O pipil[1] (nome nativo nawat) é unha lingua nativa de América Central e o membro máis meridional da familia de linguas uto-aztecas.[2] Foi falada polo pobo náhua en diversas partes da actual América Central antes da conquista española, mais no presente a maoría dos falantes quedaron reducidos a unha zona do oeste do Salvador. O pipil está clasificado como en perigo crítico polo Libro Vermello das Linguas Ameazadas da UNESCO.[3] Estivo a piques de extinguirse mais grazas aos esforzos de recuperación e preservación das dúas últimas décadas, comezaron a aparecer novos falantes como segunda lingua.[4]
Segundo o censo de 2022 ten uns douscentos falantes nativos, dos cales 57 son de Santo Domingo de Guzmán.[5]
Comisión Nacional de Rescate del Idioma Náhuat (1992a). Ma Timumachtika Nauataketsalis / Aprendamos el Idioma Náhuat. San Salvador: Concultura.
Comisión Nacional de Rescate del Idioma Náhuat (1992b). Ma Timumachtika Nauataketsalis (Aprendamos el Idioma Náhuat). Guía Metodológica para la Enseñanza del Náhuat. San Salvador: Concultura.
Geoffroy Rivas, Pedro (1969). El nawat de Cuscatlán: Apuntes para una gramática. San Salvador: Ministerio de Educación.
King, Alan R. (2004). Gramática elemental del náhuat. O Salvador: IRIN.
King, Alan R. (2004). El náhuat y su recuperación. In: Científica 5. San Salvador: Universidade Don Bosco.