vocala
Occitan
Etimologia
Del latin vocālis.
Prononciacion
- lengadocian, gascon /buˈkalo̞/
- provençau /vuˈkalə/
- França (Bearn) : escotar « vocala »
Nom comun
| Declinason | |
|---|---|
| Dialècte : lengadocian | |
| Singular | Plural |
| vocala | vocalas |
| [buˈkalo̞] | [buˈkalo̞s] |
vocala femenin
- Ensemble de letras de l'alfabet: a, e, i, o, u.
- Enterin que se manca una letra de l'abecedari, una vocala o una consonanta o ben se n'i a una de tròp, d'aquò l'intellect se ne joga coma lo cat de la rata, l'estimula e li fai descurbir lo mistèri inefable de la perfeccion. «Lo mistèri de la Santa Trinitat», (Pèire Pessamessa), 2007
- (linguistica) Son de la votz produit per la vibracion del laringe modificat per la dobertura mai o mens granda de la boca.
- Crearem nòstras voses eolianas, bocas dubèrtas al vent que s'i engolirà, al lòc d'en sortir, congreant una melopèa unenca, lancejanta e ponhenta, ausibla de nosautres sols, un imne, tot de vocalas suavas, als elements naturals. «Balajum», (Joan Escafit, 2003
Derivats
Antonims
las autras letras de l’afabet
Traduccions
Forma d'adjectiu
vocala femenin
