fani

Ayrıca bakınız: fâni, faní

Türkçe

Söyleniş

• IPA^(anahtar): fa:ni:
• Heceleme: fa‧ni

Köken

Arapça فَانٍي‎ (fāniny)

Ad

fani (belirtme hâli faniyi, çoğulu faniler)

1. ölümlü, gelip geçici, sonlu, sonu gelen ve yok olan

Çekimleme

faninin çekimlemesi

hâl	tekil	çoğul
yalın	fani	faniler
belirtme	faniyi	fanileri
yönelme	faniye	fanilere
bulunma	fanide	fanilerde
ayrılma	faniden	fanilerden
tamlayan	faninin	fanilerin

iyelik ekleriyle

kişi	tekil	çoğul
1. tekil (benim)
yalın	fanim	fanilerim
belirtme	fanimi	fanilerimi
yönelme	fanime	fanilerime
bulunma	fanimde	fanilerimde
ayrılma	fanimden	fanilerimden
tamlayan	fanimin	fanilerimin
2. tekil (senin)
yalın	fanin	fanilerin
belirtme	fanini	fanilerini
yönelme	fanine	fanilerine
bulunma	faninde	fanilerinde
ayrılma	faninden	fanilerinden
tamlayan	faninin	fanilerinin
3. tekil (onun)
yalın	fanisi	fanileri
belirtme	fanisini	fanilerini
yönelme	fanisine	fanilerine
bulunma	fanisinde	fanilerinde
ayrılma	fanisinden	fanilerinden
tamlayan	fanisinin	fanilerinin
1. çoğul (bizim)
yalın	fanimiz	fanilerimiz
belirtme	fanimizi	fanilerimizi
yönelme	fanimize	fanilerimize
bulunma	fanimizde	fanilerimizde
ayrılma	fanimizden	fanilerimizden
tamlayan	fanimizin	fanilerimizin
2. çoğul (sizin)
yalın	faniniz	fanileriniz
belirtme	faninizi	fanilerinizi
yönelme	faninize	fanilerinize
bulunma	faninizde	fanilerinizde
ayrılma	faninizden	fanilerinizden
tamlayan	faninizin	fanilerinizin
3. çoğul (onların)
yalın	fanisi	fanileri
belirtme	fanisini	fanilerini
yönelme	fanisine	fanilerine
bulunma	fanisinde	fanilerinde
ayrılma	fanisinden	fanilerinden
tamlayan	fanisinin	fanilerinin

Sözcük birliktelikleri

• fani dünya
• pîr-i fani

Azerice

Söyleniş

• Heceleme: fa‧ni

Köken

Arapça فَانٍي‎ (fāniny)

Ön ad

fani

1. ölümlü