Spirou (magazyn)
| Częstotliwość |
tygodnik |
|---|---|
| Państwo | |
| Adres | |
| Wydawca | |
| Tematyka |
komiksy |
| Pierwszy numer |
21 kwietnia 1938 |
| ISSN | |
| Strona internetowa | |
Spirou, pierwotnie Le Journal de Spirou[1] – belgijski tygodnik komiksowy wydawany nieprzerwanie od 21 kwietnia 1938 przez wydawnictwo Dupuis. Jest to magazyn antologiczny, w którym regularnie pojawiają się nowe serie i krótkie formy humorystyczne.
Historia
[edytuj | edytuj kod]Powstanie pisma
[edytuj | edytuj kod]W drugiej połowie lat 30. XX wieku, w związku z sukcesem francuskiego tygodnika „Le Journal de Mickey” oraz popularnością przygód Tintina publikowanych w „Le Petit Vingtième”, we Francji i Belgii zaczęło powstawać wiele nowych magazynów młodzieżowych zawierających komiksy[2][3].
W 1936 doświadczony wydawca Jean Dupuis powierzył swoim synom – Paulowi i 19-letniemu Charlesowi – zadanie stworzenia nowego pisma skierowanego do młodego czytelnika[4][5]. Pierwszy numer ukazał się 21 kwietnia 1938. Magazyn wydawano w dużym formacie, wyłącznie w języku francuskim i tylko na obszarze Waloni. Liczył 16 stron i zawierał mieszankę krótkich opowiadań, gagów, komiksów w odcinkach oraz krótkich artykułów[4].
Na jego łamach zadebiutowały dwie nowe serie komiksowe:
- Sprycjan – tytułowy bohater stworzony przez młodego francuskiego rysownika Roberta Veltera,
- Les Aventures de Tif (później znany jako Tif et Tondu) autorstwa Fernanda Dineura[4].
Oprócz rodzimych produkcji publikowano również amerykańskie komiksy, m.in. Supermana, Red Rydera i Brick Bradforda[4].
Dnia 27 października 1938 ukazało się flamandzkie wydanie magazynu pod nazwą Robbedoes[4].
Współcześnie
[edytuj | edytuj kod]Po zakończeniu rywalizacji pomiędzy magazynami „Spirou” i „Tintin”, której symboliczny finał nastąpił w 1988 wraz z zaprzestaniem wydawania „Tintina”, kolejny przełom w historii pisma nastąpił w 2004. Wówczas wydawnictwo Dupuis zostało przejęte przez grupę Média-Participations, będącą właścicielem większości czołowych europejskich oficyn komiksowych, w tym Dargaud i Le Lombard (dawnego wydawcy „Tintina”)[6].
Flamandzka edycja magazynu, „Robbedoes”, została zlikwidowana we wrześniu 2005. Francuskojęzyczne „Spirou” w 2006 zwiększyło objętość o 20 stron, a następnie obchodziło swoje 75-lecie w 2013 oraz 80-lecie w 2018. Pismo zachowało charakter antologii, stanowiąc forum debiutu i rozwoju kolejnych pokoleń twórców komiksów. Publikowane są zarówno przedruki klasycznych serii, jak i nowe cykle autorów młodszego pokolenia[6].
Współczesny okres działalności pisma wiąże się m.in. z twórczością Fabiena Vehlmanna, autora serii Green Manor i Seuls, realizowanych wspólnie z Denisem Bodartem i Bruno Gazzottim. Vehlmann, wraz z rysownikiem Yoannem, odpowiada także za nowe odsłony cyklu Sprycjan i Fantazjusz. Obok głównej serii ukazują się również autorskie interpretacje poszczególnych twórców, w tym Franka Le Galla, Fabrice’a Tarrina, Oliviera Schwartza i Yanna, Émile’a Bravo oraz innych[6].
Kontynuowana jest również popularna seria Mały Sprytek autorstwa Tome’a i Janry’ego, a w drugiej dekadzie XXI wieku zainicjowano nowe spin-offy, takie jak Zorglub (2017) oraz Champignac Enigma (2018). Do znaczących nowych serii humorystycznych zaliczają się także Les Nombrils oraz Dad[6].
W 2005 funkcję redaktora naczelnego objął ponownie Patrick Pinchart, który pełnił ją wcześniej w latach 1987–1993. Następnie stanowisko to zajmowali: Olivier Van Vaerenbergh (2005–2007), Serge Honorez (2007–2008) oraz Frédéric Niffle (2008–2017). Kadencja Niffle’a przyniosła stabilizację koncepcji redakcyjnej magazynu, otwarcie na nowych twórców oraz powrót do tradycji periodyku poprzez publikację klasycznych historii i wprowadzenie działu historycznego Les Aventures d’un Journal. W tym czasie rozpoczęto również edycję archiwalnych komiksów Dupuis w formie luksusowych tomów, zmodernizowano szatę graficzną pisma oraz reaktywowano dział mini-książeczek, zainaugurowany utworem Lewisa Trondheima[6].
W październiku 2017 stanowisko redaktora naczelnego objęła Florence Mixhel, pierwsza kobieta w historii magazynu na tym stanowisku. Jej kadencja była jednak krótkotrwała – pod koniec 2018 zastąpił ją ponownie Frédéric Niffle[6].
W czerwcu 2019 wydawnictwo Dupuis ogłosiło stopniowe zakończenie kilku długoletnich serii, w tym Mélusine, Les Femmes en Blanc, Pierre Tombal oraz Les Psy. Decyzja ta uznawana jest za symboliczne zakończenie epoki dominacji scenarzysty Raoula Cauvina, który mimo zaawansowanego wieku kontynuował pracę nad seriami L’Agent 212, Cédric oraz Les Tuniques Bleues[6].
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ Spirou année 1938 [online], bdoubliees.com [dostęp 2025-10-18] (fr.).
- ↑ Belgisk albumkonge død. Charles Dupuis blev 84 år [online], carlsen.dk, 2002 [zarchiwizowane z adresu 2007-09-29] (duń.).
- ↑ Journal de Mickey [online], fr.outducks.org [dostęp 2025-10-18] [zarchiwizowane z adresu 2017-08-10] (fr.).
- 1 2 3 4 5 Spirou, the classic period (1938-1969) [online], lambiek.net [dostęp 2025-10-18] (ang.).
- ↑ Le Journal Spirou a 60 ans ! [online], bdparadisio.com [dostęp 2025-10-18] (fr.).
- 1 2 3 4 5 6 7 Spirou, the modern period (1970-present) [online], lambiek.net [dostęp 2025-10-18] (ang.).