Οι γαμοπλανήτες

Έτσι το λέει το ζώδιό μου. Εγώ το μεταφράζω αλλιώς. Οι Χίτλερ και τα χιτλεράκια τους. Στη ζωή μου πηγαίνουν όλα στραβά και πρόκειται να στραβώσουν περισσότερο. Αυτό εδώ το κείμενο δεν έχει σαν στόχο να αναφέρει τα της ζωής μου που λίγο έως πολύ μπορεί κανείς να μαντέψει σε ένα βαθμό. Έχει σαν στόχο να σε κάνει να αναπηδήσεις αναγνωρίζοντας τα κοινά σημεία και να επαναστατήσεις εμπράκτως. Γι' αυτό θα φας στη μάπα τα της ζωής μου.
Αυτός εκεί ο καημένος, που βαυκαλίζεται με την ιδέα που έχει για τον εαυτό του ως κριτής και δεινός σχολιαστής των blog καλά θα κάνει ανοίξει τα στραβά του και να διαβάσει.
Πάνω από οτιδήποτε άλλο λοιπόν οφείλουμε να παραμείνουμε άνθρωποι. Εγώ τα τελευταία χρόνια έχω χάσει μια σειρά από ταυτότητες, αυτές που αποκτάει κανείς σε όλη τη διάρκεια της ζωής του για να κυκλοφοράει σαν ολοκληρωμένη προσωπικότητα στην κοινωνία. Αμ τι. Είχα πέσει κι εγώ μέσα στην παγίδα να πιστέψω πως άμα τις μαζέψω όλες αυτές, θα τύχω ενός κάποιου σεβασμού από τους συνανθρώπους μου λες και ήταν τόσο δύσκολο να δω η γκαβή, πως πάντα η τελευταία είναι που αναιρεί όλες τις υπόλοιπες.
Η πρώτη μου ταυτότητα ήταν λοιπόν αυτή της μαθήτριας. Πολλά χρόνια την κουβάλησα πάνω μου καθότι χρειάστηκε να τελειώσω νυχτερινό να μη τα ξαναλέω και πέραν των διαστημάτων που απείχα, είχα κι ένα έξτρα χρόνο να φοιτήσω σε σχέση με τους ημερήσιους. Ενώ ακόμα περιφερόμουν με την ταυτότητα της μαθήτριας απέκτησα και την ταυτότητα της εργάτριας και έτσι μου κάθισε το διπλό. Ύστερα διάφορες άλλες δουλειές άλλες του ποδαριού και άλλες όχι, με σηματοδότησαν είτε σαν μηχανουργό, είτε σαν ταπετσέρη είτε σαν μπρικοκολλήτρια, είτε σαν τσαγκάρισσα. Προχωρώντας προς το τέλος της φοιτησής μου στο λύκειο που ολοένα παρατεινόταν λες και έτρωγα στο κεφάλι ποινή στρατιώτη, όλο και περισσότερες ταυτότητες αποκτούσα. Δύο μάλιστα από αυτές ήταν τυπωμένες και σε κάρτα. Δημοσιογράφος για ελεύθερη και ανεμπόδιστη είσοδο οπουδήποτε, συγγραφέας για ελεύθερη και ανεμπόδιστη είσοδο στα πολιτιστικά δρώμενα. Ανάθεμα κι αν εισήλθα έστω και μια φορά στη ζωή μου στα μέρη που με αυτές έπρεπε να μπορώ να εισέλθω. Άσε που ούτε θυμόμουν που τις έχω πεταμένες και τις δύο. Φτάνει που ήξερα ότι τις έχω κι ότι άμα θέλω, μπορώ να τις χρησιμοποιήσω. Οι ταυτότητες έληξαν κι εγώ έμεινα στο άμα θέλω. Άμα θέλω γίνομαι πάλι και ταπετσέρης. Άμα θέλω, ξαναγίνομαι διορθώτρια-επιμελήτρια περιοδικού. Άμα θέλω, ξαναγίνομαι μηχανουργός ή τσαγκάρης, κ.ο.κ Χαμπάρι δεν πήρα πως η ζωή, ολοένα και λιγότερο χρειαζόταν τους μηχανουργούς, τους τσαγκάρηδες, τους επιμελητές βιβλίων, τους μεταφραστές, ακόμα και αυτούς τους δημοσιογράφους ή τους συγγραφείς. Η ζωή έχει ανάγκη τους κλόουν, τους ζογκλέρ, τους ακροβάτες, τους θαυματοποιούς του τσίρκου, τους υπνωτιστές και τους γορίλες.
Έχει επίσης ανάγκη από αυτούς που μιλώντας κινέζικα, μαζεύουν ψήφους ελληνικούς, έχει ανάγκη από αυτούς που μ' ένα μαστίγιο στο χέρι επευφημούν τη δημοκρατία, έχει ανάγκη ακόμα από αυτούς που με μια κιμωλία στο χέρι διδάσκουν την αμάθεια, επιβραβεύουν το ρατσισμό και τη ρουφιανιά, εκπαιδεύουν φουρνιές νέων στη υποτέλεια, προετοιμάζουν τους σύχρονους σκλάβους με εγχειρίδια και ειδικά θέματα στις άλλοτε εκθέσεις που τώρα αποκαλούν αναφορά πεπραγμένων, ή τεκμηριωμένη κατάθεση ιδεών, σε θέματα καίρια για τη λειτουργία της σύχρονης κοινωνίας. "-Είναι η βία που ασκείται από ανθρώπο σε άλλο άνθρωπο, ή από ομάδα σε άλλη ομάδα,ανεξαρτήτως συνθηκών,(προσέξτε το αυτό), ένας δόκιμος τρόπος αντιμετώπισης προβλημάτων; επιχειρηματολογείστε τόσο για την απάντηση "ναι" όσο και για την απάντηση "όχι".
Δεν έχει λοιπόν ανάγκη η κοινωνία πια τα επαγγέλματα. Η σύχρονη ζωή.
Τελευταία μου ταυτότητα είναι αυτή της καθαρίστριας. Μαζί με την ταυτότητα γραμματειακή υποστήριξη και ταμείο θεάτρου που δυστυχώς εξάντλησα στο πι και φι. Στη δουλειά μου υπάρχουν άνθρωποι νέοι που κατέχουν νέες ταυτότητες, που λένε με άλλα λόγια όλα αυτά που εγώ έκανα στη διάρκεια της ζωής μου με ή χωρίς ταυτότητα. Ένα μέρος αυτών δηλαδή. Τώρα για παράδειγμα θέλεις πανεπιστημιακό πτυχίο για να πεις στον άλλο στο τηλέφωνο ότι είναι μαλάκας που κάθεται και σε ρωτάει αν τελειώνοντας ένα σεμινάριο θα μπορέσει να δουλέψει με το δίπλωμα για την τηλεόραση, ή να πάρει μια δουλειά σαν σκηνοθέτης. Θέλεις πτυχίο ανωτάτης σχολής για να πεις στον άλλο, φέρε ρε κόπανε εδώ τις δόσεις από τα σεμινάρια, πότε σκοπεύεις να πληρώσεις; τελειώνει η σαιζόν, ή θέλεις ειδικά επιμορφωτικά μαθήματα για χρήση της γλώσσας ώστε να μη λες "τι διαπραγματεύει το αντικειμενό σας;" πράγμα που μάλλον στα πούστικα τα πανεπιστήμια δεν διδάσκεται. θέλεις ρε παιδί μου ένα ιματζ για να μπορείς να κάνεις τον παπαγάλο, επαναλαμβάνοντας κατα λέξη αυτά που σου λέει το πεφωτισμένο αφεντικό σου να πεις, κι αν δεν το έχεις αυτό το πτυχίο, δεν έχεις το ιματζ άρα δεν μπορείς να γίνεις παπαγάλος, είσαι εκτός του σύχρονου κατεστημένου, είσαι ένα τίποτα.
Επέλεξα αυτό το τίποτα και τώρα πληρώνω το τίμημα. Δηλαδή πάντα το πλήρωνα το τίμημα αλλά αυτή τη φορά τα πράγματα έχουν ξεπεράσει κάθε όριο.
Έχασα τη δουλειά στο θέατρο γιατί δεν ήμουν παπαγάλος, κινδυνεύω να χάσω και τη δουλειά στο τσίρκο γιατί δεν είμαι ακροβάτης, μάγος, υπνωτιστής, ούτε φτασμένος ούτε υπο μάθηση, ούτε επίδοξος ούτε κατά λάθος.
Είμαι πενήντα τριών χρονών με τον καινούργιο χρόνο και θα βρεθώ στο δρόμο με είκοσιπέντε χρόνια στην πλάτη δουλειάς και ένσημα μόλις τα έντεκα αφού το ΙΚΑ ανακάλυψε τα νησιά μετά το 1980, αφού οι κλέφτες πάντα προστατεύονταν από το κράτος, αφού οι κλέφτες είναι το κράτος, χωρίς σύνταξη, χωρίς δουλειά, χωρίς ειδικότητα, χωρίς ταυτότητα, χωρίς εισόδημα, χωρίς ιματζ και χωρίς καν το τίποτά μου.
Οι γαμοπλανήτες φταίνε λένε τα νυν και τέως αφεντικά μου, που το έκαναν να γεννηθείς Ιούλιο, Καρκίνος, και να πέσεις σε επιχείρηση με Υδροχόο αφεντικό που τέτοιοι δεν θα έχουν θέση εις το εξής. Καθώς επίσης Ζυγός σε επιχείρηση με Κριό αφεντικό, Κριός σε επιχείρηση με παρθένο αφεντικό, Παρθένος σε επιχείρηση με ιχθύ αφεντικό και κλάστε μας τα απ' αυτά. Το τσίρκο των ζωδίων ή το τσίρκο των ηλιθίων;
Χέστηκα τόσο για τα ζώδια όσο και για τους ηλίθιους. Χέστηκα και για τη σύνταξη αφού στο δρόμο πηγαίνω σα σφαίρα, με όλους τους πόνους στις αρθρώσεις είμαι ικανή να στοίψω τις πέτρες, όταν και όποτε τις βρω στο διάβα μου. Τόσο ικανή και τόσο φόβος και τρόμος των πετρών, που φρόντισε αυτό το κωλοκράτος να τις βγάλει από το διάβα μου, να τις εξαφανίσει, δεν υπάρχουν πέτρες στο δρόμο μας πια κύριοι, εμπόδια δεν υπάρχουν. Είναι μια ευθεία χωρίς ανηφόρες και κατηφόρες. Μια μικρή τελική ευθεία γεμάτη από πινακίδες με ηλικιακά όρια και πίνακες καταμέτρησης ενσήμων και προϋποθέσεων προκειμένου να σου επιτρέψουν να ζεις, ή να σου επιβάλλουν να πεθάνεις.
Και καλά εγώ. Πες ότι είμαι άξια της τύχης μου, με αυτά που επέλεξα και έτσι όπως την επέλεξα. Τα χρόνια που σαν σκυλί δούλεψα για τον τουρισμό, για τα γράμματα και τις τέχνες, κυριολεκτικά και μεταφορικά για την καλύτερη όψη του κόσμου, που στο διάολο πήγαν; Και η πουτάνα η ταφοπλακά μου πάνω τι θα γράφει; πως "τάδε κείται η μπατίρω η αθυρόστομη που είπε τούτη την κουβέντα τη μεγάλη, πως τη ζωή σου όσο ζεις αν αγαπάς, δεν θα αφήσεις να στη φάνε κάποιοι άλλοι";

Αλλού αυτά

Σ' αυτή τη ζωή μια κακία μένει και σίγουρα δεν είναι η δική μου. Δεν ντρέπομαι για τον πατέρα μου. Κατά βάση τώρα που πέθανε, έχω πολλά καλά να του θυμηθώ που δεν του αναγνώριζα πριν. Και φυσικά είμαι του Αντωνίου. Αυτουνού που βοήθησε τόσο κόσμο κι αυτούς που τώρα τον κατηγορούν, και πέθανε πάμπτωχος. Το ξαναλέω, οι ψυχοθεραπευτές τα τελευταία χρόνια δεν κάνουν καλή δουλειά. Τζάμπα τα λεφτά που σκάτε εκεί πέρα.

Κάποιος μου κάνει πλάκα;

Μπορεί να είμαι η Ελένη Μπάλιου του Αντωνίου, αλλά δεν έχω καμιά σχέση με το ψηφοδέλτιο του κυρίου Δημαρά. Πρόκειται για τυπογραφικό λάθος. Η συνονώματή μου υποψήφια, είναι του Μιχαήλ. Επειδή αρκετός κόσμος με ρωτάει αν είμαι εγώ κι αν άλλαξα ρότα, όχι δεν άλλαξα. Παραμένω μια αμετανόητη "κουμουνιστοσυμμορίτισσα". Απ' αυτούς του αλήτες της αριστεράς ξέρετε που εξακολουθούν να ονειρεύονται διακομματικές συσπειρώσεις την ίδια στιγμή που οι διασπάσεις των μορίων οδηγούν ανεξέλεγκτα στη διάσπαση του ατόμου. Τι να κάνουμε, ουτοπίες είναι αυτές. Το κυνήγι της Δουλτσινέας έχει πιο πολύ ενδιαφέρον για μένα από τον πόλεμο της καρέκλας. Άλλωστε εγώ, δεν έχω τελειώσει καμιά αγγλική φιλολογία, μα κι εσείς ρε παιδιά δώστε λίγη βάση, και να άλλαζα ρότα, εμένα θα έβαζε ο Δημαράς στο ψηφοδέλτιό του;

Πρωί στον Υμηττό

Τρέμει ο κέρσορας. Ποιος ξέρει τι φοβήθηκε κι αυτός. Το οδοιπορικό στην Κεντρική Ευρώπη, θα συνεχιστεί σε πρώτη ευκαιρία. Προς το παρόν να πω μια καλημέρα στου φιλους μου.
Σήμερα τα χαράματα ανέβηκα στον Υμμητό. Όχι με τα πόδια, τέτοιες αποκοτιές δεν τις βαστάνε πια κι αυτά. Δεν είχε βγει ο ήλιος ακόμα. Η Καινούργια ημέρα ήταν στα σπάργανα. Ροδαλό μωρό με κρύα χέρια. Τ' αγριολούλουδα εκτός από ελάχιστα έχουν μαραθεί. Υπάρχουν και κάποια που αντέχουν στις αλλαγές του καιρού. Αυτά δεν μαράθηκαν. Τα τζιτζίκια έπιασαν μονομιάς το τραγούδι με το που κάθισα σε ένα ξύλινο κάθισμα. Αυτό έγινε μετά την κατεβασιά μου από την κορφή του βουνού. Εκεί που βρίσκονται οι κεραίες και η θέα. Στην πρωινιάτικη αχλύ τα σπίτια μοιάζουν με πλοία αραγμένα. Σ' ένα καρνάγιο που βρωμάει ψόφιες αναμνήσεις. Πέρα μακριά διακρίνεται το Πέραμα. Άλλες συνοικίες, που περπάτησα ή όχι. Δεν μπορώ να διακρίνω τους δρόμους που με έφεραν μέχρι εδώ. Είναι μεγάλη η Αθήνα και ακατάστατη. Έχουνε γίνει ανήφοροι οι κατηφόρες, και δύσβατες ζούγκλες σιδερικών τα δρομάκια. Όλοι αυτοί οι άνθρωποι ξπου τους φαντάζομαι μέσα τους, και μέσα στα κλουβιά τους τα μονίμως αραγμένα, μου θυμίζουνε μύγες παγιδευμένες στο μπουκάλι. Όλα αυτά τα συλλογίζομαι κοιτάζοντας πέρα. Λίγο πιο πέρα, εκεί που δεν φτάνει το μάτι, βλέπω συνομωτικά κοριτσίστικα χαμόγελα και τρόμο. Φαντάζομαι το σήμερα κι έχω ήδη πάρει πάρει την εκδικησή μου. "-θα πηγαίνουμε όπου θέλουμε, θα κάνουμε ότι θέλουμε, θα μιλάμε όσο θέλουμε κι όχι κρυφά". Αυτές είναι οι υποσχέσεις που έδωσα. Ο πληθυντικός αφορά ένα άλλο κορίτσι, χαμένο σήμερα στους λαβύρινθους της ζωής. Δεν ξέρω καν με τι εξαγόρασε την ελευθερία του. Δεν ξέρω καν αν συναντήθηκε ποτέ μαζί της. Θα ήθελα αυτό το κορίτσι να το είχα μαζί μου σήμερα. Να βλέπαμε παρέα τα μονοπάτια του χρόνου. Τότε που ονειρευόμουν το πανηγύρι της νίκης μας. Τότε που η απουσίες χτίζανε τις ιδανικές μας μορφές. Ας είναι καλά ελεύθερη ή μέσα στη μέγγενη των επιτεύξεων χαμένη. Εγώ εδώ πέρα φυλλομετρώ τις προσδοκίες που απέμειναν. Δεν χρειάζεται καν να γυρίσω σελίδα αρκεί όμως που κρατώ ακόμη κάτι στα χέρια μου. Ένα σημειωματάριο, ένα μικρό βραχιόλι από λευκές χάντρες, μια γαλάζια αγάπη σε βλέμμα ξάστερο, τον ήχο ενός γέλιου άσβεστου στη μνήμη και μια αγκαλιά που μύριζε του μέλλοντος τ' αρώματα και της ελπίδας. Μια πασχαλίτσα κάθισε στον ώμο σου. Έχει το χρώμα της σκουριάς και βούλες μαύρες. Αλλιώς θυμάμαι εγώ τις πασχαλιές μα τι τα θέλεις. Σάμπως και την αγάπη αλλιώς δεν την ήξερα; Τώρα πια λέμε μια λέξη, τριαντάφυλλο πχ, και εμφανίζεται μπροστά μας μια τσουκνίδα. Αγάπη λέμε, κι ερχόμαστε φάτσα με φάτσα με το φθόνο. Ήλπιζα πάντα από την άλλη πως θα έμενες μικρή. Ξεχασμένη στο λειβάδι με τις παπαρούνες. Να μη μάθεις πως έγινε ο κόσμος σήμερα. Να μην αλλάξεις ποτέ τις έννοιες στις λέξεις. Εδώ πάνω λοιπόν μπορώ να σε βλέπω ακόμα με την πεταλούδα στα δάχτυλα. Εδώ πάνω, αυτή τη ροδαλή στιγμή της μέρας, σου στέλνω μνήμες που ανέκαθεν σου χρώσταγα και ξαναβλέπω το μέλλον που έγινε παρόν, χωρίς εσένα.
Θα κατέβω τώρα να μπλεχτώ στ' αδιάφορα πρόσωπα. Και στα αραγμένα καράβια που μυρίζουν ψόφιες αναμνήσεις. Τρέμοντας μέσα στο φυλλοκάρδι μου μήπως κάποια απ' αυτές τις βρωμερές μυρωδιές μου θυμίσει κάτι από το άρωμα του μέλλοντος σε σήψη. Μου θυμίσει εσένα.

Οδοιπορικό στην Κεντρική Ευρώπη/ μέρος β.

27/8/2010

Αεροδρόμιο Ελευθέριος Βενιζέλος. Προορισμός Βουδαπέστη, πτήση τρέχα γύρευε, τα ξέρει η Άλκη. Εγώ σαν παιδάκι ακολουθώ. Δεν διαβάζω, δεν προσέχω τριγύρω, δεν ακούω τι μου λέει. Το μυαλό μου έχει κολλήσει στο τέρας μέσα στο οποίο εντός ολίγου πρόκειται να επιβιβαστώ. Το στομάχι μου έχει κολλήσει στην πλάτη μου. Φέρνω στο νού μου όλους τους τρελούς πιλότους που έχω δει στις ταινίες. Όλους τους παθιασμένους με τα αεροπλάνα. Αυτοί δηλαδή πως την έβγαλαν καθαρή με τα τόσα παράτολμα; Και μάλιστα σε εποχές που τα αεροπλάνα δεν είχαν προδιαγραφές υψηλής ασφάλειας; Ποιος μου το λέει αυτό; Οι εταιρείες. Και τι περίμενες να σου πουν οι εταιρείες; Μην μπαίνεις μέσα θα γκεμοτσακιστείς; Σκάσε Ελένη, σκάσε. Μόλις περάσει αυτό, μόλις πατήσεις τα πόδια σου στη γη, θα έρθει ένας καλός κύριος που μιλάει τη γλώσσα σου και θα σε καλωσορίσει μαζί με όλο το γκρουπ. Έχουμε και τέτοιο. Τι νόμιζες, μόνες σας θα το φάτε το λούκι; Και που είναι το γκρουπ; Γιατί δεν το βλέπω πουθενά; Που είναι το γκρουπ Άλκη;
«-Πρέπει να είναι, κάποιοι από αυτούς τουλάχιστον, ετούτη εδώ η παρέα που είναι δίπλα μας.
-Οκ, αλλά αυτός εκεί γιατί φωνάζει; Τι λέει για το γκρούπι της εκδρομής να έλθει από δω; Για ποια εκδρομή μιλάει;
-Θέλει να πάει στο αεροπλάνο. Του είπαν ότι ανοίγεις μια πόρτα και πας στο αεροπλάνο. Προσπαθεί λοιπόν να ανοίξει την κλειδωμένη πόρτα. Και μας καλεί να τον ακολουθήσουμε. Γιούργια.
-Μπράβο βιασύνη…εγώ πάλι καθόλου δεν βιάζομαι. Μήπως να το ξανασκεπτόμουν, να γυρίσω πίσω;
-Δε μου λες κυρά μου; Μόνο εσύ έχεις παιδί που θέλεις να ξαναδείς; Εμείς δεν έχουμε; Όλος αυτός ο κόσμος που θα φύγει μαζί μας θέλει να σκοτωθεί;
Με πιάνει το ψευτοφιλότιμο. « Έχεις δίκιο. Θα γίνω γενναία». Αμέσως μόλις το λέω, τρέχω στην τουαλέτα. Κάθομαι εκεί πέντε, δέκα, δεκαπέντε λεπτά, η Άλκη αρχίζει και ανησυχεί. Φωνάζει απέξω. Βγαίνω. Το στομάχι μου κόμπος. Θέλω να ξαναπάω. Δεν είμαι καλά. «Δεν υπάρχει χρόνος, φεύγουμε» λέει. Τόσο γρήγορα; Τρεις ώρες ήμασταν στο αεροδρόμιο και δεν ήταν αρκετές να συνηθίσω στην ιδέα. Ο τύπος που προσπαθούσε να ανοίξει την κλειδωμένη πόρτα, πηγαίνει πρώτος.
«-Αυτός θα είναι ο αρχηγός στο γκρούπι;
-Προσπαθεί.
-Αυτή η μπουμπού δίπλα του είναι η γυναίκα του;
-Έτσι φαίνεται. Άλλωστε ποια θα μπορούσε να είναι η γυναίκα του;
-Αυτό να μου πεις. Γιατί της μιλάει σε γλώσσα ουγκ;
-Έτσι είναι η συνεννόηση ανάμεσα σε ανθρώπους που ζουν χρόνια μαζί. Οικογενειακοί κώδικες. Ανέβα φτάσαμε.
-Δεν θέλω.
-Σκάσε κι ανέβα».
Δεν με έπεισε αλλά ανεβαίνω, από ντροπή. Κάθομαι στη θέση μου από ντροπή. Κάνω ότι μου λένε οι αεροσυνοδοί από ντροπή. Και δεν ουρλιάζω από ντροπή. Παίρνω πολύ βαθιές ανάσες. Το αεροπλάνο ανεβαίνει. Η διπλανή μου στο παράθυρο έχει κολλήσει τη μούρη της πάνω του. Δεν βλέπουμε τίποτα, ευτυχώς. Η Άλκη ενοχλείται. Θέλει να βλέπει έξω. Έξω, από εκεί που βρίσκεται δεν μπορεί να δει. Είμαστε πάνω στο φτερό. «-Είναι καλό που είμαστε πάνω στο φτερό; -Όχι. Το καλύτερο είναι να είσαι μπροστά. -Γιατί οι μπροστινοί θα τη γλυτώσουν άμα φάμε φούντο;
-Όχι, αλλά νιώθουν λιγότερο τα κενά αέρος.
-Θα έχουμε κενά αέρος;
-Πάντα υπάρχουν αυτά. Δεν γίνεται ταξίδι χωρίς κενά αέρος. Άλλοτε είναι μεγάλα, αν το αεροπλάνο πέσει σε καταιγίδα σκέτος εφιάλτης. Άλλοτε, είναι απλώς ένα μικρό ταρακούνημα.
-Θαυμάσια παρηγοριά. Μη συνεχίζεις.
-Πρέπει να είσαι προετοιμασμένη. Θα πέσουμε σε κενά αέρος.
-Να μην πέσουμε. Υποχρεωτικό είναι;
-Καλά αφού το λες εσύ, δεν θα πέσουμε».
Η Δύναμη της θέλησης. Έκανε βέβαια κάτι μικρούς τριγμούς το πλάνο του αέρα, αλλά βουτιά δεν πήρε.
-Είσαι και κολόφαρδη και γκρινιάζεις.
-Δεν έχω βγάλει άχνα.
-Το ξέρω, γι’ αυτό σου μιλώ. Δεν θα ταράξεις την ισορροπία του αεροπλάνου αν μιλήσεις.
-Σκασίλα μου, θα ταράξω τη δική μου. Δεν μπορώ να μιλάω και να παίρνω ανάσες την ίδια στιγμή. Αμάν ούτε στον τοκετό δεν τρόμαξα τόσο.
-εντάξει τότε, το βουλώνω.
-Όχι μίλα μου εσύ.
-Προσγειωνόμαστε. Το πήρες είδηση;
-Όχι αλλά αυτό είναι η καλύτερη είδηση.
-Στις απογειώσεις και στις προσγειώσεις γίνονται τα ατυχήματα να ξέρεις.
-Σκάσε Άλκη. Μη μιλάς.
-Καλά σκάω. Δέσε τη ζώνη σου.
-Δεμένη είναι».
Η Περιπέτεια τελειώνει. Αρχίζει η απόλαυση. Ένα τσιγάρο ρε παιδιά, πάτησα γη. Αμ δε πάλι. Στον κυλιόμενο αχθοφόρο για τις βαλίτσες και αμέσως μετά σκάει μύτη ο καλός εκείνος κύριος, επίσημος αρχηγός της αποστολής- διασκέδαση μέσω περιήγησης. Έλληνας. Ακολουθείστε με λέει, καλωσορίσατε. Ακολουθούμε. Πρώτο πρώτο το ζευγάρι με τη διάλεκτο ουγκ. Ακολουθεί το ζευγάρι του αμίλητου νερού. Ύστερα μια γυναίκα με τον foul of pleasure κανακάρη της και μια άλλη που μοιάζει στην πρώτη δίπλα τους, τρίο αυτοί. Ένας μουρτζούφλης ψηλός με μια ενσαρκωμένη ενοχή δίπλα του, κοντή. Μια συμπαθητική κοπέλα με τον ερωτευμένο άντρα της και μια περίεργη κοπέλα με τον άντρα της Ένα δεύτερο τρίο δυο γυναίκες κι ένας άντρας μεγαλύτερης ηλικίας, και τελευταίες απ’ όλους, οι αφεντιές μας. Άντε δέσε μια τέτοια μαρμελάδα. Από εδώ οι ηλικίες, από κει η γλώσσα, οι νοοτροπίες, οι αντιλήψεις, το λάιβ στάιλ. Όλα ένας αχταρμάς. Κοινός παρονομαστής, η εθνικότητα. Ή κάπως έτσι.
Η Άλκη με το πρόβλημα στα γόνατα είναι βαριά και δυσκίνητη. Δεν μπορεί να τρέξει, δεν μπορεί να πάει γρήγορα. Εγώ με το πρόβλημα στα δόντια είμαι βαριά κι ασήκωτη. Δεν μπορώ να μιλήσω δεν μπορώ να γελάσω. Φέτος δεν τα κατάφερα, αλλά με τα λεφτά της άδειας του χρόνου θα πάω να φτιάξω τα δόντια μου, σκέπτομαι και παρηγοριέμαι. Προς το παρόν χρειάζομαι ένα τσιγάρο. Μέσα στο πούλμαν απαγορεύεται το κάπνισμα. Ο συνοδός μας συστήνεται. Μας λέει ότι από δω και πέρα θα είμαστε τις περισσότερες ώρες μαζί. Η ξενάγηση αρχίζει από τη Βουδαπέστη και θα συνεχιστεί στην Πράγα, στη Δρέστη και στη Βιέννη. Λέει ώρες και μέρες το μυαλό μου είναι στο τσιγάρο. Είναι ξημέρωμα και φαίνονται πια τα μέρη που περνάμε και τα κτίρια. Ο ξεναγός μας εξηγεί ότι θα τα δούμε όλα από κοντά και θα μας μιλήσει περισσότερο γι’ αυτά, προς το παρόν απαντάει βιαστικά στις ερωτήσεις, τι είναι αυτό και τι είναι εκείνο. Μιλάει καλά τα ελληνικά. Εννοώ δεν τα μιλάει απλώς σαν Έλληνας αλλά σαν Έλληνας που κατέχει τη γλώσσα του. Το εκτιμώ ιδιαίτερα. Φτάνουμε στο ξενοδοχείο εντός της πόλης. Παίρνουμε τα κλειδιά μας, μπαίνουμε στα δωματιά μας, ανάβω τσιγάρο. Απαγορεύεται το τσιγάρο στα δωμάτια. Χέστηκα. Η Άλκη δεν καπνίζει αλλά πηγαίνω κι ανοίγω το παράθυρο και κάθομαι μπροστά. Δεν βγάζει άχνα. Ανοίγουμε βαλίτσες, βγάζουμε σαμπουάν και σφουγγάρια, όποιος θυμήθηκε τέλος πάντων να πάρει σφουγγάρι, εγώ το ξέχασα. Αργότερα θα ανακαλύψω πως έχω ξεχάσει κι άλλα σημαντικά πράγματα. Παπούτσια, αδιάβροχο, ομπρέλα, και τέταρτο ζευγάρι κάλτσες. Ξαναβγαίνουμε σε μια ώρα για την πρώτη ξενάγηση στην πόλη. Συναντάμε πάλι τους ίδιους ανθρώπους που μαζί τους δεν έχουμε ανταλλάξει ακόμα μια καλημέρα. Πιάνουμε στο πούλμαν τις ίδιες θέσεις που είχαμε κατά την παραλαβή μας από το αεροδρόμιο. Γιατί; Έτσι επειδή έχουμε την τάση να αναζητούμε την ασφάλεια στην επανάληψη. Ο ξεναγός-συνοδός μας Ηλίας, μας βοηθάει να ξεμπλοκάρουμε. Δικαίωμα στις πρώτες ή τις τελευταίες ή τις μεσαίες θέσεις, έχουν όλοι. 22 άτομα όλα κι όλα, το μισό πούλμαν είναι άδειο. Ελάχιστοι μασάνε, οι υπόλοιποι καταλαμβάνουν τις θέσεις που θεωρούν δικές τους. Η Αλκη με έχει στριμώξει από τη μέσα μεριά και δεν μου αρέσει καθόλου το στρίμωγμα, αλλά δεν θέλω να την αφήσω μόνη της. Παραμένω στριμωγμένη. Στη διαδρομή προς την πλατεία ηρώων βλέπουμε αναγεννησιακά η γοτθικά κτίρια που μπορεί και να μην είναι γοτθικά. Κοιταζοντάς τα, αυτό μου έρχεται στο νου. Έπρεπε να διαβάσω περισσότερα για την αρχιτεκτονική των κτιρίων, σκέπτομαι μέσα μου αλλά δεν υπήρξε χρόνος για τίποτα. Πιο πολλά από αυτά θα δούμε αργότερα τόσο στην ίδια όσο και στις άλλες πόλεις ή πρωτεύουσες. Τώρα στην πλατεία ηρώων παίρνω φωτογραφίες από τα αγάλματα, που βρίσκονται ολόγυρα και φτιάχνουν θεματικές συνθέσεις. Κλικ και κλικ με τον ήλιο κόντρα και μια κάμερα που πνέει τα λοίσθια από μπαταρία. Άλλο σημαντικό που ξέχασα, ο φορτιστής. Δεν στενοχωριέμαι καθόλου, τραβάω τη δεύτερη κάμερα από την τσάντα. Στις είκοσι φωτογραφίες η μπαταρίες τα φτύνουν. Πρόλαβα να τραβήξω μερικές από το κάστρο. Είδαμε κάπως εξ’ αποστάσεως το στολίδι αυτό της δυτικής όχθης του Δούναβη (Varhegy) το οποίο από το 1972 περιλαμβάνεται στον κατάλογο των μνημείων της Παγκόσμιας κληρονομιάς της UNESCO λέει ο Ηλίας. Το ίδιο και το Royal Palace που καταστράφηκε από τους πολέμους και ξαναχτίστηκε πολλές φορές, γεμάτο σήμερα από γλυπτά, ξύλινα γοτθικά αγάλματα και πίνακες μπαροκ. Δεν πήγαμε μέσα. Αλλά στον Πύργο των Ψαράδων σταματήσαμε και ανεβήκαμε τις σκάλες του και φτάσαμε στους πυργίσκους του όσοι και όσο φτάσαμε. Εφτά πυργίσκοι που αντιπροσωπεύουν τις επτά φυλές των Magyar. Λαός που κατέφθασε στην περιοχή τον ένατο αιώνα. Από το σημείο εκείνο είδαμε τη γέφυρα της Αλυσίδας, την πρώτη γέφυρα που ένωσε τις δυο όχθες του Δούναβη, το νησάκι margitszige με το μοναστήρι που σ’ αυτό φυλάκισε ο πατέρας της την άτυχη Μαργαρίτα. Ταγμένη λέει στο Θεό από αυτόν, να γίνει με το έτσι θέλω καλόγρια, μαράζωσε η κοπέλα και τα τίναξε. Ενώ ο Ηλίας μιλάει για την εκκλησία του Matthias, ένα επιβλητικό μεσαιωνικό κτίριο 700 ετών, που πήρε το όνομά του από τον Ματία τον δίκαιο, ενώ την αίγλη του από τις στέψεις των βασιλιάδων και τους κρυμμένους θησαυρούς των ιπποτών στις κρύπτες του, αισθάνομαι πως κατεπειγόντως πρέπει να πάω στην τουαλέτα. Τουαλέτα εκεί πάνω δεν υπάρχει και η Άλκη, αντικρίζοντας τις 150 σκάλες, ξεσκόνισε ένα παγκάκι στη βάση του Πύργου και στρώθηκε εκεί να μας περιμένει. Κλικ ο ένας κλικ ο άλλος, ο Ηλίας μιλάει, εγώ χοροπηδάω αλλά ταυτοχρόνως παίρνω είδηση και πως δεν μπορώ να φύγω, γιατί ο Ηλίας με κοιτάζει μιλώντας και οι άλλοι έχουν το νου τους στις φωτογραφίες και δεν γίνεται κάποιος να μην προσέχει αυτά που ο οδηγός μας έχει να μας πει, κάνω την υπέρβαση και σφίγγω τα πόδια μου και παρακολουθώ όλο το λογρίδιο μέχρι που μας λέει «τους ζυγούς λύσατε» και ξαμολιούνται όλοι να τραβήξουν φωτογραφίες. Συγκινημένη από την προσπάθεια και από την τύχη της κακομοίρας της Μαργαρίτας, συγκινημένη από την ιστορία του λαού, το μεγαλείο και την πτώση του, συγκινημένη από τις προσπάθειες του λαού να ορθοποδήσει και ακόμα πιο συγκινημένη από το φιλότιμο του ξεναγού μας να μας γνωστοποιήσει όλα αυτά, παίρνω δρόμο και κατηφορίζω προς το παγκάκι της Άλκης. Ακριβώς πάνω σε αυτό το κατηφόρισμα, βλέπω στα αριστερά μου μια συστάδα δέντρων και χώνομαι μέσα μήπως καταφέρω να βρω καμιά ιπποτική κρύπτη για τσίσα και ξαλαφρώσω. Αντί για αυτό, ήρθα φάτσα με φάτσα με έναν τρομαγμένο σκίουρο. Τραβάω τη φωτογραφική μου μηχανή με την ελπίδα πως θα μου δώσει έστω μια φωτογραφία μετά από αρκετή ώρα ανάπαυσης στην τσέπη μου. Ο σκίουρος είναι εκεί μπροστά μου και με περιεργάζεται, εγώ του μιλώ ελληνικά. Δεν καταλαβαίνει τη γλώσσα και γυρίζει το κεφάλι του στα πλάγια. Πατάω το κουμπί της κάμερας πολύ αργά, μέσα στην εικόνα είναι δυο πόδια αντρικά με μαύρα παπούτσια. Την ίδια στιγμή που κοιτάζω αυτό, ακούω μια φωνή να μου λέει σε ορεινά περίπου ελληνικά. «-Ιδώ είσι κι συ; Τι κάνς; Καπνίζεις; -Όχι προσπαθώ να κατουρήσω αλλά δεν με αφήνετε» πήγα να του πω, αλλά το μάζεψα. Βάζω τη μηχανή πάλι στην τσέπη και πηγαίνω στην Άλκη. Τώρα το πρόβλημα έχει επεκταθεί και στο εγχειρισμένο προ εξαετίας συριγγιό μου. Πονάω φρικτά, η περιοχή έχει πρηστεί και φοβάμαι τα επακόλουθα. «-Μην ανησυχείς, θα συνέλθεις μόλις πάμε πίσω στο ξενοδοχείο. Θα πλυθείς θα αλλάξεις θα ξεκουραστείς και θα ηρεμήσει κι αυτό. Θα βάλεις και την αλοιφή και θα συνέλθεις. Μην έχεις άγχος, το άγχος τα επιδεινώνει αυτά». Άρχισα λοιπόν να τραγουδώ, κουλ Ελένη κουλ. Κι εκεί επάνω στο τραγούδι έρχεται το πούλμαν να μας μαζέψει. Περιμένει το πούλμαν μαζί μας τους άλλους. Κάποιοι καθυστερούν για να βγάλουν ακόμα μερικές φωτογραφίες. Μερικοί έχουν βιντεοκάμερες κι άλλοι ακριβές ψηφιακές. Ευκαιρία να τους κάνουν μια επίδειξη. Η ιστορία ανήκει στο παρελθόν έτσι κι αλλιώς. Στο παρόν ανήκει αυτό που κάνουμε. Αν κάνουμε. Πάψε να είσαι τόσο σνομπ, ξανασκέπτομαι. Φυσικά θα ξέρουν τι τράβηξαν και τι άκουσαν οι άνθρωποι. Άλλωστε κάποιος οφείλει να γνωρίζει την ιστορία της Ευρώπης, πολύ πριν αποφασίσει να την επισκεφτεί και εσύ δεν είσαι ανάμεσα σε αυτούς εξυπνάκια μου.
Οκ οκ, αρκετά. Καμπινές πάραυτα. Δεν υπάρχει πουθενά, μέσα στο πούλμαν παρακαλώ να αντέξω για λίγο ακόμα. Τα καταφέρνω. Καθόλη τη διαδρομή δεν μιλάει κανείς. Είναι όλοι στουπωμένοι πληροφορίες και θαμπωμένοι από τις εικόνες που δεν μπορούν να σκεφτούν κάτι για να ρωτήσουν, ή νυστάζουν; Δεν μπορώ να καταλάβω. Τελικά μια γυναίκα σπάει τη σιωπή.
«-Ξέρετε τι ώρα θα φάμε;». Αθάνατη Ελλάδα. Δεν πήδηξα από το παράθυρο γιατί τα νερά του Δούναβη είναι πολύ βρώμικα όπως πληροφορήθηκα και είδα με τα μάτια μου. Ο καθένας με το προβλημά του άλλωστε και γω με το δικό μου. Αυτή η αντιβίωση που μου σύστησε ο χειρούργος είχε πολύ κακές παρενέργειες. Η πιο μεγάλη αγωνία μου είναι μήπως δεν καταφέρω να συμμετέχω στις περιηγήσεις τις επόμενες δυο μέρες. Στο μυαλό μου καταγράφω τις ερωτήσεις που θέλω να κάνω. Μισές δουλειές, η κοιλιά μου με θερίζει και φοβάμαι μη γίνω και ρεζίλι με τίποτα ανεξέλεγκτα αέρια. Μόνο το φαγητό δεν μπορώ να σκεφτώ τώρα. Επιτέλους ξεπροβάλει το ξενοδοχείο. Το πούλμαν σταματά, κατεβαίνουμε, τι λένε τι κανονίζουν ποσώς, εγώ τρέχω. Μαζί μου τρέχει και ο πατέρας μου. Είμαι δεν είμαι τριών χρόνων. «-Γρήγορα δεν αντέχω άλλο. –Τώρα τώρα, να εδώ, περίμενε να σου λύσω τις τιράντες.. –Μπαμπά μου φύγανε. Έκανα τσίσα στο παντελόνι μου. –Έλα δεν πειράζει. Θα πάμε πίσω στην ταβέρνα, θα κάτσεις στην καρεκλίτσα σου για δέκα λεπτά μέχρι να πληρώσουμε και θα φύγουμε αμέσως μετά. –Γιατί δεν έχει καμπινέ αυτή η ταβέρνα; -Έχει, αλλά είναι πολύ βρώμικη. Δεν κάνει να πας εσύ εκεί μέσα».
Πάνω από είκοσι πέντε χρόνια περίμενα μέχρι να βρω καθαρή τουαλέτα σε μαγαζί της Ελλάδας. Τελικά τα μισοκατάφερε η καθόλα πολιτισμένη ψωροκώσταινα. Έχει και χαρτάκια πάνω από το καζανάκι. «-Μην πετάτε τα χαρτιά στις λεκάνες, βουλώνουν».
Αν είσαι τυχερός και μπεις πρώτος, θα βρεις καθαρή λεκάνη και πάτωμα. Αλλιώς βουλωμένη λεκάνη και λίμνες κάτω. Ψάχνω για χαρτί προειδοποίησης μέσα στο μπάνιο. Δεν υπάρχει τίποτα. Αναρωτιέμαι αν ο Δούναβης βρώμισε από τις αποχετεύσεις που καταλήγουν μέσα του. Να θυμηθώ να ρωτήσω τον Ηλία που πάνε τα νερά των αποχετεύσεων. Πατάω το καζανάκι βγαίνω από το μπάνιο και ξεραίνομαι στο κρεβάτι. Ακούω τη φωνή της Άλκης σαν μέσα σε όνειρο. «Μην κοιμηθείς, σε λίγο θα πρέπει να ξαναφύγουμε. Φαγητό και βόλτα στο Δούναβη». Κοιμάμαι. Στον ύπνο μου ένας ιππότης με χρυσή πανοπλία σταματάει μπροστά μου. «-Ξέρεις που είναι η Ελένη με τα κόκκινα μαλλιά;» Με ρωτάει με τη στεντόρεια φωνή του.
«-Εγώ, εγώ είμαι αυτή!» του απαντώ ενθουσιασμένη. Με κοιτάζει από πάνω μέχρι κάτω με αποστροφή. «-Πάψε να κοροϊδεύεις έναν ταλαιπωρημένο ιππότη, να’ χεις χάρη που βιάζομαι!» απαντά θυμωμένος και, αφού σπιρουνίζει το άλογό του χάνεται στον ορίζοντα. Η Άλκη με σκουντάει να ξυπνήσω, αργήσαμε λέει. Φτιάχνομαι και σινιάρομαι και παρφουμάρομαι. Αν περάσει από δω πάλι ο ιππότης, δεν την ξαναπατάω. «-Τι μουρμουράς εκεί πέρα; -Λέω, πάει η πρώτη μέρα, τη φάγαμε».
Στητή και με το κεφάλι ψηλά, ως απομεινάρι μιας παλιότερης έκδοσης, βγαίνω από την πόρτα και προχωρώ. Κι αν οι ιππότες μας αρνήθηκαν, το παραμύθι είναι δικό μας φιλενάδα. Γράφτο όπως γουστάρεις.
-Αχα χου χα! Ακόμα ιππότες ονειρεύεσαι;
-Υπάρχει κάτι καλύτερο σε αυτή τη ζωή για να ονειρευτεί κανείς;
Υπάρχει λέει. Η καλή υγεία και η άνετη ζωή. Εμένα αυτά μου θυμίζουν κυπαρίσσια, σιωπητήριο, και ατέλειωτους άσπρους σταυρούς. Όταν στα πενήντα σου ονειρεύεσαι την καλή υγεία και σ’ ενδιαφέρει μόνο η άνετη ζωή, χέσε μέσα φιλενάδα.
Στην τραπεζαρία μας υποδέχεται ο Ηλίας. Αυτός τώρα γιατί σηκώθηκε πάνω σαν ελατήριο; Το καθήκον σε συνδυασμό με την εντύπωση ή το καθήκον σκέτο; Θέλεις στ’ αλήθεια να το ψάξεις; Εδώ το παραμύθι είναι ομαδικό. Δεν μπορείς να το χειριστείς μόνη σου. Κάνε μου τη χάρη το λοιπόν και προσπέρασε με το βασιλικό σου παράστημα να πας να κάτσεις στο τραπέζι σου. Έπειτα εκείνος ο ιππότης που δεν σε γνώρισε, θα το πάρει απόφαση. Δεν έχουμε πια ρε φίλε κόκκινα μαλλιά! Βολέψου κι εσύ με τα γκρίζα και με όσα δόντια μας απέμειναν, άι σιχτίρ!
Το φαγητό της πρώτης μέρας δεν είχε ενδιαφέρον. Άργησε και να σερβιριστεί. Και γιατί θα έπρεπε να έχει περισσότερο ενδιαφέρον το φαγητό από τον τύπο που κρέμασε την πετσέτα στο λαιμό του; Ή από τον ψηλό γέρο που ξεχέζει πάλι δια ασήμαντον αφορμή την ενσαρκωμένη ενοχή δίπλα του; Ή από την άλλη που καμαρώνει το θάρρος του foul of pleasur υιού της που διαμαρτύρεται για την καθυστέρηση του φαγητού; Ή από το ίδιο το οργισμένο νιάτο; Ή από την Άλκη που μου απαγορεύει να καλέσω στο τραπέζι μας τον Ηλία; Επειδή λέει δεν επιτρέπεται μια κυρία να καλεί αυτή στο τραπέζι της έναν άντρα; Μπα; Says who? –Says me. Επιμένει η φιλενάδα και δεύτερη κουβέντα δεν σηκώνει. Δεν διασκεδάζω μα την Παναγία. Καθόλου δεν διασκεδάζω με τα κινούμενα μουσεία που με περιβάλλουν. Πες ρε πατέρα γλεντζέ, ερωτιάρη, Ζορμπά, πουτανιάρη, αν εσύ θα διασκέδαζες. Το βουλώνω. Και στο ποταμόπλοιο πάνω, πηγαίνω μπροστά στη μουτσούνα του πλοίου και απολογούμαι στο πνεύμα της πανάρχαιας φύσης, του ποταμού, των ιπποτών και του έρωτα, γι’ αυτή την παθητική μου υποταγή στο πνεύμα του καθωσπρεπισμού και της χαύνωσης.
Πρώτη μέρα τέλος.
Συνεχίζεται.

Περι δημοκρατίας

Αντί να καθόμαστε να λέμε πόσο στραβή είναι η δημοκρατία που σε μέρες ενός εικονικού δημοκρατικού πολιτεύματος, βλέπουμε όλες τις αντιλαϊκές συμπεριφεριφορές, μέτρα, αποφάσεις, ανακοινώσεις και έργα να συμβαίνουν, ας κάτσουμε να σκεφτούμε τι είναι ένα δημοκρατικό πολίτευμα στ' αλήθεια. Ζούμε μέρες άσχημες, μέρες που θυμίζουν μεσαίωνα, μέρες όπου η ανθρώπινη ζωή δεν έχει καμιά αξία, δηλαδή βιώνουμε την απόλυτη εκμηδένιση του ανθρώπινου είδους στις μέρες μας. Μόνο στην απόλυτη εξαθλίωση έχει καταγράψει η ιστορία περιστατικά σαν αυτά που καθημερινά πλεον συμβαίνουν στους δρόμους της Αθήνας, κι όχι μόνο σ' αυτούς. Άρα είμαστε στην απόλυτη εξαθλίωση και το κακό όσο πάει και γενικεύεται. Σε λίγο αυτά που γίνονται στο κέντρο της Αθήνας θα γίνονται σε κάθε γειτονιά. Η χώρα έχει γίνει έρμαιο μικρών και μεγάλων απατεώνων, μικρών και μεγάλων ληστών, μικρών και μεγάλων πλιατσικολόγων και τραμπούκων, και δολοφόνων. Κι όσο η κατάσταση επιδεινώνεται, τόσο αυξάνεται ο αριθμός των κρανιοφόρων, των σωμάτων ασφαλείας, τόσο περισσότερους βλέπεις να κυκλοφορούν, όλοι με μηχανάκια πια, κανείς με τα πόδια. Βρουμ πάνω και βρουμ κάτω όλη τη μέρα, αλλά οι ληστείες ληστείες, οι φόνοι φόνοι, όλα με τον υπόκοσμο δουλεύουν ρολόι και με το μεροκάματο των νέων από τα σώματα ασφαλείας, αλλά τους  βλέπεις όλους επι ποδός στο καθήκον όταν είναι να βαρέσουν τον κόσμο στις πορείες. Σε λίγο θα αποτελούμαστε οι μισοί Έλληνες από μπάτσους. Όπου και να γυρίσεις το κεφάλι σου τους βλέπεις και μόνο εκεί που πρέπει να είναι δεν είναι ποτέ. Σας πληροφορώ ότι όλος αυτός ο καινουργιος συρφετός δεν έχει προσληφθεί για να προστατέψει τους πολίτες, αλλά για να τους τρομοκρατεί κυκλοφορώντας με το όπλο στην κολότσεπη ως επίδειξη ισχύος. Και για να τους γράφει βεβαίως βεβαίως. Παντού υπάρχουν μπλόκα που γράφουν. Γράφουν ακόμα και σε μέρη που ποτέ δεν έγραφαν πριν. Μαζεύουν λεφτά οι άνθρωποι, τα χρειάζεται η πατρίδα. Τελικά ή εισπράκτορες έχει προσλάβει το κράτος ή καταστολείς εξεγέρσεων. Η αστυνομία όπως την έχει ο καθένας στη σκέψη του με βάση τον επίσημο λόγο της υπαρξής της δεν υπάρχει. Είναι απλώς η ολοένα αυξανόμενη δύναμη των απέναντι. Και η πλάκα ότι σαν δημόσιοι υπάλληλοι που είναι, πληρώνονται από εμάς, για να μας δέρνουν. Αμέ.
Στις 21 Μαϊου διέσχισα στις εννιά το πρωί την Αριστοτέλους, το θυμάστε το τραγούδι; Στην Αριστοτέλους που γυρνάς...ε ξεχάστε το. Και από τις δυο πλευρές του δρόμου ήταν ανθρώπινα ρεμάλια, που σέρνονταν, ξέρναγαν και χτυπούσαν ενέσεις στη μέση του δρόμου, στα όρθια, άλλος στα χέρια κι άλλος στα μπούτια του. Ιδέα δεν είχα πόσο άσχημα είναι τα πράγματα εκεί πέρα και μάλιστα μέσα στη μέρα αν ήξερα δε θα πέρναγα. Η μεγαλύτερη έκπληξη για μένα ήταν ότι στο τέλος του δρόμου υπήρχε κλούβα της αστυνομίας. Πεντέξη αστυνομικοί κάθονται στην είσοδο του στενού και παρακολουθούσαν όλα αυτά να γίνονται χωρίς να νοιάζονται στ' αλήθεια, έπιναν το καφεδάκι τους γύρω από την κλούβα και μέσα ένας είχε βάλει τα πόδια του επάνω σε μια καρέκλα και έπαιρνε έναν υπνάκο όταν πήγα μπροστά στην πόρτα και του τη χάλασα. "-Καλά στραβοί είσαστε; δε βλέπετε τι γίνεται εκεί πέρα; στη μέση του δρόμου βαράνε ενέσεις κι εσείς κάθεστε εδώ και πίνετε καφεδάκι;"
Γύρισε με κοίταξε, τράβηξε μια γουλιά από τον καφέ του και μετά γύρισε από την άλλη. Τόσα σκληρά δουλεύουν αυτά τα παιδιά.
Και δώστου βρίζουμε τη δημοκρατία και δώστου εν καιρώ δημοκρατίας λέμε πως γίνονται τα χειρότερα. Μα η δημοκρατία έχει καταλυθεί. Ξένοι κυβερνάνε αυτό τον τόπο, όχι αυτοί στην Αριστοτέλους, αυτοί στις Βρυξέλλες και στις Αμερικές. Ξένοι αποφασίζουν για μας, αν θα βγούμε, αν θα πάμε διακοπές, αν θα φάμε, τι θα φάμε, αν θα γαμήσουμε αν και που επιτρέπεται να αναπνέουμε.
Πρέπει να επαναπροσδιορίσουμε τις έννοιες και τους εαυτούς μας. Επιβάλεται. Πρέπει να ανακαλύψουμε ξανά τα συστήματα, τα χαρακτηριστικά των συστημάτων και να ονομάσουμε το καθένα σύμφωνα με αυτό που πραγματικά είναι, και αν είναι να τα απορρίψουμε όλα να το κάνουμε, αλλά να ξέρουμε ακριβώς τι αποδεχόμαστε και τι απορρίπτουμε. Πρέπει να επαναπροσδιορίσουμε τους εαυτούς μας και τις αξίες μας. Πρέπει να ξεχάσουμε το θέμα προσωπικά κεκτημένα γιατί όσο μένουμε εκεί τόσο λιγότερα γίνονται αυτά. Και απλώς να αρχίσουμε να κοιτάζουμε γύρω μας. Τους συνανθρώπους μας, αυτούς να γνωρίσουμε με τους οποίους θα κατέβουμε μαζί να διεκδικήσουμε την ανάκτηση των δικαιωμάτων μας. Κι όχι μόνο αυτούς. Τώρα που η αθλιότητα μας χτυπά την πόρτα ας δούμε πως ζουν όλες αυτές τις δεκαετίες, αν ζουν, οι άνθρωποι που ο πρώτος κόσμος εκμεταλλεύτηκε και χρησιμοποίησε για να διάγει αυτός και μόνο αυτός καλά. Να αναρωτηθούμε αν τελικά είναι ένα δίκαιο γύρισμα της τύχης αυτό, να αναρωτηθούμε για μας και τις προτεραιότητες που τόσα χρόνια βάζαμε, για τα μεγάλα και σπουδαία που τόσα χρόνια θεωρούσαμε.
Θα επανέλθω.

θέμα οργής

Έχω βαρεθεί τους υποκριτές, τους γλείφτες, τους λιμοκοντόρους του λόγου και τους άλλους, όλους τους μαλάκες που το παίζουν λαμπερά μυαλά και φωτεινά πνεύματα, μιλάμε έχω μια μόνιμη αναγούλα. Θα σηκωνόμουν να φύγω, να μην ξαναπώ κουβέντα μέσα σε μπλογκ, στο ίντερνετ, αφού σημασία δεν δίνει κανείς στην ουσία, αλλά στο ίματζ και την επίδειξη των γνώσεών τους. Κι αντί να ντρέπονται που τόσο καλά χειρίζονται τα άχρηστα ελληνικά τους, αντί να ντρέπονται που δεν βρίσκουν τον τρόπο, τα λόγια, τις πράξεις να κάνουν γνωστό το πόσο θυμωμένοι, οργισμένοι, αγανακτισμένοι και αποφασισμένοι είναι να μην αφήσουν αυτήν εδώ τη χώρα να τη βουλιάξουν τα ντόπια και ξένα συμφέροντα, κάθονται και φιλοσοφούν μετά μεγάλης μαλακίας. Θα σηκωνόμουν να φύγω αλλά θα ήταν σαν μια παραίτηση όχι από τις δικές μου προσωπικές φιλοδοξίες, αλλά από την επιτακτική ανάγκη των ημερών. Ο καθένας που μπορεί με τον όποιο τρόπο να συντάξει μια πρόταση και έχει κατά καιρούς, διαχρονικά ή πρόσκαιρα διαβαστεί από έναν αριθμό αναγνωστών, οφείλει να μείνει εδώ αυτές ακριβώς τις στιγμές, αυτές ακριβώς τις μέρες. Όχι γράφοντας διηγήματα, ποιήματα ή τραγούδια, όχι κάνοντας επίδειξη της συγγραφικής του δεξιοτεχνίας, εκτός κι αν αυτή μπει στην υπηρεσία των ανθρώπων, των Ελλήνων που βάλλονται από παντού, των Ελλήνων που ξεπουλιούνται από τις κυβερνήσεις τους και τα κομματά τους, των Ελλήνων που πρέπει να μάθουν να τρώνε πάλι τα όσπρια και τα χαρούπια, των Ελλήνων που προσπαθούν να τους πείσουν τόσο οι απέξω όσο και οι  απο μέσα, πως δεν έχουν κανένα δικαίωμα, καμιά αξία, τίποτα που να τους επιτρέψει να ζήσουν με αξιοπρέπεια, τίποτα απ' όσα τους συμβαίνουν που να μη το αξίζουν, τίποτα απ' όσα περνάνε και θα περάσουν που να μην ήρθε σαν αποτέλεσμα της κακής τους ποιότητας και των κακών χειρισμών τους. Και δεν έρχεται κανείς από όλα αυτά τα πολυμαθέστατα κοκόρια εντός και εκτός ίντερνετ, να αγανακτήσει, να θιχτεί, να αναρωτηθεί που στο διάολο οδηγούν όλα αυτά, ποιανών το συμφέρον εξυπηρετούν όλα αυτά, δεν μετατρέπει κανείς την πένα του και το πληκτρολογιό του σε πολυβόλο, δεν θίγεται κανείς, βγάζουν όλοι τους εαυτούς τους απέξω, είναι οι από πάνω, οι κριτές, οι πιλάτοι, είναι η πνευματική σκατά στα μούτρα της ηγεσία, μέσα κι απέξω, απέξω κούκλες κι από μέσα πανούκλες κι όλοι μαζί πανούκλες. Σνομπάρουν τον κόσμο, σνομπάρουν τους μεροκαματιάρηδες, τους χαμηλόμισθους υπαλλήλους, τους ανέργους, τους ανθρώπους της βιοπάλης, βολεμένοι με τους ιδρωμένους τους κώλους μέσα στις βαθιές πολυθρόνες τους, συνεχίζουν να γράφουν τις αριστουργηματικές τους μαλακίες για τη γλώσσα, για τη χρήση της γλώσσας, την ίδια στιγμή που τη δική τους έφαγε η μαρμάγκα. Κι ούτε μια μύτη, ούτε ένα ρουθούνι δεν ματώνει από την εκλεκτή αυτή φάρα των διανοούμενων της συμφοράς.
Παρά μόνο χλευάζουν, σατυρίζουν τον οργισμένο κόσμο, μιλάνε για λαϊκισμούς και θεάματα, μιλάνε για υπερβολές και θεατρινισμούς, αυτοί, οι πιο αισχροί υποκριτές, μεταλλαγμένες βδέλλες στο σβέρκο των απλών ανθρώπων του μόχθου. Άι σιχτίρ.
Διαδήλωση υπερ της Ελλάδας στο Μπουένος Άιρες και μέσα στην Ελλάδα, εξακολουθούν να κοιμούνται τον ύπνο τον ανεξύπνητο, να γράφουν τα διηγηματάκια τους, τα ποστάκια τους, να χαριεντίζονται και να αλληλοσυγχαίρονται, τραβώντας δυο χιαστές πάνω στη συνείδηση και το φιλότιμο. Πάνω στην τσίπα και την περηφάνεια. Πάνω στο κάλεσμα και το χρέος τους. Τέτοια παλιοκόθωνα. Τέτοια παλιολαμόγια. Τέτοια ζόμπι.
Οι δρόμοι παραμένουν άδειοι από δαύτους. Τα υπουργεία παραμένουν ανενόχλητα από δαύτους. Τα μέσα μαζικής ενημέρωσης μόνο γεμίζουν από δαύτους, κάθε που τους δίνεται η ευκαιρία να δείξουν τη φάτσα τους και να πουν τις περίοπτες μαλακίες τους. Δεν περιμένει πια κανείς τίποτα από δαύτους. Αν δεν υπάρχουν τώρα δεν υπήρξαν ποτέ και συνεχίζουν ακάθεκτοι να χαριεντίζονται πάνω στα πούπουλα του βαυκαλισμού τους και της ψωνάρας τους. Όπου νά' ναι οι δρόμοι θα γεμίσουν αίματα. Θα φτάσουν και στα κανάλια και στα ραδιοφωνά τους τα αίματα. Θα φτάσουν και θα σκεπάσουν την οθόνη στα κομπιούτερ τους, κι αυτοί θα προσπαθούν να τα παραμερίσουν για να πουν ακόμα μια εμπνευσμένη κακία, ακόμη μια σαχλή σοφιστία, από τις τόσες με τις οποίες επιδεικτικά περιφρονούν τις προσπάθειες αυτού του λαού να πατήσει πάλι στα πόδια του. θα γεμίσουν και τα γαμημένα τους τα πληκτρολόγια αίμα. Και τότε επιτέλους θα το βουλώσουν. Αφού ούτε οι ντομάτες ούτε τα αυγά θα καταφέρουν τίποτα με αυτά τα παχύδερμα.
Μπήκα σήμερα εδώ για να πω αυτό. Είμαι αηδιασμένη μέχρι τα μπούνια. Θα κλείσω το μπλογκ. Το μπλογκ όμως, όσο κανένα από αυτά τα παχύδερμα δεν ξυπνάει, οφείλει να παραμείνει και να κάνει αυτό που μπορεί να κάνει,  για να νιώσει έστω κι ένας άνθρωπος, αυτός που το διαβάζει, ότι επιτέλους δεν έχει καμιά αξία ο λόγος, η τέχνη, η γλώσσα, καμιά απολύτως αξία όταν λείπει ο σκοπός για τον οποίο δημιουργήθηκαν. Να καταμαρτυρήσουν τις μέρες αυτών που τα χρησιμοποιούν, να φωνάξουν την αλήθεια, να αντισταθούν στη χαύνωση. Τι λοιπόν κάθεστε και γράφετε ακόμα βρε μαλάκες; Για ποιον γράφετε; Ποιος από αυτούς που το πρωί θα είναι χωρίς δουλειά, που θα σταματήσει το παιδί του από τις σπουδές, που θα ακυρώσει τις διακοπές του, που θα μετράει τα ένσημα για να βγει στη μειωμένη σύνταξη, νοιάζεται για τον ψεύτικο κόσμο μέσα στον οποίο ζείτε, νοιάζεται και χέζεται γαι το τι λέτε;
Σοβαρευτείτε ρεζίληδες και σταθείτε δίπλα στον κόσμο. Μάλλον πηγαίνετε μπροστά όπως έχετε την υποχρέωση να κάνετε, αν θέλετε να θεωρείστε άνθρωποι του πνεύματος κι όχι του σκοταδιού. Το οφείλετε στους παππούδες, τους γονείς σας που ίδρωσαν για σας και κυρίως στα παιδιά σας. Οι καρέκλες σας έτσι κι αλλιώς έχουν σαπίσει. Όπου νά ναι θα σκάσετε πάνω στα παλούκια τους.

Αυτός ο  γερανός
κρατάει στα συρματόσχνοινά του επάνω
ένα κιβώτιο με ανακυκλωμένα χαρτιά υγείας.
Δεν είναι ακριβώς λευκά
αλλά το κάπως γκριζωπό που προκύπτει
όταν τα χρυσά γράμματα, οι λέξεις,
πολτοποιούνται
και με τη μάνικα απομακρύνονται
τα υπολείμματα της αίγλης και των τίτλων.

Αυτός ο γερανός αγκομαχεί σαν άνθρωπος
και τρίζει
από το τόσο συμπαγές χρώμα του κενού.
Κάποιος μου είπε σήμερα
πως το κενό,
δεν είναι αποτέλεσμα απουσίας
αλλά γνώσης.

Διαλέγετε και παίρνετε

ΠΩΛΕΙΤΑΙ Η ΕΛΛΑΣ


Τι πραγματικά συμβαίνει

με την Κτηματική Εταιρεία του Δημοσίου;

Μπορεί να μπει στο χρηματιστήριο ή όχι;

Αφελής ή προδότης ο Παπακωνσταντίνου;


Η Ελλάδα αυτήν τη στιγμή είναι θύμα μιας πρωτοφανούς "δολοφονικής" επίθεσης. Αυτό, που γίνεται σήμερα εις βάρος της, μόνον με

όρους θρίλερ μπορεί να περιγραφεί. Στην κυριολεξία "γρατζουνάει" το "φέρετρο" μέσα στο οποίο την έχουν βάλει "ζωντανή" οι

κερδοσκόποι. Σε έναν κόσμο καταχρεωμένο στο σύνολό του, η Ελλάδα είναι αυτή, η οποία σπρώχνεται στην απόλυτη καταστροφή. Η

Ελλάδα παρουσιάζεται σαν το "μαύρο" πρόβατο της παγκόσμιας κοινωνίας. Η Ελλάδα παρουσιάζεται σαν η "αχίλλειος πτέρνα" της

παγκόσμιας οικονομίας. Οι Έλληνες παρουσιάζονται σαν οι "τεμπέληδες", που ζούσαν εις βάρος των Ευρωπαίων. Οι Έλληνες

παρουσιάζονται σαν τα παράσιτα, που ξόδευαν του κόπους των άλλων.

Όλα αυτά δεν είναι τυχαία. Έχουν στοχοποιήσει την Ελλάδα και τον ελληνικό λαό, για να τον λεηλατήσουν. Τον διαβάλουν καθημερινά,

για να τον κάνουν μισητό στους υπόλοιπους λαούς. Συστηματικά προσπαθούν να του στερήσουν όποιες συμμαχίες και συμπάθειες θα

μπορούσε να εξασφαλίσει, προκειμένου να ισχυροποιηθεί στη δύσκολη άμυνά του. Στην κυριολεξία μιλάμε για προμελετημένο έγκλημα.

Για έγκλημα, όπου το θύμα συστηματικά απομονώνεται από φίλους και συμμάχους, για να δολοφονηθεί αβοήθητο εν ψυχρώ. Αυτό

συμβαίνει σήμερα με την Ελλάδα. Κανένας δεν λέει την αλήθεια για την περίπτωσή της. Ποια είναι αυτή η αλήθεια; Η αλήθεια είναι ότι η

Ελλάδα δεν είναι πολύ χειρότερη από πολλές άλλες χώρες, οι οποίες "μυστηριωδώς" διαφεύγουν της προσοχής των "δυνάμεων" της

αγοράς. Γιατί η Ελλάδα να βρίσκεται στο στόχαστρο της παγκόσμιας κοινωνίας και όχι κάποιοι άλλοι, που βρίσκονται σε χειρότερη

κατάσταση;

Γιατί να αποτελεί πρόβλημα της παγκόσμιας οικονομίας η Ελλάδα —με τα 240 δις ΑΕΠ και με εξωτερικό χρέος που ανέρχεται στα 594 δις.

δολάρια και άρα στο 182% του ΑΕΠ της— και όχι η Ιρλανδία; Η Ιρλανδία, με μικρότερο ΑΕΠ —της τάξης των 200 δις. Δολαρίων— και

ένα απίθανο εξωτερικό χρέος των 1,235 τρις. δολαρίων, που αντιπροσωπεύει πάνω από το 1.200% του ΑΕΠ της. Γιατί να βιάζεται η

Ελλάδα να ξεπουλήσει το εθνικό της κεφάλαιο και όχι η Ολλανδία; Η Ολλανδία, με ΑΕΠ 675 δις. δολάρια και εξωτερικό χρέος 2,580 τρις.

δολάρια, που αντιπροσωπεύει πάνω από το 380% του ΑΕΠ της. Γιατί η Ελλάδα και όχι η ίδια η Αγγλία; Η πάλαι ποτέ κυρίαρχος των

"κυμάτων". Η Αγγλία, που το συνολικό εξωτερικό της χρέος ξεπερνά το 370% του ΑΕΠ της.

Ο αναγνώστης πρέπει ν' αρχίσει να υποπτεύεται μερικά πράγματα. Όλη αυτή η στοχοποίηση της Ελλάδας γίνεται με στόχο τη λεηλασία της.

Μέσα σε έναν παγκοσμίως ενιαίο οικονομικό χώρο η Ελλάδα είναι πολύ πολύτιμη, για να αφεθεί στα χέρια των Ελλήνων. Μέσα στη

"σούπα" της παγκοσμιοποίησης η Ελλάδα είναι ένα πολύ ακριβό και σπάνιο "φιλέτο", για να αφεθεί στα χέρια των παιδιών εκείνων, οι

οποίοι το απέκτησαν με το αίμα τους. Γι' αυτόν τον λόγο έχουν στοχοποιήσει την Ελλάδα και όχι την Ιρλανδία ή την Ολλανδία. Της

Ελλάδας το πολύτιμο κεφάλαιο τούς ενδιαφέρει ν' αρπάξουν και όχι τα λιβάδια της Ιρλανδίας ή τους βάλτους της Ολλανδίας. Γι' αυτόν τον

λόγο τώρα "στοχεύουν" την "καρδιά" της. "Καρδιά" της Ελλάδας είναι το δημόσιο κεφάλαιό της. Το κεφάλαιο του ελληνικού λαού. Το

συλλογικό κεφάλαιο των παιδιών εκείνων, οι οποίοι επί αιώνες θυσιάζονταν για την ελευθερία τους.

Αυτό, το οποίο γίνεται με την ακίνητη περιουσία του Δημοσίου, δεν είναι απλά Αντισυνταγματικό. Αυτό, το οποίο γίνεται, είναι το άκρον

άωτον της προδοσίας. Ακυρώνει την ίδια την "απελευθέρωση" της χώρας από τους Τούρκους. Γιατί; Γιατί η διαφορά μεταξύ μιας

σκλαβωμένης πατρίδας και μιας ελεύθερης στην κυριότητα αυτού του κεφαλαίου έγκειται. Οι ιδιωτικές περιουσίες των Ελλήνων υπήρχαν

και στην Οθωμανική Αυτοκρατορία. Οι Έλληνες δεν επαναστάτησαν για ν' αποκτήσουν ιδιωτικές περιουσίες. Επαναστάτησαν για την

ιδιοκτησία της "πλατφόρμας", πάνω στην οποία υπάρχει η ιδιωτική περιουσία.

Αυτό, το οποίο "διεκδίκησαν" οι επαναστάτες πατέρες μας, ήταν η "περιφερειακή" ιδιοκτησία, η οποία δίνει στον λαό την κυριότητα του

χώρου στον οποίο κατοικεί. Αυτή η ιδιοκτησία είναι αυτή, η οποία σήμερα ονομάζεται Δημόσια Περιουσία. Είναι τα βουνά και τα λαγκάδια

της χώρας. Είναι τα ποτάμια και οι ακτές της. Είναι τα ορυχεία και τα μεταλλεία της. Είναι τα νησιά και οι βραχονησίδες της. Είναι η εθνική

"πλατφόρμα" πάνω στην οποία υπάρχει η ιδιωτική περιουσία και δραστηριοποιείται με ασφάλεια ένας ολόκληρος λαός. Αυτήν λοιπόν τη

συλλογική ιδιοκτησία —η οποία μάς καθιστά ως λαό "ιδιοκτήτη" της πατρίδας μας— διεκδίκησαν έναν αιώνα μετά τους Οθωμανούς και οι

Ναζί.

Οι Ναζί δεν απείλησαν την ιδιωτική περιουσία των Ελλήνων. Οι Ναζί ήταν για ένα διάστημα κατακτητές της Ελλάδας, γιατί πήραν δια της

βίας τη Δημόσια Περιουσία των Ελλήνων. Την περιουσία εκείνη, η οποία θα τους επέτρεπε να ελέγχουν την ιδιωτική περιουσία στην

Ελλάδα και άρα και τον ελληνικό λαό. Τον σκλαβωμένο ελληνικό λαό, ο οποίος θα έπρεπε να τους "ρωτήσει" αν του επιτρέπουν να

προσεγγίζει τα βουνά ή τις παραλίες της σκλαβωμένης πατρίδας του. Τον σκλαβωμένο ελληνικό λαό, ο οποίος θα έπρεπε να τους "ζητήσει"

να τον προμηθεύσουν με πρώτες ύλες από τις κατακτημένες πλουτοπαραγωγικές πηγές. Τον σκλαβωμένο ελληνικό λαό, ο οποίος θα έπρεπε

μέσα στη δική του πατρίδα να τους "ζητήσει" ηλεκτρικό ρεύμα ή νερό ή αποχέτευση από τις κατακτημένες εταιρείες, οι οποίες παρείχαν όλα

αυτά τα στρατηγικά και κοινωνικά αγαθά.

Αντιλαμβανόμαστε λοιπόν ότι το θέμα της περιουσίας του Δημοσίου δεν είναι κάτι το απλό. Δεν είναι καν τα "ασημικά" του σπιτιού. Είναι

το ίδιο το "σπίτι". Αν χαθεί αυτή η περιουσία, χάθηκε το "σπίτι" των Ελλήνων. Χάθηκε το ιδιόκτητο "σπίτι" του ελληνικού λαού. Η

ιδιωτική περιουσία από μόνη της δεν εξασφαλίζει πατρίδα. Ελληνική ιδιωτική περιουσία υπάρχει και στη Γερμανία και στις ΗΠΑ. Τα

"σπίτια" όμως εκεί είναι των Γερμανών και των Αμερικανών αντίστοιχα. Η Δημόσια Περιουσία είναι το "σπίτι" ενός λαού. Αυτή η

περιουσία ήταν η "διαφορά" που "έχανε" ο ελληνικός λαός, όταν τον "κατακτούσαν" ξένοι και η ίδια περιουσία ήταν η "διαφορά" την οποία

αυτός καρπούταν, όταν έφευγαν οι όποιοι κατακτητές από την πατρίδα του. Αυτή η συγκεκριμένη περιουσία επέστρεφε στα χέρια του λαού,

όταν "έφευγαν" οι κατακτητές Οθωμανοί ή οι Γερμανοί από τη χώρα. Η περιουσία, η οποία περιλαμβάνει από τα ψηλά βουνά και τις

χρυσαφένιες παραλίες μέχρι τον ΟΤΕ ή τη ΔΕΗ και την ΕΥΔΑΠ. Η περιουσία, η οποία δίνει στον εκάστοτε κάτοχό της την κυριότητα της

πατρίδας μας.

Όπως τότε —έτσι και σήμερα—, όποιος θέλει να κατακτήσει πραγματικά την Ελλάδα, θα πρέπει να εξασφαλίσει το τεράστιο υλικό

μέγεθος, που λέγεται Δημόσια Περιουσία. Σήμερα η Ελλάδα δέχεται την επίθεση της φασιστικής Νέας Τάξης και ως εκ τούτου απειλείται η

περιουσία, που ενδιαφέρει αυτούς τους ιμπεριαλιστές. Εβδομήντα χρόνια μετά την επίθεση των Ναζί η Ελλάδα καλείται και πάλι να

υπερασπιστεί το κεφάλαιο, το οποίο εξασφαλίζει την ελευθερία και την ανεξαρτησία της. Είναι τόσο σημαντική αυτή η περιουσία, που από

μόνη της αποτελεί αιτία πολέμου για όποιον ξένο την απειλεί. Για ομοεθνή μας προδότη, που θέλει να την παραδώσει σε ξένους, ούτε

συζήτηση. Με συνοπτικές διαδικασίες θα πρέπει να κρεμαστεί στην Πλατεία Συντάγματος. Αυτήν την αμύθητης αξίας περιουσία, την οποία

ο ελληνικός λαός έχει πραγματικά την ανάγκη να διατηρεί στην κυριότητά του, για να συνεχίσει το "ταξίδι" του στον χρόνο, έρχονται οι

ψεύτες και οι δωσίλογοι να την παραδώσουν στα ξένα αφεντικά τους.

Η κυβέρνηση των μελών της Λέσχης Μπίλντεμπεργκ. Η κυβέρνηση του Γιωργάκη, του Πάγκαλου και της Διαμαντοπούλου. Η κυβέρνηση

των "υπαλλήλων" των διεθνών τραπεζιτών και τοκογλύφων. Αυτή η άχρηστη κυβέρνηση, η οποία οκτώ μήνες μετά την ανάληψη της

εξουσίας διατηρεί "ακέφαλες" τις εφορίες, τα νοσοκομεία ή τα υπουργεία, εμφανίζεται να έχει ολοκληρώσει το τιτάνιο και μοναδικό έργο

της πλήρους καταγραφής και αποτίμησης της αξίας της Δημόσιας Περιουσίας. Κάποιοι "βιάζονταν" να μάθουν τις “αξίες" και η σημερινή

κυβέρνηση έσπευσε να τους εξυπηρετήσει. Κάποιοι έβαλαν "υποθήκες" προκειμένου ν' αναλάβουν την εξουσία και βιάζονται να τις

"εξοφλήσουν".

Είναι προφανές ότι ζούμε σε παράξενες εποχές. Σε εποχές virtual, στις οποίες έχει χαθεί το νόημα των λέξεων και των πραγμάτων. Στο

όνομα κάποιας αφηρημένης "ανάπτυξης" ή "αξιοποίησης" πραγματοποιούνται πράξεις, οι οποίες λίγες δεκαετίες πριν θα σε ανέβαζαν στην

κρεμάλα. Μέσα στην ηλιθιότητα, που διακρίνει τη μεταβιομηχανική Νέα Τάξη, τα πάντα έχουν "ισοπεδωθεί". Έννοιες όπως η "Πατρίδα", η

"Εθνική Ταυτότητα", η "Ιθαγένεια" ή το "Δημόσιο Κεφάλαιο", έχουν χάσει το ειδικό τους "βάρος". Αυτό δεν ισχύει μόνον για την Ελλάδα

και τους Έλληνες …ισχύει για τον κόσμο ολόκληρο. Ο κόσμος όλος κυβερνάται από ανθρώπους, οι οποίοι δεν έχουν πίστη σε τίποτε.

"Πιστεύουν" μόνον στην ελεύθερη αγορά. "Πιστεύουν" μόνον στην παγκοσμιοποίηση. "Θεός" τους είναι μόνον το κέρδος. "Άγιοί" τους

είναι μόνον οι τραπεζίτες και οι τοκογλύφοι, που φέρνουν κέρδη.

Γι' αυτόν τον λόγο μιλάμε για πλήρη απώλεια του προσανατολισμού των λαών και των ηγεσιών τους. Ο καθένας κάνει ό,τι θέλει και

νομίζει ότι εκφράζει το σωστό όταν αναζητά το "κέρδος". Αντιμετωπίζονται οι πατρίδες των λαών σαν εταιρείες, οι οποίες, σε περίπτωση

που έχουν οικονομικά προβλήματα, πρέπει να βάλουν "λουκέτο". Έτσι αντιμετωπίζονται οι πατρίδες ακόμα και από λαούς, οι οποίοι έκαναν

μαζικά εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας στο όνομα των πατρίδων τους. Να πουλήσουν οι Έλληνες μερικά από τα νησιά τους …λένε οι

νεοταξίτες Γερμανοί, οι οποίοι έκαναν δύο παγκόσμιους πολέμους, για να κατακτήσουν τη Γη στο όνομα των εθνικών τους συμφερόντων.

Να χάνουν την κυριότητα μέρους της επικράτειάς τους οι λαοί —και άρα και οι Έλληνες—, οι οποίοι δεν μπορούν ν' ανταποκριθούν στη

σύγχρονη οικονομική λειτουργία …λένε οι νεοταξίτες Βρετανοί, οι οποίοι κύλησαν τον κόσμο στο αίμα, για να ελέγχει η πατρίδα τους τα

"κύματα".

Στην κυριολεξία αυτοί, οι οποίοι σήμερα ηγούνται των λαών —και μεταξύ αυτών και οι Έλληνες ηγέτες— δεν ξέρουν τι κάνουν και τι

συνέπειες έχουν αυτά τα οποία κάνουν τόσο για τους ίδιους όσο και για την κοινωνία στο σύνολό της. Μιλάμε για τρελά πράγματα, τα

οποία ανήκουν στην καθημερινότητα μιας τρελής εποχής. Αυτά, τα οποία κάποτε τα έκαναν οι προδότες και σκέπαζαν τα κεφάλια τους με

κουκούλες, τα κάνουν κάποιοι και νομίζουν ότι είναι σωστά, επειδή τούς τα έμαθαν στο Χάρβαρντ. Υπάλληλοι οι περισσότεροι, των

διαφόρων Siemens, City Bank ή της Goldman Sachs, θεωρούν ότι δεν κινδυνεύουν, όταν κάνουν το "καθήκον" τους μόνον υπέρ των

αφεντικών τους. Ο Μαντέλης υπέγραφε προμήθειες από τη Siemens ως υπουργός και διόριζε το παιδί του σ' αυτήν. Ο Αλογοσκούφης

υπέγραφε δάνεια από την Goldman Sachs ως υπουργός και διόριζε το παιδί του σ' αυτήν. Σπαταλούσαν τους κόπους του ελληνικού λαού,

για ν' αποκτήσουν "συμπάθειες" των ισχυρών, που υπόσχονταν βολέματα για τα παιδιά τους. Μιλάμε για πράγματα, τα οποία δεν

συνέβαιναν σε καμία εποχή —και αν συνέβαιναν, θα βλέπαμε τα αποτελέσματά τους ψηλά στις πλατείες—.

Ποιος άλλωστε ξεχνά έναν από τους πιο επιφανείς ήρωες της αρπαγής της Δημόσιας Περιουσίας, ο οποίος φιλοσόφησε πάνω στην έννοια

του "νόμιμου" και του "ηθικού"; Του ηθικού, που οι πολιτισμοί επί αιώνες —κακώς …σύμφωνα με τον Βουλγαράκη— προσπαθούν να

κάνουν νόμιμο. Τι μας είπε αυτός ο "φιλόσοφος"; Ότι …"το νόμιμο είναι από μόνο του και ηθικό". Μας είπε ότι το νόμιμο είναι και ηθικό

αυτός, ο οποίος ανήκε στην τάξη εκείνων που νομοθετούν και άρα μπορούν να "νομιμοποιήσουν" τα ιδιωτικά τους συμφέροντα και άρα να

βάλουν την ηθική στην "κλήνη του Προκρούστη". Με νόμους του Βουλγαράκη σίγουρα …ό,τι θα συμφέρει τον ίδιο και τους ομοίους του,

θα είναι "αξιωματικά" και ηθικό. Τόσο "ηθικό", που, όταν τον συναντάνε οι πολίτες στο δρόμο, θέλουν να τον "αγγίξουν", για να πάρουν

λίγο από την "ηθική" του. Εξαιτίας του Βουλγαράκη μάθαμε ότι η νομιμότητα και η ηθική πρέπει να κρύβονται πλέον στα σπίτια τους, για

να μην τις βρουν οι πολίτες στον δρόμο.

Μετά τον "ηθικοσίφουνα" Βουλγαράκη η ελληνική κοινωνία έρχεται ν' αντιμετωπίσει τον Παπακωνσταντίνου. Ένα πραγματικό παράσιτο

της κοινωνίας —όπως είναι ο Παπακωνσταντίνου— έρχεται να ξεπεράσει τον Βουλγαράκη σε "ηθική" …μέσω της "νομιμότητας" και πάλι.

Ξεκίνησε τη νόμιμη διαδικασία για να βάλει ΠΩΛΗΤΗΡΙΟ στην πατρίδα μας. "Νόμιμο" Πωλητήριο. Ένας άνθρωπος, ο οποίος από τότε

που γεννήθηκε και υπάρχει σ' αυτόν κόσμο συντηρείται από τα δημόσια ταμεία, έρχεται να ξεπουλήσει μια περιουσία, την οποία ένας

ολόκληρος λαός έχει ανάγκη για να επιβιώσει. Ένας άνθρωπος, ο οποίος από τα τριάντα του ήταν στο διοικητικό συμβούλιο του ΟΤΕ της

εποχής της μεγάλης διαφθοράς. Του ΟΤΕ μιας εποχής, που ακόμα ψάχνουμε —μέσω Siemens— να δούμε πόσο και ποιοι τα πήραν. Ο

σύμβουλος του Σημίτη.

Αυτός ο "τίμιος" άνθρωπος ήταν προεκλογικά ο βασικός σύμβουλος επί των οικονομικών του Παπανδρέου, ο οποίος "έβλεπε" χρήματα την

εποχή που δεν τα έβλεπε κανένας άλλος. Αυτός ήταν ο σύμβουλος του Σημίτη, που δεν "γνώριζε" τι συνέβαινε με την ελληνική οικονομία

και "αιφνιδιάστηκε" όταν αντίκρισε τα άδεια της ταμεία. Αυτός, ο οποίος προεκλογικά έβλεπε την Cosco και τους Κινέζους σαν

αποικιοκράτες. Αυτός ο σοσιαλιστής, ο οποίος προεκλογικά διαδήλωνε μαζί με τους συνταξιούχους για τις αυξήσεις των μισθών και των

συντάξεων, που δεν τις έδιναν οι "τσιγκούνηδες" της Δεξιάς. Αυτός ο σοσιαλιστής του Κολεγίου —και των επί χρήμασι αποκτηθέντων

πτυχίων— θέλει να βάλει τώρα την Εταιρεία, η οποία διαχειρίζεται το Ελληνικό Δημόσιο Κεφάλαιο, στο χρηματιστήριο. Την Εταιρεία, η

οποία διαχειρίζεται ένα σοβαρό ποσοστό της ίδιας της πατρίδας μας. Την Εταιρεία, που ακόμα δεν έχει αποβάλει από τους "κόλπους" της

τους επίορκους υπαλλήλους της, οι οποίοι συμμετείχαν στο σκάνδαλο του Βατοπεδίου.

Αυτήν την εταιρεία, η οποία εμφανίζεται να διαχειρίζεται ένα διψήφιο ποσοστό του συνόλου της ελληνικής επικράτειας, θέλει να τη βάλει

στο χρηματιστήριο. Στο πεθαμένο χρηματιστήριο μιας πεθαμένης οικονομίας και μάλιστα εν μέσω μιας τεράστιας και παγκόσμιας

οικονομικής κρίσης. Θα βάλει δηλαδή στο χρηματιστήριο μια εταιρία, η οποία θα επιτρέπει σε κάποιον Έλληνα ή ξένο "επενδυτή", με

χρήματα, που δεν αγοράζει ούτε ένα διαμέρισμα σε ακριβή συνοικία της Αθήνας, να "αγοράσει" ένα σημαντικό ποσοστό του ελληνικού

κράτους. Θα βάλει στο χρηματιστήριο μια εταιρεία, η οποία θα επιτρέπει στον κάθε Σόρος και Μπάφετ με λίγα "πέτσινα" χρήματα να

διορίζουν τις διοικήσεις της και να έχουν τον πρώτο λόγο στην τύχη της περιουσίας του ελληνικού λαού. Θα βάλει στο χρηματιστήριο την

περιουσία του ελληνικού λαού, για να την αρπάξουν τα αφεντικά του Γιώργου, του Παπακωνσταντίνου ή της Διαμαντοπούλου από τη

Λέσχη Μπίλντεμπεργκ.

Όμως, εκτός όλων των άλλων, αυτό είναι και Αντισυνταγματικό. Γιατί; Για να γίνει αυτό, θα πρέπει η εταιρεία διαχείρισης των ακινήτων

του Δημοσίου να γίνει πολυμετοχική Α.Ε. Αυτό όμως είναι παντελώς παράλογο και παράνομο, γιατί η Δημόσια Ακίνητη Περιουσία ανήκει

στον λαό και η τύχη της πρέπει να ελέγχεται από τον ίδιο και άρα από τους εκπροσώπους του, οι οποίοι βρίσκονται στη Βουλή. Αν γίνει

πολυμετοχική Ανώνυμος Εταιρεία, ο έλεγχος αυτής της περιουσίας —και άρα η τύχη της— περνά στα χέρια της διοίκησής της. Αν αυτήν τη

διοίκηση την ασκούν "πατριώτες", όπως ο Βουρλούμης, αντιλαμβανόμαστε τι θα απογίνει. Αν αυτοί, οι οποίοι διαχειρίζονται την τύχη της

ελληνικής ακίνητης περιουσίας, δίνουν λογαριασμό μόνον στη Λέσχη Μπίλντεμπεργκ, αντιλαμβανόμαστε στα χέρια ποιων θα καταλήξει.

Για να καταλάβει κάποιος τα μεγέθη για τα οποία μιλάμε, θα πρέπει να πούμε μερικά πράγματα και βεβαίως να καθίσει σε μια καλή

καρέκλα, για να μην λιποθυμήσει. Όταν μιλάμε για ΚΕΔ, μιλάμε για ένα πραγματικά ασύλληπτο μέγεθος περιουσίας. Μιλάμε για μια

"εταιρεία", της οποίας τα περιουσιακά στοιχεία είναι στην πιο "υποτιμημένη" περίπτωση πάνω από 300 δις ευρώ …Στην πραγματικότητα

δεν υπάρχει καμία εταιρεία στον κόσμο, η οποία να διατηρεί περιουσιακά στοιχεία τέτοιας αξίας …Καμία εισηγμένη εταιρεία —πουθενά

στον κόσμο— δεν έχει από μόνη της περιουσία 300 δις. Τι σημαίνουν 300 δις ευρώ; Για να το καταλάβει ο αναγνώστης, αρκεί να σκεφτεί

ότι η χρηματιστηριακή αξία του ΟΤΕ είναι 3 δις ευρώ. Η περιουσία της ΚΕΔ, δηλαδή, είναι εκατό φορές ο θηριώδης ΟΤΕ …Στη χειρότερη

περίπτωση για την ΚΕΔ είναι τόσο. Γιατί; Γιατί η περιουσία της ΚΕΔ έχει υπολογιστεί με βάση τις αντικειμενικές αξίες, οι οποίες αφορούν

την εποχή της "μη αξιοποίησής" της. Τι σημαίνει αυτό; Ότι έχει υπολογιστεί σαν "ελατήριο", που είναι "μαζεμένο". Μαζεμένο το "ελατήριο"

της Δημόσιας Περιουσίας είναι περίπου 300 δις.

300 δις είναι αυτή η περιουσία με δασικές εκτάσεις πάνω στο Αιγαίο, οι οποίες σήμερα αξίζουν μερικές χιλιάδες ευρώ το στρέμμα, ενώ, αν

"αποχαρακτηριστούν", για να αξιοποιηθούν ως οικόπεδα, οι αξίες θα εκτοξευτούν στα εκατομμύρια ευρώ το στρέμμα. 300 δις είναι αυτή η

περιουσία με "βοσκοτόπια" πάνω σε "αλπικά" βουνά και γύρω από αυτοκινητόδρομους, που, αν "αποχαρακτηριστούν", οι τιμές τους θα

εκτοξευτούν στα ουράνια. Εδώ ένα οικοπεδάκι μπαίνει σε ένα σχέδιο πόλεως και μπορεί να κάνει πραγματικά πλούσια μια ολόκληρη

οικογένεια.

Αρκεί να σκεφτεί κάποιος ότι το νησί Πάτροκλος, το οποίο πρόσφατα είχαν προσπαθήσει να το αρπάξουν οι Εβραίοι, έχει αποτιμηθεί σαν

βοσκότοπος. Ένας βοσκότοπος "χαρακτηρισμένος" και άρα χωρίς κανένα αναπτυξιακό "δικαίωμα". Ένας βοσκότοπος αξίας μερικών

εκατοντάδων χιλιάδων ευρώ. Πόσο μπορεί ν αλλάξει αυτή η αξία, αν "οικοπεδοποιηθεί" και πωληθεί σε ανθρώπους, οι οποίοι

ενδιαφέρονται για τουριστικές επενδύσεις ή απλά για δόμηση εξοχικών κατοικιών; Πόσο αμύθητη μπορεί να είναι η αξία ενός ιδιωτικού

νησιού, που "βλέπει" την Αττική γη;

Τι θέλουμε να πούμε με όλα αυτά; Ότι η ΚΕΔ δεν μπορεί να μπει σε κανένα χρηματιστήριο και για κανέναν λόγο. Όχι μόνον επειδή υπάρχει

νομικό κώλυμα Συνταγματικής υφής, αλλά επειδή απλούστατα δεν τη "χωράει" κανένα χρηματιστήριο. Δεν χωράει κανένα χρηματιστήριο

μια εταιρεία, η οποία φέρεται να ελέγχει και να διαχειρίζεται το 15% τουλάχιστον της ελληνικής επικράτειας. Κατ’ αρχήν… και μόνον που

την λέμε "εταιρεία", κάνουμε κατάχρηση της έννοιας. Η ΚΕΔ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΕΤΑΙΡΕΙΑ. Δεν μπορεί να είναι εταιρεία. Δεν ιδρύθηκε για να

είναι εταιρεία, γιατί δεν έχει δικά της συμφέροντα να υπερασπιστεί ή να επεκτείνει.

Το 1979, που ιδρύθηκε —και δεν υπήρχε εκείνη την εποχή ούτε στη φαντασία κάποιων η έννοια της "ιδιωτικοποίησης"— πήρε το όνομα

αυτό για λόγους ευκολίας της "έκφρασης". Κάποιοι ίδρυσαν ένα νομικό πρόσωπο δημοσίου δικαίου και του έδωσαν τη μορφή εταιρείας,

για να λειτουργεί το οργανόγραμμά του. Εκφραστική "αδεία" ονομάζεται "εταιρεία". Η ΚΕΔ στην πραγματικότητα είναι μια δημόσια

υπηρεσία, η οποία καταμετρά, ελέγχει και προστατεύει τη δημόσια περιουσία. Μια νομική και τοπογραφική υπηρεσία είναι, που διατηρεί το

"χαρτοφυλάκιο" των τίτλων ιδιοκτησίας του δημοσίου. Τους τίτλους της ξένης για την εταιρεία περιουσίας. Τη διαχείριση αυτής της

περιουσίας δεν την είχε η διοίκησή της "εταιρείας" αυτής, αλλά η εκάστοτε Κυβέρνηση, σε συνεργασία και υπό τον έλεγχο της Βουλής των

Ελλήνων. Από την ταυτότητα αυτών των διαχειριστών καταλαβαίνουμε ότι την πραγματική ιδιοκτησία αυτής της περιουσίας δεν την είχε το

κράτος, αλλά ο ίδιος ο ελληνικός λαός, ο οποίος ψήφιζε απ’ ευθείας τους διαχειριστές της.

Αυτή η "εταιρεία" είναι πρακτικά αδύνατον να μπει στο χρηματιστήριο. Είναι αδύνατον αυτό, το οποίο αποκτήθηκε με το αίμα των

προγόνων μας, να "παραχωρηθεί" σε ντόπιους ή ξένους "επενδυτές" για χρήματα. Είναι αδύνατον με λίγα εκατομμύρια να αποκτά κάποιος

"δικαίωμα" σε μια λαϊκή περιουσία αξίας άνω των 300 δις ευρώ. Είναι αδύνατον να αποκτά κάποιος με λίγα χρήματα διψήφιο "δικαίωμα"

σε μια μονάκριβη πατρίδα. Ακόμα δηλαδή κι αν κάποιος θέλει να ιδιωτικοποιήσει μέρος αυτής της περιουσίας, θα πρέπει να τη "σπάσει" σε

μικρότερα "κομμάτια" και αυτά να μπουν στο χρηματιστήριο. Δεν είναι δυνατόν να μπει η ΚΕΔ ενιαία στο χρηματιστήριο. Η ΚΕΔ, που

φέρεται σαν "ιδιοκτήτης" του Γράμμου, του Αίμου, του Ψηλορείτη, του Υμηττού ή της Πάρνηθας.

Όταν η ΚΕΔ από μόνη της ισοδυναμεί σε αξία με 100 ΟΤΕ, αντιλαμβανόμαστε πως μπορεί να "σπάσει" όχι μόνον σε εκατό, αλλά σε πολύ

περισσότερα από τόσα κομμάτια. Ο "ΥΜΗΤΤΟΣ Α.Ε." μόνος του μπορεί να μπει στο χρηματιστήριο. Ο Γράμμος, μόνον αν "σπάσει" σε

κομμάτια νομών, μπορεί να "χωρέσει" σε ένα χρηματιστήριο. Όταν μια εισηγμένη Α.Ε., όπως για παράδειγμα ένας "ΓΡΑΜΜΟΣ

ΚΑΣΤΟΡΙΑΣ", μπορεί —στην έκταση που "αξιοποιεί"—, μέσω της οικοπεδοποίησής του, να μοιράσει δεκάδες αν όχι εκατοντάδες χιλιάδες

άδειες οικοδόμησης εξοχικών κατοικιών, ξενοδοχείων, τουριστικών περιπτέρων, χιονοδρομικών κέντρων κλπ, πόσο ψηλά μπορεί να

φτάσει η μετοχή του; Οι "ΑΚΤΕΣ ΧΑΛΚΙΔΙΚΗΣ Α.Ε." μπορούν από μόνες τους να μπουν στο χρηματιστήριο, αν σκεφτεί κάποιος πόσες

χιλιάδες αδειών χρήσης και εκμετάλλευσης μπορούν να πουλούν ή να νοικιάζουν κάθε χρόνο. Η "ΠΑΡΝΗΘΑ Α.Ε." μπορεί να κάνει το

ίδιο. Το "ΠΡΩΗΝ ΑΕΡΟΔΡΟΜΙΟ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ" επίσης.

Όταν το κάθε βουνό, το κάθε νησί, το κάθε λαγκάδι σ' αυτήν τη χώρα μπορεί να "αξιοποιηθεί" και να βγάλει τεράστια κέρδη, είναι

τουλάχιστον αφελές να προσπαθήσει κάποιος να το βάλει σε ένα "ΚΕΔοτσουβάλι", για να το ξεπουλήσει όλο μαζί. Βλάκας να είναι

κάποιος, δεν το κάνει.

Άρα, επειδή δεν έχουμε να κάνουμε με βλάκες, προφανώς έχουμε να κάνουμε με προδότες. Δεν εξηγείται διαφορετικά. Είναι δυνατόν να

θέλει ένας υπουργός των οικονομικών να βγάλει στο "σφυρί" τέτοιου μεγέθους περιουσία, για να εισπράξει 3 ή 4 δις; Είναι δυνατόν να μην

γνωρίζουν τι συμβαίνει; Τι συζήτησε ο Παπανδρέου με τον διευθύνοντα σύμβουλο της Goldman Sachs στο Πεντελικό; Ποιος έδωσε εντολή

και πότε να αποτιμηθεί σε τρέχουσες τιμές η Δημόσια Περιουσία; Η εντολή δόθηκε όταν ο Παπανδρέου ισχυριζόταν ότι το κράτος "έχει"

χρήματα να δώσει αυξήσεις στους μισθωτούς και τους συνταξιούχους ή όταν αυτό μπήκε στο ΔΝΤ; Η εντολή δόθηκε όταν ο

Παπακωνσταντίνου διαβεβαίωνε την Ευρώπη ότι η Ελλάδα δεν ζητάει χρήματα ή μετά την εμφάνιση των σκουπιδιών της τρόικας;

Εδώ εύλογα θα πει κάποιος ότι …"είναι σχεδόν αναγκαστική η πράξη αυτή …Κινδυνεύουμε άμεσα με χρεοκοπία και κάτι θα πρέπει να

πουλήσουμε για να σωθούμε" …Πρέπει να πληρώσουμε τα "λάθη" μας …όπως θα έλεγαν οι Ευρωπαίοι "φίλοι" μας …Περίπου, θα λέγαμε

εμείς. Γιατί; Γιατί εμείς θα πρέπει να ξεπληρώσουμε με πραγματικό κεφάλαιο τα "πέτσινα" χρήματα της Νέας Τάξης. Μας έστελναν

κοντέινερ με ψεύτικο πληθωριστικό χρήμα και θα τους το ξεπληρώσουμε με πραγματικό κεφάλαιο; Τι θα γίνει λοιπόν; Θα πτωχεύσουμε;

Όχι βέβαια. Θα περιμένουμε. Θα περιμένουμε να δούμε τι θα κάνουν άλλες χώρες, που βρίσκονται στην ίδια και χειρότερη κατάσταση μ'

εμάς. Θα περιμένουμε στην αφόρητη "ζέστη" να δούμε τι θα κάνουν αυτοί, οι οποίοι "καίγονται". Δεν θα είμαστε εμείς τα μόνα κορόιδα

του Πλανήτη, να ξεπουλήσουμε την πατρίδα μας, για να ξεπληρώσουμε τα πέτσινα χρήματα των τοκογλύφων. Δεν θα είμαστε εμείς οι

"άτυχοι", επειδή έχουμε την τύχη να διατηρούμε ως λαός κολοσσιαία Δημόσια Περιουσία.

Επανερχόμαστε λοιπόν στο ερώτημα, που θέσαμε στην αρχή του κειμένου. Γιατί η Ελλάδα να είναι το θύμα της Λέσχης Μπίλντεμπεργκ

και των τοκογλύφων της και όχι η Ιρλανδία; Γιατί να βιάζεται να ξεπουλήσει τη Δημόσια Περιουσία της η Ελλάδα και όχι η Ολλανδία; Για

όσο διάστημα δεν βλέπουμε κάποιους Ολλανδούς να πουλάνε κανάλια, κάποιους Άγγλους να πουλάνε παλάτια και κάποιους Ιρλανδούς να

φεύγουν τελείως από το θεόφτωχο νησί τους, δεν έχουμε κανέναν λόγο να βιαζόμαστε. Αν βιάζεται ο Παπακωνσταντίνου, ας πουλήσει τη

δική του περιουσία και ας καταθέσει τις εισπράξεις στον λογαριασμό της γελοιότητας, που ελέγχει ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας. Εφόσον

δεν το κάνει αυτό εις βάρος της δικής του περιουσίας, ας αφήσει τη δημόσια περιουσία στην ησυχία της. Ο κανόνας είναι ένας και

μοναδικός. Τα χρήματα είναι χρήματα και έρχονται και παρέρχονται. Η πατρίδα ούτε έρχεται ούτε παρέρχεται. Η πατρίδα συνδέεται με το

αιώνιο κεφάλαιο και αυτό το κεφάλαιο δεν πωλείται ποτέ.

Δεν "υπάρχει" η Δημόσια Περιουσία για τις συναλλαγές του κράτους. Δεν μπαίνει αυτήν η περιουσία σαν "υποθήκη" για τις συναλλαγές

του κράτους. Οι πολιτικοί μας ηγέτες ας βρούνε τρόπο να πληρωθούν οι κρατικές υποχρεώσεις μακριά από τη συλλογική περιουσία των

Ελλήνων. Όπως θα ξεπληρώσουν τα χρέη τους οι Ιρλανδοί οι Άγγλοι ή οι Ολλανδοί, έτσι θα τα ξεπληρώσουν και οι Έλληνες. Αν δεν

μπορούν οι Γιωργάκηδες, οι Πάγκαλοι και οι Αννούλες της Μπίλντεμπεργκ να βρουν τέτοιο τρόπο, ας παραιτηθούν και ας παραδώσουν την

εξουσία σε άλλους, οι οποίοι μπορούν να βρουν. Εμείς τους ψηφίσαμε, γιατί μας είπαν ότι θα έβρισκαν τα χρήματα να το κάνουν. Αν

πράγματι δεν υπάρχουν τα χρήματα, ας μας αφήσουν ν' αποφασίσουμε πάλι μόνοι μας με βάση τα νέα δεδομένα.

…Αυτοί μας "παρακάλεσαν" να μας σώσουν …Όχι εμείς. Δεν είδαμε τα πτυχία τους και θαμπωθήκαμε. Λύσεις ψάχναμε κι αυτοί μας

ορκίζονταν ότι τις διαθέτουν. Αυτοί ανέβαιναν στα "μπαλκόνια", για να μας πουν ότι από "εκεί" φαίνονταν τα χρήματα. Αν αυτό δεν ισχύει,

είτε γιατί δεν γνώριζαν είτε γιατί δεν καταλάβαιναν, ας πάνε στα σπίτια τους. Δεν θα λείψουν από κανέναν. Γι' αυτό να είναι σίγουροι. Δεν

είναι δυνατόν να συνεχιστεί το δούλεμα με τους ίδιους ρυθμούς. Δεν είναι δυνατόν να δανείζεται η Ιρλανδία ή η Πορτογαλία με 2 και 3%

και η Ελλάδα να "σώζεται" από το ΔΝΤ με το τοκογλυφικό 5%. Αυτά είναι εγκλήματα, που σύντομα θ' αποκαλυφθούν. Σύντομα θα

αποκαλυφθεί αν κάποιοι από τους ηγέτες μας όχι απλά ήταν ανίκανοι, αλλά προδότες. Κάποιοι μας οδήγησαν συνειδητά στη σφαγή του

ΔΝΤ επειδή ήταν προδότες και όχι επειδή απλά ήταν βλάκες. Σύντομα θα γίνουν όλα, γιατί ο χρόνος έχει χάσει πλέον τον παλιό "αργό"

ρυθμό του. Σήμερα τα πάντα γίνονται με τρομακτικές ταχύτητες και αλίμονο σ' αυτόν που δεν το έχει συνειδητοποιήσει και λειτουργεί με

τον "παλιό" χρόνο.

Μέχρι τότε όποιος τολμήσει να βγάλει αυτό το κεφάλαιο στο "σφυρί", να ξέρει ότι στην πραγματικότητα βάζει το κεφάλι του στη

λαιμητόμο. Οι λαοί, έστω και δύσκολα, έστω και με τη βία, ανακτούν το κεφάλαιο που θεωρούν ότι είναι ζωτικό για την ύπαρξή τους. Οι

ξένοι τοκογλύφοι εύκολα ή δύσκολα δραπετεύουν από τους τόπους όπου εγκλημάτησαν. Οι προδότες όμως δεν γλιτώνουν με τίποτε. Ούτε

τα βουνά ούτε τα λαγκάδια θα φύγουν από την Ελλάδα, επειδή θα τα "πάρουν" οι ξένοι. Αλίμονο σ' αυτούς που θα τους τα δώσουν, όταν οι

Έλληνες συνειδητοποιήσουν ότι δεν μπορούν να ζήσουν χωρίς αυτά. Αλίμονο σ' αυτούς, οι οποίοι για μια πρόσκληση στις συνεδριάσεις

της Λέσχης Μπίλντεμπεργκ πρόδωσαν τους Έλληνες και πρόσφεραν "γη και ύδωρ" σε ξένους.

Είναι φανερό ότι κάποιοι διακατέχονται από άγνοια κινδύνου. Κάποιοι παίζουν με τη φωτιά και η φωτιά μπορεί να σε κάψει. Ο ελληνικός

λαός σήμερα δεν αντιδρά, γιατί απλά περιμένει να δει πού οδηγούνται τα πράγματα. Όταν καταλάβει τι συμβαίνει, τότε τα πράγματα θα

είναι δύσκολα για τους προδότες. Ο Παπακωνσταντίνου είναι προφανές ότι δεν καταλαβαίνει τη σημαντικότητα των συνεπειών, που έχουν

οι επιλογές του. Είναι προφανές, γιατί δεν φαίνεται ν' αναζητά συνενόχους και να μειώσει το βάρος της προσωπικής του ευθύνης μέσα από

τη συλλογική ευθύνη. Φερόμενος εντελώς αυτοκτονικά, παίρνει το βάρος των αποφάσεων μόνος του και στην πραγματικότητα

αυτοστοχοποιείται. Μόνος του υπερασπίζεται επιλογές, οι οποίες δίνουν σε ομοίους του τη δυνατότητα να "κρύβονται" και να παριστάνουν

τους πατριώτες, διαμαρτυρόμενοι. Αυτό αποκαλύπτει την άγνοιά του. Αυτό αποκαλύπτει ότι δεν έχει συνειδητοποιήσει ότι ο λαός τον

παρακολουθεί και περιμένει. Περπατάει που περπατάει σαν την "κρεμάστρα" ο φαιδρός Παπακωσταντίνου και δεν έχει συνειδητοποιήσει

ότι η "μοίρα" της είναι να την "κρεμάνε".

Τραϊανού Παναγιώτης

Αρχηγός του ΕΑΜ.Β’

Πέρα από κάτι σώβρακα για λόγους υγιεινής,
τα μπαούλα των ταξιδιωτών που πορεύονται στο φως
έχουν αδειάσει.
Είχαν να πληρώσουν πολλά διόδια, πολλά τιμαλφή να δώσουν
έπρεπε, για την πρώτη θέση.

Φύτεψα στάρι στο μπαλκόνι
καθημερινά παρακολουθώ
το σπόρο να ριζώνει,να βλασταίνει
με δύναμη σπρώχνει το χώμα,
ζωντανέυει, σπρώχνει το κεφαλάκι του
στο φως,ψαχνει τον ήλιο....
Σήμερα τα κατάφερε...
Ένας μικρός σπόρος με πείσμα,
πάλεψε την ελπίδα του για ζωή
και νίκησε.
Καιρός να φυτέψουμε τις ελπίδες μας...
Το φώς περιμένει...εμένα ,εσένα,όλους μας
Γαρρούφω

Τα χαϊρια και οι προκοπές.

Το πιο επιθετικό συναίσθημα  είναι η ενοχή. Το βλέπεις σε κάθε σου επαφή με τους ανθρώπους, το εισπράττεις σε κάθε συνδιαλλαγή μαζί τους, το κουβαλάς πάνω σου με τον ένα ή τον άλλο τρόπο σε κάθε έκφανση της ζωής σου κι ωστόσο υπάρχουν ενοχές που τις οφείλεις στα λάθη σου κι ενοχές που άλλοι φύτεψαν μέσα σου. Αυτές που άλλοι φύτεψαν μέσα σου δεν έχουν καμιά δουλειά να βρίσκονται εκεί πέρα κι αυτές που οφείλονται στα λάθη σου, θα έπρεπε με κάποιες διορθωτικές κινήσεις να τις αποβάλεις, αλλά οι κινήσεις αυτές δεν σε συμφέρουν. Είτε θα χάσεις μια θέση στη δουλειά σου, είτε θα δεις το εισοδημά σου να μειώνεται, είτε θα πρέπει να τρέχεις για κάποιον όπως στο παρελθόν έχει τρέξει αυτός για σένα και δεν μας παίρνει τώρα, είτε θα υποχρεωθείς να παραδεχτείς πως δεν είσαι όσο καλός άνθρωπος θέλεις να δείχνεις, είτε θα υποχρεωθείς να παραδεχτείς πως έπαιζες το ρόλο του καλού και υπάκουου παιδιού για να ευνοήσουν εσένα οι από πάνω σου,αδιάφορο αν  αυτοί οι από πάνω σου λέγονται γονείς, προϊστάμενοι, δάσκαλοι, συγγενείς που σε ξεχωρίζουν,  Κυβέρνηση, Κράτος, Εξουσία, δεν έχει διαφορά.
Ένα καλό παιδί κάνει πάντα ότι του λένε οι από πάνω του. Να ακούς τη μαμά και το μπαμπά, να κάνεις δουλίτσες στο σπίτι, να είσαι καλός μαθητής, να προκόψεις, να μην κάνεις παρέα με αλήτες, να αποφεύγεις αυτούς που δεν είναι καλοί μαθητές, που δεν έχουν καλή δουλειά, που δεν έχουν κάτι να σου δώσουν, άλλο από μια φτωχή ύπαρξη που δεν σου χρειάζεται. Γιατί εσύ είσαι προορισμένος/η να πας ψηλά. Τα καλά παιδιά όλοι τα βοηθούν να προχωρήσουν. Και στο πανεπιστήμιο θα περάσεις, και μεταπτυχιακά θα κάνεις, και καθηγητής θα γίνεις, και γάμο πετυχημένο όχι με κανένα φουκαρά αλλά με κάποιον που θα προσθέσει άλλα τόσα στο εισοδημά σου θα κάνεις, εξίσου επιτυχημένο, και καθηγητής, ιατρός, δικηγόρος, θα γίνεις, και κοινωνικό πρόσωπο θα έχεις, και αδιαμφισβήτητη αξία με τίτλο κολλημένο στον τοίχο, και τα παιδιά σου δεν θα είναι παιδιά κοινών θνητών αλλά παιδιά ενός ανώτερου θεού, και άντε χέσε μας ρε φίλε.
Καλά και ορθά έπραξες καθότι δεν λέει κανείς όχι, εκτός μερικών, στην προσωπική του πρόοδο και ανέλιξη, στο αίτημα για ανθρώπινες συνθήκες διαβίωσης και στο δικαιώμα για μόρφωση.
Από το σημείο αυτό όμως μέχρι του σημείου να βλέπεις τους άλλους ανθρώπους σαν κατώτερα όντα μόνο και μόνο γιατί αυτοί δεν χρησιμοποιήσαν το όπλο του καλού παιδιού για να πετύχουν τους στόχους τους, υπάρχει χάσμα αγεφύρωτο σε ότι αφορά την καθαρή συνείδηση του ενός και του άλλου. Επειδή ο άλλος, όχι εσύ, και το χέρι στη μάχαιρα χτύπησε, και στ' απ' αυτά του τους τίτλους έγραψε όταν έπρεπε να ξοδέψει την ενέργειά του για πιο ουσιαστικά πράγματα, και τα προσόντα του καμιά σχέση δεν έχουν με τα δικά σου και αόρατα στον αιώνα τον άπαντα θα είναι, και τη γλώσσα του στους από πάνω έβγαλε, και παρέα με αλήτες έκανε και με αυτούς που τίποτα δεν είχαν να του δώσουν πέρα από την πολύτιμη παρουσία τους στη ζωή του, και προτεραιότητα στην ψυχή του έδωσε που δεν την έθεσε στην υπηρεσία του συμφέροντος, και ούτε εσένα σου χρωστάει κανένα λογαριασμό ούτε σε κανέναν άλλο, και τα πτυχία σου και τα διπλωματά σου σου λέει να τα κάνεις έμπλαστρο να σε γιατρέψουν, και γραμμένο σε έχει. Κι εσύ αυτόν τον άλλο τον μισείς καλό παιδί, όχι γιατί λέει ή κάνει κάτι ανάποδο πέραν από το ότι χεσμένους έχει και τους από πάνω σου, αλλά επειδή μετά από μια ζωή αγώνα εσύ, για τα πτυχία και τα διπλωμάτά σου, μια ζωή μάχης με διάβασμα και γλείψιμο, και χαμόγελα και μάλιστα κύριε, μια ζωή σχολές και πανεπιστήμια, μέχρι το πολυπόθητο διδακτορικό σου, την έφαγες για να βλέπεις αυτό το κοθώνι να σε έχει γραμμένο. Και συ καλό παιδί ανακαλύπτεις τους μακρυνούς θείους και θείες όταν έρχεται η στιγμή να τα τινάξουν, και συ καλό παιδί κάνεις παρέα πια μόνο με καλά παιδιά και θυμάσαι σαν μεγάλο κατόρθωμα και περιπέτεια που μια φορά κι έναν καιρό ήπιες κρασί με έναν αλήτη, μεγάλη επανάσταση που γέλασες μαζί του και γουιχάισες μαλάκες, μεγάλη μαγκιά που τράβηξες και έναν μπάφο μαζί του για νά' χεις να θυμάσαι δηλαδή στα ευνουχιμένα χρόνια της επιτυχίας σου. Κι αυτό τον αλήτη που συνάντησες μια μέρα με τα παιδάκια σου και τον άντρα σου, τη γυναίκα σου, στο δρόμο τυχαία μετά, έκανες πως δεν τον είδες γιατί δεν σου πέρασε απ' το νου πως ακριβώς αυτός είναι που πιο πολύ απ' τον καθένα σε έχει χεσμένο.
Δεν είμαι εγώ ο αλήτης αυτός. Άλλωστε με χαλάει και ο μπάφος. Αλλά σίγουρα δεν υπήρξα το καλό παιδί κι ακόμα πιο σίγουρα ανήκω σε αυτούς που τίποτα δεν έχεις να πάρεις από αυτούς, άλλο από τη φτωχή τους παρουσία. Και λέω πως θα έπρεπε να το θεωρείς τιμή σου αν ένας τέτοιος στην προσφέρει, και τον εαυτό σου τυχερό να θεωρείς, γιατί αν αυτός δεν ταιριάζει στα γούστα και τον κύκλο σου, δέκα φορές δεν ταιριάζεις εσύ στα δικά του. Και ενώ γι' αυτόν δεν κοστίζει τίποτα να στο πετάξει πάλι στα μούτρα, "βάλε στον κώλο σου το διδακτορικό σου τώρα και άδειασέ μου τη γωνιά", εσύ θα μας σκας αιωνίως τη φούσκα, "Με το σπαθί μου τα έκανα". Και οι θείοι και οι θείες στο χωριό θα σε κοιτάζουν μέσα από τις παλιές φωτογραφίες τους, ανίκανοι να σηκώσουν τα χέρια τους και να φασκελωθούν.
Το πιο επιθετικό συναίσθημα είναι η ενοχή. Την επόμενη φορά που θα επικρίνεις κάποιον γιατί ανεπρόκοπος έμεινε στη ζωή του και χαϊρι δεν έκανε, σκέψου τι σου ζήτησε σε αντάλλαγμα η προκοπή σου, αν κάποια μνήμη καθαρή εγκαταλείφθηκε μέσα σου. Κι άντε να δεις αν έρχομαι.

ΕΤΣΙ

Ελπίζω γιατί έχω αποφασίσει να μην είμαι τόσο ελεύθερη που να μην ελπίζω, αφού υπάρχουν άνθρωποι που τους έκοψαν το δικαίωμα στην ελπίδα.
Ελπίζω γιατί έχω ένα παιδί που κοιτάζει τα σβησμένα μου βήματα και αναρωτιέται αν έγιναν ποτέ, και το μόνο που απομένει είναι να δει τα επόμενα βήματά μου, που για να γίνουν θέλουν την ώθηση της πίστης στον άνθρωπο και της ελπίδας στην ψυχή. Ελπίζω γιατί η οργή μου δεν αναπαύτηκε στιγμή σε μια καρέκλα και, δεν γίνεται στο τέλος αυτή να μην αποφέρει τ' αποτελέσματα που οφείλουν να έρθουν. Ελπίζω γιατί ξέρω πως έχω τη δύναμη να βγω έξω εκεί και να απαιτήσω αυτά που άλλοι κέρδισαν για μένα. Ελπίζω γιατί το παιδί μου, πρέπει να συνδέσει την ελπίδα με τις πράξεις του κι όχι με την ευσπλαχνία των άλλων. Ελπίζω γιατί τα παιδιά μας, απέβαλαν τη διαφθορά μας και την υποκρισία μας, τα δήθεν και τα γκλαμουράτα μας όνειρα, μας στήνουν στον τοίχο και μας πετάνε λεμονόκουπες, ελπίζω γιατί αργά η γρήγορα όλα μας τα παιδιά θ' ακολουθήσει το ένα το άλλο και θά' ναι μια στιγμή πικρής και λυτρωτικής αλήθειας, κίνησης, ανάσας και ανάτασης μπροστά στα καινούργια τους όνειρα.

Ελπίζω γιατί δεν είμαι μία. Αν είμαι εγώ είναι και κάποιος, κάποιοι άλλοι. Δεν γίνεται να αποτελώ το ένα σε μια κοινωνία πολλών ομοειδών, από μια τάξη  που προσπαθεί να επιβάλει τη σιωπή στους πολλούς, δίνοντάς τους παιχνιδάκια ιθαγενών, τιβί, πισί, αμαξάκια, στιλάκια. Ελπίζω γιατί παρα είμαστε πολλοί για μην υπάρξει αντίδραση στην επιβολή της αμάθειας, της φτώχειας, στην κατάργηση της σκέψης, στον κατακερματισμό της προσωπικότητας, στο ψέμα, στην κλεψιά, στις αποφάσεις που δίνουν άφεση αμαρτιών στους κλέφτες και επιβάλλουν την τιμωρία στους πολλούς. Ελπίζω γιατί δεν γίνεται να είμαι μία.
Ελπίζω γιατί οι ποιητές ξαναγεννιούνται. Όχι λάτρεις ενός συστήματος που τους προβάλει, πουλώντας τη μάνα τους και την ψυχή τους, αυτοί που πήραν τη θέση τους επί σειρά ετών, αλλά αυτοί που δεν ξέρεις και δεν ξέρω, αυτοί που βλέπουν μέσα στα σύννεφα τον κρυμμένο ήλιο, αυτοί που αγονάτιστοι στις σφαλιάρες μιας ψεύτικης ηθικής συνεχίζουν να μιλάνε γι' αυτά που λείπουν, γι' αυτά που ποτέ δεν έφτασαν σε μας, γι' αυτά που μας έκλεψαν και μας κλέβουν, γι' αυτά που στη θέση τους θα γεννηθούν, μεγαλύτερα, καλύτερα, ακριβότερα, αληθινότερα, χειροπιαστότερα. Ελπίζω φίλε Δημήτρη Ιατρόπουλε γιατί οι ποιητές ξαναγεννιούνται και γιατί αυτοί που πραγματικά υπήρξαν θα συνεχίσουν να φωτίζουν το δρόμο της ψυχής μας, θα συνεχίσουν ακόμα και εν αγνοία τους να αποτελούν τα πρότυπα που με τόσο μένος φρόντισε τούτη η εποχή να εξαλείψει. Συνεχίζω γιατί με τα ίδια τα όπλα του σάπιου αυτού συστήματος τα παιδιά μας θα το χτυπήσουν, θα το ακυρώσουν και στη θέση του ένα άλλο, βασισμένο σε καινούργιες και παλιές πραγματικές αρχές θα χτίσουν. Συνεχίζω να ελπίζω γιατί τόση εξυπνάδα μαζεμένη σε ένα λαό δεν γίνεται να πάει χαμένη, δεν θα πάει χαμένη.

Συνεχίζω να ελπίζω και γιατί οι συνομώτες μας δεν έχασαν τη φωνή τους, κι αν λίγοι φαίνονται μέσα στις στρατιές των υπνωτισμένων, είναι ωστόσο αρκετοί για να ηχήσουν σάλπιγγες, να δονήσουν τα τείχη, να γκρεμίσουν το τρομακτικό οικοδόμημα της ιδιοτέλειας και του φιλοτομαρισμού, να καταδείξουν τους προδότες και τους τσαρλατάνους.
Συνεχίζω να ελπίζω γιατί άλλο δρόμο δεν έμαθα. Με μια ελπίδα μεγάλωσα και με αυτήν πορεύτηκα, χτίζοντας πάνω της όνειρα παναθρώπινα που μέσα τους θα πλανιέται το πνεύμα της δικής μου θέλησης, είτε υπάρχω είτε δεν υπάρχω, είτε δω είτε δεν δω. Συνεχίζω να ελπίζω γιατί κρατήθηκα και όταν έφτασα νικήτρια στο τέρμα το σχοινί δεν το έκοψα γιατί δεν έχει και καμιά χάρη να το κόβεις μόνος σου, συνεχίζω να ελπίζω γιατί είδα κι άλλους να το πράττουν και οι γενιές που ακολουθούν θα το σφυρίξουν η μία στην άλλη, νικητής είναι αυτός που δίνει το προβάδισμα, νικητής είναι αυτός που δεν έχασε το μέτρο και τη συναίσθηση του υπαρξιακού του χρέους. Νικητής στο άπειρο και στην πορεία και την εξέλιξη της ψυχής πάνω σε αυτή τη γη, που μας δίδαξε την υπεροχή του δυνατού, αλλά και τη δύναμη της αγέλης, την ευφορία της ομάδας, την αγρύπνια των επισφαλών, τις αλλαγές των ρόλων,  την τιμωρία των αφελών, τη σωτηρία των προνοητικών και τη ρεβανς των αδυνάτων.
Συνεχίζω να ελπίζω γιατί νιώθω ένα πνεύμα να πλανάται γύρω μου που λέει ότι καλά κάνω κι ότι αυτός είναι ο μόνος τρόπος για να δώσεις ένα γιατί στις πράξεις σου, και μια δικαιολογία στο χαμογελό σου.
Συνεχίζω να χαμογελώ με τα μάτια μου γεμάτα δάκρυα από τα τόσα που είδαν και τα πόνεσαν, με την ψυχή μου λαβωμένη από τα τόσα που τη χτύπησαν, επειδή ξέρω πως όταν κατρακυλάει ο κόσμος, είναι γιατί ήρθε η στιγμή ένας άλλος να γεννηθεί στη θέση του. Και χαμογελώ γιατί δεν έχω τίποτα να χάσω σε αυτό το κατρακύλισμα, κανένα πλούτο και καμία δόξα, μόνο το αγκομαχητό και το ανάθεμα μιας ολόκληρης ζωής. Και χαμογελώ γιατί αγνές θα είναι οι εποχές που θα προκύψουν, με τους συγγραφείς να ξαναβρίσκουν τις ψυχές τους, με τα παιδιά να διατηρούν τις δικές τους, με το λαό μας να ξαναβρίσκει τα τραγούδια και τις τέχνες του, να μοιράζεται το ψωμί και το νερό του, με μας όλους να ξαναγινόμαστε άνθρωποι.
Θα συνεχίσω να ελπίζω.

Αιδώς «ταγοί».." Του Δημήτρη Ιατρόπουλου /kostasxan.blogspot.com

• Ένα γράμμα του Δημήτρη Ιατρόπουλου με πολλούς παραλήπτες

"Ποιος μικροαστικός σεισμός ταρακούνησε ωφελιμιστικά την κρανιακή σας κάψα, ω «πνευματικοί άνθρωποι» αυτής εδώ της πατρίδας, (αν τη θεωρείτε ακόμα πατρίδα την Ελληνίδα Γη) και το βουλώσατε; Ποιος υπαρξιακός πανικός σας πέταξε στην άκρη των γεγονότων, την ώρα ακριβώς που Εσείς, πρώτες και πρώτοι, έπρεπε να μιλήσετε, να εκραγείτε, να ειδοποιήσετε, να οδηγήσετε;...
Ποιος μίζερος λογαριασμός ατομικού μικροσυμφέροντος, άραξε μπροστά απ το χαρτί σας, το τελάρο σας, την κινηματογραφική σας μηχανή, τον υπολογιστή σας, το καμαρίνι σας, το βεστιάριό σας, τα σενάριά σας, τα θεατρικά σας έργα, τα αδημοσίευτα ή δημοσιευμένα σας ποιήματα, τα χίλια μύρια καλλιτεχνικά και πνευματοειδή σας τερτίπια, με τα οποία τόσα χρόνια ισχυρίζεστε ότι παράγετε πολιτισμό;
Που είναι η φωνή σας μωρέ; Πού είναι ο Λόγος σας, γραφτός, προφορικός, έστω κι ένας απλός Λόγος της Τιμής δεν χτύπησε την πόρτα της μαραγκιασμένης σας ψυχής, όπως θα σας έλεγε αν ζούσε ακόμα ο Σεφέρης;
Μια φούχτα άνθρωποι μείναμε μονάχοι μας, δε λέω ονόματα, τα ξέρουν όλοι πια, μια φούχτα κλαρίτες ξεμείναμε, με την κάπα μας κρεμασμένη στην αλυγαριά, να σύρουμε φωνή.
Κι εσείς, κουτσομπολεύετε στα εκδοτικά σας καφενεδάκια, στα κοσμικά σας μπαράκια, στους διαδρόμους των εφημερίδων με τα κυριακάτικα «ένθετα Τέχνης και Πολιτισμού», τα λέτε τηλεφωνικά από σπίτι σε σπίτι και χαζογελάτε..
Ότι εμείς οι πέντε-έξη, πάει πια, «καήκαμε» στο «καινούριο» ΔουΝουΤουΕλλαδιστάν, δεν θάχουμε προφανώς στον ήλιο μοίρα, έτσι δε λέτε;
Και σερνόσαστε στην θλιβερή μιζέρια σας και τολμάτε ακόμα να κυκλοφορείτε ανάμεσά μας;
Το ξέρετε πως μόλις περάσει η πρώτη μπόρα του πολιτικού γιαουρτιού, η επόμενη ομάδα που θα μαζέψει τη ροχάλα της αγανακτισμένης, προδομένης και εξαγριωμένης νεολαίας, θα είσαστε εσείς;
Νομίζετε ότι επειδή οι περισσότερες κι οι περισσότεροι δεν έχετε μούρη, θα μείνετε απέξω; Και ξέρετε και κάτι άλλο; Μπορεί ο σημερινός πολιτικός, έτσι που ξεφτίλισε την πατρίδα και βιάζεται να χώσει κάποιον σαν κι αυτόν μέσα, (μήπως και απορροφήσει τους κραδασμούς και σταματήσει τη χιονοστιβάδα), να το αντέχει το γιαουρτάκι του, εσείς όμως είσαστε άμαθες και άμαθοι από τέτοια δροσερά μεν αλλά βάρβαρα παιδικά παιχνίδια και η κατάντια σας θα γεμίσει με πελατεία τους ψυχίατρους, έτσι που κρυφτήκατε στα λαγούμια του σέχταρ σας..
Πώς τολμάτε και αποπειράστε ακόμα να δημιουργείτε, αν αυτό το ρήμα είναι πλέον ικανό να φιλοξενήσει τον πανικόβλητο φιλοτομαρισμό σας;
Για ποιους παράγετε πολιτισμό; Ποιος να σας πλησιάσει, τι να σας κάνουμε, τι να μας πείτε, αφού το πρώτο απ όλα που έπρεπε να πείτε, ένα ΟΧΙ απέναντι στη Νέα ΄Αλωση που επιχειρείται, δεν τολμήσατε να το ξεστομίσετε;
Είσαστε Ανάξιοι της Πατρίδας!
Ή να βγείτε με ομαδικές διαμαρτυρίες, με ψηφίσματα, με προσωπικές παρουσίες, με δυνατή κραυγή αντιστασιακής βαθμολογίας, να δηλώσετε παρούσες και παρόντες, ή να κρυφτείτε ακόμα πιο βαθειά στον υπόνομο της δειλής σας προσωπικής τραγωδίας, περιμένοντας τις «εξελίξεις»!
Περιμένοντας να κατακαθίσουν τα πράγματα και να ξαναβγείτε σαν τα σαλιγκάρια μετά απ τη βροχή να γλύψετε τους καινούριους «άρχοντες», όποιοι και νάναι, Έλληνες προδότες, ή εισαγόμενοι «διαιτητές»,δεν σας νοιάζει, αρκεί να προσκυνήσετε τον επόμενο «αυθέντη».
Για τίποτε επιχορηγήσεις, για κανένα πρόγραμμα απ τις Ευρώπες, για κάνα μηχανισμό ψευτοπροβολής από κάποιο δήθεν Υπουργείο Πολιτισμού του Πολυπολιτισμικού Πολίτη, που θα στηθεί για ξεκάρφωμα, στην καινούρια «ελλαδίτσα» που μαγειρεύουν, τα τομάρια της παγκόσμιας συμμορίας.
Με ενοχλεί που τα ξέρατε όλα, που κανείς δεν σας έπιασε στον ύπνο, που είχατε τις πληροφορίες εδώ και αρκετά χρόνια και κάνατε όλες και όλοι το κορόιδο!
Με τρομάζει ότι πέρασε ο Σικελιανός από την πόρτα της ψυχής σας, τραντάζοντας το πνευματικό σας σεράι με το «Ηχήστε σάλπιγγες» και τον κλείσατε απέξω!
Την παλιά εκείνη ταινία με τη δήλωση του Σεφέρη και τη σιωπηλή κηδεία του, την πετάξατε στο τζάκι σας να καεί μαζί με τα παραμύθια-φούμαρα που ταΐσατε τη γενιά μου και τις επόμενες, για «πνευματική άνοιξη», για «λόγο ελληνικό», για «πολιτισμική επανάσταση και δράση».
Τους χιλιάδες άγνωστους ήρωες νεκρούς ποιητές των αγώνων της ιστορίας αυτής της χώρας, τι τους κάνατε; Πήγατε και κατουρήσατε στους τάφους τους, με τη βρώμικη υστερία του πανικού σας, δειλές και δειλοί!
Υπάρχουν ξέρετε, δύο τρόποι που φεύγει απ’ αυτή τη ζωή ένας άνθρωπος: Ή με την τελευταία του πνοή, ή με την τελευταία του πορδή. Εσείς, αυτές τις ιερά δύσκολες μέρες που περνάει η πατρίδα μου, βγάλατε οριστικά εισιτήριο για να αναχωρήσετε με τον δεύτερο τρόπο.
Όσες και όσοι δεν βγαίνετε να κατατεθείτε επώνυμα, υπεύθυνα και δημόσια, γι αυτό που συμβαίνει στον τόπο μας, είσαστε Ανάξιοι της Ελλάδας.
Αιδώς «ταγοί».."

Όταν ο άνθρωπος αγωνίζεται ανέλπιδα
το κάνει για λόγους αρχής και τιμής
δεν περιμένει στ' αλήθεια τίποτα περισσότερο
από έναν ήρεμο ύπνο τις νύχτες
Τώρα που χάσαμε όμως  τον ύπνο και τα ονειρά μας,
μήπως είναι καιρός να γεννηθεί ξανά το όραμα;

Μίσχος ξεφλουδισμένος μέχρι το μεδούλι
ετοιμόροπος
μ' έναν ανθό ξεράδι για κεφάλι. 
Παραπονιέται
"Ας ήμουν τουλάχιστον χωρίς το βάρος σου
μόνος θα άντεχα καλύτερα στον αέρα"

Και τότε το ξεράδι αυτό που κάποτε
μοσχοβολούσε
ξεκόλλησε.
Ένα κοτσάνι μόνο του χωρίς κεφάλι
περιμένει τώρα ανέλπιδα να ξανανθίσει
ή ένα χέρι σπλαχνικό να το ξηλώσει.

Καρδιοπαθής, νεφροπαθής
και κουρασμένη
τρέχει να του αλλάξει θέση στο κρεβάτι
και κάθε δυο λεπτά παρακαλάει
να' χε τον τρόπο να καλέσει έναν άνθρωπο
ή το δικαίωμα να τύχει μιας φροντίδας.
Τόσα χρόνια το πλήρωνε το δικαίωμα.
Ας φύγει εκείνος τουλάχιστον νωρίτερα
παρακαλάει
για να μη μείνει αβοήθητος και μόνος
και ξένα χέρια απλωθούνε πάνω του
χωρίς την παρουσία μου, χωρίς συμπόνια.


Στη μάνα μου.

Και ο λαός στα πεζοδρόμια
παπούτσια πουλάει και πορσελάνες

Μήπως να λέγαμε στον κόσμο
πως το Κολωνάκι μεταφέρθηκε
στην  Πειραιώς;
Πεζοδρόμιο, γωνία ηλεκτρικού.
Μπα. Όλοι γνωρίζουν που πηγαίνει ο κόσμος.
 Κι όσοι ξεμένουν από καφενεία
θα βρούνε άλλα.
Μόνο για κείνο το μεγάλο ανησυχώ.
Μόχθοι και όνειρα
σκόνη στα τραπέζια
και ανίδρωτες οι καρέκλες ανασαίνουν
χαρούμενες
ίσως γιατί δεν ξέρουν πως το ξύλο τους καίγεται.
Επάνω στον τοίχο ξεράθηκαν τα γράμματα.
"Ελλάδα"

Σε είδα να περπατάς δίπλα μου κι έτσι αυθόρμητα
σου έκοψα μια κλωστή απ' τη φανέλα.
-Φοβάμαι, έχουν αγριέψει πολύ τα πράγματα.
Ας μπούμε σε κανένα στενό. Μας έπνιξαν τα δακρυγόνα
-Πιο πάνω ίσως να είναι καλύτερα.
-Έχω μήνυμα από τον Άκη.
"Που είστε ρε πούστηδες; συναντηθήκατε και ξεχάσατε τη διαδήλωση;"
-Ας γυρίσουμε μέσα, εδώ είμαστε ξεκομένοι.
-Τι κάνουν αυτοί εκεί πέρα; ετοιμάζουμ μολότοφ;
-Πάμε μωρό μου, καλύτερα να μη μας δουν.
Σταθήκαμε απέναντι από την πλατεία Συντάγματος, στη μεριά της Σταδίου.
Ξεχωρίσαμε τον Άκη να προχωρά μέσα στο πλήθος κρατώντας από το χέρι
την Κατερίνα του.
Τα δικά μας χέρια κρέμονταν στα πλάγια μας, τρομαγμένα ανήσυχα.
Δεν ήταν πιο τρομακτική αυτή η συγκέντρωση
από τη θάλασσα που ξύπναγε μέσα μας.
-Ας φύγουμε. Άρχισε το νταβαντούρι.
Μπροστά στις μηχανές των εισιτηρίων
συνειδητοποιήσαμε ότι πάμε αντίθετα.
Τα τελευταία εικοσιπέντε χρόνια.
-Μ΄αγάπησες αλήθεια ποτέ;
-Πάμε μωρό μου, καλύτερα να μη μας δουν.

Κάθε μέρα ζω με την απειλή της απόλυσης
Τα τελευταία είκοσι χρόνια
ίσως και περισσότερα
και πάντα υπάρχει ένας σοβαρός λόγος για να υπάρξει αυτή
και πάντα ο πιο σοβαρός λόγος είναι σήμερα
επειδή σήμερα γίνονται πράγματα πολύ σημαντικά
που μάλλον αδυνατούν να με συμπεριλάβουν μέσα τους
ωστόσο γέρασα και   τα πράγματα αδυνατούν
να με συμπεριλάβουν μέσα τους
κοστίζω όσο περνάει ο καιρός περισσότερα στους εργοδότες
καθώς η άποψη γίνεται θράσος, και η εμπειρία κίνδυνος.
Νομίζω πια πως ήρθε ο καιρός
για μια μεγαλειώδη παραίτηση.

ΜΙΚΡΟ

Αυτό που έρχεται δεν έχει ήχο ερπύστριας.
Είναι αθόρυβο κι όμως μας πλησιάζει
Αυτό που έρχεται δεν τό' φτιαξαν οι φόβοι μας
αλλά θα πάρει εκδίκηση, γιατί μας μοιάζει.

Μου το έστειλαν και σας το κάνω γνωστό.

ΑΝ ΣΥΜΦΩΝΕΙΣ ΠΡΟΩΘΗΣΕ ΤΟ

ΑΣ ΞΕΚΙΝΗΣΟΥΜΕ ΑΠΟ ΑΥΤΟΥΣ ΠΟΥ ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΣΑΝ ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ.


ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΓΙΑ ΝΟΙΚΟΚΥΡΕΥΜΑ

ΚΑΤΑΡΓΗΣΗ ΧΡΗΜΑΤΟΔΟΤΗΣΗΣ ΤΩΝ ΚΟΜΜΑΤΩΝ
ΜΕΙΩΣΗ ΤΩΝ ΑΡΙΘΜΩΝ ΤΩΝ ΒΟΥΛΕΥΤΩΝ πχ 200
ΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΕΣ ΝΑ ΚΑΤΟΧΥΡΩΝΟΥΝ ΣΥΝΤΑΞΙΜΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΜΕΤΑ 16 ΧΡΟΝΙΑ ΚΑΙ ΟΧΙ 8
ΝΑ ΕΧΕΙ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΕΚΛΟΓΗΣ ΜΟΝΟ ΑΝ ΕΧΕΙ ΕΝΣΗΜΑ ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ 10ΕΤΙΑΣ
Η ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ ΤΟΥΣ ΣΤΙΣ ΕΠΙΤΡΟΠΕΣ  ΝΑ ΜΗΝ ΠΛΗΡΩΝΟΝΤΑΙ ΕΞΤΡΑ
ΚΑΤΑΡΓΗΣΗ ΠΟΛΥΤΕΛΩΝ ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΩΝ ,ΧΡΗΜΑΤΟΔΟΤΗΣΗΣ ΙΔΙΩΤΙΚΩΝ ΓΡΑΦΕΙΩΝ,ΚΑΙ ΑΛΛΩΝ ΠΡΟΝΟΜΙΩΝ
ΑΜΕΣΗ ΕΦΑΡΜΟΓΗ ΤΟΥ ΠΟΘΕΝ ΕΣΧΕΣ ΟΣΩΝ ΕΧΟΥΝ ΥΠΗΡΕΤΗΣΕΙ ΤΗ ΒΟΥΛΗ ΚΑΙ ΔΗΜΟΣΙΕΣ ΘΕΣΕΙΣ ΤΑ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ 30 ΧΡΟΝΙΑ ΚΑΙ ΔΗΜΕΥΣΗ ΠΕΡΙΟΥΣΙΑΣ ΤΩΝ ΠΑΡΑΝΟΜΟΥΝΤΩΝ ,Η ΟΠΟΙΑ ΘΑ ΑΞΙΟΠΟΙΗΘΕΙ,ΚΑΙ ΤΑ ΚΕΡΔΗ ΝΑ ΔΟΘΟΥΝ ΣΤΑ ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΑ ΤΑΜΕΙΑ.
ΝΑ ΚΑΤΑΡΓΗΘΕΙ ΑΜΕΣΩΣ Ο ΝΟΜΟΣ ΠΑΡΑΓΡΑΦΗΣ ΤΩΝ ΑΔΙΚΗΜΑΤΩΝ,ΝΑ ΜΗΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΟΡΙΑ.Ο ΚΛΕΦΤΗΣ ΝΑ ΜΗΝ ΕΧΕΙ ΑΣΥΛΙΑ
ΑΜΕΣΟΣ ΕΛΕΓΧΟΣ ΤΩΝ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΩΝ ΤΩΝ ΚΟΜΜΑΤΩΝ(ΟΧΙ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΟΡΚΩΤΟΥΣ ΛΟΓΙΣΤΕΣ ΤΗΣ ΒΟΥΛΗΣ ΑΛΛΑ ΑΠΟ ΑΔΙΑΦΘΟΡΟ ΚΟΜΜΑΤΙ ΤΗΣ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗΣ) ΘΑ ΕΚΠΛΑΓΟΥΜΕ ΟΛΟΙ.
ΜΕΙΩΣΗ ΔΑΠΑΝΩΝ ΤΗΣ ΒΟΥΛΗΣ

ΔΙΑΚΟΜΜΑΤΙΚΗ ΚΙΝΗΣΗ ΠΟΛΙΤΩΝ
ΠΡΟΣΕΧΩΣ ΚΙ ΑΛΛΕΣ ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ

ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΥΠΑΡΧΟΥΝ 2 ΚΟΜΜΑΤΑ
ΑΥΤΟΙ ΚΑΙ ΕΜΕΙΣ

Η αρρώστεια

Μόνο να σκεφτεί κανείς για το άρθρο παρακάτω, τι σημαίνει αυτό για την Ελλάδα, αρρωσταίνει κι ας μην έχει καμιά σχέση με τράπεζες, χρηματιστήρια, κυβερνητικούς χειρισμούς κι όλα τα συναφή. Διαβάστε το άρθρο αυτό του Δημήτρη Κωνσταντόπουλου. Όχι για να αρρωστήσετε που θα το πάθετε, αλλά για να καταλάβετε τι παίζεται πάνω στην πλάτη μας, πίσω από την πλάτη μας και που στοχεύουν όλα αυτά. Και πάρτε μετά τις αποφάσεις σας, για το αν και πόσο υπεύθυνοι είναι οι μισθωτοί δημόσιου και ιδιωτικού τομέα, οι συνταξιούχοι, οι άστεγοι δανειολήπτες και κάθε ένας απο μας, του οποίου η οικονομική ανημπόρια ή και η μαλακία του αν θέλετε, χρησιμοποιήθηκε με τον πλέον εγκληματικό και βρώμικο τρόπο, για να καταστραφεί η χώρα μας και να βγάλουν περισσότερα χρήματα οι κλέφτες, αυτοί που καταργούν τα κοινωνικά κράτη και τις δημοκρατίες και στήνουν δικτατορίες. Διαβάστε το. Αξίζει.

"η δουλειά μας είναι να βγάζουμε λεφτά, όχι να σκεφτόμαστε τι θα συμβεί στους ¨Έλληνες πολίτες, δεν υπάρχει εξάλλου νόμος που να απαγορεύει να εκμεταλλευτείς τον μαλάκα"

Να κανουμε μια ανακεφαλαιωση για το που βρισκομαστε,
πως φτασαμε ως εδω και που παμε....!!

ΤΟ ΜΕΓΑΛΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΓΙΑ ΤΟΝ ΕΛΕΓΧΟ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ: ΠΩΣ Η GOLDMAN SACHS
ΟΡΓΑΝΩΝΕΙ ΤΗ ΧΡΕΟΚΟΠΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ

"η δουλειά μας είναι να βγάζουμε λεφτά, όχι να σκεφτόμαστε τι θα συμβεί
στους ¨Έλληνες πολίτες, δεν υπάρχει εξάλλου νόμος που να απαγορεύει να
εκμεταλλευτείς τον μαλάκα" (δήλωση του Αμίτ Σαρκάρ, επικεφαλής
αμερικανικού επενδυτικού ταμείου, Μαριαν, 20.2.2010)



ΤΟ ΜΕΓΑΛΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ
ΓΙΑ ΤΟΝ ΕΛΕΓΧΟ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ:
ΠΩΣ Η GOLDMAN SACHS ΟΡΓΑΝΩΝΕΙ
ΤΗ ΧΡΕΟΚΟΠΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου


Ενδιαφέρον θα ήταν να μάθουμε εάν η Γκόλντμαν Ζακς διατηρούσε ή και
συνεχίζει να διατηρεί κάποιον "τοποτηρητή" και στα καθ' ημάς και σε ποιο
ακριβώς πόστο. Σε κυβερνητικό ή μήπως σε κρατικό που πάντως επηρεάζει
καθοριστικά κρίσιμες κυβερνητικές αποφάσεις σχετικά με την οικονομία και
τη διαχείριση των δημοσιονομικών μας προβλημάτων.

Πως θα σας φαινόταν αν ο προπονητής του Ολυμπιακού έπαιζε 100 εκατομμύρια
στο Προ-Πο, ποντάροντας στην ήττα και τον υποβιβασμό της ομάδας του και
συνιστώντας στους φίλους του να κάνουν το ίδιο; Τι θα έκαναν οι οπαδοί των
Ερυθρολεύκων σε έναν τέτοιο προπονητή;

Αυτό ακριβώς φαίνεται ότι κάνει η τράπεζα Γκόλντμαν Ζακς, κύριος σύμβουλος
επί σειρά ετών των ελληνικών κυβερνήσεων σε θέματα χρέους και
ιδιωτικοποιήσεων, προνομιακός συνομιλητής των Πρωθυπουργών και από τους
κύριους διαχειριστές του δημόσιου χρέους μας. Με το ένα χέρι, η τράπεζα
κερδίζει δισεκατομμύρια από τις "συμβουλές" της και τη διαχείριση του
χρέους. Με το άλλο, παίζει στην αγορά CDS ποντάροντας στη χρεοκοπία της
Ελλάδας, σε στενή συνεργασία με το κερδοσκοπικό χετζ φαντ Πόλσον, που
κέρδισε του κόσμου τα λεφτά στην κρίση του 2008. H Γκόλντμαν φροντίζει
ταυτόχρονα να υπονομεύει την ελληνική αξιοπιστία, τινάζοντας στον αέρα τα
ελληνικά επιτόκια και οδηγώντας τη χώρα στον γκρεμό! Αν δεν χρεοκοπήσει η
Ελλάδα κερδίζει από τα αυξημένα επιτόκια, αν χρεοκοπήσει κερδίζει από τη
χρεοκοπία. Κερδίζει στήνοντας τη φούσκα, κερδίζει και ξεφουσκώνοντας τη
φούσκα, πιστή στην αρχή "άρπαξε το τσεκ πριν σκάσει το καρπούζι". Στην
πραγματικότητα δεν υπάρχει κανένα καρπούζι. Η τράπεζα το παρουσιάζει ως
υπαρκτό, κερδίζει από την πώλησή του και το αφήνει να σκάσει πριν το πάρει
στα χέρια του ο αγοραστής.

Δεν είναι πρώτη φορά που το κάνει, είναι η πάγια μέθοδός της, χάρη στην
οποία κυριάρχησε στην παγκόσμια χρηματοπιστωτική αγορά, εξοντώνοντας τους
ανταγωνιστές. Η Γκόλντμαν γιγαντώνεται απομυζώντας τους πελάτες-θύματα,
γι' αυτό την ονόμασε βαμπίρ=βρυκόλακα η Λιμπερασιόν. Τα ίχνη της
εντοπίζονται πίσω από όλες τις φούσκες και οικονομικές καταστροφές
(κερδοσκοπία πετρελαίου, μετοχών υψηλής τεχνολογίας κ.ο.κ.).

Η τράπεζα πρωταγωνίστησε στα σάπια στεγαστικά δάνεια, οδηγώντας στην
καταστροφή του 2008. Τότε, οι τραπεζίτες ανάγκασαν τις κυβερνήσεις να
ξοδέψουν 11.400 δισεκατομμύρια δολλάρια (αν έχετε τρόπο να φαντασθείτε ένα
τέτοιο ποσό) για να καλύψουν τις νομότυπες ή μη απάτες των τραπεζών. Αφού
σώθηκαν από τη χρεοκοπία, βγάζοντας μάλιστα και κάτι τις, οι τραπεζίτες
επανήλθαν στα ίδια βάζοντας στο στόχαστρο ευάλωτα κράτη. Και δοκιμάζοντας
το ευρώ, προτού κατοχυρωθεί ως παγκόσμιο αποθεματικό, υπονομεύοντας την
αμερικανική κυριαρχία.

Η ΦΙΡΜΑ: ΜΙΑ ΤΡΑΠΕΖΑ-ΒΑΜΠΙΡ
Οι Αμερικανοί λατρεύουν τα παρατσούκλια. Τη CIA τη λένε «The Company» (H
Εταιρεία). Τη Μαφία «The Family» (Η Οικογένεια). Την Goldman Sachs «The
Firm» (Η Φίρμα). Γκόλντμαν και Σαξ ήταν δύο Γερμανοεβραίοι μετανάστες.
'Ίδρυσαν την τράπεζα το 1869, αλλά δεν θα μπορούσαν ίσως να φανταστούν ότι
θα γινόταν σήμερα η μεγαλύτερη στον κόσμο, αλλά και μια πραγματική, αν και
αφανής, όσο μπορεί, υπερκυβέρνηση του κόσμου.

Η Γκόλντμαν δεν έχει απλώς καλές σχέσεις με την αμερικανική κυβέρνηση,
είναι, σε μεγάλο βαθμό, η κυβέρνηση. Το μυστικό της επιτυχίας της; 'Έσπαγε
πρώτη όλες τις κρατικές ρυθμίσεις και ηθικές δεοντολογίες, ποντάροντας και
κερδίζοντας από την χρεοκοπία των πελατών της! Μπορούσε να το κάνει, γιατί
είχε ανθρώπους της στην κυβέρνηση και την κεντρική τράπεζα των ΗΠΑ, σε
ευρωπαϊκές κυβερνήσεις, σε ευρωπαϊκές κεντρικές τράπεζες και την ίδια την
Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα. Επηρεάζει καθοριστικά τις αποφάσεις που
διαμορφώνουν την τραπεζική αγορά και τις ρυθμίσεις της.

Η αχαλίνωτη κερδοσκοπία της συνέβαλε στο Κραχ του 1929. "In God we Trust"
γράφει κάθε δολλάριο, ΅In Goldman Sachs we Trust", παρέφρασε ο Τζων Κένεθ
Γκαλμπρέιθ, που της αφιέρωσε ένα κεφάλαιο του βιβλίου του για την κρίση.
Στις δεκαετίες του "κρατισμού" που ακολούθησαν, η Γκόλντμαν έγινε πιο
προσεκτική, έφτιαξε το όνομά της και είχε μάλιστα μότο την "μακροπρόθεσμη
απληστία". Διεύρυνε προσεκτικά την επιρροή της, διεισδύοντας σταδιακά και
"φυτεύοντας" τους ανθρώπους της στα βασικά κέντρα οικονομικής εξουσίας ΗΠΑ
και Ευρώπης, στις κυβερνήσεις και τις κεντρικές τράπεζες. 'Ώσπου, οι
σταδιακές "απελευθερώσεις" της αγοράς χρήματος πέρασαν το κρίσιμο σημείο,
στα τελευταία χρόνια Κλίντον, με Υπουργό Οικονομικών τον Ρούμπιν,
επιτρέποντας στην τράπεζα να παίξει άγρια το "μεγάλο παιχνίδι" της, την
οικοδόμηση μιας παγκόσμιας "Αυτοκρατορίας του Χρήματος"

Η Γκόλντμαν εκμεταλλεύθηκε τις "απελευθερώσεις" και την κατάργηση των
περισσότερων φραγμών και ρυθμίσεων (που συχνά προκάλεσε η ίδια),
συμπρωταγωνιστώντας στο στήσιμο της μιας φούσκας μετά την άλλη. Μπόρεσε να
το κάνει, γιατί επηρέαζε με τους ανθρώπους της καθοριστικά την αμερικανική
και ευρωπαϊκή οικονομική πολιτική.

Η μεγάλη ευκαιρία της ήταν η κρίση του 2008. Πρωταγωνίστησε στον μπουμ των
στεγαστικών δανείων προς αναξιόπιστους δανειολήπτες, μετά ανακάτεψε τα
"τοξικά δάνεια" με υγιέστερα προϊόντα και τα πούλησε ως υγιή. Μετά
κερδοσκόπησε εις βάρος των αγοραστών των προϊόντων της στην δευτερογενή
αγορά CDS, των ασφαλιστικών συμβολαίων έναντι αναξιόπιστων χρεών,
επιταχύνοντας την κρίση. Από τη μια κέρδισε μεταπουλώντας στεγαστικά
δάνεια, από την άλλη ποντάροντας και συμβάλλοντας στην καταστροφή των
προϊόντων της. Κύριο εργαλείο της ήταν η αγορά CDS (Credit Default Swaps),
δευτερογενών χρηματοπιστωτικών προϊόντων, ασφαλίστρων έναντι χρεοκοπίας,
μια από τις πιο αδιαφανείς και πιο απορυθμισμένες. Τρεις τράπεζες ελέγχουν
το 75% της αγοράς, Γκόλντμαν, J.P. Morgan και Ντώυτσε Μπανκ.

¨Όταν ξέσπασε η κρίση, η Γκόλντμαν χρησιμοποίησε τον άνθρωπό της στην
κυβέρνηση, τον Υπουργό Οικονομιών Πόλσον για να αποτρέψει κάθε συνδρομή
στις τράπεζες, οδηγώντας στη χρεοκοπία τον κύριο ανταγωνιστή της, τη Λήμαν
Μπράδερς. Όταν η Λήμαν χρεοκόπησε, ο Πόλσον άλλαξε αμέσως ρότα και έσπευσε
να διασώσει τις υπό χρεοκοπία τράπεζες. Η Γκόλντμαν όχι μόνο απηλλάγη του
κύριου ανταγωνιστή, αλλά και κέρδισε 13 δις δολλάρια από το σχέδιο
σωτηρίας. (Μια εκπληκτική έρευνα για την Γκόλντμαν Ζακς δημοσιεύεται στο
περιοδικό "Τετράδια", τεύχος 57-58, των εκδόσεων "Στοχαστής"). Σε αυτή την
"τράπεζα που τρομάζει", κατά την έκφραση της Λιμπερασιόν, ανέθεσαν
διαδοχικές ελληνικές κυβερνήσεις, μετά το 1998, σημαντικό μέρος της
διαχείρισης του ελληνικού χρέους και της εμπιστεύτηκαν το μέλλον του
ελληνικού λαού.

"Η Γκόλντμαν Ζακς είναι παντού"
H φράση ανήκει στον Ματ Ταιμπι, ερευνητή δημοσιογράφο, που υπογράφει μια
μεγάλη έρευνα για την Γκόλντμαν στο περιοδικό Rolling Stone. H μέθοδος της
Φίρμας είναι ο . εισοδισμός, τόσο επιτυχής που η τράπεζα απέκτησε και
δεύτερο παρατσούκλι, αφού την ονομάζουν και "κυβέρνηση Ζακς". Επιλέγει
στελέχη της, τα κάνει εκατομμυριούχους και μετά τους . βρίσκει δουλειά
στις κεντρικότερες θέσεις του παγκόσμιου οικονομικού συστήματος. Ιδού
μερικά από τα αστέρια του διεθνούς δικτύου της:

Mario Draghi
Υπεύθυνος ιδιωτικοποιήσεων στην Ιταλία (1991-2001), αντιπρόεδρος Ευρώπης
της Goldman Sachs (2001-2006), Διοικητής της Κεντρικής Τράπεζας της
Ιταλίας, υποψήφιος για τη θέση του Προέδρου της Ευρωπαϊκής Κεντρικής
Τράπεζας

Otmar Issing
Επικεφαλής οικονομολόγος και αρχιτέκτονας της νομισματικής στρατηγικής της
Κεντρικής Ευρωπαϊκής Τράπεζας (1998-06), διεθνής σύμβουλος της Goldman
Sachs, Πρόεδρος του Center for Financial Studies στο Πανεπιστήμιο της
Φρανκφούρτης. Με πρόσφατο άρθρο του στους Financial Times συγχαίρει τους
Ευρωπαίους ηγέτες για τη σθεναρή αντίστασή τους στην καταστροφική, όπως
την χαρακτηρίζει, ιδέα μιας ευρωπαϊκής βοήθειας στην Ελλάδα. Η εφημερίδα
αναφέρει όλες τις ιδιότητες του αρθρογράφου, πλην αυτής του συμβούλου της
Goldman Sachs.

Lloyd Blankfein
Πρόεδρος και Γενικός Διευθυντής της Goldman Sachs. Ο χειρότερος Πρόεδρος
και Γενικός Διευθυντής του 2009 κατά το Forbes, πρόσωπο της χρονιάς κατά
τους Financial Times. Ετήσια αμοιβή 53 εκατομμύρια δολλάρια.

Henry Paulson
Μετά από 30 χρόνια στη Φίρμα, έγινε Υπουργός Οικονομικών του Μπους.

Lawrence Summers
Σύμβουλος του Κλίντον, του Μπους και του Ομπάμα. Αρχιτέκτονας της
φιλελευθεροποίησης του χρηματοπιστωτικού τομέα. Προστατευόμενος του
Ρούμπιν, βετεράνου της Φίρμας

Dan Jester
Στην κυβέρνηση Ομπάμα. Αναμείχθηκε στη διάσωση της ΑΙG, όπου ένα μεγάλο
μέρος από το κεφάλαιο που δαπανήθηκε κατέληξε στην Goldman Sachs


Η επιχείρηση "Χρεοκοπία της Ελλάδας"

To 1998 η ελληνική κυβέρνηση έθεσε ως κύρια επιδίωξη την ένταξη στην ΟΝΕ.
Τα νούμερα δεν έβγαιναν. Η Αθήνα θα μπορούσε ίσως να περιορίσει τη
φοροδιαφυγή των μεσαίων-ανώτερων κοινωνικών στρωμάτων που δεν συνηθίζουν
να πληρώνουν φόρους, αφήνοντας την στήριξη του κράτους στους μισθωτούς και
συνταξιούχους (που ταυτόχρονα κατηγορούν ως ανεπρόκοπους). Θα μπορούσε να
περιορίσει την παραοικονομία ή το κόστος της διαφθοράς. Θα μπορούσε να
σκεφτεί άλλες αναπτυξιακές στρατηγικές. Προτίμησε τον εύκολο, αν και
πανάκριβο, δρόμο, το μασκάρεμα του χρέους. Για να το κάνει απευθύνθηκε,
σύμφωνα με τους New York Times και τη Wall Street Journal, στη διαβόητη
Goldman Sachs. Για τη συνεργασία αυτή την εγκαλεί τώρα και ζητά να
πληροφορηθεί τι έγινε η Κομισιόν. Γράφει σε μια έρευνά του το γαλλικό
Μαριάν:

"Για την πιο μεγάλη τράπεζα του κόσμου, η πατρίδα της δημοκρατίας
μετετράπη σε αγελάδα προς άρμεγμα. ¨Όταν ο Γκάρυ Κον προσγειώνεται στο
αεροδρόμιο Ελευθέριος Βενιζέλος, το 2001, οι έλληνες αξιωματούχοι τον
περιμένουν όπως τον Μεσσία Κώστας Σημίτης αποφασίζει να βάλει τον λύκο
μέσα στο μαντρί". H Γκόλντμαν Σαχς, γράφει το περιοδικό, "διαφθείρει" την
ελληνική κυβέρνηση "πείθοντάς" την
ότι μπορεί με τα προϊόντα της να χρηματοδοτεί τις δαπάνες της. Η Γκόλντμαν
βγάζει 300 εκατομμύρια δολλάρια, για να κρύψει η ελληνική κυβέρνηση, όλο
κι όλο, ένα δάνειο ενός δις. 30% εις βάρος του ελληνικού δημοσίου πάει το
νταβατζηλίκι. Ο οίκος αξιολόγησης Μούντις καλύπτει την επιχείρηση
αξιολογώντας με άριστα την Ελλάδα. Η ατιμωρησία οδηγεί σε μονιμοποίηση των
πρακτικών. Το τελευταίο από αυτά τα προϊόντα είναι ο "Titlospe", δάνειο
5,3 δις το 2009.

Με τη μέθοδο αυτή, η Αθήνα χρησιμοποίησε διάφορα δομημένα προϊόντα για να
κρύψει το πραγματικό ύψος του χρέους επιτρέποντας στην Ελλάδα να
εκπληρώσει τεχνικά, όχι όμως και ουσιαστικά, τα κριτήρια του Μάαστριχτ,
πρακτική που άρχισε το 1998 και συνεχίστηκε μέχρι τις αρχές του 2009. Η
Γκόλντμαν, η Εθνική Τράπεζα και η ελληνική κυβέρνηση δημιούργησαν ένα
"νεφέλωμα" διεθνών εταιρειών που ειδικεύτηκαν στην αγοραπωλησία ελληνικών
τίτλων μετασχηματισμένων σε ιδιόμορφα, δομημένα προϊόντα.

¨Όλα ήταν νόμιμα, υποστηρίζεται σήμερα. Και τα δάνεια στους άστεγους που
ανατίναξαν το τραπεζικό σύστημα νόμιμα ήταν, δεν ήταν όμως προς το δημόσιο
συμφέρον. H φούσκα που δημιουργήθηκε είναι αυτή ακριβώς που σκάει σήμερα
στα μούτρα μας, έχοντας οδηγήσει το ελληνικό κράτος στα πρόθυρα της
κατάρρευσης.

Η Κομισιόν πάντως δεν έχει πεισθεί για τη νομιμότητα ορισμένων από τις
διαδικασίες αυτές. ¨Ενα από τα συνηθέστερα κόλπα της Γκόλντμαν είναι η
έκδοση χρεογράφων σε άλλο νόμισμα από μια χώρα και η εν συνεχεία χρήση
swaps για κάλυψη από αλλαγές ισοτιμιών. Το κόλπο, που υποπτεύεται η
Κομισιόν ότι έγινε και εξετάζει τη νομιμότητά του, αρχίζει από κει και
πέρα, με την αυθαίρετη αλλαγή από την κυβέρνηση και την κεντρική τράπεζα
της ισοτιμίας, χωρίς να το ανακοινώσει σε κανένα, σύμφωνα με το γαλλικό
ρεπορτάζ. Με τον τρόπο αυτό, βελτιώνει την αξία του χρέους. Η δεύτερη
μέθοδος είναι η πρόβλεψη μελλοντικών εξόδων. Σύμφωνα με τη Λιμπερασιόν, η
Γκόλντμαν πρότεινε στην κυβέρνηση της ΝΔ να προεξοφλήσει έσοδα των
αεροδρομίων, "μειώνοντας" λογιστικά το χρέος κατά 0,5% του ΑΕΠ. Για την
ωραία αυτή συμβουλή, ένα ακόμα λογιστικό τρικ, το ελληνικό κράτος πλήρωσε
ένα ποσό 200-300 εκατομμυρίων ευρώ.

Τα ήξεραν

Το γεγονός ότι και άλλες ευρωπαϊκές χώρες προσέτρεξαν στη "δημιουργική
λογιστική", σε νομότυπες απάτες, δεν απαλλάσσει τους ¨Έλληνες ιθύνοντες
των ευθυνών τους, δείχνει όμως τον βαθμό διάβρωσης και εξάρτησης και άλλων
Ευρωπαίων. Είναι πολύ δύσκολο επίσης να πιστέψουμε ότι Βρυξέλλες, Παρίσι
και Φρανκφούρτη δεν ήξεραν και δεν άφησαν να γίνουν όλα αυτά, προφανώς
αποβλέποντας σε μεγάλα πολιτικά-οικονομικά οφέλη. Η Φρανκφούρτη παίρνει
κάθε χρόνο λεπτομερείς εκθέσεις της Τράπεζας της Ελλάδας. Γνωρίζει ακριβώς
πόσο είναι το χρέος. Το ξέρανε και το Νοέμβριο, όταν η κυβέρνηση τους
ανακοίνωσε ότι είναι διπλάσιο, όπως το ήξεραν και οι διεθνείς οίκοι
αξιολόγησης και οι τράπεζες, κάνανε όμως τους έκπληκτους. Η ευθύνη είναι
μοιρασμένη, αλλά οι ¨Έλληνες θα πληρώσουν τη νύφη.

Η υπόθεση δείχνει επίσης πόσο η Ευρώπη είναι υπονομευμένη εκ των έσω, αφού
αναθέτει σε αμερικανικές τράπεζες τη διαχείριση των πιο σημαντικών πτυχών
και ευάλωτων σημείων των οικονομικών της (όπως κάνει άλλωστε και στους
τομείς προσωπικών δεδομένων, περιλαμβανομένων των τραπεζικών λογαριασμών
και κάθε άλλης πληροφορίας που μεταφέρει στις αμερικανικές υπηρεσίες,
δήθεν για την τρομοκρατία). Πρόσφατα, ο ευρωβουλευτής Νίκος Χουντής
αποκάλυψε με ερώτησή του την αναγνώριση, σε κανονισμό της Κομισιόν, του
ρόλου των τριών κυρίως αμερικανικών οίκων αξιολόγησης, την ίδια στιγμή που
το αμερικανικό Κονγκρέσο τους καλεί να δώσουν εξηγήσεις!

Η Ελλάδα έκρυψε με τον τρόπο αυτό τα προβλήματα κάτω από το χαλί, ώσπου,
στις αρχές του 2009, άρχισαν να έρχονται οι πληροφορίες από τη Γερμανία
για κίνδυνο χρεοκοπίας της Ελλάδας (σχετικά δημοσιεύματα του Σπήγκελ και
άρθρο του Κώστα Σημίτη στην Ημερησία). Τον Σεπτέμβριο 2009, με πρωτοβουλία
της Γκόλντμαν και μεσολαβητή την εταιρεία Markit, συγκροτείται
κονσόρτσιουμ 12 τραπεζών που δημιουργεί ειδικό ίντεξ στην αγορά CDS για
την κάλυψη αυξημένου ρίσκου του χρέους Ελλάδας, Ισπανίας και Πορτογαλίας,
εν αναμονή του κερδοσκοπικού παιχνιδιού (iTraxxSovX Western Europe).
Πρόκειται κατ' ουσίαν για στοίχημα στη χρεοκοπία των τριών κρατών, που
στήνει ο σύμβουλός μας.

H Goldman γνωρίζει άριστα όλες τις πτυχές του ελληνικού χρέους. Γνωρίζει
επίσης τι πρόκειται να γίνει, αφού η ίδια το ετοιμάζει. Τι κάνει;
Περιμένει να περάσει ένας μήνας από τις εκλογές, να συνειδητοποιήσει η νέα
κυβέρνηση το πρόβλημα που αντιμετωπίζει και στέλνει, σύμφωνα με τη
Λιμπερασιόν, αντιπροσωπεία τραπεζιτών στην Αθήνα, υπό το Νο 2 της τράπεζας
Γκάρι Κον. Γίνονται δύο συναντήσεις (έχουν γίνει και αρκετές άλλες στο
εξωτερικό). Mία στο Υπουργείο Οικονομικών και μία στο ξενοδοχείο
"Πεντελικόν" της Κηφισιάς. Προτείνουν ένα ακόμα χαριτωμένο προϊόν τους,
σχεδιασμένο να στείλει στο μέλλον το κόστος του ΕΣΥ. Λίγο πριν σπρώξουν
την Ελλάδα στην Καιάδα, ετοιμάζονται να της αρπάξουν κάτι ακόμα.

Η τελική επίθεση

Τον Δεκέμβριο, η επίθεση αρχίζει μέσω των οίκων αξιολόγησης που
υποβαθμίζουν την ελληνική πιστοληπτική ικανότητα, παρόλο που γνώριζαν μια
χαρά εδώ και καιρό την πραγματική κατάσταση. Η ελληνική αξιοπιστία
πλήττεται από παντού. H Goldman εξακολουθεί πάντως να βγάζει ένα "σκασμό
λεφτά", όπως με την έκδοση του δανείου της 25.1.2010. Ενώ συνεχίζει να
κερδίζει από τη διαχείριση του χρέους, δεν περιμένει ούτε μια μέρα από την
πώληση του δανείου και ξαναχτυπάει την Ελλάδα μέσω των Financial Times,
προνομιακού εκφραστή και του Σίτι και της Κομισιόν (τέτοια είναι τα
ευρωπαϊκά χάλια). Παίζοντας έτσι διπλό παιχνίδι και εις βάρος της Ελλάδας,
και εις βάρος των άλλων πελατών της, αγοραστών του τελευταίου δανείου, που
βλέπουν τα ελληνικά επιτόκια και spread να εκτινάσσονται αμέσως μετά.

Η λονδρέζικη εφημερίδα γράφει ότι η Αθήνα θέλει να δανειστεί από την Κίνα
μέσω της Γκόλντμαν. Το δημοσίευμα προκαλεί αμέσως αύξηση του πρίμιουμ για
το χρέος. Κανείς δεν πιστεύει ότι η εφημερίδα μπορούσε να δημοσιεύσει
τέτοια είδηση, χωρίς να την επιβεβαιώσουν από την Γκόλντμαν. Κατ' άλλους
την είδηση την έδωσε η ίδια η Γκόλντμαν όταν πληροφορήθηκε (άραγε από
ποιόν;) ότι ο Γ. Παπανδρέου σκέφτεται να προχωρήσει σε διακρατική συμφωνία
με την Κίνα προκειμένου οι Ασιάτες της Cosco που έχουν πάρει το λιμάνι του
Πειραιά να αναλάβουν ένα σημαντικό κομμάτι του δανεισμού της χώρας. Η
τράπεζα δεν περιορίζεται φυσικά στα κέρδη από το ελληνικό χρέος.
Κερδοσκοπεί αμέσως κατά του ευρώ, πιστή στην αρχή "αγοράζουμε στη φήμη και
πουλάμε στο γεγονός". Μεταξύ 26.1 και 2.2.2010 οι αμερικανικές επενδυτικές
τράπεζες και τα χετζ φαντ, μεταξύ των οποίων και η Γκόλντμαν, ρευστοποιούν
συμβόλαια αξίας 5,5 δισεκατομμυρίων ευρώ, περισσότερα από τον Σεπτέμβρη
του 2008, στο απόγειο της οικονομικής κρίσης.

Από την αγορά CDS, παίζοντας δηλαδή τη χρεοκοπία της Ελλάδας, η Γκόλνtμαν
υπολογίζεται ότι κέρδισε ένα έως τρια δισεκατομμύρια δολλάρια. Οι
χρηματιστές της Γουώλ Στρητ σφυρίζουν αδιάφορα, δηλώνοντας στους
δημοσιογράφους: "η δουλειά μας είναι να βγάζουμε λεφτά, όχι να σκεφτόμαστε
τι θα συμβεί στους ¨Έλληνες πολίτες, δεν υπάρχει εξάλλου νόμος που να
απαγορεύει να εκμεταλλευτείς τον μαλάκα" (δήλωση του Αμίτ Σαρκάρ,
επικεφαλής αμερικανικού επενδυτικού ταμείου, Μαριαν, 20.2.2010)

Το διακύβευμα: υποδούλωση Ελλάδας, υποδούλωση Ευρώπης
Η Ελλάδα γίνεται προνομιακή δίοδος για τον έλεγχο της Ευρώπης και την
εξασθένηση του ευρώ, προτού το ευρωπαϊκό νόμισμα καταστεί κύριο
αποθεματικό. Επιδιώκεται επίσης να γίνει το νέο υπόδειγμα μιας Ευρώπης
χωρίς κοινωνικό κράτος. Μέρκελ και Σαρκοζί άρχισαν να καταλαβαίνουν μόλις
αυτό τον μήνα τι συμβαίνει και τις συνέπειες για την Ευρώπη και παραμένουν
βασικά αμήχανοι, παρόλο που έχουν εύκολες λύσεις, που περιγράφουν αρκετά
έντυπα, όπως έκδοση ευρωομολόγων ή αγορά από την Κεντρική Ευρωπαϊκή
Τράπεζα του ελληνικού χρέους, που θα τσάκιζε τα πόδια των κερδοσκόπων και
θα τους ανάγκαζε να ξανασκεφτούν πολλές φορές πριν ξαναεπιτεθούν.

Βερολίνο όμως και Παρίσι παραμένουν δέσμιοι της ιδεολογίας και της
αρχιτεκτονικής του ευρώ που τους εμποδίζει να αντιδράσουν με άλλο τρόπο,
εκτός από το να απαιτούν περίπου την αυτοκτονία της ελληνικής κοινωνίας. Η
Ευρώπη είναι εκ των ένδον υπονομευμένη, όπως αποδεικνύει η δραστηριότητα
κατά της Ελλάδας της Ντώυτσε Μπανκ, της PNB Paribas, της Σοσιετέ Ζενεράλ
και των ελβετικών τραπεζών στην αγορά CDS, αλλά και η στάση των αρμοδίων
της Κομισιόν, των "ευρωπαίων ηλιθίων", όπως τους αποκαλούν οι Γάλλοι. Η
"παγκοσμιοποίηση" είναι φτιαγμένη από και για τους Αγγλοσάξωνες. ¨Οσο για
το ελληνικό ζήτημα μοιάζει για ορισμένα τουλάχιστο γαλλικά έντυπα μια μάχη
μεταξύ δημοκρατίας και ολοκληρωτισμού, όπως υποδεικνύει η Λιμπερασιόν
δημοσιεύοντας, δίπλα-δίπλα, τη φωτογραφία της Βουλής των Ελλήνων και του
ουρανοξύστη Goldman Sachs, της μεγαλύτερης τράπεζας του κόσμου που
χρησιμοποιεί όλη της τη δύναμη εναντίον μιας μικρής ευρωπαϊκής χώρας.


THESA1NT'S WEBLOG
http://www.myspace.com/thesa1ntx
«Οικονομική μαφία το ΔΝΤ»
Μαξ Κάιζερ

Την ίδια στιγμή που η Ελλάδα διασύρεται και λοιδορείται από τα διεθνή μέσα
ενημέρωσης, ο Μαξ Κάιζερ, ένας από τους πιο ριζοσπαστικούς και τολμηρούς
οικονομικούς αναλυτές, στέκεται στο πλευρό μας και μιλά ανοιχτά για
«οικονομική μαφία» και «οικονομικούς τρομοκράτες» που οδήγησαν την χώρα
στην καταστροφή.
Γνωρίζοντας άριστα τον τρόπο με τον οποίο λειτουργεί το χρηματοπιστωτικό
σύστημα, καθώς υπήρξε χρηματιστής στην Γουόλ Στρητ για περίπου 25 χρόνια,
ο Μαξ Κάιζερ, που είχε προβλέψει με απόλυτη ακρίβεια την οικονομική
κατάρρευση της Ισλανδίας, ζητά την σύλληψη των τραπεζιτών της Goldman
Sachs και προτρέπει τους Έλληνες να διεξάγουν δημοψήφισμα για την προσφυγή
της χώρας μας στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο.
Παρουσιαστής οικονομικών εκπομπών στα μεγαλύτερα τηλεοπτικά  δίκτυα του
κόσμου, ανάμεσα στα οποία το BBC, το Αγγλικό Αλ Τζαζίρα και το Russia
Today, ο Μαξ Κάιζερ μιλώντας στο «ΘΕΜΑ», χαρακτηρίζει ανούσια τα μέτρα της
ελληνικής κυβέρνησης, υποστηρίζοντας πως τα πραγματικά μέτρα θα μας τα
επιβάλει το Δ.Ν.Τ.  Θεωρεί πως η Ελλάδα είναι μια χώρα που θα θυσιαστεί
από τις διεθνείς αγορές και προτρέπει τους Έλληνες να εμποδίσουν  αυτήν
την προοπτική.
Είναι το Δ.Ν.Τ  μονόδρομος για την Ελλάδα, ή υπάρχουν εναλλακτικές οδοί;
Ο μονόδρομος για την Ελλάδα αυτή τη στιγμή πρέπει να είναι η σύλληψη των
τραπεζιτών της Goldman Sachs και όλων όσων συμμετείχαν στην χάλκευση της
ελληνικής οικονομίας  το 2000, που μπήκατε στο ευρώ. Το επόμενο βήμα, η
εθνικοποίηση των τραπεζών, όπως έκανε η Σουηδία το 1993. Το Δ.Ν.Τ είναι το
τελευταίο πράγμα που χρειάζεστε. Θα χάσετε την κυριαρχία σας. Ασκεί
οικονομική τρομοκρατία. Χρησιμοποιεί οικονομικά όπλα μαζικής καταστροφής.
Θα σας βιάσει με τέτοιον τρόπο, που δεν θα έχετε νιώσει ποτέ χειρότερο
πόνο.
Υπάρχει η άποψη πως το Δ.Ν.Τ δεν είναι ο «κακός λύκος» αλλά η μοναδική
λύση για την Ελλάδα;
Αν κάποιος σας κάψει το σπίτι για να σας πουλήσει μετά κάρβουνο θα το
θεωρούσατε λογικό; Αυτό ακριβώς έκανε και η Goldman Sachs στην ελληνική
οικονομία. Σας έκαψαν σαν εμπρηστές και τώρα έρχονται και σας λένε μην
ανησυχείτε θα σας δώσουμε κάρβουνο. Είναι εξωφρενικό. Το Δ.Ν.Τ διεμήνυσε
στην Ελλάδα πως αν το χρειαστεί θα έρθει για βοήθεια. Τα επενδυτικά hedge
funds της Γουόλ Στρητ επιτίθενται στην αγορά ομολόγων της Ελλάδας για να
κατευθύνουν την κατάρρευση της ελληνικής οικονομίας. Και ο λόγος που το
κάνουν είναι απλός. Να αναγκάζουν τον ελληνικό λαό να ζητήσει τη βοήθεια
του Δ.Ν.Τ. Και το Δ.Ν.Τ θα πει, αφού μας φωνάξατε για βοήθεια εμείς απλώς
ήρθαμε. Οι τραπεζίτες της Γουόλ Στρητ συνεργάζονται απόλυτα με το Δ.Ν.Τ.
Είναι μια οικονομική μαφία και τα hedge funds είναι οι εκτελεστές. Οι
έρευνες για την Goldman Sachs στις Η.Π.Α αλλά και στην Ευρώπη δείχνουν το
μέγεθος της μαφίας. Είναι αναμεμειγμένοι σε παράνομες δραστηριότητες σε
όλον τον κόσμο.
Η Ευρωπαϊκή Ένωση που βρίσκεται; Πως εξηγείτε την αντιμετώπιση της Γαλλίας
και της Γερμανίας;
Η Γερμανία είναι στην πλευρά των τραπεζιτών της Γουόλ Στρητ. Δεν
ενδιαφέρεται για την Ελλάδα ή το ευρώ. Το ευρώ αντικατέστησε ένα φθηνό
μάρκο ώστε να διατηρήσει ανταγωνιστικές τις εξαγωγές της. Όσο η Ελλάδα
είναι το πρόβλημα, το ευρώ πέφτει και η Γερμανία ευνοείται.
Η Ευρωπαϊκή Ένωση και το ευρώ ανταγωνίζονται το δολάριο. Δυστυχώς η κρίση
θα καταστρέψει το ευρώ. Οι τραπεζιτικοί τρομοκράτες της Γουόλ Στρητ, έχουν
σκοπό μετά την Ελλάδα, να καταστρέψουν την Πορτογαλία και να συνεχίσουν. Η
καταστροφή του ευρώ θα βοηθήσει το δολάριο να παραμείνει το μοναδικό
διεθνές νόμισμα, το μοναδικό «αποθεματικό νόμισμα». Αν μια χώρα θέλει να
αγοράσει πετρέλαιο, πρέπει πρώτα να αγοράσει δολάρια. Αν μια χώρα θέλει να
αγοράσει χαλκό, πρέπει πρώτα να αγοράσει δολάρια. Γιατί αυτά και αρκετά
ακόμα προϊόντα πωλούνται μόνο σε δολάρια. Αυτό σημαίνει πως οι Η.Π.Α
κερδίζουν διαρκώς. Όλος ο κόσμος είναι υποχρεωμένος να αγοράζει συνεχώς
δολάρια. Το ευρώ λοιπόν απείλησε την αυτοκρατορία του δολαρίου. Ήταν
λογικό αυτό να μην αρέσει στους τραπεζίτες της Γουόλ Στρητ. Χρησιμοποιούν
την κρίση για να καταστρέψουν το ευρώ. Οι Έλληνες πρέπει να σταθούν
ενάντια στους τραπεζίτες, όπως κάνανε οι Ισλανδοί.
Τι προτείνετε; Πώς θα καταφέρουμε να ζητήσουμε δάνεια από τις αγορές;
Να κάνετε δημοψήφισμα. Όπως στην Ισλανδία. Οι Ισλανδοί αποφάσισαν με 93%
να μην δώσουν σε μερικούς τραπεζίτες 5 δις ευρώ. Πρέπει εσείς οι Έλληνες
να αποφασίσετε αν θέλετε το Δ.Ν.Τ στη χώρα σας. Η κυβέρνησή σας δεν έχει
αυτήν την εντολή. Σας θεωρούν ανόητους και δεν ζητάνε τη γνώμη σας;
Θεωρούν πως είστε μωρά και δεν έχετε δικαίωμα λόγου; Πως δεν μπορείτε να
αποφασίσετε για τις ζωές σας; Ζητείστε δημοψήφισμα. Θέλετε το Δ.Ν.Τ στη
χώρα σας ή όχι; Εσείς έχετε τη δύναμη. Πρέπει να παλέψετε, να αγωνιστείτε.
Αν δεν γίνει δημοψήφισμα τότε να γίνουν εκλογές. Να εθνικοποιήσετε άμεσα
όλες τις τράπεζές σας, να δημιουργήσετε δύο ή τρεις κρατικές τράπεζες και
να αναδομήσετε την οικονομία σας. Μην πάτε μακριά. Κοιτάξτε το μοντέλο που
εφάρμοσε η Σουηδία το 1993.


Μυστική συνάντηση Παπανδρέου - Σόρος !!!
Έγινε στην Αθήνα, στις 18-4-2010 !!!

Το Σάββατο 18 Απριλίου νωρίς το πρωί, δηλαδή τρεις μέρες πριν την έναρξη
των συζητήσεων της ελληνικής κυβέρνησης με τους τοποτηρητές του ΔΝΤ (και
τους Ευρωπαίους παρατρεχάμενους της Κομισιόν και της Ευρωπαϊκής Κεντρικής
Τράπεζας) φτάνει στην Αθήνα ο μετρ της θεσμοθετημένης παγκόσμιας
κερδοσκοπίας Τζ. Σόρος. Ο κερδοσκόπος έφτασε στο αεροδρόμιο Ελευθέριος
Βενιζέλος με ιδιωτικό αεροσκάφος (Έλληνα φίλου του), επιβιβάστηκε σε
λιμουζίνα και .χάθηκε για τρεις ώρες. Αυτές τις τρεις ώρες ο Σόρος.
συμβούλευε τον Ελληνες πρωθυπουργό!!! Ο Σόρος μετά το ραντεβού του με τον
Γ. Παπανδρέου, επέστρεψε στο Ελευθέριος Βενιζέλος απ όπου αναχώρησε με το
ίδιο αεροσκάφος. Τι είχε να πει το αρπακτικό των αγορών με τον Γ.
Παπανδρέου; Τι του ζήτησε; Τι τον .συμβούλεψε; Γιατί η συνάντηση (αυτή η
συγκεκριμένη αλλά και άλλες) δεν ανακοινώνονται;;;
Την ίδια περίπου στιγμή που ο Πρωθυπουργός τα έλεγε με τον Σόρος, όπως
γράφτηκε στο Ποντίκι (και επιβεβαιώθηκε από τον κυβερνητικό εκπρόσωπο) η
υπουργός Οικονομίας Λούκα Κατσέλη συναντήθηκε μυστικά με ένα άλλο μεγάλο.
επενδυτή, μεγαλοστέλεχος ταυτόχρονα της Goldman Sachs και της BP. Η
«μυστικότητα» της συνάντησης, πήγε περίπατο μετά από το δημοσίευμα του
Ποντικιού υποχρεώνοντας την Λούκα Κατσέλη και τον Κυβερνητικό εκπρόσωπο να
αναζητήσουν γελοίες δικαιολογίες, όπως ότι τον εν λόγο κύριο (Σέδερλαντ) η
υπουργός τον γνώριζε από παλιά, από τη θητεία της στο ΔΝΤ.
Αυτές οι μυστικές επαφές και συναντήσεις δεν είναι οι μόνες. Αυτήν την
περίοδο τα πιράνχας των αγορών, τριγυρίζουν γύρω από το ημιθανές ελληνικό
πτώμα. Οι . επενδυτές, είναι έτοιμοι να αξιοποιήσουν τις διαδικασίες που
επιβάλλει το ΔΝΤ και να τραφούν από το ελληνικό χρέος. Για το λόγο αυτό
συνωστίζονται αυτήν την περίοδο στην Αθήνα. Παρακολουθούν από κοντά τις
συζητήσεις του ΔΝΤ με την κυβέρνηση και ταυτόχρονα καλλιεργούν τις επαφές
τους, τόσο με κυβερνητικά στελέχη, όσο και με παράγοντες της ελληνικής
αγοράς (τραπεζίτες, επιχειρηματίες) με τους οποίους θα συνεργαστούν στο
επερχόμενο τσιμπούσι. Πάντα υπάρχει ένα ξεροκόμματο και για τα εγχώρια
λαμόγια.
Η πρακτική με την οποία γίνεται το ξεκοκάλισμα μιας ολόκληρης χώρας, από
τα μεγάλα παγκόσμια αφεντικά και τους ντόπιους οικονομικούς και πολιτικούς
«πράκτορές»τους είναι γνωστή και δοκιμασμένη σε δεκάδες χώρες:

Με λαμογιές, μίζες και. θαλασσοδάνεια το πολιτικό προσωπικό μιας χώρας
μετατρέπεται σε υπαλληλικό προσωπικό των μεγάλων συμφερόντων, ντόπιων και
κυρίως των ξένων. Με το πέρασμα του χρόνου το χρέος γίνεται δυσβάσταχτο.
Τότε ξεκινά η θεσμοθετημένη τοκογλυφική πρακτική που ζούμε αυτές τις μέρες
με τα επιτόκια δανεισμού της χώρας.
Το ΔΝΤ, εμφανίζεται ως από μηχανής θεός και δίνει δανεικά για να καλύψει η
χώρα τους τρέχοντες τόκους από προηγούμενα δάνεια.
Για .αντάλλαγμα το ΔΝΤ ζητά «μεταρρυθμίσεις». Για την ακρίβεια απορρύθμιση
της οικονομίας με περικοπές αμοιβών στο δημόσιο και ιδιωτικό τομέα,
διάλυση της νομοθεσίας για τα εργασιακά και ασφαλιστικά. Με τον τρόπο αυτό
(συμπίεση του κόστους εργασίας) βαθαίνει η ύφεση και υποτιμώνται συνολικά
οι αξίες.
Το επόμενο βήμα είναι η εμφάνιση των. επενδυτών (σαν το Σόρος) οι οποίοι
θα αγοράσουν «τζάμπα» ότι μας έχει απομείνει. Από τον ΟΠΑΠ, την ΕΥΔΑΠ και
τη ΔΕΗ, μέχρι τις τουριστικές υποδομές, τον ορυκτό πλούτο και την .
Ακρόπολη.
Επειδή ενδεχομένως, κάποιοι θα σκεφτούν πως κινδυνολογούμε, θα αναφέρουμε
απλώς ένα παράδειγμα: Σε χώρες της Λατινικής Αμερικής που. διασώθηκαν με
τη συμβολή του ΔΝΤ, και του. Σόρος που συμβουλεύει τον πρωθυπουργό μας,
έχει ιδιωτικοποιηθεί μέχρι και το νερό της βροχής το οποίο διαχειρίζεται ο
αμερικανικός κολοσσός Bechtel τον οποίο πιθανώς θα συναντήσουμε και στα
μέρη μας. σύντομα.