"Fed up residents repair road in 8 days"

Απλώς κορυφαίο:

Tired of waiting for government help, business owners and residents on the Hawaii'an island of Kaua'i pulled together and completed a $4 million road repair job -- for free. "We can wait around for the state or federal government to make this move, or we can go out and do our part," said local businessman Ivan Slack.

link

Οι 10 καλύτερες ομιλίες στο TED

Το TED (Technology, Entertainment, Design) είναι ένα διεθνές συνέδριο που γίνεται κυρίως στην Καλιφόρνια κάθε χρόνο και στο οποίο καλούνται διάφορα άτομα από όλον το κόσμο να μιλήσουν για 18 λεπτά ο καθένας στο αντικείμενό του. Οι ομιλητές μπορεί να είναι από πρόεδροι κρατών και εταιριών μέχρι επιστήμονες και Αφρικανοί που λένε τις ιστορίες της χώρας τους.

Έχει αποκτήσει μεγάλη δημοσιότητα τα τελευταία 1-2 χρόνια καθώς άρχισαν να δίνουν δωρεάν τις φοβερές ομιλίες τους στο ίντερνετ, είτε στο youtube, είτε σαν video podcast στο iTunes, είτε στο site τους.

Παρότι δεν έχω δει όλες τις ομιλίες μέχρι τώρα (είναι εκατοντάδες), έχω δει τις περισσότερες, οπότε και ήθελα να μοιραστώ τις - κατά την ατελή γνώμη μου - 10 καλύτερες ομιλίες που είναι must-see και σου αλλάζουν αρκετές φορές τον τρόπο που βλέπεις τον κόσμο.

Έχουμε και λέμε λοιπόν (τα βίντεο της κάθε ομιλίας παρατίθενται μαζί):


#10: Al Gore: New thinking on the climate crisis
Στην κλασική πια ομιλία του για την κλιματική αλλαγή του πλανήτη που μετέπειτα έγινε και ντοκιμαντέρ, ο Al Gore εξηγεί με σαφήνεια σε λίγα λεπτά το πρόβλημα για την υπερθέρμανση του πλανήτη που είναι πιο σοβαρό από όσο νομίζαμε.



#09: Steven Levitt: Are children's carseats necessary?
O Steven Levitt παρουσιάζει στοιχεία που δείχνουν πως τα παιδικά καθίσματα ασφαλείας περισσότερο κακό παρά καλό κάνουν στα παιδιά. Είναι φοβερή ομιλία όχι τόσο για το θέμα της, αλλά για τον υποδειγματικό τρόπο που η επιστημονική έρευνα πρέπει να μας οδηγεί στις σωστές αποφάσεις, και όχι οι βιαστικές γνώμες.



#08: Mark Bittman: What's wrong with that we eat
Ο Mark Bittman αναλύει την μανία της σημερινής κοινωνίας για κατανάλωση κρέατος και, παρότι και ο ίδιος παραδέχεται πως πάντοτε θα τρώει κρέας, εξηγεί πως μια μέση λύση είναι καλύτερη για όλους και για το περιβάλλον.



#07: Dan Gilbert: Why are we happy? Why aren't we happy?
O Dan Gilbert παρουσιάζει διάφορα πειράματα που έχει κάνει για την αναζήτηση της ευτυχίας από τους ανθρώπους, και εξηγεί πως η πραγματική ευτυχία κατασκευάζεται και δεν είναι μια απόλυτη κατάσταση που προσπαθούμε να φτάσουμε. Η θέαση είναι απαραίτητη από όσους δεν έχουν βρει ακόμα το νόημα της ζωής.



#06: Phil Zimbardo: How do ordinary people do evil... or good
Με αφορμή τον εξευτελισμό των κρατουμένων το 2004 από Αμερικανούς στρατιώτες κατά τη διάρκεια του πολέμου στο Ιράκ στη φυλακή Abu Ghraib, o Phil Zimbardo περιγράφει τα πειράματά του για να διαλευκάνει την ανθρώπινη ψυχή και εξηγεί πώς ακόμα και απλοί άνθρωποι μπορούν να μετατραπούν σε "τέρατα" αν βρεθούν στις κατάλληλες συνθήκες.



#05: David Gallo: Underwater astonishments
Ο David Gallo παρουσιάζει βιντεάκια από τα βάθη των θαλασσών και αποκαλύπτει ότι η φύση λειτουργεί πολλές φορές πολύ πιο εντυπωσιακά από όσο θα μπορούσαμε ποτέ να φανταστούμε. Είναι τόσο απίστευτα που θέλει αργή κίνηση για να εμπεδώσει κανείς τι ακριβώς γίνεται.



#04: Jeff Hawkins: Brain science is about to fundamentally change computing
Ο Jeff Hawkins, ιδρυτής του Palm, δίνει όχι την πιο ground-breaking ομιλία του TED, αλλά σίγουρα μία από τις πιο απολαυστικές όταν περιγράφει το ταξίδι του προς την αναζήτηση του πώς λειτουργεί ο εγκέφαλος.



#03: Jill Bolte Taylor: My stroke of insight
H Jill Taylor είναι μια επιστήμονας του εγκεφάλου που είχε τη μοναδική ευκαιρία να βιώσει ένα εγκεφαλικό επεισόδιο όπως το πάθαινε η ίδια. Αναλύει λεπτό προς λεπτό τα διάφορα στάδια τα οποία πέρασε από τη στιγμή που έπαθε το επεισόδιο και μέχρι να έρθει βοήθεια, δίνοντας εκπληκτικές περιγραφές που σε αφήνουν άφωνο.



#02: Hans Rosling: Debunking third world myths with the best stats you've ever seen
O Hans Rosling παρουσιάζει το εκπληκτικό Gapminder και καταρρίπτει πολλούς από τους μύθους για την παγκόσμια κοινωνία (όπως για παράδειγμα ότι το χάσμα μεταξύ πλουσίων και φτωχών μεγαλώνει). Μια από τις πιο κλασικές ομιλίες TED.



#01: Siegfried Woldhek: The true face of Leonardo da Vinci?
Αυτό είναι για μένα το πρότυπο ομιλίας, η καλύτερη παρουσίαση που έχω δει ποτέ. Σε λιγότερο από 4 λεπτά, ο Siegfried Woldhek, χωρίς να γνωρίζουμε απολύτως τίποτα για το έργο του, ορίζει με σαφήνεια το πρόβλημα που προσπαθεί να λύσει, εξηγεί τις μεθόδους που ακολούθησε για τη λύση, αποδεικνύει γιατί είναι σωστές, και μας παρουσιάζει το τελικό αποτέλεσμα. Ουσιώδης, χωρίς κομπιάσματα και δισταγμούς, δίνει μια ξεκάθαρη εικόνα για τη δουλειά του. Σε μόνο 4 λεπτά! Την ομιλία του αυτή σκέφτομαι κάθε φορά που παρακολουθώ μια 45λεπτη ομιλία και ο παρουσιαστής στο τέλος ανακοινώνει "συγνώμη αλλά δεν είχα αρκετό χρόνο να πω όλα όσα ήθελα...".

Where the hell is Matt?

O Matt (του οποίου το site είναι το πρώτο hit σε ένα google search "Matt") είναι ένας τυπάς που έχει ταξιδέψει σε διάφορες χώρες στον κόσμο και χορεύει. Στη συνέχεια κόβει κλιπάκια 4 δευτερολέπτων περίπου και τα συνδέει μαζί σε ένα μεγάλο video.

Το τελευταίο του video (που έχει 13Μ views) εκτός από την εκπληκτική μουσική είναι ανεβασμένο στο youtube σε HD (και όχι απλώς High Quality) έκδοση - ένα από τα λίγα video αυτή τη στιγμή.

Παραθέτω εδώ το βιντεάκι αυτό, αν και καλύτερα να το δείτε στο site του youtube, και να κάνετε κλικ στη HD version (κάτω δεξιά από το βίντεο).

Πειραματισμοί με HDR φωτογραφίες

Πρώτη φορά άκουσα για HDR (High Dynamic Range) φωτογραφίες πριν από 2.5 χρόνια περίπου από τον Κωστή στο Σπιτάκι (ασχολείται αρκετά με τη φωτογραφία και το ψάχνει λίγο παραπάνω). Είναι βασικά μία τεχνική που λύνει το πρόβλημα που έχουν σχεδόν όλες οι ψηφιακές φωτογραφικές σήμερα, το ότι δεν μπορούν να καταγράψουν ταυτόχρονα όλες τις διακυμάνσεις φωτεινότητας σε μια σκηνή.

Μπορεί το ανθρώπινο μάτι όταν είμαστε μέσα σε ένα σκοτεινό δωμάτιο να βλέπει και το εσωτερικό του δωματίου αλλά και το φωτεινό εξωτερικό (που έχει μέχρι και 100,000 φορές περισσότερο φως), αλλά μια απλή φωτογραφική δεν μπορεί να το κάνει. Αν έχετε δοκιμάσει να τραβήξετε ποτέ τέτοια φωτογραφία (που σίγουρα θα το έχετε κάνει), τότε ή θα βγει το δωμάτιο σωστό και ο εξωτερικός χώρος θα είναι λευκός, ή θα φαίνονται οι λεπτομέρειες έξω αλλά το δωμάτιο θα βγει σκοτεινό. Ή για παράδειγμα ή παρακάτω φώτο, όπου λόγω των σχετικά σκοτεινών θάμνων μπροστά, ο ουρανός έχει βγει λευκός αντί για γαλάζιος!



Το εύρος φωτεινότητας που μπορούν να καλύψουν οι φωτογραφικές είναι το dynamic range, και είναι αρκετά μικρό για τις μοντέρνες μηχανές. Υπάρχουν διάφοροι λόγοι γιατί συμβαίνει αυτό, όπως για παράδειγμα ότι οι jpeg φωτογραφίες αποθηκεύουν 8 bit φωτεινότητας ανά χρώμα, ή 256 διαφορετικές τιμές μόνο, όταν το ανθρώπινο μάτι μπορεί να δει χιλιάδες.

Αυτό το πρόβλημα λύνεται με το να τραβήξουμε την ίδια ακριβώς φωτογραφία περισσότερες από μία φορές, με διαφορετικά exposures. Δηλαδή τραβάμε μια φωτογραφία όπου να φαίνονται τα σκοτεινά σημεία της εικόνας, μετά μια ακόμα που να φαίνονται τα φωτεινά σημεία της εικόνας, όσες φορές μας αρέσει.

Στη συνέχεια υπάρχουν ειδικά προγράμματα (Photoshop CS2 και μετά, ή το αγαπημένο μου Photomatix), τα οποία παίρνουν όλες τις φωτογραφίες με διαφορετικά exposures και φτιάχνουν μία HDR φώτο. Οι συγκεκριμένες φώτο έχουν βάθος 32bit και χωράνε όλη τη δυνατή πληροφορία για τη φωτεινότητα.

(Δυστυχώς τις αυθεντικές HDR φώτο δεν μπορούμε να τις δούμε σε οθόνες υπολογιστών σωστά μια και αυτές επίσης έχουν πολύ μικρό dynamic range! Για αυτό και γίνεται μια έξτρα επεξεργασία ονόματι tonal mapping που φιλτράρει κατάλληλα την πληροφορία ώστε μα χωρέσει στα 8bit μιας απλής jpeg).

Για παράδειγμα, ιδού μερικές φωτογραφίες τραβηγμένες με διαφορετικά exposures από μια απλή κάμερα:



Και ιδού το τελικό αποτέλεσμα που συνδιάζει όλες τις πληροφορίες και δημιουργεί μια τέλεια φωτογραφία όπου τόσο τα σκοτεινά σημεία όσο και τα φωτεινά φαίνονται άψογα:



Η τεχνική αυτή κοντεύει να αποκτήσει διαστάσεις τέχνης καθώς αναλόγως πως θα ρυθμίσει κανείς τα φίλτρα επεξεργασίας μπορεί να πάρει πολύ περίεργα αποτελέσματα όπως το παρακάτω (και άλλες εδώ), που αγγίζουν τα όρια του ψεύτικου (αλλά και πανέμορφου):



Μέχρι τώρα δεν είχα μπει στο χορό (δείτε απλώς τα εκατοντάδες group στο Flickr), κυρίως επειδή νόμιζα ότι δεν είχα την γνώση να τα καταφέρω με τη μηχανή μου (Canon S2). Τελικά τα χέρια μου λύθηκαν αφού εγκατέστησα το CHDK.

To CHDK είναι ένα software που έχει γραφτεί για Canon μηχανές και κάθεται πάνω από αυτό της Canon, αυξάνοντας τις δυνατότητες της μηχανής (πχ εμφανίζει % της μπαταρίας που απομένει, ζωντανό ιστόγραμμα, παιχνίδια, τρελλά settings και πάρα πολλά άλλα). Είναι MUST για όσους έχουν Canon, δωρεάν και εντελώς reversable. Ενώ λοιπόν έπαιζα μαζί του σαν μικρό παιδί για να δω τις νέες δυνατότητες (εμφανίζει μέχρι και τη θερμοκρασία στην οθόνη - να μη σχολιάσω για το φακό...), είδα ότι έχει ένα mode που σου επιτρέπει με ένα πάτημα του κουμπιού να τραβήξει αυτόματα πολλές φωτογραφίες με διαφορετικά exposures - ιδανικό για HDR φυσικά, και πανεύκολο στη χρήση.

Για να μην τα πολυλογώ, σας παραθέτω τις πρώτες δοκιμές που έκανα από το μπαλκόνι μου όπου φαίνονται πρώτα μια σκοτεινή φωτογραφία, στη συνέχεια μια φωτεινή, και τέλος η HDR εκδοχή τους.







Τώρα που το έμαθα λίγο θα ασχοληθώ παραπάνω τις επόμενες μέρες. Κλείνοντας, να σημειώσω απλώς πως ο κυρίως αλγόριθμος για το HDR παρουσιάστηκε το 1997 από τον Paul Debevec. Είναι ο ίδιος τύπος του οποίου η δουλειά στο διδακτορικό του ήταν το περίφημο κλιπάκι Campanile, πάνω στο οποίο βασίστηκαν οι σκηνές "bullet-time" του Matrix (το mov βίντεο απευθείας εδώ).

Lost Season 4 Premiere Reactions

Τηρώντας την παράδοση, και όπως είχαμε κάνει και πέρυσι βιντεοσκοπώντας τις αντιδράσεις μας κατά τη διάρκεια του φινάλε του Lost, έτσι και φέτος κάναμε το ίδιο με την πρεμιέρα της 4ης χρονιάς.

Στο βίντεο αυτό περιλαμβάνεται και το "ζουμί" από το opening sequence του Season 4 (παράλληλα με μας), το οποίο δεν θα αναφέρω για να μην κάνω spoil σε όποιον δεν έχει δει το επεισόδιο ακόμα.

Αν έχετε δει ήδη το επεισόδιο αυτό, τότε μπορείτε να δείτε και το βιντεάκι safely. Αλλά και αν δεν το έχετε δει, μπορείτε να πάρετε μια μικρή spoiler-άτη γεύση από το πώς ξεκινάει η 4η χρονιά, μέχρι να κατεβάσετε/δείτε ολόκληρο το επεισόδιο.

(BTW είναι μάλλον από τα καλύτερα βιντεάκια που έχω φτιάξει μέχρι τώρα!)

My MRI scan

Αυτή είναι η φάτσα μου (περίπου) όπως την έβγαλε η μαγνητική τομογραφία. Cool!


O καλός φίλος Δημήτρης που τώρα είναι postdoc σε Biomedical Imaging, έψαχνε κάποιο θύμα για να κάνει calibrate κάτι μετρήσεις στο MRI. Από περιέργεια πιο πολύ, προσφέρθηκα να καθήσω για 30 λεπτά περίπου στο εσωτερικό του μηχανήματος για να δοκιμάσω την εμπειρία. Ήταν αρκετά τρομακτική στην αρχή, άλλα προς το τέλος αρκετά βαρετά.




Αυτό είναι το μηχάνημα που με βάλανε. Στην αρχή φοβάσαι: πρέπει να βγάλεις οτιδήποτε μεταλλικό αντικείμενο, πρέπει να φορέσεις ωτασπίδες (για τους δυνατούς ήχους), και πρέπει να φορέσεις κάτι ακουστικά (για προστασία και για μυνήματα από τον χειριστή). Μετά σου βάζουνε μια μικρή μάσκα (σαν grid με περίοδο 5-10 εκατοστά) πάνω στο κεφάλι, και από εκεί και μετά ξαπλώνεις και δεν μπορείς να κινηθείς. Η μηχανή σε παίρνει μέσα.

Εκεί αρχίζουν κάπως τα δύσκολα. Είναι εξαιρετικά μικρός και κλειστοφοβικός ο χώρος, μόλις 10-20 εκατοστά από τα μάτια υπάρχει το τοίχωμα. Δεν μπορείς να κινηθείς, και δεν μπορείς να μιλήσεις καθώς εξαιτίας των δυνατών θορύβων δεν θα σε ακούσει κανείς. Η μόνη επαφή με τον έξω κόσμο είναι ένα μικρό κουμπάκι, όπου μπορείς να το πιέσεις για να σταματήσει η διαδικασία. Είναι σχεδόν απόλυτες στιγμές μοναξιάς.


Αυτό είναι το κρανίο μου:
(φαίνεται μέχρι και το καρούμπαλο που έχω στο πάνω αριστερό μέρος του κεφαλιού μου)






Στο τέλος αυτό που παράγεται είναι μια 3D εικόνα, με διαστάσεις 256x256x256 pixels. Από αυτή την εικόνα μπορείς να δεις όλες τις τομές του εγκεφάλου, αλλά και να φτιάξεις τρισδιάστατη απεικόνιση του brain matter.




Από ότι μου είπανε οι μηχανές MRI κοστίζουν γύρω στα $1Μ ανά tesla ( είναι η ένταση του μαγνητικού πεδίου, όσο μεγαλύτερη τόσο μεγαλύτερη η ανάλυση και ευκρίνεια της εικόνας). Η μηχανή που πειραματίστηκα ήτανε 3 tesla. Ένα τέτοιο scan κοστίζει γύρω στα $500, χωρίς την διάγνωση (που μπορεί να είναι αρκετά παραπάνω).


Η φυσική λειτουργία του MRI είναι καθαρά κβαντομηχανική, και ένα από τα καλύτερα παραδείγματα για το πώς μια θεωρία στη φυσική (που ανακαλύφθηκε αρχικά το 1930) μπορεί να μετεξελιχθεί σε πρακτική εφαρμογή. Πρώτα βάζουνε αυτό το ισχυρό μαγνητικό πεδίο παράλληλα στο σώμα, το οποίο βασικά ευθυγραμμίζει τα άτομα του υδρογόνου στα μόρια του νερού στο σώμα με μια διεύθυνση (διότι το υδρογόνο είναι σαν ένα μικρό μαγνητάκι και αυτό). Μετά ρίχνουνε σύντομα RF pulses (μικρά ηλεκτρομαγνητικά κύματα), τα οποία σύμφωνα με την κβαντομηχανική αν είναι στη συχνότητα που συντονίζεται το υδρογόνο τότε αναγκάζουν τα άτομα αυτά να αλλάξουν φορά (στο μαγνητικό τους πεδίο) για ένα μικρό διάστημα. Απορροφούν την ενέργεια, αλλάζουν φορά, αλλά σύντομα θα την απελευθερώσουν πάλι με τη μορφή ενός νέου ηλεκτρομαγνητικού κύματος. Αυτό είναι και το σήμα που ανιχνεύουν οι ανιχνευτές (τυπικά υπεραγώγιμοι για ελαχιστοποίηση του θορύβου).

Orlando Airport

Το αεροδρόμιο του Orlando είναι μόλις το δεύτερο που έχω πάει παγκοσμίως και έχει free Wi-Fi (μετά το Las Vegas). Το να βλέπεις τα email σου και να γράφεις wall posts ενώ στέκεσαι στην ουρά επιβίβασης είναι σκέτη γλύκα! Το iPod Touch μου είναι πανευτυχές.

Επιτέλους: Portal

Είμαι από αυτούς που σταμάτησα να παίζουν συχνά παιχνίδια όταν άρχισαν να γίνονται όλα 3D. Έπαιζα τη δεκαετία του 90 πολλά adventure - ποιός δε θυμάται τα άρθρα του Ανδρέα-Παρασκευά Τσουρινάκη στο PC Master? Όμως για εμένα (και για πολλούς άλλους) όλη αυτή η νοσταλγική μαγεία χάθηκε όταν τα First Person Shooters άρχισαν να έχουν πέραση, και έτσι παίζω παιχνίδια πια πολύ αραιά (To Price of Persia Sands of Time για παράδειγμα).


Όμως έρχεται τώρα μια καινούργια ιδέα να ταράξει τα νερά. Το Portal, ένα εκπληκτικό νέο παιχνίδι που μπορεί να είναι 3D αλλά έχει ιδέες τόσο πρωτότυπες που το κάνουν να ξεχωρίζει από οτιδήποτε άλλο έχει βγει μέχρι σήμερα.


Το παιχνίδι είναι μια σειρά από 19 πίστες-παζλ, όπου πρέπει να φτάσεις στην έξοδο. Δεν υπάρχουν τέρατα ούτε εχθροί (εκτός από κάτι "αθώα" ρομποτάκια), εκτός από ένα AI ρομπότ που σου δίνει οδηγίες κατά τη διάρκεια. Επίσης, δεν υπάρχουν όπλα. Αντίθετα υπάρχει ένα "εργαλείο", το οποίο σου επιτρέπει να ανοίγεις Portals στο χώρο και να τηλεμεταφέρεσαι από μια άκρη του δωματίου σε μια άλλη.



Πάνω σε αυτή την απλή ιδέα ξεδιπλώνεται μια μαγεία από πίστες και τρυκ, τα οποία σε αναγκάζουν να αναφωνήσεις wow αρκετές φορές στη διάρκεια του παιχνιδιού. Για παράδειγμα, μπορείς να χρησιμοποιήσεις ένα portal για να δεις τι βρίσκεται πίσω από μια γωνία χωρίς να πας μέχρι εκεί (ή να δεις τον ευατό σου μέσα από αυτό!). Η ορμή διατηρείται στα portals, έτσι μπορείς να φτάσεις σε σημεία που θα ήταν αδύνατα με άλλο τρόπο, πέφτοντας πχ μέσα σε ένα portal από ύψος.

Οι πίστες έχουν εκθετική δυσκολιά: οι πρώτες καθαρίζουν μέσα σε δευτερόλεπτα, ενώ για τις τελευταίες θα χρειαστούν περίπου 20-30 λεπτά μέχρι να βγεις στην έξοδο. Ειδικά στα τελευταία επίπεδα οι μανούβρες που πρέπει να κάνεις (πχ mid-air portals) είναι ακροβατικές. Το στυλ του παιχνιδιού θυμίζει λίγο Prince of Persia (τα original 2D) αλλά σου αφήνει και την αύρα του Matrix την ίδια στιγμή (πού βρίσκομαι? είναι αληθινά όλα αυτά τα τεστ?). Έχει χιούμορ και υπόθεση που ανακαλύπτεις σιγά σιγά όσο προχωράνε τα επίπεδα.

Επίσης έχει μικρή διάρκεια. Ξεκίνησα να το παίζω και το τελείωσα το ίδιο απόγευμα, μετά από 4-5 ώρες παιχνιδιού. Αυτό είναι επειδή είναι για την ώρα δοκιμαστικό, και το παιχνίδι δίνεται μέσα στο πακέτο Orange Box μαζί με το HalfLife2 (χρησιμοποιούν την ίδια μηχανή γραφικών) που μόλις βγήκε πριν μερικές μέρες.


The cake is a lie...

Optical Illusions, the return

Επιστρέφω στο εκπληκτικό illusion που είχα γράψει πριν λίγο καιρό, και το οποίο είχε αναλυθεί αρκετά στο blog του Giama.

Το θέμα θυμίζω είναι πώς κάποιοι βλέπουν την κοπέλα να κινείται κατά ωρολογιακή φορά, και άλλοι κατά αντι-ωρολογιακή φορά. Οι περισσότεροι, μετά από λίγο εξάσκηση, μπορούν να εναλλάσουν τη φορά περιστροφής.

Την πρώτη στιγμή που είδα τη φορά να αλλάζει, τρελλάθηκα! Είναι τόσο πειστικό που μου φάνηκε σχεδόν αδύνατο. Νόμιζα πως η εικόνα η ίδια άλλαζε φορά, και όχι το μυαλό μου. Τελικά, κατάλαβα πόσο περιορισμένος και "χαζός" είναι ο εγκέφαλος.



Μετά από λίγη σκέψη, νομίζω ξέρω τώρα ακριβώς πώς λειτουργεί αυτό το illusion. Άπαξ και το εξηγήσεις, φαίνεται αρκετά απλό από εκεί και μετά. Είναι βασικά μια εξελιγμένη μορφή του illusion με τον κύβο, ο οποίος φαίνεται εδώ.

Το illusion εδώ είναι πως κάποιοι βλέπουν τον κύβο με την μπροστινή του όψη προς τα αριστερά (και την πίσω όψη προς τα δεξιά, και έτσι φαίνεται η πάνω πλευρά του κύβου στον αναγνώστη), και άλλοι βλέπουν την μπροστινή του όψη προς τα δεξιά (και την πίσω όψη προς τα αριστερά, ταυτόχρονα με την κάτω πλευρά του κύβου να φαίνεται στον αναγνώστη). Τελικά, όλοι με λίγη προσπάθεια είναι σε θέση να εναλλάξουν τους 2 κύβους, και να πιστεύουν ότι βλέπουν είτε τον έναν είτε τον άλλον.

Το illusion του κύβου είναι εύκολο να εξηγηθεί. Η πραγματικότητα είναι μία, πώς η εικόνα είναι απλώς 12 ευθείες γραμμές σε μια επιφάνεια δισδιάστατη. Το μυαλό μας όμως έχει στη μνήμη του το μοντέλο ενός τρισδιάστατου κύβου, και έτσι ωθείται στο να πιστέψει πως βλέπουμε έναν κύβο σε 3 διαστάσεις (ο οποίος είναι ο φυσικός χώρος που βλέπουμε). Όμως, υπάρχει ένα πρόβλημα: δεν υπάρχει κανένα στοιχείο που να βοηθά το μυαλό να καταλάβει ποιά φορά έχει ο κύβος, και δεν ξέρει ποιον κύβο (από τους 2 πιθανούς) να διαλέξει. Διαλέγει μια αρχική φορά, και αυτή μπορεί να μείνει η να αλλάξει χωρίς λόγο, παρότι η εικόνα είναι η ίδια. Απλώς το μυαλό μπερδεύεται και δεν μπορεί να σταθεροποιηθεί σε μια 3D εικόνα.

Υπό αυτό το πρίσμα, η εικόνα της περιστρεφόμενης κοπέλας εξηγείται τώρα εύκολα. Η πραγματικότητα είναι πως η σιλουέτα και η σκιά της κινούνται σε 2 διαστάσεις, αριστερά-δεξιά (όπως οι υαλοκαθαριστήρες στα αυτοκίνητα). Η κίνηση της κοπέλας είναι σε 2 διαστάσεις, 180 μοίρες προς τη μία κατεύθυνση και μετά 180 μοίρες ανάποδα (συμμετρικά), και επαναλαμβάνεται.

Το μυαλό όμως και πάλι μπερδεύεται. Φαντάζεται μια τρισδιάστατη εικόνα, και λόγω της κίνησης είναι αναγκασμένο να της δώσει μια φορά περιστροφής και βάθος, διότι για το μυαλό το μοντέλο που χτίζει είναι πως το πόδι είτε εξέχει προς τα εμάς είτε προς το βάθος της εικόνας. Αναγκαστικά, αναλόγως αν το μυαλό θα τοποθετήσει το πόδι προς τα εμάς ή προς το βάθος, ξεγελιέται και αναθέτει στην κίνηση μια φορά περιστροφής, διότι αυτό είναι μαθημένο να κάνει στον πραγματικό τρισδιάστατο κόσμο. Αλλά, επειδή δεν υπάρχει στην εικόνα κανένα στοιχείο που να καθορίζει την ακριβή φορά περιστροφής (και οι 2 είναι εξίσου πιθανές), μπορεί να δει είτε την μία είτε την άλλη.

Ο καθένας μπορεί να δεί αρχικά μία από τις 2 φορές περιστροφής, όπως αρχικά θα δει έναν από τους 2 κύβους στην προηγούμενη εικόνα. Με λίγη εξάσκηση όμως το άλλο ενδεχόμενο, η άλλη φορά, θα έρθει και αυτή στην επιφάνεια.

Εξαιρετικό optical illusion

Νομίζω είναι το καλύτερο και πιο ανεξήγητο optical illusion που έχω συναντήσει ποτέ. Δείτε για λεπτομέρειες το blog του giama, μαζί με τα διάφορα links που παραθέτει.

Touching my Touch

Έφτασε τη δευτέρα το iPod Touch που είχα παραγγείλει τη μέρα της αναγγελίας του από τον Jobs, και αφού το έχω χρησιμοποιήσει για μερικές μέρες είμαι έτοιμος να γράψω τις πρώτες εντυπώσεις.


Ας ξεκινήσουμε από τα αρνητικά.


Βασικά τα όποια προβλήματα έχω δεν έχουν να κάνουν με το Touch το ίδιο αλλά με το iTunes καθώς μόνο έτσι μπορείς να περάσεις δεδομένα στο Touch. Δεν έχω χρησιμοποιήσει άλλο iPod πιο πριν εκτός από το μικρό Shuffle αλλά δεν μετράει τόσο αυτή η εμπειρία διότι απλώς κάνεις drop τραγούδια και δεν έχει σημασία να έχεις covers ή να είναι με σειρά. Από την άλλη το μεγάλο πλεονέκτημα του Touch στα τραγούδια, το Coverflow, λειτουργεί καλά μόνο αν έχει κανείς τις εικόνες και είναι λίγο ξενέρωμα με σκέτα τραγούδια. Γενικά όμως στη μουσική δεν υπάρχει πρόβλημα.

Πάμε στα βίντεο. Δυστυχώς το iPod και το iTunes δέχονται πρακτικά μόνο αρχεία quicktime (mov, mp4, h264 κτλ). Θα έπρεπε το iTunes να είναι συμβατό με άλλα codecs και να γράφει τα βίντεο στο Touch αυτόματα στο κατάλληλο φορμά. Έτσι για να δω ένα αρχείο divx (ταινία ή σειρά) στο Touch πρέπει να κάνω εξωτερικά convert σε mp4, στη συνέχεια import στο iTunes (ή drag and drop μέσα στο Touch), και μεταφορά στο Touch. Ευτυχώς υπάρχουν converters που κάνουν αυτόματα μετατροπή οποιουδήποτε βίντεο σε h264 codec mp4 στην ανάλυση του Touch/iPhone (480x320) και το κάνουν και import στο iTunes. Το αγαπημένο μου πρόγραμμα είναι το Videora για αυτή τη δουλειά. Είναι λίγο hassle η όλη υπόθεση αλλά είναι εκπληκτική εμπειρία να βλέπεις τα φρεσκο-κατεβασμένα divx στην εξαιρετική οθόνη του Touch.

Το χειρότερο όμως είναι οι φωτογραφίες. Δεν γίνεται να κάνεις import manually όποιες φωτογραφίες θες. Γϊνεται μόνο synchronize άλμπουμ από το iPhoto (που δεν έχω, PC γαρ) ή το Adobe κάτι (σιγά ποιός το έχει αυτό), ή τελικά από συγκεκριμένα folder στο σκληρό. Όμως, αντιγράφονται όλα τα αρχεία στο folder χωρίς να έχεις έλεγχο πια, είτε μέχρι να γεμίσει ο χώρος του Touch είτε μέχρι να τελειώσουν να αρχεία. Αρκετά lame.

Γενικά, το Touch (και όλα τα iPod φαντάζομαι) φορτώνουν αρχεία optimally όταν τα αγοράζεις μέσα από το iTunes. Τότε τα MP3 κατεβαίνουν με όλο το artwork, οι ταινίες γίνονται sync αυτόματα, κτλ κτλ. Είναι φτιαγμένο για να ξοδεύεις όσο περισσότερα γίνεται.




Από τη στιγμή όμως που μπουν όλα τα αρχεία και το Touch γίνει disconnect από το PC και αρχίσεις να το χρησιμοποιείς, αρχίζει η μαγία της Apple. Όλα δουλεύουν στην εντέλεια και πραγματικά χαίρεσαι να το κρατάς στα χέρια σου και να το παίζεις. Το Coverflow που κάνεις browse τα εξώφυλλα είναι απίστευτο, είναι ακριβώς η αίσθηση που είχα πριν από χρόνια (όταν ακόμα αγόραζα CD) που έψαχνα CD στη βιβλιοθήκη μου. Και το να ψάχνεις με το δάχτυλο είναι φοβερή εμπειρία. Τα βίντεο παίζουν καταπληκτικά, skip σε άλλα χρονικά σημεία γίνεται πολύ γρήγορα και το double-tap κάνει expand την εικόνα ώστε να γεμίζει την οθόνη χωρίς να αλλάζει το aspect ratio.

Οι φωτογραφίες επίσης είναι απόλαυση να τις αγγίζεις και να κάνεις ζουμ με τα δάχτυλα, ενώ μπορείς να τις ξεπετάς με τα χέρια αριστερά και δεξιά. Το portrait σε landscape mode και αυτό είναι ταχύτατο. Κανένα μα κανένα παράπονο εδώ.

Και φυσικά υπάρχει το wireless. Δούλεψε αμέσως και στο σπίτι και στο γραφείο, και το browsing με τον Safari είναι πανομοιότυπο με το iPhone. Σχεδόν όλες οι σελίδες δουλεύουν άψογα λες και είμαι στον desktop, με το double-tap να κάνει zoom-in και zoom-out, ενώ "γλύφοντας" με το δάχτυλο την οθόνη αριστερά-δεξιά αλλάζουν τα tabs. Πραγματικά εξαιρετική εμπειρία.

Way thumbs up το Touch παίδες. Τα διάφορα sites προσπαθούν να βρουν ότι αρνητικό μπορούν, όπως ότι το calendar δεν έχει να βάλεις ραντεβού (λες και είμαι ο Trump), ή ότι δεν υπάρχει Bluetooth, και κάτι άλλα ψιλά. Αλλά συνολικά το να χειρίζεσαι μια touchscreen οθόνη με το interface της Apple είναι συγκλονιστική εμπειρία. Και αυτό διαπιστώνω όσο περναέι ο καιρός και συνεχίζω να το χρησιμοποιώ: δεν υπάρχουν άλλα αρνητικά χαρακτηριστικά, μόνο θετικά. Οτιδήποτε μετά το Touch μοιάζει παλαιολιθική τεχνολογία.

The new computer

Κάπως έτσι είναι η εικόνα από το καινούργιο PC που "έχτισα" τις περασμένες μέρες. Ξεκίνησε σαν ένα απλό upgrade επεξεργαστή/μνήμη/μητρική των $300 και κατέληξε ως ένα πρακτικά καινούργιο PC με κόστος λίγο πάνω από $1000 (για το κουτί μόνο).

Η CPU είναι άψογη. Ο Core 2 Duo E6750 στα 2.68GHz πουλά σαν τρελλός και με το δίκιο του. Τον έκανα άμεσα οverclocking στα 3.0GHz απλώς ανεβάζοντας το FSB και τρέχει μια χαρά! Ο Ε6850 στα 2.93GHz κοστίζει $100 παραπάνω, τα οποία ουσιαστικά γλύτωσα (τα benchmarks δείχνουν ότι είναι ισοδύναμοι). Και δεν άλλαξα καν την ψύκτρα της μαμάς του, απλώς έχει θερμοκρασία 2-3 βαθμούς υψηλότερη όταν είναι σε full load, το οποίο είναι αδιάφορο αφού δεν ξεπερνά ποτέ τους 45-50 βαθμούς.

Το ρυθμιστικό ανεμιστήρων της Zalman (η οθόνη στο πάνω μέρος) δουλεύει θαυμάσια αφού δείχνει τη θερμοκρασία σε 4 διαφορετικά σημεία μέσα στο κουτί. Τοποθέτησα τους σένσορες (θερμοζεύγη) ως εξής. Έναν πάνω στη ψύκτρα του επεξεργαστή (δείχνει 35 βαθμούς), έναν ψηλά στο bay πίσω από το DVD (δείχνει 28 βαθμούς), έναν ανάμεσα στους σκληρούς δίσκους (δείχνει 58 βαθμούς) και έναν κοντά στις PCI θύρες (δείχνει 41 βαθμούς).

Οι μετρήσεις έχουν εξαιρετικό ενδιαφέρον. Πρώτον, δείχνουν ότι μεταβάλλονται πάρα πολύ οι θερμοκρασίες από μέρος σε μέρος στο κουτί. Δεύτερον, οι σκληροί δίσκοι είναι το πιο θερμό component (οι 2 είναι 10,000rpm και οι άλλοι 2 7,200rpm). Τρίτον, τις μέρες που είχε καύσωνα με 10 βαθμούς πάνω από το κανονικό (γύρω στους 35 έξω) αυτές οι θερμοκρασίες είχαν αυξηθεί όλες κατά 10 βαθμούς! Επομένως η ψύξη είναι τόσο καλή όσο η περιβάλλουσα θερμοκρασία.

Το άλλο πολύ καλό χαρακτηριστικό του Zalman είναι η ένδειξη κατανάλωσης ισχύος. Ο P4 στα 3GHz που είχε πριν έκαιγε γύρω στα $200W, και φοβούμενος από τα νέα components (ειδικά όσα γράφονται για τις καταναλώσεις των καρτών γραφικών) είπα να αλλάξω το 300W τροφοδοτικό και να πάρω ένα 500W. Τι το ήθελα? Το νέο PC με παρόμοια components καίει μονάχα 125W σε νορμάλ συνθήκες χρήσης (πχ web browsing). Η απόδοση ανά μονάδα ισχύος των σύγχρονων υπολογιστών είναι εκπληκτική.

Αγόρασα και 2 έξτρα fans, ένα κόκκινο και ένα πράσινο ώστε να έχω όλο το χρωματικό φάσμα. Τελικά αποφάσισα ότι ο καλύτερος τρόπος για να γίνει η ψύξη είναι να υπάρχει ροή αέρα μέσα και έξω από το κουτί, έτσι τοποθέτησα το fan στο πλάι σαν intake και 2 fans κοντά στη CPU και το τροφοδοτικό σαν exhaust. Οι ταχύτητες των ανεμιστήρων ρυθμίζονται από το Zalman, και για την ώρα οι 2 exhaust είναι ρυθμισμένοι στο μισό της ταχύτητας του intake, ώστε η ροή αέρα να είναι σταθερή.

Αφού άλλαξα και το τροφοδοτικό είπα να πάρω κάτι όσο πιο αθόρυβο γίνεται. Έτσι, πήρα το Phantom της Antec το οποίο δεν χρησιμοποιεί καθόλου ανεμιστήρα! Είναι εκπληκτικό γιατί ανοίγοντας το PC δεν ακούγεται σχεδόν τίποτα (ο επεξεργαστής και η κάρτα γραφικών έχουν fans). Είναι μεγαλύτερο στην εσωτερική διάσταση και αρκετά βαρύτερο από τα τυπικά τροφοδορικά, αλλά δεν έχει εσωτερικό σύστημα ψύξης και δεν χρειάζεται fan. Ο ανεμιστήρας ανάβει μόνο αν η θερμοκρασία ξεπεράσει μια τιμή που θέτεται από το χρήστη, για την ώρα το έβαλα στους 50 βαθμούς την οποία και δεν φτάνει ποτέ και άρα είναι 100% αθόρυβο!

Πέρασα πολλές ώρες στο να τυλίγω καλώδια. Ήθελα το air path να είναι ανοιχτό, έτσι χρησιμοποίησα μπόλικη μονωτική ταινία και κόλλησα όλα τα καλώδια στα τοιχώματα του κουτιού, ενώ τα υπόλοιπα (Πχ από σκληρούς) είναι δεμένα μεταξύ τους και δεν πιάνουν καθόλου χώρο. Είναι με διαφορά το πιο προσεγμένο κουτί που έχω ετοιμάσει ποτέ.

Από μνήμη αποφάσισα ότι η 1066MHz FSB δεν αξίζουν τα παραπάνω χρήματα, και καλύτερα να έχεις ποσότητα παρά ποιότητα στις μνήμες. Έτσι έσωσα $60 και πήρα τις 800MHz Corsair Dominator 2GB.

Αναγκαστικά το απλό DVD player το ξεφορτώθηκα και κράτησα το DVD-R, αφού μόνο δύο PATA συσκευές μπορούν να μπουν στις νέες μητρικές (η άλλη είναι ο σκληρός δίσκος).

To RAID δουλεύει άψογα και αυτό. Οι δύο 10,000rpm Raptors δουλεύουν αρμονικά κάτω από το ICH9R σαν ένας σκληρός με διπλάσια χωριτικότητα. Η αύξηση στις επιδόσεις δεν είναι διπλάσια, αλλά σίγουρα πιο καλά από έναν τέτοιο σκληρό μόνο του.

Τα Vista φυσικά φυσάνε στο νέο σύστημα, και τα HD video παίζουν (επιτέλους) άψογα. (Thanks στον Ηλία από την MS που μπορεί και τα παίρνει με 90% έκπτωση!). Βέβαια τρώνε πάνω από 1GB μνήμης για την πλάκα τους, αλλά τι να κάνεις. Περισσότερα για τα Vista σε επόμενο ποστ!

iPod Touch

Ήταν μια ενδιαφέρουσα εμπειρία η χθεσινή, με την ανακοίνωση από την Apple της νέας γενιάς iPods. Γνωρίζοντας για την επεκείμενη ανακοίνωση στο Apple Event, ήθελα να περιμένω να δω το βιντεάκι του Steve Jobs κατευθείαν στο site της Apple (το ανεβάζουν την ίδια μέρα το βράδυ) για να μάθω τις ακριβείς λεπτομέρειες. Είχα ακούσει αριστερά και δεξιά για touchscreen iPod και iPhone price cuts αλλά δεν είχα ψάξει ακριβώς τι θα γινόταν: ήθελα να αφεθώ στο reality distortion field του μάγου.

Φυσικά ήξερα ότι δεν θα ήταν έυκολο να αποσπαστώ από τον υπόλοιπο κόσμο για τις λίγες αυτές ώρες μέχρι να βγει το βιντεάκι. Ξύπνησα το πρωί (πριν το event) και έβγαλα από το google homepage μου όλα τα rss feeds (slashdot, wired κτλ). Διάβασα τα blogs και έκλεισα τον google reader μόνιμα, με σκοπό να μην τον ανοίξω μέχρι αφού δω την παρουσίαση (τυπικά διαβάζω τα feeds 5-10 φορές την ημέρα). Φυσικά έπρεπε να ελέγχω τα emails, και λίγο μετά την παρουσίαση άρχισαν να καταφτάνουν από τις διάφορες λίστες :" H Apple έκανε πάλι το θαύμα της" κτλ κτλ, τα οποία δεν άνοιξα μέχρι αργά το βράδυ. Τέλος, προσπάθησα να είμαι ακοινώνητος για μερικές ώρες και να μην μιλήσω σε κόσμο - είναι δύσκολο σε ένα engineering school να μην συζητάς για αυτά τα πράγματα, δεν είναι ακριβώς επαρχία εδώ.


Με αυτά και αυτά γύρισα από το γραφείο κατά τις 10 το βράδυ στο σπίτι, μαγειρέψαμε μακαρονάδα και στρωθήκαμε με τους συγκατοίκους στον καναπέ μπροστά στον προτζέκτορα, ενώ εγώ σύνδεσα το laptop και έβαλα το stream της παρουσίασης να παίζει (υπάρχει εδώ).

Στo shuffle δεν αλλάξανε τίποτε εκτός από τα χρώματα, κάτι που δεν με εξέπληξε αφού δεν νομίζω πως υπάρχουν περιθώρια βελτίωσης, εκτός ίσως από το να βάλουν μεγαλύτερη χωριτικότητα.



Το nano έγινε κοντόχοντρο από μακρόστενο, κάτι αναγκαίο για να παίζει βίντεο. Με αφήνει αδιάφορο όμως αφού είναι πολύ μικρή η οθόνη για να απολαύσεις οτιδήποτε. Το ενδιαφέρον είναι πως κοστίζει μόλις $150 πια! Δεν υπάρχει καλύτερο και φθηνότερο βίντεο player αυτή τη στιγμή.

Το iPod έγινε iPod classic, με τιμές στα $250 και $350 για 80GB και 160GB αντίστοιχα. Αλλά εκτός από αυτό, την λίγο καλύτερη μπαταρία και το ελαφρώς φρεσκαρισμένο design δεν άλλαξε κάτι άλλο.

Και φτάνουμε στο iPod Touch, όπου ο Jobs έμελλε να κάνει μια από τις καλύτερες παρουσιάσεις του στην ιστορία της εταιρίας.

Ανακοίνωσε ότι το καινούργιο προϊόν θα έκανε touchscreen video από την αρχή. Όταν το παρουσίασε εμφανισιακά εξεπλάγην από το πόσο έμοιζε με το iPhone. Φυσικά όσο πέρναγαν τα λεπτά καταλάβαμε γιατί: είναι βασικά ένα iPhone χωρίς το cell phone μέρος.

Από την αρχική εικόνα του iPod touch λείπανε 2 κουμπάκια στο πάνω αριστερό μέρος της οθόνης. Ο Jobs άρχισε να εξηγεί πως λειτουργούν τα touchscreen controls για τη μουσική, τις φωτογραφίες και τα βίντεο, πως συνδέεται με το iTunes κτλ. Και έλεγε συνέχεια "this is the best way to share your music".



Εκεί ήταν που κατάλαβα ότι δεν θα ήταν απλώς ένα νέο iPod. Διότι για να κάνεις share μουσική πρέπει να έχεις connectivity, το οποίο σήμαινε πως θα έπρεπε να υποστηρίζει WiFi.

Πραγματικά, μερικά λεπτά αργότερα ο Jobs παρουσίασε την άλλη πλευρά της συσκευής όπου φαίνεται η WiFi κεραία. Με το που το είδαμε αυτό βέβαια ξέραμε ότι δεν θα σταματούσε εκεί: αφού έχει την υποστήριξη για WiFi, το μόνο που του λείπει είναι ένας browser για να σερφάρεις στο ίντερνετ.

Μόλις ο Jobs ανακοίνωσε ότι το ένα κουμπί που έλειπε από την οθόνη του iPod touch ήταν όντως ο Safari (το άλλο το youtube) ξεσπάσαμε σε χειροκροτήματα! Επιτέλους, μια φορητή συσκευή που να σερφάρει το ίντερνετ σωστά! Και φυσικά τα touchscreen controls είναι εκπληκτικά, έχει google search, και όλο το πληκτρολόγιο που εμφανίζεται όταν χρειαστείς να κάνεις type κάτι. Μόνο και μόνο σαν internet communicator, η συσκευή αξίζει διθυράμβους. Για μένα αυτό είναι πιο σημαντικό από το iPod functionality αυτό καθεαυτό.



Εκεί καταλάβαμε πως δεν πρόκειται για ένα νέο iPod, αλλά για μια Lite έκδοση του iPhone. Έχει σχεδόν τα πάντα που έχει και αυτό εκτός από τα τσιπάκια GSM, την κεραία και την κάμερα. Δεν είναι τυχαίο πως εμφανισιακά είναι iPhone.

Κάπου εκεί αρχίσαμε να συζητάμε για την τιμή. Πόσο θα το πουλήσουν άραγε? Σκεφτόμασταν πως λογικά θα έχει τιμή μεταξύ του μεγάλου iPod classic (στα $349) και του iPhone (στα $499). Διότι αν ήταν φθηνότερο από το κλασσικό iPod ουσιαστικά το σκοτώνουν αφού δεν πρόκειται κανείς να μην αγοράσει το Touch με τα ίδια χρήματα. Έτσι ποντάραμε για τιμές γύρω στα $400-$450. Εκεί (δυστυχώς ή ευτυχώς) έκανα και τη μοιραία δήλωση: "Αν έχει $399 θα το αγοράσω".


Και εκεί που περιμέναμε μια 4GB έκδοση στα $399, ο Jobs ανακοινώνει 8GB στα $299! Το τι έγινε εκείνη τη στιγμή στο σαλόνι δεν περιγράφεται: μαζί με τον Andrew αρχίσαμε να βγάζουμε επιφωνήματα και άναρθρες κραυγές, δεν είχαμε συναίσθηση του χώρου γύρω μας, και μετά από λίγα δευτερόλεπτα βρήκα τον ευατό μου να στριφογυρίζει πάνω στη μοκέτα χτυπώντας ότι βρω μπροστά μου. Τραυμάτισα λίγο και τη Ντόρα κατά τη διάρκεια αυτού του τεχνολογικού οργασμού.


Η Apple παραδοσιακά κάνει upgrade τα iPods κάθε Σεμπέμβρη για να χτυπήσει την χριστουγεννιάτικη αγορά. Με το iPod Touch στα $299 και το iPhone τώρα στα $399, θα κάνουν τρελλές πωλήσεις σύντομα. Ταυτόχρονα, το παλιό καλό iPod πεθαίνει. Ο μόνος λόγος να το αγοράσει κανείς είναι η μεγάλη χωρητικότητα στα 160GB (με κλασικό σκληρό δίσκο - όλα τα άλλα iPods έχουν flash), αλλιώς ωχριά μπροστά στο Touch.

Το iPhone με αφήνει αδιάφορο ακόμα για πολλούς λόγους. Πρώτον, (όπως όλα τα κινητά του είδους του) είναι παντόφλα. Το Motorola L2 που έχω είναι το 1/3 από το iPhone και χωράει παντού και πάντα, το οποίο είναι μεγάλο συν για μένα. Δεύτερον, μπορεί να ξεκλειδώνει πια αλλά για να πάρεις iPhone γράφεσαι για 2 χρόνια συμβόλαιο και υποχρεωτικά στο $60 το μήνα unlimited data plan. Αυτό είναι πάνω από $1000 συνολικά για να χρησιμοποιήσω το αργό EDGE το οποίο δε θα μου χρειαστεί το 90% του χρόνου αφού τα WiFi είναι άπλετα εδώ. Τρίτον, το Touch δεν πρόκειται να το κουβαλώ συνέχεια μαζί: το θέλω για λίγο browsing στο σπίτι, για τραγούδια στο αυτοκίνητο, για βίντεο στις ουρές αναμονής και τα ταξίδια. Κοινώς, το περισσότερο χρόνο θα το χρησιμοποιώ σαν κινητό παρά σαν multimedia device και για αυτό θα ήθελα τα 2 αυτά features να είναι ανεξάρτητα αν μπορώ να κερδίσω σε ευκολία και portability. Φυσικά αυτό είναι υποκειμενικό για τον καθένα διότι άλλη χρήση κάνει ο κάθε χρήστης. Για παράδειγμα στο γυμναστήριο θα συνεχίσω να παίρνω μαζί μου μόνο το shuffle αφού το μικροσκοπικό του μέγεθος είναι εκπληκτικό για τέτοιες δουλειές.


PS: Δεν ξέρω αν θα βγει στην Ελλάδα μέχρι τα Χριστούγεννα, αλλά είναι worldwide προϊον και θα παίζει παντού στον κόσμο. Προβλέπω να έρχομαι με 4-5 παραγγελίες Touch πίσω το χειμώνα :-)

Ήταν πολύ καλό για να το άφηνα να περάσει έτσι.

The kavli prize

Ήταν πολύ καλό για να μην το ανεβάσω στο blog:

Και εγέννετο (unlocked) iPhone

Ένα σχολιαρόπαιδο τα κατάφερε και ξεκλείδωσε το iPhone, ώστε να παίρνει οποιαδήποτε SIM κάρτα. Και φυσικά στην εποχή του Web 2.0 εκμεταλεύτηκε στο έπακρο τη σύγχρονη κουλτούρα: έγραψε δημόσια τα βήματα στο blog του, έβαλε για δημοπρασία στο eBay το ξεκλείδωτο τηλέφωνο, και ανέβασε σε βίντεο στο youtube ένα μικρό demo από το ελεύθερο πια τηλέφωνο (βλέπε κατώθι).

Και τώρα... Google Sky!

Λονδίνο, iPhone, και άλλα

Αφίχθη στο Heathrow, στο πανέμορφο terminal 1. Έχω 4 ώρες κενό μέχρι την επόμενη πτήση για Αθήνα, οπότε τι καλύτερο από λίγο σερφάρισμα.

Όλη την εβδομάδα σιχτίριζα γιατί οι πτήσεις μου επεσαν ακριβώς πάνω στον τελικό του Wimbledon. Και τι τελικός! Federer vs Nadal, σε rematch του τελικού του Roland Garros. Τελικά τον πρόλαβα τον τελικό, αρκετές οθόνες εδώ στο αεροδρόμιο τον δείχνουν live (τι ωραία να είσαι στην ευρώπη πάλι!). Πολύς κόσμος παρακολουθεί με χειροκροτήματα και επιφωνήματα, καθώς αυτή τη στιγμή είναι στο 5ο σετ και το σκορ 3-2! Το τέννις που παίζεται είναι εκπληκτικό. Υπόψιν ότι ο Federer είναι ανίκητος σε μη χωμάτινες επιφάνειες εδώ και 4 χρόνια, και έχει πάρει το Wimbledon τα τελευταία 4.

Παραδίπλα κάθεται ένας νεαρός γερμανός με τον οποίο σχολιάζουμε τον φοβερό αυτό αγώνα. Ήρθε και μας έκανε join και ένας ινδός (?) καθαριστής από το staff του αεροδρομίου.

5-2 για τον Federer... θεϊκό παιχνίδι, έκανε break σε έναν πολύ δύσκολο πόντο.

Wow! 6-2! Με σταθερά φοβερούς πόντους στο φινάλε. Ζορίστηκε πάρα πολύ ο καημένος ο Federer. 5 συνεχόμενα Wimbledons! Αυτό είναι σερί, όχι αστεία. Αν κερδίσει ξανά και το US Open το σεπτέμβρη, θα είναι μόνος δεύτερος στη λίστα με τα περισσότερα grand slam (12, μετά τα 15 του Sampras). Έχω 2 υπερπολύτιμα εισητήρια για εκείνον τον τελικό (βασικά διοργάνωσα ταξίδι στη Νέα Υόρκη εκείνη την εποχή ειδικά γύρω από τον τελικό του US Open - ήταν όνειρό μου από καιρό να δω έναν τελικό grand slam από κοντά).


Αλλαγή θέματος. Είχα την ευκαιρία να παίξω αρκετά με το iPhone τις τελευταίες μέρες. Αν μπεις σε κατάστημα της Apple αυτή την εποχή το μόνο που θα δεις είναι άδειοι πάγκοι με iPod και δεκάδες άτομα γύρω από τους πάγκους με τα iPhones. Make no mistake, είναι το πιο εξελιγμένο gadget που υπάρχει αυτή τη στιγμή εκεί έξω. Το hype καλά κάνει και κρατεί. Ξεκινάς με την οθόνη που είναι απλώς τέλεια - κρατάς τη συσκευή σε απόσταση 10cm από το πρόσωπο και δεν φαίνονται καν τα pixels, τέτοιο είναι το resolution. Το touchscreen δουλεύει άψογα, και η εμπειρία του να κάνεις browsing με τα δάχτυλα είναι πρωτοποριακή. Μάλιστα, βλέποντας και άλλες παρόμοιες συσκεύες να κάνουν σιγά σιγά την εμφάνισή τους (όπως το Microsoft Surface και το HP Touchsmart), νομίζω ότι σύντομα η επόμενη γενιά iMac (ή μία από τις επόμενες) θα είναι εντελώς touchscreen. Για να κάνεις browse τα ανοιχτά tabs στον Safari απλά σπρώχνεις με τα δάχτυλα το παράθυρο να πάει παραδίπλα. Μαζί με τα πανέμορφα animation που έχει συμπεριλάβει η Apple το αποτέλεσμα είναι άψογο. Παρόμοια αίσθηση και στο Google Maps όπου με τα 2 δάχτυλα κάνεις zoom in και zoom out. Φοβερή επαφή. Και φυσικά το να κλικάρεις στα λίνκ με το δάχτυλο δίνει άλλη διάσταση στο web! Δε θα σταθώ στα άλλα τεχνικά ζητήματα διότι είναι γραμμένα παντού. Α, και η καμερα βγάζει πολύ καλές φωτογραφίες ακόμα και σε λίγο φως.

Με χάλασε κάπως όμως ότι τα tabs στο browser δεν κρατώνται στη μνήμη. Αυτό που μένει είναι τα λινκς, τα οποίο απλώς γίνονται refresh όταν επιστρέψει κανείς στο tab. Αυτό είναι μια χαρά για τις περισσότερες σελίδες, όμως αν γράφεις ένα ποστ (καλή ώρα) και πας σε μια άλλη σελίδα για να δεις ένα στοιχείο, τότε με το που επιστρέψεις στο ποστ έχει χαθεί το κείμενο και γίνεται refresh. Επίσης, το πληκτρολόγιο θέλει λίγο συνήθεια μέχρι να μάθει κανείς να το χρησιμοποιεί σωστά, στην αρχή αναπόφευκτα γίνονται πολλά λάθη.

Ο Jobs ξέρει καλύτερα από όλους τις ελλείψεις του iPhone. Αλλά το θέμα δεν είναι να βγάλουμε μια σούπερ-ντούπερ συσκευή που να κάνει τα πάντα, αλλά να συμπυκνώσουμε το μέγιστο δυνατό αριθμό χαρακτηριστικών στο μικρότερο συνατό μέγεθος και με το μικρότερο δυνατό κόστος. Τα $500 που κοστίζει αυτή τη στιγμή το iPhone είναι οριακά για μείνει ως mass product. Σιγά σιγά με τα χρόνια θα γίνουν φθηνότερα τα εξαρτήματα και θα αυξηθούν τα features, μέχρι να πέσει και η τιμή σιγά σιγά (άλλωστε και το πρώτο iPod κόστιζε κοντά στα $500). Το ερώτημα δεν είναι αν το iPhone είναι το καλύτερο κινητό/media player/wifi browser out there, αλλά πώς και πότε θα είναι αρκετά φθηνό ώστε να το πάρουν όλοι.

Λιώσιμο...

...πετάω σε 2 ώρες για Ελλάδα, και αντί να ετοιμάσω καμιά βαλίτσα έχω τσακίσει το bloxorz... εθιστικότατο!

Transformers & Το Μυστηριώδες Τρέηλερ

Αυτό μάλιστα! Η ταινία του Michael Bay είναι καλή. Δεν μιλάμε για σενάριο και χαρακτήρες, αλλά για δράση, εφέ και πλάκα η ταινία είναι φοβερή. Είναι πολύ πιο αστεία από όσο την παρουσιάζουνε (ειδικά το πρώτο μισό), και έχουνε κάνει εκληκτική δουλειά με τα ρομπότ. Ίσως είναι η καλύτερη μίξη live action και CGI που έχει υπάρξει μέχρι τώρα. Τo μόνo προβλήμα είναι ότι στο τελευταίο μισάωρο ειδικά δεν καταλαβαίνεις τι γίνεται, απλά διάφορα πράγματα ανατινάζονται αριστερά και δεξιά καθώς τα autobots, τα decepticons, μερικά τανκ, καμιά 20αριά F22 και κάμποσοι στρατιώτες κάνουν λίμπα το καημένο downtown του LA. Α, και ο διάλογος των ρομπότ είναι ενοχλητικά παιδικός (ε, από καρτούν είναι η ταινία): "It's just you and me, Megatron!" - "No, it's just me Optimus Prime!" χαχαχαχααααααχ.

Κινηματογραφικά ήταν η καλύτερη εμπειρία φέτος. Στο Arclight που το είδαμε είχαν φέρει props από την ταινία. Για την ακρίβεια, τα αμάξια από διάφορα ρομπότ της ταινίας, σε φυσικό μέγεθος! Πχ ο Optimus Prime:



Αλλά και ο Bumblebee:


To κοινό στην ταινία ήταν επίσης πάρα πολύ ζεστό, με χειροκροτήματα καθ'όλη τη διάρκεια της ταινίας - όποτε για παράδειγμα γινόταν ένα καλό transformation, ή όποτε εμφανιζόταν καινούργιος χαρακτήρας, ή όποτε η Megan Fox είχε close ups. Η κοπέλα έκλεβε την παράσταση όποτε η κάμερα ήταν πάνω της:


Υπήρχε ένα πορωμένο γκρουπ ατόμων που όποτε ο Optimums Prime έλεγε καλή ατάκα ή νίκαγε κάποιον, πεταγόντουσαν όλοι όρθιοι και πανυγηρίζανε, σαν να είχε μπει γκολ! Είχε αρκετό γέλιο η όλη φάση.


Το πιο ενδιαφέρον όμως της όλης βραδιάς ήταν πριν την ταινία. Ένα μυστηριώδες τρέηλερ μιας "μυστικής" ταινίας έκανε την εμφάνισή του. Ξεκινά με ένα πάρτυ στην Νέα Υόρκη, από μια home camera, και ξαφνικά διάφορα περίεργα αρχίζουν να συμβαίνουνε. Εκκωφαντικοί ήχοι, ανατινάξεις, και ένας γενικός πανικός. Ο κόσμος αρχίζει να τρέχει αριστερά και δεξιά ενώ τα κτίρια διαλύονται. Ξαφνικά, ένας τεράστιος βράχος έρχεται από το πουθενά, χτυπάει σε μερικά κτίρια και προσγειώνεται δίπλα στον ερασιτέχνη καμεραμάν. Το close up δείχνει ότι αυτό το αντικείμενο ήταν αποκομμένο κεφάλι από το άγαλμα της ελευθερίας!

Εκεί ακριβώς εμφανίζονται τα πρώτα γράμματα: "From J.J. Abrams" . Αυτός είναι φυσικά ο δημιουργός του Lost, οπότε εξηγείται η όλη πρωτοτυπία του τρέηλερ. Το μόνο πράγμα που εμφανίτηκε μετά είναι μια ημερομηνία: 1.18.08 . Τίποτε άλλο. Ούτε τίτλος, ούτε καστ, τίποτα. Τέλειωσε η σκηνή και είχαμε μείνει όλοι κάγκελο: WTF??

Λίγο ψάξιμο στο ίντερνετ αποκαλύπτει ότι τα μπλογκς και τα news sites βρίθουν από αναφορές στο μυστηριώδες τρέηλερ. Δεν υπάρχει πουθενά στο ίντερνετ, και παρότι είχε ανεβεί στο youtube για λίγο τώρα το έχουν κατεβάσει. Κάποια sites έχουν ακόμα και γραφήματα από αναπάντεχη αύξηση της ιντερνετικής κίνησης κατά τις 8 το απόγευμα της δευτέρας. Ήταν τότε που τέλειωναν οι πρώτες προβολές των 8 στο east coast (συν 3 ώρες διαφορά) και ο κόσμος μπήκε online να δει τι στο διάολο ήταν αυτό το τρέηλερ.

To επίσημο site του πρότζεκτ (κωδική ονομασία cloverfield) έχει μόνο την ακόλουθη φωτογραφία για την ώρα:


Tο imdb δεν έχει τίποτα χρήσιμο στο entry της ταινίας, λίγο καλύτερο ίσως είναι το entry της wikipedia. Δείτε και αυτό το ποστ.

Anyway, ήτανε πολύ πρωτότυπο promotion τρυκ από τον J.J.Abrams. Θα αναμένουμε με ενδιαφέρον.