Πλάνο Νοεμβρίου: Ευχαριστία

Νέο πλάνο αντιγραφής Αγίας Γραφής για τον μήνα Νοέμβριο ξεκινάει από σήμερα με θέμα την ευχαριστία. 

Το να λέμε ευχαριστώ ακόμα και στα δύσκολα, στη θλίψη, στην αδυναμία, στην αγωνία δεν είναι κάτι το εύκολο. Φαντάσου ότι υπάρχουν γύρω μας άνθρωποι που δεν έχουν πει στη ζωή τους ποτέ ούτε ένα ευχαριστώ, καμία αναγνώριση, καμία εκτίμηση ή αποδοχή, σε κανέναν και για τίποτα. 

Δεν αναγνωρίζουν την παρουσία του Θεού στη ζωή τους, όχι στ' αλήθεια, τουλάχιστον, αφού όλη αυτή την εξουσία την έχουν μεταθέσει αυθεπίβολα στον εαυτό τους, στα δικά τους επιτεύγματα και κατακτήσεις, στη δική τους δύναμη και επιλογές, με όλες τις δυσάρεστες επιπτώσεις που όλα αυτά επιφέρουν αργά ή γρήγορα στους ίδιους και στο περιβάλλον τους. Άνθρωποι χωρίς Χριστό έτσι λειτουργούν συνήθως. 

Όταν όμως είσαι παιδί του Θεού, το να νιώθεις ευγνωμοσύνη για τα πάντα, γιατί ξέρεις ότι δεν είσαι και κάτι σπουδαίο για να κοκορεύεσαι, είναι κάτι που βγαίνει από μέσα σου φυσικά. Δεν είσαι εσύ αυτός που φέρνει τις νίκες, αλλά Εκείνος. Και πώς να μη συμβαίνει αυτό, όταν με τα μάτια της πίστης επιβεβαιώνεσαι καθημερινά πως όλα πηγάζουν από αυτήν την μία πηγή, αυτήν που ορίζει και καθορίζει τις ζωές μας. Ότι χάρη σε Εκείνον ζούμε, αναπνέουμε, δρούμε, ονειρευόμαστε, δημιουργούμε. 

Αν υπάρχει κάτι καλό μέσα μας, κάτι ευγενές, φιλεύσπλαχνο, συγχωρητικό, αληθινό, το οφείλουμε σε Εκείνον. Γιατί χάρη σε Εκείνον πιστεύουμε, και χάρη σε Εκείνον αγαπούμε, συγχωρούμε, προοδεύουμε εν αληθεία, δικαιοσύνη και συνεχή ευχαριστία. Έτσι μόνο μπορεί να μετατρέψει και Εκείνος με τη σειρά Του, όλη αυτή την ευχαριστία από μέρους μας στο μεγαλύτερο και σπουδαιότερο μυστήριο της χριστιανοσύνης: την Θεία Ευχαριστία, που οδηγεί στην αιώνια ζωή και την ουράνια βασιλεία, η οποία - ας μην το ξεχνάμε - εντός ημών εστί. Αμήν.

Ευχές για έναν όμορφο, δροσερό, βροχερό, φθινοπωρινό μήνα!

Το πλάνο αλλιεύθηκε από εδώ.

Καλό μήνα Νοέμβριο σε όλους!

Με αγάπη,

Εύα 💜

Και ...content creator?

Είπα να το δοκιμάσω, ήθελα να πειραματιστώ, να εκφραστώ καλλιτεχνικά και με αυτόν τον τρόπο. Άλλωστε, αγαπώ να παρακολουθώ βιντεάκια από το youtube, κυρίως αυτά τα αμοντάριστα, τα χωρίς στημένο σενάριο ή εξεζητημένη επεξεργασία. Μου αρέσει να παρακολουθώ ανεπιτήδευτα στιγμιότυπα από την καθημερινότητα, τη φύση, την απλή ζωή, έτσι, φυσικά και απαλά, και αυτό ήθελα να εκφράσω. Αυτά τα μικρά και καθημερινά, στιγμές, αναμνήσεις, λεπτομέρειες που προσπερνάμε βιαστικά, χάνοντας έτσι κάτι από την ομορφιά και την αξία της απλής καθημερινής ζωής, που είναι η ζωή μας.

Όλα αυτά, λοιπόν, τα τετριμμένα και ασήμαντα, που όμως είναι σημαντικά, γιατί είναι μέρος της δικής μας ιστορίας, αυτής που ζούμε και καταγράφουμε στη συνείδησή μας, πλέον και μέσα από την κάμερα του κινητού ή της φωτογραφικής μηχανής που έχουν γίνει αναγκαιότητα, αυτά είναι που με μαγνητίζουν και αυτά ήθελα να δοκιμάσω να καταγράψω. 

Δημιουργός περιεχομένου, οπότε, εν εξελίξει, κοινώς content creator, από τούδε και στο εξής! Είναι πολλές οι τεχνικές ατέλειες, η κατάρτισή μου είναι πολύ φτωχή ακόμα, λογικό είναι και επόμενο, αλλά δεν το βάζω κάτω. Συνεχίζω να εξερευνώ και να δοκιμάζω, ελπίζω να μου συγχωρήσετε την απειρία και τα όποια λάθη. 

Στο κανάλι που έχω δημιουργήσει στο youtube θα δείτε και τα υπόλοιπα βιντεάκια που δημιούργησα το τελευταίο διάστημα, που δεν πρόλαβα να τα μεταφέρω εδώ. Ίσως το κάνω σταδιακά, ώστε να έρθουν όλα και εδώ στο blog. 

Είμαι πολύ ενθουσιασμένη και χαρούμενη που έχω μπει σε αυτό το νέο είδος έκφρασης, όλα είναι άγνωστα και καινούργια για μένα, μια τεχνολογία που ανυπομονώ να εξερευνήσω και να αξιοποιήσω όσο μπορώ πιο αυθεντικά και σε αρμονία με αυτό που είμαι ως προσωπικότητα και με ορίζει ως φιλοσοφία ζωής και αντίληψης. Εύχομαι να ανταποκριθώ στους στόχους και τις προθέσεις μου με αξιοπρέπεια και αυτοσεβασμό.

Και όσο για εκείνους που διστάζουν να ξεκινήσουν κάτι καινούργιο στη ζωή τους, λόγω ηλικίας ως επί το πλείστον, θα σας πω μόνο ότι η τέχνη και η διάθεση να θέλει ο άνθρωπος να εκφράσει αυτά που αισθάνεται και επιθυμεί να τα μεταδώσει προς τα έξω, δεν έχουν όριο ηλικίας. Η τέχνη δεν αφορά αποκλειστικά τους νέους, μας αφορά όλους. Αυτό που ο άλλος το μεταφέρει με τον τάδε τρόπο, εμένα μπορεί να μη με εμπνέει, μπορεί όμως να με εμπνεύσει ένας τρίτος ή τέταρτος δημιουργός που θα το μεταφέρει με έναν διαφορετικό τρόπο. 

Αυτή είναι η μαγεία της τέχνης, εξάλλου, το ίδιο πράγμα να μπορεί να εκφράζεται με άπειρους τρόπους, γιατί ο καθένας μας έχει τον δικό του μοναδικό, προσωπικό τρόπο να πει αυτό που έχει να πει. Και αυτό είναι κάτι που, εμένα τουλάχιστον, με συναρπάζει.

Αυτά για την ώρα. Ελπίζω να απολαύσετε το πιο πρόσφατό μου βίντεο που ενσωμάτωσα σε αυτή την ανάρτηση. Για τα υπόλοιπα, σας παραπέμπω στη διεύθυνση του καναλιού μου, που μπορείτε να βρείτε εδώ: 

https://www.youtube.com/@eva23ps

Υπάρχει επισήμανση και στο πλαϊνό μενού του blog μου για μεγαλύτερη ευκολία.

Τα βιντεάκια είναι διαμορφωμένα στα αγγλικά, αφού απευθύνομαι και σε διεθνές κοινό, οπότε η αγγλική γλώσσα ήταν απαραίτητη για αυτό που προσπαθώ να κάνω.

Ελπίζω να σας βρίσκω όλους καλά.

Εύχομαι καλή εβδομάδα!

Με αγάπη,

Εύα 💜

Υπερνικώντας τους φόβους μας

Το "μη φοβού" αναφέρεται μέσα στην Αγία Γραφή λίγο περισσότερο από εβδομήντα φορές. Υπάρχει και ο μύθος που θέλει να αναφέρεται 365 φορές, μία για κάθε μέρα του χρόνου για ενίσχυση, ωστόσο αυτό δεν ισχύει. Παρόλα αυτά, εβδομήντα και κάτι φορές δεν είναι και λίγες. 

Ο Θεός φροντίζει να μας υπενθυμίζει να Τον εμπιστευόμαστε, γιατί είναι πιστός, γιατί δεν λέει ποτέ Του ψέματα, γιατί δεν ξεγελάει, δεν απιστεί, δεν βάζει τρικλοποδιές. Και όταν ο Θεός μας λέει να μην φοβόμαστε, δεν ψεύδεται, το εννοεί. Αρκεί, βέβαια, να ανήκουμε στους δικούς Του ανθρώπους, τους πιστούς Του, που αναγνωρίζουν τον χαρακτήρα Του, δέχονται τον Λόγο Του και Τον ακολουθούν.

Το να ξεπερνάς προβλήματα που πολλές φορές φαίνονται αξεπέραστα, δεν είναι μια εύκολη υπόθεση, και ο φόβος που συνεπάγεται, δεν είναι αμελητέος. Όλοι μας τον έχουμε νιώσει, κυρίως όταν αισθανόμαστε ανήμποροι μπροστά σε αυτό που καλούμαστε να αντιμετωπίσουμε. Μια απειλή, μια ασθένεια, μια οικονομική αστάθεια, προβλήματα οικογενειακά, επαγγελματικά και τόσα άλλα, τα οποία δεν εξαρτώνται από εμάς, γιατί είναι πάνω από τις δυνάμεις μας. Τι κάνουμε τότε; Εγκαταλείπουμε; Υπεκφεύγουμε; Στρεφόμαστε σε υποκατάστατα; Πέφτουμε σε κατάθλιψη; Σε απόγνωση; Ή καταφεύγουμε στην εμπιστοσύνη του Κυρίου μας; 

Καταφεύγουμε στην εμπιστοσύνη του Κυρίου μας, γιατί είμαστε Χριστιανοί συνειδητοί, που σημαίνει ότι πιστεύουμε στον Κύριό μας, τον Ιησού Χριστό, που σημαίνει ότι Τον εμπιστευόμαστε γιατί ξέρουμε ποιος είναι, το ποιον του και το τι έχει κάνει για μας και συνεχίζει να κάνει. Εκείνον που μας έχει διδάξει και μας δείχνει καθημερινά και τον τρόπο και την οδό. Το πώς να φερόμαστε και το πώς να σκεφτόμαστε, ώστε να πορευόμαστε πάνω στην οδό, που είναι η οδός της σωτηρίας μας. Δεόμαστε σε Κείνον, που βαστάει όλη τη δύναμη και φιλευσπλαχνία και συγχώρηση. Σε Εκείνον, που σταυρώθηκε για την αγάπη Του προς εμάς, για να κάνει το χατήρι του Θεού Πατέρα και να δοξάσει την Εκκλησία Του, που είμαστε όλοι εμείς.

Όταν λοιπόν ο Κύριος μας λέει "μη φοβάσαι", δεν πρέπει να φοβόμαστε. Πρέπει να αντλούμε δύναμη από τη δύναμή Του, φρόνηση από τη φρόνησή Του και φως από το φως Του. Όταν πιστεύεις σε Κείνον, δεν χρειάζεται να φοβάσαι τίποτα. Γιατί, όταν ο Κύριος είναι μαζί μας, ποιος μπορεί να είναι εναντίον μας; 

Κανείς.

Καλό σαββατοκύριακο και καλό μας μήνα!

Με αγάπη,

Εύα 💜

-------  Το πλάνο αντιγραφής Αγίας Γραφής το βρήκα εδώ.

Από την χθεσινή μου βόλτα στον κήπο

Τελευταία ημέρα του Σεπτεμβρίου ξημέρωσε σήμερα και είπα να ανεβάσω κι εδώ το βιντεάκι που έφτιαξα από την χθεσινή μου απογευματινή βόλτα στον κήπο. Παρέα, βέβαια, είχα και τα σκυλιά, μόνιμοι συνοδοί στις βόλτες μου.

Η απαλή βροχή μόλις είχε σταματήσει, το αεράκι δροσερό και αναζωογοννητικό, κι όλοι οι ήχοι και τα αρώματα της φύσης ανέγγελναν την αλλαγή της εποχής.

Οι τεχνικές ατέλειες δεν παραλείπονται, εννοείται, καθώς αρχάρια, ελπίζω να μου τις συγχωρήσετε.

Καλό υπόλοιπο ημέρας!

Με αγάπη,

Εύα 💜

 

Θυμάμαι ένα από τα πρώτα πρωινά που πέρασα στο μοναστήρι

Αν κάποιος μου έλεγε, όταν ήμουν φοιτήτρια και περνούσα τις μέρες μου ανάμεσα σε βιβλιοθήκες, ότι μια μέρα θα φορούσα λαστιχένιες μπότες και θα έκανα μια πολύ σοβαρή συζήτηση με μια αγελάδα για την υπομονή, θα χαμογελούσα ευγενικά και θα άλλαζα θέμα.

Αλλά ο Θεός έχει μια αίσθηση του χιούμορ που ανακαλύπτεις μόνο αφού σταματήσεις να παίρνεις τον εαυτό σου τόσο σοβαρά.

Θυμάμαι ένα από τα πρώτα πρωινά που πέρασα στο μοναστήρι.

Μετά την ακολουθία του Όρθρου, περίμενα, με την τόσο... πνευματική μου αφέλεια, να ακολουθήσει κάποια χρήσιμη λέξη, ίσως μια συζήτηση για την προσευχή της καρδιάς, για τη Φιλοκαλία, για τα ύψη της πνευματικής ζωής.

Η οικονόμος με κοίταξε ήρεμα και είπε:

— Αδελφή, σήμερα πάμε στον στάβλο.

Αυτό είναι.

Όλη η Φιλοκαλία μου χωρούσε, εκείνη τη στιγμή, σε έναν τσίγκινο κουβά.

Ομολογώ ότι η πρώτη μου αντίδραση δεν ήταν ακριβώς πνευματική.

Ενστικτωδώς κοίταξα τα χέρια μου.

Ήταν χέρια συνηθισμένα σε βιβλία και γύριζαν αργά σελίδες, όχι σανό, κουβάδες και ζώα.

Είχα μάλιστα μια πολύ σοβαρή σκέψη στο μυαλό μου:

«Θεέ μου, νομίζω ότι υπήρξε μια μικρή διοικητική σύγχυση στον παράδεισο».

Δεν είχε υπάρξει.

Η σύγχυση ήταν μόνο στο μυαλό μου.

Αυτή η αγελάδα, που ούτε καν υποψιαζόταν ότι είχε γίνει καθηγήτρια θεολογίας, με κοίταξε με ήρεμη ανωτερότητα. Δεν με ρώτησε από ποιο κολέγιο είχα αποφοιτήσει. Δεν φαινόταν εντυπωσιασμένη από τα βιβλία που είχα διαβάσει ή τα αποφθέγματα που ήξερα απέξω.

Είχε μόνο μία απαίτηση: να σταματήσω να είμαι αδέξια.

Και, χωρίς να το καταλάβω, ο Θεός γελούσε απαλά με όλες τις ιδέες μου για τον εαυτό μου.

Για χρόνια προσπαθούσα να καλλιεργήσω το μυαλό μου, να τελειοποιήσω τον εαυτό μου.

Ήταν καλό.

Αλλά είχα ξεχάσει να καλλιεργήσω την ταπεινότητά μου.

Και η ταπεινότητα, προς έκπληξή μου, δεν μαθαίνονταν σε βιβλιοθήκη.

Μαθόταν σε στάβλο.

Ή σε κουζίνα.

Ή στον κήπο.

Ή πλένοντας την ίδια κατσαρόλα που κανείς δεν θα προσέξει ποτέ.

Τότε ανακάλυψα κάτι που με αφόπλισε.

Η υπερηφάνεια δεν φοράει πάντα πολυτελή ρούχα.

Μερικές φορές φοράει πολύ αξιοπρεπή ρούχα.

Μιλάει όμορφα.

Αναφέρει άψογα αποσπάσματα.

Έχει επιχειρήματα.

Ξέρει ακόμη και πώς να είναι ευσεβής.

Αλλά βαθιά μέσα της, εξακολουθεί να θεωρεί τον εαυτό της λίγο πιο σημαντικό από τη σκούπα στη γωνία.

Και ο Θεός, με την υπομονή που μόνο Αυτός έχει, δεν επιπλήττει την υπερηφάνεια.

Την κάνει να σαρώνει.

Μέρα με τη μέρα.

Μέχρι που η σκούπα δεν φαίνεται πλέον σαν ταπείνωση, αλλά σαν ευλογία.

Το μοναστήρι με εξέπληξε ακριβώς με την κανονικότητά του.

Νόμιζα ότι θα έβλεπα θαύματα.

Και τα είδα.

Αλλά όχι αυτά που περίμενα.

Το θαύμα ήταν μια ογδοντάχρονη μοναχή που ξεφλούδιζε πατάτες ενώ σιγοτραγουδούσε έναν ψαλμό.

Το θαύμα ήταν μια αδελφή που έλαβε μια άδικη επίπληξη και απάντησε με ένα ειλικρινές χαμόγελο.

Το θαύμα ήταν ότι κάποιος μπορούσε να είναι κουρασμένος μέχρι δακρύων και, όταν χτυπούσε η καμπάνα για τη λειτουργία, να τα αφήνει όλα και να πηγαίνει ενώπιον του Θεού σαν να ξεκινούσε εκεί η αληθινή ανάπαυση.

Σιγά σιγά, κατάλαβα ότι ο Χριστός δεν με είχε καλέσει να κάνω εξαιρετικά πράγματα.

Με είχε καλέσει να κάνω συνηθισμένα πράγματα με έναν εξαιρετικό τρόπο.

Με αγάπη.

Και αυτός είναι, ίσως, ο πιο δύσκολος από όλους τους ασκητισμούς.

Όχι να νηστεύω.

Όχι να παρακολουθώ.

Αλλά να ξεφλουδίζω πατάτες χωρίς να μουρμουρίζω.

Να ακούω χωρίς να διαπραγματεύομαι.

Να σιωπώ χωρίς να νιώθω ηττημένη.

Να συγχωρώ χωρίς να συντάσσω νοερά μια αναφορά για τις αδικίες που υπέστησα.

Εν τω μεταξύ, τα χέρια μου έχουν αλλάξει.

Δεν είναι πια τα χέρια που παρακολουθούσα με τόση προσοχή.

Έχουν μάθει τη μυρωδιά του στάβλου, της ζύμης, του κεριού και του θυμιάματος.

Και, παραδόξως, τα βρίσκω πιο όμορφα τώρα.

Όχι επειδή έχουν γίνει πιο ευαίσθητα.

Αλλά επειδή έχουν αρχίσει επιτέλους να σταματούν να μιλάνε για μένα.

Αν με ρωτούσατε σήμερα τι κέρδισα φεύγοντας από τον κόσμο, δεν θα σας απαντούσα αμέσως.

Θα σταματούσα για μια στιγμή.

Έπειτα θα σας έλεγα, ίσως χαμογελώντας:

«Έχασα πολλά από τα πράγματα για τα οποία ήμουν πεπεισμένη ότι δεν μπορούσα να ζήσω χωρίς αυτά.

Και ανακάλυψα ότι ο άνθρωπος μπορεί να ζήσει χωρίς αυτά.

Αλλά δεν μπορεί να ζήσει χωρίς τον Χριστό!

Και μερικές φορές, για να βρεις τον Χριστό, πρέπει να έχεις την ταπεινότητα να λάβεις το πρώτο σου μάθημα από μια αγελάδα και να ευχαριστήσεις τον Θεό που επέλεξε έναν τόσο καλό δάσκαλο».

(Μοναχή από την Ιερουσαλήμ)

(Posted by PROSKINITIS at 18:52 0 comments) 

******

------  Κείμενο και φωτό αλλιεύθηκαν από εδώ.