Bernard Blaut

Bernard Blaut

Pełne imię i nazwisko	Bernard Adolf Blaut
Data i miejsce urodzenia	3 stycznia 1940 Otmęt
Data i miejsce śmierci	19 maja 2007 Warszawa
Wzrost	185 cm
Pozycja	pomocnik
Kariera juniorska
Lata Klub Budowlani Gogolin
Kariera seniorska
Lata Klub Wyst. Gole 1958–1961 Odra Opole 48 (2) 1962–1972 Legia Warszawa 236 (30) 1973–1974 FC Metz 42 (1) W sumie: 326 (33)
Kariera reprezentacyjna
Lata Reprezentacja Wyst. Gole 1960–1971 Polska 36 (3)
Kariera trenerska
Lata Drużyna Legia Warszawa (młodzież) 1972 Hutnik Warszawa 1974–1976 Jagiellonia Białystok (asystent) 1975–1981 Polska (asystent) 1981–1982 CO Transports 1984–1986 Polska (asystent) 1985 Polska (zastępstwo) 1986–1988 CO Transports 1988–1992 Nadi asz-Szarika 1990 Zjednoczone Emiraty Arabskie 1993–1994 Club Africain 1998–1999 CO Transports 2000 CO Transports 2001 CO Transports 2004 CO Transports

Bernard Adolf Blaut, ps. „Długopis”, „Dziadek” (ur. 3 stycznia 1940 w Otmęcie, zm. 19 maja 2007 w Warszawie) – polski piłkarz, występujący na pozycji pomocnika, reprezentant Polski.

Kariera

Był zawodnikiem Budowlanych Gogolin, Odry Opole (1958–1961), Legii Warszawa (1962–1972) i FC Metz (FRA) (1973–1974).

W 1955 roku Bernard Blaut zwyciężył wraz ze Strzałą Gogolin w wojewódzkich zawodach tzw. „dzikich drużyn”, organizowanych przez „Trybunę Opolską”. Podczas turnieju zwrócił uwagę trenera Odry Opole Teodora Wieczorka, który doprowadził do jego transferu do klubu. W barwach Odry Blaut rozpoczął karierę ligową i w późniejszych latach został wybrany do jedenastki 60-lecia Odry Opole.

W 1961 Blaut trafił do jednostki wojskowej w Zgorzelcu, celem odbycia zasadniczej służby wojskowej. Następnie został przydzielony do warszawskiej Legii, gdzie rozegrał 12 sezonów (236 meczów, 30 bramek), dwukrotny Mistrz Polski (1969, 1970), dwukrotny zdobywca Pucharu Polski (1964, 1966).

Pod koniec 1972 otrzymał zgodę na wyjazd zagraniczny, stając się jednocześnie pierwszym piłkarzem Legii, który został wyjechał na Zachód.

Reprezentant Polski w 36 meczach (w latach 1960–1971), zdobywca trzech bramek – pierwszą zdobył w Szczecinie 4 września 1963 w meczu towarzyskim przeciwko Norwegii, kapitan drużyny zarówno w klubie, jak i reprezentacji. Piłkarz nazywany był często „polskim Nettą”.

Kariera trenerska to praca z młodzieżą Legii Warszawa, Hutniku Warszawa, Jagiellonii. Działacz PZPN. Od połowy 1983 roku do finałów Mistrzostw Świata w Meksyku 1986 asystent trenera reprezentacji Polski Antoniego Piechniczka (w 1985 prowadził Polskę w meczu z Czechosłowacją). Pracował jako trener za granicą – w Tunezji, Zjednoczonych Emiratach Arabskich, od 1990 przez 3 miesiące był trenerem ZEA.

Został pochowany na cmentarzu Wolskim w Warszawie.

Starszy brat Zygfryda, także piłkarza, reprezentanta Polski i trenera.

Kontrowersje

W 1964, po zakończeniu zasadniczej służby wojskowej, Blaut zamierzał pozostać w Legii Warszawa w ramach służby nadterminowej i odmówił powrotu do Odry Opole. W konsekwencji został objęty dwuletnią karencją (dyskwalifikacją). Kara została uchylona po przedstawieniu przez zarząd WKS Legia zaświadczenia o podjęciu przez zawodnika studiów w Wojskowej Akademii Technicznej.

Bibliografia

• Andrzej Gowarzewski: Mistrzostwa Polski. Ludzie (1945–1962). 100 lat prawdziwej historii (3), Wydawnictwo GiA, Katowice 2017