Onomatopeja

Onomatopeja vjen nga greqishtja onoma “emër” dhe poiein “bej, krijoj”.

Është fjalë tingullimituese ose përshkrim i dukurive a i sendeve, duke shfrytëzuar imitimin e zhurmave e të zërave.

Fjalët paf-puf, bam-bum etj. janë onomatopeike. Fjalët tingullimituese shërbejnë për te pasuruar fjalorin e gjuhës. Fjalët janë formuar nga pasthirrmat ose onomatopetë janë: feshfeshe, feshferime, bubullime, belbëzoj, çange, çuçurit, derderllit, ferferlloj, gurgulloj, pupthi, etj. Onomatopeja eshte ajo figure letrare qe realizon imitimin nepermjet tingujve te zhurmave te qenieve te gjalla ose te zhurmave te dukurive natyrore: kenga e zogjve (ciu-ciu), vtrokellima e kuajve (trak-trak), lehja e qenit (ham-ham), zhurma e pyllit (fesh-fesh) etj.