Recent reviews by gokustan

Rance, günümüzde eşine çok sık rastlamadığımız bir karakter. Freni olmayan bir tren gibi, arzuladığı her şeyi (özellikle kadınları) elde etmeye hayatını adamış, ahlaki sınırlardan yoksun eğlenceli bir kişilik. Uç noktalara sahip olması başta itici gelebilir ama kendini sevdirmeyi başarıyor. Romanı okuyunca ne demek istediğimi daha iyi anlayacaksınız. Elimizdeki oyun, Sengoku Rance, serinin 7. oyunu aslında. Bununla birlikte farklı bir kıtada geçmesi ve çoğunlukla farklı karakterler içermesi nedeniyle seriye buradan başlamakta (benim ve pek çok oyuncunun yaptığı gibi) bir mahsur bulunmamakta. Konusu temelinde Sengoku Jidai, Savaşan Beylikler döneminde geçiyor, birkaç istisna dışında gerçek tarihi klanlar ve tarihi karakterler -tabii ki Rance evreni deformasyonuna uğrayarak- oyunda yer buluyor, bu dönem tarihine biraz ilginiz varsa okuması ayrıca zevkli. Serinin diğer oyunlarından ayıran en büyük özelliği strateji ve savaş yönü. Taş-kâğıt-makas mantığına sahip olsa da savaşların kendine has bir tılsımı, hazzı mevcut; savaşları kazanarak topraklarınızı büyütüyor ve tüm Japonya'yı Oda hâkimiyeti altında birleştirmeye çalışıyorsunuz. Birimlerinizi geliştirmek, fetihler sonucunda güçlü birimler elde etmek gerçekten çok keyifli, zamanında Sengoku Rance'in neden Batı dünyasında büyük sükse yaparak oynandığını ve bilvesile seriyi tanıtmış olduğunu daha iyi idrak ediyorsunuz. Bununla birlikte eski oyunlara has bir zorluk içerdiğini de belirtmek gerek, özellikle dungeon mekaniklerini fazla uğraştırıcı ve sıkıcı buldum. Oyundan aldığım zevkin önüne geçmemesi için yeri geldiğinde Cheat Engine kullandığımı itiraf etmeliyim, benim gibi fazla zorluğa gelemiyorsanız size de öneririm. Çizim tarzı ve müzikler benim için zirveyi oluşturan unsurlar, Uesugi Kenshin, Yamamoto Isoroku, Kurohime gibi karakterler göze çok estetik geliyor, keşke günümüzde de bu tarzda eserler görebilsek.

Teknik detaylar noktasında öncelikle yamayı indirmeniz şart, yoksa "öpücük" manyağı bir Rance ile muhatap oluyorsunuz malum Steam kısıtlamalarının bir sonucu olarak. İkinci husus walkthrough mecburiyeti. Oyunu tam anlamıyla bitirebilmek için birden fazla kez baştan oyunu oynamanız lazım. Esas hikâye ve üç ana heroine (Kenshin, Ran, Isoroku) haricinde başka rotalar da mevcut, romanda yol alabilmek için de pek çok detaylı trigger bulunuyor. Bu nedenle ilk oyundan sonra mutlaka bir rehbere ihtiyaç var, benim önerim AliceSoft Wiki'yi kullanmanız yönünde.

Sengoku Rance VN hayranlarının, strateji severlerin, eğlenceli MC arayanların uğraması gereken bir oyun. Umarım diğer Rance oyunları da -başta çok methedilen Rance X olmak üzere- bu platformda yerlerini alır.

Bishamonten protects us!

Ulu Önder Atatürk'e saygısızlık yapmak kimsenin haddine değil, gereği yapılana kadar boykota tam destek.

Tsukihime'nin Sensei'si olarak tanıdığımız Aozaki Aoko'yu odak noktasına almakla beraber, Mahoyo aslında sadece onun hikâyesi değil, Alice ve Soujuurou ile birlikte bu üçlünün hikâyesi. Tek ana karakterin olmaması, gözlemci bakış açısıyla yazılmış olması ve seçim içermemesi, Mahoyo'yu okuduğum diğer Nasu romanlarından ayırıyor. VN'den ziyade bir anime filmi gibi âdeta, özellikle görsel anlamda oldukça üst düzey bir yapım, CG ve sprite sayısı alışılagelmişin çok üstünde. Müzik ve seslendirmenin geri kalır yanı yok tabii, bilhassa Hanazawa Kana çok yakışmış Alice rolünde. Hikâyenin slice-of-life ağırlıklı olduğunu rahatlıkla söyleyebiliriz, F/sn ve Tsukihime'ye nazaran Mahoyo aksiyonun dozunu kuşkusuz azaltıyor, bununla beraber kapanışı da aksiyonun hakkını vererek yapıyor epik bir sahne ile. Sanatsal olarak Nasu'nun en iyi eseri denebilir belki, itiraz edemem, ama beni kendine çekmesi, devamlı okumaya sevk etmesi biraz zor oldu, neticede bitirmesi de oldukça uzun bir zaman dilimine yayılmış oldu benim için.

Önerir miyim? Tüm kalbimle.

Tarzını çok sevdiğim, Ace Attorney serisinin yaratıcısı Takumi Shuu'nun yeteneğini bir kez daha ispatladığı bir yapım Ghost Trick. Kabaca hikâye ağırlıklı bir puzzle oyunu olarak özetleyebiliriz. Oyuna ana karakterimizin ölümü ile başlıyoruz. Hafızasını kaybetmiş, kim olduğunu hatırlamayan ana karakterimizin esas amacı kim olduğunu, kim tarafından ve neden öldürüldüğünü öğrenmek. Bu yolculukta iyi yazılmış, Ace Attorney'den aşina renkli ve eğlenceli karakterler ile tanışıyor, sorularımıza cevap bulacağımız yerde daha da fazla soru ile yüzleşiyor ve dallanıp budaklanan bir gizemin içinde buluyoruz kendimizi. Oyuna akıcılık veriyor bu gizem, 12-14 saatlik nispeten kısa bir oyun süresine de sahip olunca bir çırpıda bitiriveriyor insan. Plot twist'leri ile; her karakteri ustalıkla olay örgüsüne yerleştirmesi, parçaları birleştirmesiyle üstat hikâyenin hakkını vermiş, şahane bir eser ortaya koymuş. Hikâyeyi taçlandıran unsur ise tabii ki müzikler, Ace Attorney'nin usta bestecisi Sugimori Masakazu beklediğim gibi üst düzey bir performans göstermiş. Ruh veriyor oyuna.

Remaster olarak da gayet başarılı olduğunu belirtmek gerek, özünde Nintendo DS oyunu olan Ghost Trick'i görsel olarak çok güzel bir noktaya getirmişler. Animasyonlar beklemediğim kadar akıcı, Takumi'nin ısrarıyla elle yapılmış hepsi, bu ısrarda ne kadar haklı olduğunu görebiliyoruz, özellikle de DS'in teknik kısıtlamalarından kurtulduktan sonra.

Devam oyununun gelmesini gönülden diliyorum, aynı karakterlerle olmasa bile, aynı konseptte. Kim bilir, remaster ticari başarı yakalayabilirse, hiç de uzak bir ihtimal değil.

Pray forgive the discourtesy of putting this music link before the review.

Ace Attorney hayranlarının yıllarca lokalizasyonunu beklediği bir oyundu Dai Gyakuten Saiban, kaldı ki Gyakuten Kenji oyunları gibi Capcom tarafından unutulup gitmesi de pekâlâ mümkündü. Uzun süren bir bekleyişin sonunda neyse ki DGS'ye fevkalade bir çeviri ile kavuşmuş olduk.

Farklı bir zaman diliminde geçse de seriye genel atmosfer ve komedik unsurlar bakımından oldukça sadık kalındığını tespit etmek gerek, gerçekten isminin hakkını veren bir Ace Attorney oyunu DGS. Asistanımız Susato-san, büyük dedektif Sherlock Holmes ve sevgili Iris birbirinden keyifli ve sıcak karakterler, tabii ki van Zieks'i de anmadan olmaz. Lokalizasyonun övgüyü hak ettiği en önemli kısım Holmes'ün diyalogları kesinlikle, tabiatıyla Doyle'ın orijinal karakterinden farklılıklar içerse de o otantikliği ve duru İngilizce'yi çevirenler çok güzel yakalamışlar, okurken büyük keyif aldım; diğer diyaloglar için de aynı şeyi söylemek mümkün. Romanın vuku bulduğu Viktorya dönemi keza oldukça başarılı bir şekilde yansıtılmış, emeği geçenlerin bunu sağlamak için iyi bir çalışma yaptıkları muhakkak. Karakter tasarımları, kıyafetler, küçük dönemsel detaylar bunun bir emaresi. Iris ve Holmes özelinde küçük bir steampunk ve gerçek dışılık nüansı var tabii ama hiç yadırgamadım bu durumu, orijinal seriden alışığız zira. Oyun mekanikleri noktasında göze çarpan iki farklılık Holmes'ün deduction sekansı ile İngiliz mahkemelerinde karşılaşacağımız jüri sorgulamaları. Bu ikisi dışında mahkeme öncesi araştırma kısmı ve mahkemedeki çapraz sorgulama mekaniklerinde herhangi bir değişiklik yok. Yapımcılar serinin diğer oyunlarında defalarca kanıtlanmış olan başarılı formülü bu oyunda da başarılı bir şekilde uygulamışlar. Bu durum olay örgüsünün biraz tahmin edilebilir olmasına yol açıyor belki, ama yine de bildiğimiz Ace Attorney ters köşeleri bu oyunda da yer bulmakta. Bir diğer olmazsa olmaz, müzikler beklendiği gibi üst kalitede. İyi müziğe sahip olmayan bir AA oyunu tasavvur etmek güç olurdu zaten, başarılı formülün yeri doldurulamaz unsurlarından.

Serinin gediklilerine bir aşk mektubu âdeta DGS, öncüllerinin tüm pozitif noktalarına sahip, bunları mükemmel bir şekilde uygulamış ve hatta daha da ileriye taşımış bir oyun. Aynı zamanda seriye yabancı olanlar için güzel bir başlangıç olabilecek bir yapım, neticede orijinal üçleme ile hikâye açısından bir bağı yok. Büyük bir zevkle öneriyorum.

Çokça ismini duyduğum Yuzusoft'un okuduğum ilk görsel romanı oldu Senren Banka. Bu tercihi yapmamdaki en önemli sebeplerden biri hem Japonca hem İngilizce metni aynı anda gösterebiliyor olmasıydı, dil öğrenenler için pek kıymetli bir özellik, kenarıya not düşelim. Hikâye ve karakterler nispeten ilgi çekici, özellikle common route'un keyifle okunduğunu söyleyebilirim. Ancak karakter route'larına geçtiğimizde işler değişiyor, kendimi sıkıcı bir dating sim oynarken buluyorum âdeta. Metin biraz daha kısa tutulsa bunun önüne geçilebilirdi bir nebze, ama satırlar bitmek bilmeyince hikâyenin sonuna ulaşmak arzusu ile dolmaya başlıyor insan. En iyi route'lardan sayılan Murasame-sama'da bile sonlara doğru sıkılmaktan alıkoyamadım kendimi. Buna karşın yan karakterler Koharu/Roka'nın hikâyeleri de fazla kısaydı açıkçası, side story olmalarının büyük payı var tabii ama biraz daha uzun olabilirmiş. Karakterlerin tasarımı gerçekten hoş ve sevimli, ama karakter derinliği ve karakterler arasındaki dinamik biraz sönük kalmış, bu da zaten vasat olan ana hikâyeyi keyifli kılmada yetersiz kalıyor. Hoş, bir Umineko veya F/sn senaryosu beklemek anlamsız pek tabii, ama basit bir senaryoyu başarılı bir şekilde sunmak da ayrı bir meziyet.

Müzikler ve arayüz ise övgüyü hak ediyor, özellikle OP harikulade. Başta bahsettiğim bilingual desteğe ek olarak içinde bulundurduğu flowchart, pek çok ayar seçeneği ile sanırım daha iyi bir VN arayüzü bulmaya imkân yok. H-sahneleri için gereken yamanın ücretsiz olması bir başka olumlu nitelik. Seslendirme tahmin edilebileceği üzere üst kalitede.

Sonuçta her ne kadar pek başarılı uygulandığını düşünmesem de slice-of-life, komedi ve romantizm kombinasyonunu sevenlerin denemekten imtina etmemeleri gereken bir roman olduğunu düşünüyorum Senren Banka'nın. İndirimde bir şans verilmeyi hak ediyor.

Benliği dinlendiren, ihya eden, birkaç saatliğine de olsa çok sevimli bir evrene bizi misafir eden güzel oyun. Tam bir iyashikei. Diyalogları, müziği, çizim tarzı ve tatlı karakterleri ile gerçekten ruha dokunuyor, tebessüm ettiriyor. Bu tarz oyunlardan hoşlanıyorsanız mutlaka oynamanızı öneririm.

Körlemesine başlanması gereken bir görsel roman Totono, sıkça karşılaştırıldığı DDLC gibi. 15 saat gibi nispeten kısa bir okuma süresine sahip, karakterler bu nedenle diğer VN'lere göre sığ kalıyor, ama romanın asıl iddiası vermek istediği mesaj ve sahip olduğu denpa atmosferi. Yaptığınız seçimlerin bu defa gerçekten önemi var, bunu sonlara doğru daha iyi anlayacaksınız. Roman başlarda biraz sıksa da ilerledikçe okuması oldukça keyifli hâle geliyor. VN'sinde biraz hareket ve heyecan arayan okuyucular için es geçilmemesi gereken bir yapıt. Başta dediğim gibi ne kadar az bilgiyle okumaya başlarsanız o kadar keyif alacağınız bir roman, o yüzden ilginizi çektiyse denemenizi öneririm. Elimizdeki sürümde tahmin edilebileceği üzere h-sahneleri mevcut değil, bu sahnelerin bir hayli fazla sayıda olduğunu ve hikâye için büyük önem taşıdığını not etmek gerek, JAST'ın sitesinden DLC'yi cüzi bir fiyata edinebilirsiniz.

Bir Key görsel romanı olmasından doğan beklentilerle okumaya başladığım Little Busters -yine beklediğim şekilde- beklentilerimi boşa çıkarmadı.

Hikâye, karakterler, seiyuu kadrosu, müzikler üst kalitede. Diğer karakterlerin öyküsüne geçmeden önceki kısım (common route) çok iyi ve keyifli yazılmış, hatta diğer karakterlerin öykülerinden daha iyi olduğu dahi iddia edilebilir. En çok karşılaştığım ve benim de bir nebze benimsediğim eleştirilerden birisi bu, bazı route'ların gereksiz olması veya common route'a göre sönük kalması. Karakter route'larının ortak hikâyeye kıyasla oldukça kısa olduğunu belirtmekte fayda var, bu nedenle pek beğenmediğim karakterlerin öykülerini okurken bile çok sıkılmadığımı söyleyebilirim. Yine de Refrain ve ortak hikâyenin yanında sönük kalıyor olmaları bir gerçek. Refrain, Little Busters'ın After Story'si, esas övgünün kaynağı, gerçekten çok ustaca yazılmış; romanın nakige vasfının hakkını veriyor.

Romanın bir diğer öne çıkan yanı, iyi yazılmış ve sadece kız karakterlere sahip diğer görsel romanlara göre sayısı bir hayli fazla olan erkek karakterler. Başta Kyousuke olmak üzere Masato ve Kengo kendi ağırlıkları olan, hikâyeye can veren karakterler; diğer VN'lerde hep eksikliğini hissettiğim bir husus. Keza müzikler de birinci sınıf kalitede, Maeda Jun hünerlerini bir kez daha göstermiş, romanın yeri doldurulamaz bir parçası olduğu tartışılmaz bir hakikat.

Ağlatmada olduğu kadar güldürmede de başarılı olması Key'in belki de en öne çıkan alametifarikası olmalı. Ortak hikâyeyi bu kadar keyifli kılan nokta işte bu komedi ve tabii ki mini-game'ler, romanda oldukça geniş yer aldıklarını belirtmem gerek. Özellikle beyzbol mini-game'ini büyük keyif alarak oynadım, roman her zaman bu mini-game'leri es geçme tercihini sunuyor ama bir kere de olsa hepsini oynamanızı öneriyorum. Bir diğer klişe öneri walkthrough konusunda; evet, romanı bir kere kafanıza göre bitirdikten sonra diğer route'ları walkthrough rehberliğinde okumanız gerekecek. H-sahneleri konusuna gelirsek, ilk sürümde olmayan ama Ecstasy ile birlikte tüm route'lara eklenen bu sahneler elimizdeki sürümde yok, geri eklemesi de bildiğim kadarıyla imkânsız. Tartışmalı bir konu ama genel kanı bu sahnelerin romana yakışmadığı yönünde. VN'lerden içerik çıkarılmasına her zaman karşı olsam da bu görüşe katılıyorum, tam bir Little Busters deneyimi için bu sahnelere gereksinim olmadığı kanaatindeyim.

İncelemenin hülasası, bir Key görsel romanından beklediğimiz kalitede, güçlü bir hikâyeye sahip Little Busters, mutlaka okunması gereken VN'ler arasındaki haklı yerini alıyor. Severek okudum, memnuniyetle öneriyorum.

Boys don't cry...

*G$tHIsy%326/whY&22f*gD$$BXtr1p^%3?

İnsanlıktan kademe kademe kopuşun öyküsü. Algılarıyla oynanmış, gerçeklik ile bağları kesilmiş ve bir başka gerçeklikle baş başa kalmış bir hastanın adi bir mahluka evrilmesi. Öyle güzel sunuluyor ki bu hikâye, okuyucu içten içe ana karakter Fuminori'ye sempati duymadan, yaptıklarına meşruiyet atfetmeden edemiyor. Aynı zamanda paranormalin karşı konulmaz çekiciliğinin bir öyküsü; jumpscare ve gore CG'lerden ziyade metnin, konseptin kendisiyle sunulan bir korku; müziğiyle, çizimleriyle, anlatımıyla okuyucuyu kuşatan rahatsız edici bir atmosfer. Aşkın hikâyesi ayrıca, tipik bir aşkın değil; normlara aykırı, tam bir adanmışlığın, teslimiyetin hâkim olduğu bir aşkın hikâyesi, her ne kadar bu aşka pek sempati ile yaklaşmamış olsam da. Anlatmak istediğini 7 saate yakın kısa bir sürede nihayete erdirmesi, öyküyü gereksiz yere uzatmaktan kaçınması takdir edilmesi gereken bir husus; kısa olmasına karşın unutulmayacak, zihinde yer edinecek cinsten bir eser.

Eklemem gereken iki teknik detay var: Romandan tam deneyim almak için JAST'ın kendi sitesinden satılan DLC'yi almanızı öneririm, elimizdeki sürümden çıkarılmış h-sahnelerini ekliyor; ayrıca romanın Türkçe yamasının olduğunu belirtmekte fayda var, BakaYume çeviri ekibinin sitesinden edinebilirsiniz.