มีคนหนึ่งเคยมารายการแล้ว ?
แอน : น้องริชา ได้เงินจากป้าหนิงมาแล้ว มาหารายได้พิเศษ นวด ป้าหนิงให้เยอะนะ มาเป็นฟ่อนเลย หลังจากนั้นก็นวดไม่หยุดเลย
อายุเท่าไหร่ ?
ริชา : 10 ขวบ
ลิษา : 6 ขวบ
น้อง ๆ สองคนเพิ่งย้ายโรงเรียน เพราะอะไร ?
แอน : มันเป็นหน้าที่ของพ่อกับแม่เนอะที่ต้องดูระบบการศึกษา ระบบการศึกษาบางแบบอาจไม่เหมาะกับเขา ตอนเราเลือกโรงเรียนให้ลูก ๆ เราคิด ๆ ว่าไอบีเป็นการเรียนแบบการเล่น บ้านเราท่องเที่ยวเยอะ เราเรียนรู้จากสิ่งที่เราเห็น เราคิดว่ามันเหมาะกับเขา แต่พอเขาเริ่มโตมาระดับหนึ่ง เราอยากมอบอะไรให้มากกว่าที่เขามีให้ ก็เลยลองย้ายโรงเรียนดูกันให้มันเข้มข้นขึ้น ก็เปลี่ยนมาเป็นวิชาการมากขึ้น ให้เจาะลึกมากขึ้น อย่างตัวเขาชอบดนตรี การวาดรูป กีฬา เราก็หาโรงเรียนที่ตอบโจทย์มากขึ้น
ย้ายโรงเรียนเป็นยังไงบ้าง ?
ลิษา : ดีค่ะ เพราะว่าได้กินแซนด์วิชอร่อย ๆ ที่โรงเรียนเก่าเขาไม่มีขนมให้กิน แต่ที่นี่เขาให้กินแซนด์วิชทู้กกวัน
ริชา : โรงเรียนใหม่ดีค่ะ มีไอติมให้กิน
แอน : ชอบไหม คุณครูเป็นไงบ้าง
ริชา : คุณครูก็ดี
ตอนรู้ว่าต้องย้ายโรงเรียน เราอยากไปไหม ?
ริชา : ไม่ชอบและโกรธแม่ เพราะเพื่อนอยู่โรงเรียนเก่า
แอน : อยู่ในวัยที่กำลังเป็นแก๊ง เขาโตกันมาตั้งแต่อนุบาล ก็มีความผูกพันหลาย ๆ อย่าง ตอนตัดสินใจก็ลำบากใจนะ เพราะเคยผ่านการย้ายโรงเรียนมาสองครั้ง ก็คิดว่ามันยากเหมือนกัน มันเหมือนถูกแยก ลิษาไม่ค่อยห่วงเพราะยังเล็ก เราก็พาไปดูออปชั่น ไม่ได้ตัดสินใจโดยเธอสองคนต้องย้ายตามที่ฉันสั่ง ให้ไปลองเทสต์ดูก่อน ให้ไปดูออปชั่นว่าที่นี่มีอะไรที่เขาชอบไหม
แต่การย้ายโรงเรียนในครั้งนี้มีคนร้องไห้หนักมาก ?
แอน : แม่นี่แหละ (หัวเราะ) ตลกมาก คือเรามีความผูกพัน การที่ลูกไปโรงเรียน แม่ ๆ ก็มีการสร้างสังคม เราก็สร้างสังคมมา 8 ปี เราเป็นมนุษย์แม่ที่เจอกันทุกวัน มีปัญหาเรื่องการเรียนใครอะไรก็ฝากกัน เรามีความผูกพัน วันสุดท้ายที่เราจะไปโรงเรียน เรามีโต๊ะที่นั่งกันประจำตอนกินข้าว ก็ร้องไห้ ต่อไปจะไม่เจอแล้ว ฉันในวัย 47 จะไปหาเพื่อนใหม่ได้ยังไงวะ ส่วนลูกไม่มีปัญหา
ริชา : หนูสนุก เพราะวันสุดท้ายของโรงเรียน
แอน : แต่แม่กอดครูร้องไห้ ฉันจะไม่ได้มาโรงเรียนนี้แล้ว
พอย้ายไปโรงเรียนใหม่ก็กลับมาโรงเรียนเดิม ?
แอน : ใช่ คือวัย 47 จะ 50 แล้ว การหาเพื่อนมันไม่ง่ายนะ เรารู้สึกรักและผูกพันกับเพื่อนแม่ ๆ ด้วยกัน ทุกวันศุกร์เราจะมีเวลาย้อนกลับมา มาเล่นเทนนิส มากินข้าว ก็แวะไปเจอกัน อาทิตย์ละครั้ง สัญญากันไว้ มันผูกพันจริง ๆ
ปกติเด็กนักเรียนใหม่ต้องถือกระเป๋าเดินเข้าโรงเรียนสวย ๆ แต่มีคนไม่ยอมเดิน นั่งรถเข็น ต้องเข้าเฝือก เกิดอะไรขึ้น ?
ริชา : วันเกิดเพื่อนหนู หนูขาพลิกค่ะ
แอน : เริ่มเลยค่ะ วันจันทร์วันแรกก็รถเข็นเลยทั้งอาทิตย์
สองคนนิสัยคนละขั้ว ใครเรียบร้อยกว่ากัน ?
แอน : ริชาจะเรียบร้อย พูดอะไรก็ได้ ห้ามจับก็คือไม่ ขณะที่ลิษา อย่าจับนะ อย่าเพิ่งนะ อันนี้เหรอแม่ อันนี้ใช่ไหม จะตรงข้ามนิด ๆ แต่เขาจะมีความตลก ชอบแหย่พี่
อยู่กันสองคน มีทะเลาะกันแน่นอน ?
แอน : คนมีลูกห่างกัน 3-4 ปี โตขึ้นจะรักกันไหม อันนี้อยากถามจริง ๆ พอเขาเพศเดียวกัน เขามีความอยากจะเหมือน อยากจะแข่ง ริชาเริ่มโต เริ่มมีภาวะ เริ่มมีฮอร์โมน อยากมีความเป็นส่วนตัว อยากแยก แต่ลิษาก็รักพี่เหลือเกิน อยากเกาะติดไปทุกที่ แต่พี่รำคาญ อยากมีสเปซ แต่ลิษาก็ไม่เข้าใจ
ริชาเริ่มรักสวยรักงาม ?
แอน : วันเกิดปีที่แล้ว บอกว่าหนูไม่เอาของเล่น อยากได้อะไรนะ
ริชา : อยากได้เมคอัพ
แอน : อยากต่อเล็บยาว ทำผม ขอหน่อยตอนปิดเทอม ก็จะชอบความสวยความงาม ส่วนลิษาทำผม ปัดแก้ม ต้องขอร้องนะ ทำผมไปโรงเรียนตอนเช้า กลับมาไม่เหลืออะไรเลย เซอร์ ๆ สายลุย
เด็ก ๆ ต้องมีโทรศัพท์ไหม ให้ใช้ไหม ?
ริชา : ตอนหนูไปมองโกเลีย แม่ให้ใช้ แต่ตอนกลับมาที่บ้าน แม่ให้ใช้ไม่ค่อยเยอะ
เคยถามไหมทำไม ?
ริชา : (ส่ายหน้า) ทำไม
แอน : คิดว่าเบสิกทั่วไป เราวัดจากตัวเราเป็นบรรทัดฐาน สมัยนั้นกว่าจะได้มือถือก็ ม.ปลาย แต่พอมานั่งคิดจริง ๆ อาจมีอะไรที่ต้องเร็วขึ้น ด้วยสังคม ด้วยอะไรหลาย ๆ อย่าง แต่ทั้งนี้ทั้งนั้น ตัวเขาเองไม่ได้มีความจำเป็น เพราะเรารับ-ส่งลูกเองทุกวัน เขาไม่ได้มีช่วงห่างจากเรา ที่เขาไปมองโกเลียล่าสุด คุณพ่อขับมอเตอร์ไซค์จากวัชรพลไปรัสเซีย แล้วเขาอยู่ในช่วงปิดเทอม เขามีความใฝ่ฝันว่าอยากซ้อนมอเตอร์ไซค์คุณพ่อสักครั้งหนึ่ง ก็เลยให้บินไปเจอคุณพ่อที่จีน แล้วคุณพ่อมารับมอเตอร์ไซค์ที่จีน อยู่มองโกเลีย 10 กว่าวันแม่ขาดการติดต่อไม่ได้ ก็เลยให้มือถือเอาไว้ แล้วมีกรุ๊ปไว้คุยกัน
ใจคนเป็นแม่เป็นไง ลูกสาวซ้อนมอเตอร์ไซค์จากจีนไปมองโกเลีย 10 วัน ?
แอน : จริง ๆ พี่ริมีอาชีพเป็นนักท่องเที่ยว เดินทางเป็นทราเวลเลอร์ ฉะนั้นหลายทริปตั้งแต่เล็ก ๆ เขาโดนกระเตงไปเรื่อย แต่ครั้งนี้พ่อเขาบอกว่าเป็นความใฝ่ฝันของตัวเขาเองที่อยากให้ลูกซ้อนสักครั้ง เขามองแล้วว่าการไปมองโกเลียไม่ได้อยู่บนไฮเวย์ มันเป็นทุ่งกว้าง ๆ ไม่ได้มีรถมีอะไรซะเป็นส่วนใหญ่ เขาซื้อชุดครบครันเต็มสเต็ป มีไมโครโฟนคุยกับพ่อตลอดเวลา เขานัดแนะกับพ่อว่าถ้าจะลงจากรถให้สะกิดพ่อ
ริชา : ถ้าง่วงให้บอก
แอน : เพราะนั่งมอเตอร์ไซค์นานมาก ขับวันละ 300-400 กิโล แต่พอดีจะมีรถเซอร์วิสตาม เขาเลยนัดแนะกับพ่อว่าถ้าง่วงให้สะกิดบอกพ่อนะ ไม่งั้นหงายตกลงไป
สนุกไหม ได้นั่งมอเตอร์ไซค์ 10 วัน ?
ริชา : (พยักหน้า) ตอนเราจอดและเห็นแกะ เขาไม่มีน้ำเราเลยต้องช่วยเขา ไปปั๊มน้ำให้แกะกิน มันน่ารัก หนูเห็นเบบี๋แกะด้วย หนูทำได้ทุกอย่าง หนูเก่งมาก เป็นที่พักของคนมองโกเลีย เราต้องเข้าทางซ้าย แต่ต้องก้าวขาขวาเข้าก่อน
แอน : เป็นธรรมเนียมของเขา ถ้าจะให้ของหยิบของ ต้องทำแบบนี้ (ยื่นมือให้ดู) เป็นการเรียนรู้ บ้านเราโชคดีที่พ่อเดินทางเยอะ ลูกเราได้อะไรเยอะมากจากการไปเห็นไปเจอวัฒนธรรมที่มันไม่เหมือนกับที่บ้าน
ห่วงไหมล่ะ ?
แอน : ห่วงสิ ทริปนี้ตีกับพี่ริ เราบอกว่าเฮ้ย มันเกินไป เราตีกันเรื่องมอเตอร์ไซค์ ตั้งแต่วันแรกจนถึงวันนี้ ตั้งแต่ 1 คันจนตอนนี้มันเต็มบ้าน จนมันต้านไม่ไหวแล้ว มันต้านไม่อยู่ เขาบอกว่านี่เป็นอาชีพเขา เป็นเมกกิ้งมันนี่ของเขา เราได้แต่มีความเป็นห่วง แต่พอมีสองคนนี้เข้าไปเกี่ยวด้วย เราก็ต้องเมกชัวร์ เราก็เชื่อมั่นในตัวพี่ริแหละว่าเขาก็ต้องคิดมาแล้วว่าตรงไหนปลอดภัย เขาคงไม่ประมาท เป็นการเปิดประสบการณ์กับลูกด้วย จริง ๆ เขาอยากให้ไปทั้งสามคน แต่เราดูแล้วมันลำบากมาก เลยบอกว่าอาจจะยัง ขอสบาย ๆ ขอห้องน้ำสะอาด
ริชา : ตอนหนูตื่น หนูเหนื่อย ได้ยินเขาพูดกับอาเจมส์ว่า ตอนนอนมีสไปเดอร์ (แมงมุม) ยักษ์อยู่ตรงหน้า แล้วดึง ๆ ไป หนูก็ตื่นเลย เพราะหนูกลัวมาก แล้วหนูก็เห็นมันตัวใหญ่มาก ถ้าแม่ไปแม่จะไม่สนุกเลย ตอนเราตื่น เราต้องตื่นเช้าไปกินข้าวที่ไม่ค่อยอร่อย ตอนตื่นก็ขับรถนานมาก เราเปลี่ยนที่นอนทุกวัน แม่ไม่ชอบนอนแบบเปลี่ยนที่นอนบ่อย ๆ
ลิษาเหมือนพ่อริมาก เป็นยังไง ?
แอน : หนูชอบซิ่ง ๆ ไหม เวลาพ่อขับมอเตอร์ไซค์ชอบเร็ว ๆ ไหม
ลิษา : (ยกนิ้วโป้ง)
แอน : คนนี้ชอบ มีความเจ้าเล่ห์เหมือนพ่อ
บ้านนี้สองคนนี้ใช้เงินแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง ?
แอน : ก่อนหน้านี้ริชามีความประหยัด มัธยัสถ์ คิดไตร่ตรองการใช้เงิน อาจจะคล้าย ๆ แม่ คิดว่านะ แต่ลิษามีเท่าไหร่ใจป้ำ ใช้หมด เหมือนพี่ริเลย (หัวเราะ) ก่อนหน้านี้สกุชชี่มันดัง เราก็ให้บัดเจ็ทไป แม่ให้คนละ 1 พันบาท ริชาไปร้านแรกจะยืนดูพิจารณาก่อนว่าอันนี้เท่าไหร่ อันนี้ยังไง อันนี้เอาไว้ก่อน เอาแค่ชิ้นเดียว ขณะที่ลิษา ร้านแรกเอาหมดเลย เงิน 1 พันบาทหมดทันที
ริชา : หนูใช้แบบช้า ๆ ถ้าหนูไม่อยากเอาแล้ว หนูก็เซฟเงิน หนูจะได้ไปซื้ออีกวันหน้า
แอน : แต่ลิษาใจป้ำเหมือนพ่อ ใช้วันเดียวหมด วันนั้นเล่าให้พ่อเขาฟังว่าคนนี้ใช้เงินหมดกระเป๋าเลย เขาบอกรู้แล้วเวลาเราทำพินัยกรรมอะไรก็ตาม ให้ริชาเป็นคนดูแล (หัวเราะ) ไม่งั้นให้คนนี้ผลาญหมดแน่
สอนเรื่องการใช้เงินยังไง ?
แอน : ก็ค่อย ๆ ค่ะ จริง ๆ เขายังไม่ค่อยรู้ค่าของเงินหรอก ทุกวันนี้เขาไม่เหมือนเราที่ต้องมีค่าขนมไปโรงเรียน ทุกวันนี้มัน improve หมด อาศัยเมื่อก่อนซื้อของเราก็ไม่มีลิมิต เราก็อยากให้เขา หลัง ๆ เราบอกว่าเอาเงินชิ้นนี้ไปซื้อสามชิ้นได้ ก็ค่อย ๆ ปรับ ค่อย ๆ สอนกันไป เขาก็เริ่มเก็บเงิน แต่ลิษาใจป้ำ เอะอะอะไรเปิดตู้เก็บเงิน เด็กสมัยนี้จะไม่พกเงินสด แต่เขาจะมีแบงก์ เวลาวันเกิดเขาจะใส่ออมสิน คุณตาให้ที่เป็นเอทีเอ็ม คนนี้จะกดแล้วบอกว่าแม่เอาเงินหนูไปเลย พี่เลี้ยงเอาไปเลย ทุกคนเอาเงินหนูไปเลย หนูอยากแบ่ง ซื้อนมซื้ออะไรในบ้าน แต่ริชา จะคืนเมื่อไหร่ ชัดเจน ลิษาสายเปย์รักเพื่อน ให้หมด
บางทีริชาจะงอนแม่ว่าเหมือนรักน้องมากกว่า ?
แอน : แพนเป็นลูกคนโตเคยน้อยใจไหม เหมือนแม่ลำเอียงไหม
แพนเค้ก : มี (หัวเราะ) ทำไมแม่ต้องว่าเรา แต่ตามใจน้อง
ริชา : ใช่ มันไม่แฟร์
แพนเค้ก : แพนเข้าใจ (หัวเราะ)
แอน : ด้วยความที่เขาเป็นลูกคนโต เราก็รู้สึกว่าเขาน่าจะเข้าใจอะไร ด้วยความเขาเป็นคนง่าย เราพูดอะไรเขาก็ฟัง แต่ลิษาเราต้องใช้วิทยายุทธในการปราบมากกว่าคนนี้ บางทีหลายอย่างมันตึงเครียด เราก็จะพยายามบอกว่าโอเค ยูยอมก่อนได้ไหม เพื่อให้ทุกอย่างมันสงบ แต่บางทีเราก็ลืมคิดแหละว่าเขาก็ยังเล็กมากอยู่ คำหน้าที่ว่าเป็นพี่ แต่คำว่าเป็นพี่ต้องเสียสละบ้านนี้ไม่มีนะ มีวันหนึ่งทะเลาะกัน ขึ้นรถแล้วเขาอยากอยู่บ้าน ก็บอกว่ายูไม่มีสิทธิ์เลือก ยูต้องไปกับแม่ เราต้องใช้วันนี้ด้วยกัน แล้วเขาโกรธมาก เขาไม่พูดกับแม่เลย ก็เลยบอกเอามือถือไป ถ้าไม่อยากพูดกับแม่ก็พิมพ์มาให้หน่อยแล้วกัน 10 อย่างที่ยูชอบ 10 อย่างที่ยูไม่ชอบ 10 อย่างที่ยูเกลียด เขานั่งพิมพ์ ๆ มานั่งตอนหลัง ข้อแรกเลยที่เห็นคือความไม่แฟร์ระหว่างเขากับน้อง ทำไมแม่ต้องตามใจน้องมากกว่า เราก็เลยแบบ ยากแล้ว ก็ค่อย ๆ ปรับกัน บอกเลยนะว่ายาก ต้องใช้กลยุทธ์ แล้วเจอแม่วัยทอง ลูกพรีทีน (วัยก่อนเข้าสู่วัยรุ่น) โอ้โห เรื่องฮอร์โมนน่ากลัวมาก ต้องจัดการที่ตัวเองก่อน มานั่งคิดว่าเราไม่แฟร์จริงไหม ทำยังไง
ริชา : จริง
อยากให้คุณแม่ปรับตรงไหน ?
ริชา : ไม่เป็นไร
ลิษาอยากบอกอะไรคุณแม่ไหม ?
ลิษา : อยากให้แม่ขายเคลเยอะ ๆ
แอน : (หัวเราะถูกใจ) ทุกวันนี้ไลฟ์ขายของ (หัวเราะ)
เห็นว่ากฎบ้านแอนคือก่อนนอนต้องดีพทอล์กคุยกับลูกทุกคืน ?
แอน : ใช่ มันเป็นอะไรที่เรารู้สึกว่าหลังเลิกเรียนเราจะไม่ค่อยได้อะไรจากเขา เขาเหนื่อย เขาประมวลอะไรในหัวมันเยอะ ไม่ต้องถามแล้ววันนี้เป็นยังไง เขาไม่ค่อยอยากคุยกับเรา แต่ช่วงก่อนนอน เป็นช่วงพรั่งพรู แล้วบ้านนี้นอนเร็วมาก ทุ่มครึ่งขึ้นบ้านนอน ปิดไฟแล้วต้องหลับ ให้นอน 10 ชม. เมื่อก่อนต้องหยุด ต้องนอน จะเครียดมาก แต่ช่วงหลังเป็นช่วงเราได้ใกล้ชิดกับเขา เราได้รู้ความลับ รู้ว่าอะไรเป็นยังไง เขารู้สึกยังไงตอนนี้ เราเลยมีสามอย่างที่เราจะพูดกันทุกคนแลกกัน คือวันนี้ที่เจอแล้วชอบมาก ที่เราไม่ชอบเลย เราอยากจะทำอะไร ก็จะแลกกันสามคน ก็จะได้รู้
ปีนี้ 47 เห็นว่าเริ่มเข้าสู่ภาวะวัยทอง ?
แอน : ตั้งแต่ปีที่แล้ว ซึ่งมันน่ากลัวมาก ถามสองคนนี้ได้ว่าเป็นยังไงบ้าง ฮอร์โมนแม่เป็นไง เล่าเลย
ริชา : โกรธ บ่น ร้อน โกรธ
แอน : (หัวเราะ) มีอยู่แค่นี้ เราก็ไม่รู้ เราไม่ได้ตั้งตัว เพราะเราคิดว่าวัยทองเป็นเรื่องไกลตัว เราคิดว่าคนอายุ 60 ถึงจะเริ่มมีภาวะวัยทอง ด้วยแอนมีลูก การทำลูกไม่ได้ธรรมชาติ เราทำอิ๊กซี่ เรามีการฉีดฮอร์โมนต่าง ๆ นานา ก็ทำให้ภาวะวัยทองเรา อาจกรรมพันธุ์ด้วย มาเร็วขึ้น ตอนแรกไม่รู้ตัวเองเลย มีช่วงหนึ่งที่ไม่อยากออกจากบ้าน ไม่อยากแต่งตัว ไม่อยากเจอเพื่อน นั่งอยู่กับโซฟา ไม่อยากทำอะไรเลย มีหน้าที่แค่ไปรับไปส่งลูก ทุกเช้าก็ทำเหมือนเดิมเป๊ะ เขาเคี้ยวข้าวเราก็หงุดหงิดขึ้นเร็วมาก บางทีนอนก็เหมือนมีอะไรไต่ตัว รื้อเตียงดูดฝุ่นทุกวันคิดว่ามีไรฝุ่น แล้วเคยเกิดเหตุการณ์ขับรถอยู่บนทางด่วน แล้วจำไม่ได้ว่าจะไปไหน น่ากลัวมาก เราเลี้ยวรถเข้าซ้ายแล้วถามตัวเองว่าฉันเป็นอะไร พี่ริด้วย ก็บอกว่าแม่เป็นประสาท ทุกคนบอกว่าแม่บ้า ถึงขั้นนั้นเลย ทุกคนบอกว่าแม่เป็นอะไร ทั้งพ่อตัวเอง และสามี เริ่มพูด ก็เอ๊ะฉันไม่ปกติแล้ว จนเราร้อนวูบวาบ เหงื่อออก แม้แต่อยู่ในแอร์ แต่ร้อนจนอยู่ไม่ได้ มันจะตายเลย ก็คิดว่าใช่แน่ ๆ เลยไปหาหมอ ไปเช็กฮอร์โมน สรุปว่าฮอร์โมนศูนย์เลย เพศหญิงไม่เหลือเลย มันถึงมีอาการมาครบทุกประการ เช็กลิสต์ออกมามีทุกอย่าง เช็กทุกอันเลย หมอบอกว่ามาเร็วนะ แต่ด้วยภาวะหลาย ๆ อย่าง ทุกวันนี้หมอบอกว่าคนวัยนี้เริ่มมาเยอะขึ้น
ขับรถแล้วไม่รู้ไปไหน ภาพตัดเหรอ ?
แอน : ไม่ได้ภาพตัด แต่จำไม่ได้ว่านัดใครไว้ จะไปไหน นึกไม่ออก หรือเห็นหน้าแพน รู้ว่าแพน แต่ปากคิดไม่ทัน นึกชื่อไม่ออก จนคิดว่าตัวเองจะเป็นอัลไซเมอร์ ไปตรวจหมดเลยนะ ไปหาหมออยู่ 2-3 เดือน สรุปเป็นวัยทอง ตอนนี้ดีขึ้น ทุกอย่างต้องผ่านการปรึกษา จริง ๆ ปล่อยไปก็ได้ แต่ถ้าเราอยากมีความสุข เรามีลูก เรามีคนในครอบครัว เราอยากให้ทุกคนมีความสุข ทุกวันนี้แฮปปี้ขึ้น
ตอนนี้ดูแลสุขภาพตัวเอง ถึงขนาดไป Hyrox ไม่ได้ไปวันเดียว ไปสองวันติด ?
แอน : ตั้งแต่มีลิษา ไม่ออกกำลังกายเลย 6 ปีนั่งเฉย ๆ ไม่ทำอะไรเลย จนนั่งขายของ เจอพี่แมร์ ก็เลยชวนไป Hyrox ก็ดีนะ จากคนไม่ออกจากบ้าน ไม่ทำอะไรเลย สวมลุมตีห้าตื่นไปวิ่งได้ไงก็ไม่รู้ วิ่งวันละ 5-6 กิโล บังคับตัวเอง ทำทุกอย่าง และ Hyrox เราซ้อมตัวเองให้แข็งแรง เราจะดูดีอย่างเดียวไม่ได้ เราต้องแข็งแรง เพราะเรามีลูกช้า อยากเป็นคนอายุโตที่มีคุณภาพ
ความหวานกับพี่ริเป็นยังไง ยังสะกิดไหม ?
แอน : สะกิดให้ไปไกล ๆ (หัวเราะ) ไม่ใช่ จริง ๆ ถ้าเห็นคู่เราตั้งแต่ 20 ปีที่ผ่านมา เราเริ่มจากความเป็นเพื่อน เราจะมีความแมน แล้วแอนไม่ใช่ผู้หญิงหวาน พูดเสียงดัง ลุย ๆ หน่อย คู่เราไม่ค่อยแสดงความหวานกันเท่าไหร่ แต่รู้ว่าต้องการอะไร เข้าใจกัน ไม่จิกกัดไม่อะไรเขา จนบางทีมันก็แข็งกระด้าง นึกออกไหม
เราพยายามแสดงความรัก เวลาลูก ๆ อยู่ด้วย เขาเป็นยังไง ?
แอน : เราเริ่มเห็นความแข็งกระด้างของตัวเองอยู่ในลูก เราเห็นบางบ้านกอดรัดฟัดเหวี่ยงแล้วเขาน่ารักจังเลย เขาจะเป็นยังไงเราต้องทำให้ดูก่อน ตัวเองเลยพยายามปรับเปลี่ยนตัวเอง เพราะพี่ริไม่ค่อยอยู่บ้าน ฉะนั้นสองสาว เวลาคุณพ่ออยากกอดก็จะเหมือนแม่ ไม่นัวเนีย ไม่เข้าหาคุณพ่อ แม่ก็เลยต้องทำให้ดู จับมือเดินห้าง สองคนนี้ยืนดูแบบ อะไร มันใช่เหรอ ภาพไม่คุ้นตา เขาก็มีการแทรกระหว่างกลาง แม่ทำไร
เวลาคุณพ่อคุณแม่สวีตกันทำยังไง ?
แอน : ตอนเด็ก ๆ ทะเลาะกับริชาแย่งพ่อ เราก็บอกว่านี่แฟนฉัน เขาก็บอกว่าไม่ใช่ เอาพ่อไปกอด
จะเข้าวงการเหมือนพ่อแม่ไหม ?
แอน : แล้วแต่เขาเลย เอาจริง ๆ ทุกวันนี้เราให้อิสระทางความคิด แต่ถ้าถามใจเราไม่ได้อยาก เรารู้ว่ามันเหนื่อย ลำบาก เรารู้ว่าวิธีหาเงินสมัยนี้ เหนื่อยน้อยหาเงินได้มากมีหลายวิธี แต่ก็แล้วแต่เขา
โตขึ้นอยากเป็นอะไร ?
ริชา : อยากเป็นดีไซเนอร์
ลิษา : อยากเป็นยูทูบเบอร์
แอน : เขามีช่องของตัวเอง เขาปั้นกับพ่ออยู่ รอติดตามได้
