQ DNQ DNQ QF DNQ QF DNQ 1R DNQ DNQ 1R
World Open[d] LQ LQ LQ LQ nie rozegrano LQ 1R QF 3R nie rozegrano LQ 2R 2R
Tour Championship nie rozegrano DNQ DNQ QF DNQ DNQ DNQ DNQ DNQ
Mistrzostwa świata LQ LQ 1R LQ LQ LQ LQ 2R 1R 1R 2R QF 2R 2R LQ LQ
Turnieje nierankingowe
Shanghai Masters Rank. A QF nie rozegrano 2R A A 2R
Champion of Champions nie rozegrano A A A A A A A A A A A A 1R
The Masters A A A A A A A A 1R 1R A 1R SF QF A A
Championship League Snooker A A A A A A A A F RR RR RR 2R A RR RR
Dawne turnieje rankingowe
Saudi Arabia Snooker Masters nie rozegrano 6R 4R NH
Turkish Masters(inne języki) nie rozegrano 2R nie rozegrano
WST Pro Series(inne języki) nie rozegrano RR nie rozegrano
Indian Open nie rozegrano LQ LQ NH 1R 1R 1R nie rozegrano
Gibraltar Open nie rozegrano MR QF 4R 2R 3R F 3R nie rozegrano
European Masters nie rozegrano LQ 3R QF LQ 2R 1R 2R 1R nie rozegrano
Riga Masters(inne języki)[e] nie rozegrano MR 2R 3R F 3R nie rozegrano
China Championship nie rozegrano LQ 2R 2R nie rozegrano
Wuxi Classic Non-Ranking LQ 2R 2R nie rozegrano
Australian Goldfields Open NH LQ 1R A 1R 1R nie rozegrano
Shanghai Masters LQ 1R LQ LQ 1R LQ LQ SF nierankingowy
Paul Hunter Classic Minor-Rank. 3R 2R QF nierankingowy
Dawne turnieje nierankingowe
Paul Hunter Classic Minor-Rank. rankingowy A nie rozegrano
Shoot Out A 1R 3R 1R 1R 3R rankingowy

Finały w karierze

[edytuj | edytuj kod]

Finały rankingowe: 6 (1-5)

[edytuj | edytuj kod]
Rezultat Rok Turniej Przeciwnik Wynik Przypisy
Finalista 1. 2019 China Open Australia Neil Robertson 4–11 [13]
Finalista 2. 2019 Scottish Open Anglia Mark Selby 6–9 [14]
Finalista 3. 2021 German Masters Anglia Judd Trump 2–9 [15]
Finalista 4. 2020 World Grand Prix Anglia Judd Trump 7–10 [16]
Zwycięzca 1. 2025 Northern Ireland Open Anglia Judd Trump 9–8 [17]
Finalista 5. 2026 Welsh Open Anglia Barry Hawkins 5–9 [18]

Finały nierankingowe: 1 (0-1)

[edytuj | edytuj kod]
Rezultat Rok Turniej Przeciwnik Wynik Przypisy
Finalista 1. 2019 Championship League Snooker Anglia Martin Gould 1–3 [19]

Uwagi

[edytuj | edytuj kod]
  1. ↑ Pokazuje ranking na początku sezonu
  2. ↑ Nowi zawodnicy w Main Tourze nie mają przypisanego rankingu.
  3. ↑ Turniej nosił nazwę Players Tour Championship Grand Finals (2010/2011–2012/2013).
  4. ↑ Turniej zmieniał nazwę: World Open (w sezonie 2010/2011) oraz Haikou World Open (2011/2012–2013/2014).
  5. ↑ Turniej nosił nazwę Riga Open (w sezonach: 2014/2015–2015/2016).

Życie prywatne

[edytuj | edytuj kod]

Jego dziadek był Ukraińcem[20].

Przypisy

[edytuj | edytuj kod]
  1. ↑ 100+ Centuries, snookerinfo (ang.).
  2. ↑ Chris Turner’s Snooker Archive: Pot Black, Junior Pot Black. [dostęp 2010-05-17]. [zarchiwizowane z tego adresu (2012-02-16)].
  3. ↑ globalsnooker.com: 2009–10 PIOS Rankings. [dostęp 2010-06-06].
  4. ↑ eurosport.pl: Lisowski imponuje. Welsh Open 2010–2011 – Snooker – Eurosport. [dostęp 2011-02-13]. (pol.).
  5. ↑ eurosport.pl: Lisowski wymiata. [dostęp 2011-02-13]. (pol.).
  6. ↑ eurosport.pl: Wręczono nagrody dla postaci sezonu 2010/11. [dostęp 2011-05-07].
  7. 1 2 3 Jack Lisowski. snooker.org. [dostęp 2026-07-19]. (ang.).
  8. ↑ Robertson Rules In Riga – World Snooker, „World Snooker”, 29 lipca 2018 [dostęp 2018-07-30] (ang.).
  9. ↑ Robertson storms to Beijing victory, worldsnooker (ang.).
  10. ↑ Matches, worldsnooker. livescores.worldsnookerdata.com. [zarchiwizowane z tego adresu (2019-04-10)]. (ang.)..
  11. ↑ Lisowski Wins Maiden Title In Epic Belfast Final. World Snooker Tour, 2025-10-26. [dostęp 2025-10-26]. (ang.).
  12. ↑ Snooker.org: Ranking History. [dostęp 2011-02-06].
  13. ↑ Ron Florax: 2019 China Open. CueTracker. [dostęp 2026-07-17]. (ang.).
  14. ↑ Ron Florax: 2019 Scottish Open. CueTracker. [dostęp 2026-07-17]. (ang.).
  15. ↑ Ron Florax: 2021 German Masters. CueTracker. [dostęp 2026-07-17]. (ang.).
  16. ↑ Ron Florax: 2020 World Grand Prix. CueTracker. [dostęp 2026-07-17]. (ang.).
  17. ↑ Ron Florax: 2025 Northern Ireland Open. CueTracker. [dostęp 2026-07-17]. (ang.).
  18. ↑ Ron Florax: 2026 Welsh Open. CueTracker. [dostęp 2026-07-17]. (ang.).
  19. ↑ Ron Florax: 2019 Championship League. CueTracker. [dostęp 2026-07-17]. (ang.).
  20. ↑ Jack Lisowski Q & A. jack-lisowski.com. [dostęp 2011-02-15]. [zarchiwizowane z tego adresu (2011-07-15)].

Bibliografia

[edytuj | edytuj kod]
Źródło: „https://pl.wikipedia.org/w/index.php?title=Jack_Lisowski&oldid=80294229”