Przejdź do zawartości

Olga Tokarczuk

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Olga Tokarczuk
Ilustracja
Olga Tokarczuk (2019)
Imię i nazwisko

Olga Nawoja Tokarczuk

Data i miejsce urodzenia

29 stycznia 1962
Sulechów

Narodowość

polska

Język

polski

Alma Mater

Uniwersytet Warszawski

Dziedzina sztuki

literatura piękna

Epoka

polska literatura współczesna

Ważne dzieła
Faksymile
Odznaczenia
Złoty Medal „Zasłużony Kulturze Gloria Artis” Srebrny Medal „Zasłużony Kulturze Gloria Artis” Odznaka Honorowa za Zasługi dla Ochrony Środowiska i Klimatu Odznaka Honorowa Zasłużony dla Województwa Dolnośląskiego Odznaka Honorowa Wrocławia Odznaka Honorowa Powiatu Kłodzkiego
Medal Senatu Rzeczypospolitej Polskiej
Nagrody

Nagroda Nobla w dziedzinie literatury (przyznana w 2019 za rok 2018)
Nagroda Literacka „Nike” (2008 i 2015)

Multimedia w Wikimedia Commons
Cytaty w Wikicytatach
Wiadomości w Wikinews
Strona internetowa

Olga Nawoja Tokarczuk (ur. 29 stycznia 1962 w Sulechowie[1]) – polska pisarka, eseistka, scenarzystka i psycholożka[2].

Jest laureatką Nagrody Nobla w dziedzinie literatury za rok 2018[3] i laureatką The Man Booker International Prize 2018 za powieść „Bieguni”[4] oraz dwukrotną laureatką Nagrody Literackiej Nike (2008 i 2015) za powieści „Bieguni”[5] i „Księgi Jakubowe”[6], a także pięciokrotną laureatką Nagrody Literackiej Nike Czytelników (1997, 1999, 2002, 2008 i 2015) za zbiory opowiadań i powieści „Prawiek i inne czasy”[7], „Dom dzienny, dom nocny”[8], „Gra na wielu bębenkach”[9], „Bieguni”[10] i „Księgi Jakubowe”[11].

Tytuł doktora honoris causa nadały pisarce: Uniwersytet Warszawski[12], Uniwersytet Jagielloński (2021)[13], Uniwersytet Wrocławski[14], Uniwersytet Gdański (2024)[15], Uniwersytet Sofijski[16], Hong Kong Baptist University[17], Uniwersytet w Tel Awiwie (2023)[18] i Sorbona w Paryżu (2025)[19].

Została odznaczona Srebrnym Medalem „Zasłużony Kulturze Gloria Artis”[20], Odznaką Honorową Złota „Zasłużony dla Województwa Dolnośląskiego”[21], Odznaką Honorową Powiatu Kłodzkiego[22] oraz Medalem Senatu RP[23]. W Norwegii uhonorowana tytułem Arne Næss[24].

Jest Honorową Obywatelką Miasta i Gminy Bardo[25], Nowej Rudy[26], Wrocławia[27], Warszawy[28] oraz Krakowa[29].

Od września 2025 roku pełni funkcję honorowej wiceprezeski PEN International[30].

Wczesne lata

[edytuj | edytuj kod]

Olga Tokarczuk urodziła się w Sulechowie, a wychowała w Klenicy (woj. lubuskie)[31]. Jest absolwentką Liceum Ogólnokształcącego im. Cypriana Kamila Norwida w Kietrzu (1981). Ukończyła studia na Wydziale Psychologii Uniwersytetu Warszawskiego (1987)[32][33].

Jako wolontariuszka pracowała z osobami z zaburzeniami psychicznymi. Po ukończeniu studiów została psychoterapeutką w poradni zdrowia psychicznego w Wałbrzychu[34]. Poznała prace Carla Gustava Junga, co wywarło wpływ na jej późniejszą twórczość[35].

Pierwsze publikacje

[edytuj | edytuj kod]

Tokarczuk zadebiutowała w roku 1979 dwoma krótkimi opowiadaniami o tytułach „Świąteczne zabijanie ryby” i „Moi przyjaciele”. Ukazały się one w piśmie młodzieżowym „Na przełaj”. Młodzieńcze utwory prozą pisarka opublikowała pod pseudonimem Natasza Borodin[36].

W następnych latach Tokarczuk publikowała recenzje i wiersze w prasie, m.in. w „Radarze”, „Życiu Literackim”, „Mandragorze”. Aż w roku 1989 wydała arkusz poetycki „Miasto w lustrach”.

W roku 1994 Tokarczuk opublikowała debiutancką powieść – „Podróż ludzi Księgi”[37]. Książka ukazała się nakładem wydawnictwa Przedświt i zdobyła nagrodę Polskiego Towarzystwa Wydawców Książek[38]. Rok później Tokarczuk została członkinią Stowarzyszenia Pisarzy Polskich.

Była na stypendiach literackich w Stanach Zjednoczonych, Berlinie[39] i Amsterdamie[40].

Dojrzała twórczość

[edytuj | edytuj kod]
Obok siebie na fotelach siedzą dwie kobiety. Po lewej Tokarczuk w dredach spogląda na Holland, która trzyma mikrofon i przemawia machając dłońmi. W tle wyświetlane z rzutnika loga.
Olga Tokarczuk i Agnieszka Holland w MOK w Nowej Rudzie (2017)

W roku 1995 Tokarczuk opublikowała drugą powieść o tytule „E.E.”. Uznanie przyniosła jej jednak dopiero trzecia książka prozatorska, wydana rok później – „Prawiek i inne czasy”. Za nią Tokarczuk otrzymała nominację do Nagrody Literackiej Nike[41], a także Paszport „Polityki”[42] i Nagrodę Fundacji im. Kościelskich[43].

Tokarczuk kontynuowała dobrą passę i w roku 1997 opublikowała zbiór opowiadań „Szafa”, a w roku 1998 powieść „Dom dzienny, dom nocny”.

W następnych latach ukazywały się kolejno „Gra na wielu bębenkach” (2001), „Ostatnie historie” (2004), „Anna In w grobowcach świata” (2006), „Bieguni” (2007), „Prowadź swój pług przez kości umarłych” (2009), „Księgi Jakubowe” (2015), „Opowiadania bizarne” (2018), „Czuły narrator” (2020) i „Empuzjon” (2022), a także współtworzone z ilustratorką Joanną Concejo „Zagubiona dusza” (2017) i „Pan Wyrazisty” (2023)[44].

Sukcesy międzynarodowe

[edytuj | edytuj kod]

Książki Tokarczuk przetłumaczono na dziesiątki języków, w tym bułgarski, serbski, ukraiński, niemiecki, francuski, włoski, angielski, czeski, hiszpański, portugalski, rosyjski, albański i chiński[45].

O. Tokarczuk podczas prezentacji filmu Pokot na festiwalu w Berlinie (2017)

Powieść „Prowadź swój pług przez kości umarłych” brytyjski dziennik „The Guardian” umieścił na liście 1000 najlepszych książek XXI wieku[46], a amerykański tygodnik „Time” na liście 100 najlepszych thrillerów opublikowanych po 1800 roku[47].

„Bieguni” trafili na listę 100 najlepszych książek literatury światowej według niemieckiego tygodnika „Die Zeit”[48]. „Księgi Jakubowe” z kolei znalazły się wśród 100 najlepszych książek z lat 1925–2025 według niemieckiego tygodnika „Der Spiegel”[49].

„Empuzjon” został wyróżniony przez „New York Times” jako jedna z najlepszych książek roku 2024[50].

W roku 2018 Tokarczuk została nagrodzona międzynarodowym Bookerem za „Biegunów” w tłumaczeniu Jennifer Croft[51]. A w roku 2019 otrzymała literackiego Nobla (za rok 2018). Nagrodę przyznano jej za „narracyjną wyobraźnię, która z encyklopedyczną pasją reprezentuje przekraczanie granic jako formę życia”[52].

W roku 2017 na podstawie powieści „Prowadź swój pług przez kości umarłych” powstał film „Pokot” w reżyserii Agnieszki Holland. Film zdobył Srebrnego Niedźwiedzia podczas festiwalu Berlinale[53].

Działalność pozaliteracka

[edytuj | edytuj kod]

W 2020 roku Tokarczuk założyła fundację swojego imienia[54]. Fundacja Olgi Tokarczuk ma promować kulturę polską za granicą oraz wspierać „ochronę praw człowieka i ochronę środowiska, demokrację, społeczeństwo obywatelskie, swobody obywatelskie, prawa kobiet, prawa zwierząt”[55], a także przeciwdziałać dyskryminacji.

Olga Tokarczuk podczas III Festiwalu Góry Literatury (2017)

Fundacja ma też przyczynić się do wszechstronnego rozwoju Polski, a w szczególności Wrocławia, Dolnego Śląska, Ziemi Lubuskiej i powiatów wałbrzyskiego oraz kłodzkiego.

W roku 2021 fundacja zorganizowała Akcję Okaleczonych Książek[56]. Prawicowi fundamentaliści oskarżyli Tokarczuk o „szkalowanie Polski” i urządzili zmasowaną akcję niszczenia jej książek i odsyłania ich noblistce – z obelgami. Fundacja Tokarczuk uszkodzone egzemplarze wystawiła na aukcję, a zebrane w jej efekcie pieniądze, ponad 40 tys. zł, przekazała organizacjom wspierającym społeczność LGBT+[57].

Od roku 2022 Fundacja Olgi Tokarczuk organizuje Festiwal Góry Literatury. Impreza istnieje od roku 2015. Powstała z inicjatywy Tokarczuk. „Jej głównymi celami były i pozostają aktywizowanie kulturalne oraz obywatelskie mieszkańców i mieszkanek ziemi kłodzkiej i aglomeracji wałbrzyskiej, promocja kultury oraz czytelnictwa, upowszechnianie i wzmacnianie postaw ekologicznych i równościowych oraz promocja regionu”[58].

Olga Tokarczuk jest członkinią rady Fundacji im. Stefana Batorego[59].

W roku 2020 Tokarczuk dołączyła do Unii Literackiej[60].

Poglądy, odbiór

[edytuj | edytuj kod]

Jest feministką[61][62][63]. Wspiera działania na rzecz ochrony środowiska, praw zwierząt, równouprawnienia i społeczeństwa obywatelskiego. Jest członkinią Rady Fundacji im. Stefana Batorego[64]. Regularnie uczestniczy w paradach równości[61]. Deklaruje, że nie należy do Kościoła katolickiego[65]. W przemowie noblowskiej wspomniała Wikipedię, którą podziwia i wspiera, a którą porównała z koncepcją pansofii Jana Amosa Komenskiego, czyli omniscjencji – wiedzy pełnej[66]. W wypowiedzi z maja 2026 roku przyznała, że eksperymentowała również z jednym z modeli LLM i była pod wrażeniem tego, jak „fantastycznie powiększa on horyzonty i pogłębia myślenie kreatywne”[67][68].

Publikacje

[edytuj | edytuj kod]
 Z tym tematem związana jest kategoria: Twórczość Olgi Tokarczuk.

Powieści

[edytuj | edytuj kod]
Tytuł Wydawnictwo Rok

publikacji

Podróż ludzi księgi Przedświt 1993
W.A.B. 1996, 1998
Wydawnictwo Literackie 2019
E.E. Instytut Wydawniczy 1995
Ruta 1999
Wydawnictwo Literackie 2005, 2015, 2020
Prawiek i inne czasy W.A.B. 1996, 1998
Świat Książki 1997
Ruta 2000
Polityka 2005
Wydawnictwo Literackie 2007, 2015, 2020
Dom dzienny, dom nocny Ruta 1998
Wydawnictwo Literackie 2015, 2020
Ostatnie historie Wydawnictwo Literackie 2004, 2015, 2020
Anna In w grobowcach świata Znak 2006
Wydawnictwo Literackie 2015, 2020
Bieguni Wydawnictwo Literackie 2007, 2015, 2019
Prowadź swój pług przez kości umarłych Wydawnictwo Literackie 2009, 2017, 2022
Księgi Jakubowe Wydawnictwo Literackie 2014, 2021, 2024
Empuzjon Wydawnictwo Literackie 2022
Świata jest za dużo (zapowiedź) Wydawnictwo Literackie 2026

Zbiory opowiadań

[edytuj | edytuj kod]
Tytuł Wydawnictwo Rok

publikacji

 Zawartość
Szafa Ruta 1997
  • Szafa
  • Numery
  • Deus Ex
Wydawnictwo Literackie 2016, 2020
Opowieści wigilijne Ruta 2000
Gra na wielu bębenkach Ruta 2001
  • Otwórz oczy, już nie żyjesz
  • Szkocki miesiąc
  • Podmiot
  • Wyspa
  • Bardo. Szopka
  • Najbrzydsza Kobieta Świata
  • Wieczór autorski
  • Zdobycie Jerozolimy. Raten 1675
  • Che Guevara
  • Skoczek
  • Profesor Andrews w Warszawie
  • Ariadna na Naksos
  • Glicynia
  • Tancerka
  • Wróżenie z fasoli
  • Żurek
  • Życzenie Sabiny
  • Próba generalna
  • Gra na wielu bębenkach
Wydawnictwo Literackie 2015, 2020
Opowiadania bizarne Wydawnictwo Literackie 2018
  • Pasażer
  • Zielone dzieci
  • Przetwory
  • Szwy
  • Wizyta
  • Prawdziwa historia
  • Serce
  • Transfugium
  • Góra Wszystkich Świętych
  • Kalendarz ludzkich świąt
Profesor Andrews w Warszawie. Wyspa Wydawnictwo Literackie 2018
  • Profesor Andrews w Warszawie
  • Wyspa

Opowiadania

[edytuj | edytuj kod]
Tytuł Miejsce

publikacji

 Rok

publikacji

Grzech, o którym śnili prawosławni Ex Libris 83[69] 1995
Nowy Nurt 13[70] 1995
Obcy Arkusz 1/1995[71] 1995
Stronica Śnieżnicka 1/2000[72] 2000
Nasz dom na końcu i w środku świata[73] Odra 3/1995 1995
Wielka podróż z Wałbrzycha do Warszawy w ważnych interesach (Opowiadanie znalezione w Skrzynce)[74] Fraza 9/1995 1995
Von Magnus[75] Fraza 27-28/2000 2000
Palec Stalina[76] Kafka 3/2001 2001
Najbrzydsza Kobieta Świata Studium 4/2001 2001
Przejście[77] Pogranicza 5/2001 2001
Fryzjer[78] Arkusz 6/2002 2002
Loteria[79] Wysokie Obcasy 23 2002
Warszawa. Silnik diesla[80] Pomosty 8/2003 2003
Rubież antologia PL +50. Historie przyszłości, Wydawnictwo Literackie[81] 2004
antologia NieObcy, Agora[82] 2015
Głosy, śmiechy, rozmowy Lampa 3/2004[83] 2004
antologia Spotkania z Jungiem, Eneteia[84] 2007
Notatki o Franku[85] Twórczość 7/2006 2006
Psy kochane stają się bardzo „ludzkie”[86][87] antologia O psach, kotach i aniołach, Wydawnictwo Literackie 2006
Droga chlebowa[88] Tygodnik Powszechny 51-52/2007 2007
Pomiędzy[89] katalog Zuzanna Janin. All that music, Galeria Miejska Arsenał 2009
Człowiek, który nie lubił swojej pracy[90] antologia 1989. Dziesięć opowiadań o burzeniu murów, Hokus Pokus 2009
Przetwory na życie (na niestrawność)[91] 2011. Antologia współczesnych polskich opowiadań, Wydawnictwo Forma 2011
Gość[92] strona kampanii Jeszcze żywy KARP, Klub Gaja 2011
Psiakrew[93] antologia Zapomniane słowa, Wydawnictwo Czarne 2014

Inne prace

[edytuj | edytuj kod]
Tytuł Wydawnictwo/Miejsce publikacji Rok

publikacji

 Uwagi
Miasto w lustrach Okolice 10/1998 1989 arkusz poetycki
Lekcja pisania (praca zbiorowa)[94] Wydawnictwo Czarne 1998 esej
Skarb Dialog 4/2000 2000 scenariusz
Lalka i perła Wydawnictwo Literackie 2001 esej
Moment niedźwiedzia[95] Wydawnictwo Krytyki Politycznej 2012 zbiór esejów
Zgubiona dusza[96] Format 2017 książka słowno-obrazowa z ilustracjami Joanny Concejo
Wielogłos o Zagładzie (praca zbiorowa)[97] MOCAK 2018 odpowiedzi na 8 pytań dotyczących Holokaustu
Nieswojość (praca zbiorowa)[98] Wydawnictwo Warstwy 2019 esej Bezimienny krajobraz
Czuły narrator[99] Wydawnictwo Literackie 2020 zbiór esejów i wykładów, w tym mowa noblowska
Erotica 2022 Netflix 2020 scenariusz do segmentu Znikanie pani B.
Pan Wyrazisty[100] Format 2023 książka słowno-obrazowa z ilustracjami Joanny Concejo
ahat ilī. Siostra bogów[101] słowo/obraz terytoria 2024 libretto operowe z komentarzem Zbigniewa Mikołejko

Wywiady i rozmowy

[edytuj | edytuj kod]
Tytuł Autor Wydawnictwo Rok

publikacji

 Uwagi
Kontrapunkt: Rozmowy o książkach[102] Przemysław Czapliński

Piotr Śliwiński

 Obserwator 1999 zapis rozmowy
Chciałabym pilnować środka
Historia literatury polskiej w rozmowach. XX-XXI wiek[103] Stanisław Bereś Wydawnictwo W.A.B. 2002
Rozmowy na nowy wiek II[104] Katarzyna Janowska

Piotr Mucharski

 Wydawnictwo Znak 2002
Próbka reprezentatywna[105] Katarzyna Janowska

Piotr Mucharski

 Świat Książki 2008
Po co jest sztuka? Rozmowy z pisarzami cz. 1[106] Tadeusz Nyczek MOCAK 2012
Słowo i sens: Rozmowy Janiny Koźbiel[107] Janina Koźbiel Wydawnictwo JanKa 2016
Pod podszewką. Prawdziwy wizerunek pisarza[108][109] Sywia Stano-Strzałkowska

Zofia Karaszewska

 Wydawnictwo Marginesy 2018
Rozmawiamy we wszystkich kierunkach[110] praca zbiorowa Klub Filmowy im. Jolanty Słobodzian 2018 zapis rozmowy
Jedyny Żyd, który żył jak Pan
(rozmawiali: Maja Garlińska i Mariusz Koryciński z Pawłem Maciejką,
Adrianem Pankiem i Olgą Tokarczuk)
Rozmowy o przyszłości. W którą stronę zmierza świat?[111] Katarzyna Janowska

Grzegorz Jankowicz

Michał Sowiński

 Wydawnictwo Mando 2020
Z niejednej półki. Wywiady[112] Michał Nogaś Agora 2020

Tłumacze

[edytuj | edytuj kod]

Według Instytutu Książki do października 2019 ukazały się 193 tłumaczenia książek Olgi Tokarczuk[113]. Następnych 12 pojawiło się pod koniec 2019 i w 2020, m.in. w Bułgarii, Egipcie, Izraelu, Korei Południowej, Serbii i na Ukrainie. 90 tłumaczy przełożyło jej książki na 37 języków, w tym na najczęściej używane na świecie, m.in.: angielski, arabski, chiński, hindi, hiszpański, japoński, niemiecki, perski, portugalski i rosyjski[114][115].

Adaptacje

[edytuj | edytuj kod]

Teatr

Opera

Komiks

Ekranizacje

[edytuj | edytuj kod]
O. Tokarczuk z twórcami Pokotu, 67. Międzynarodowy Festiwal Filmowy, Berlin (2017)
Olga Tokarczuk, Jennifer Croft, Lisa Appignanesi, przew. Nagrody Man Booker (2018)
Popiersie Tokarczuk autorstwa K. Badyny (2020) w ramach wystawy „Rzeźbiarskie portrety pisarzy i wydawców” w ogrodzie WBP w Krakowie
 Z tym tematem związana jest kategoria: Filmowe adaptacje utworów Olgi Tokarczuk.

Teatr telewizji

Film krótkometrażowy

  • Aria Diva (2007, film fabularny krótkometrażowy na podstawie opowiadania Ariadna na Naksos z tomu Gra na wielu bębenkach, reż. Agnieszka Smoczyńska);
  • Zniknięcie (2011, film fabularny krótkometrażowy na podstawie wątków powieści Bieguni, reż. Adam Uryniak);
  • Glicynia (2016, film fabularny krótkometrażowy na podstawie opowiadania pod tym samym tytułem z tomu Gra na wielu bębenkach, reż. Izabela Kiszczak);
  • Noc w Mariandzie (Noc v Mariandu, 2019, film fabularny krótkometrażowy na motywach fragmentów powieści Dom dzienny, dom nocny, reż. Matěj Chlupáček, Maja Hamplová, Martin Hradecký).

Film pełnometrażowy

  • Żurek (2003, film fabularny na podstawie opowiadania pod tym samym tytułem z tomu Gra na wielu bębenkach, reż. Ryszard Brylski);
  • Pokot (2017, film fabularny na podstawie powieści Prowadź swój pług przez kości umarłych, reż. Agnieszka Holland i Kasia Adamik);
  • Zima pod znakiem wrony (2025, film fabularny na podstawie opowiadania Profesor Andrews w Warszawie z tomu Gra na wielu bębenkach, reż. Kasia Adamik)[129]

Audio

[edytuj | edytuj kod]
  • Audiobook Prowadź swój pług przez kości umarłych (wersja angielska) zrealizowana dla Penguin Random House jako „Drive Your Plow Over the Bones of the Dead” – czyta Polka – Beata Poźniak, która zdobyła the 2019 Earphones Award za najlepszą interpretację audiobookową książki w Ameryce[130][131][132].

Odznaczenia

[edytuj | edytuj kod]

Nagrody i tytuły honorowe

[edytuj | edytuj kod]

Prace naukowe o twórczości Olgi Tokarczuk

[edytuj | edytuj kod]
  • Ewa Sławek: Prawiek i inne czasy Olgi Tokarczuk w perspektywie lingwistyki kulturowej i ekologicznej. „Fabrica Litterarum Polono-Italica” 2022 nr 1 (4)[216].
  • Światy Olgi Tokarczuk, Wydawnictwo Uniwersytetu Rzeszowskiego–Stow. Literacko-Artystyczne „Fraza”, Rzeszów 2013 (współredaktorzy Magdalena Pocałuń-Dydycz, Adam Bienias).
  • Katarzyna Kantner: Jak działać za pomocą słów? Proza Olgi Tokarczuk jako dyskurs krytyczny, Universitas, Kraków 2019.
  • Myśląc (z) Olgą Tokarczuk, Wydawnictwa Uniwersytetu Wrocławskiego, Wydawnictwo Warstwy, Wrocław 2026 (współredaktorzy Ewelina Adamik, Wojciech Browarny, Małgorzata Kolankowska, Dorota Kołodziejczyk)[217]

Uwagi

[edytuj | edytuj kod]
  1. ↑ W uchwale napisano: Autorka „Ksiąg Jakubowych” […] mówi, jak trudno dziś scalić świat, który stał się światem fragmentów osobnych, odrębnych bytów i narracji. Chciwość, brak szacunku do natury, egoizm, brak wyobraźni, niekończące się współzawodnictwo, brak odpowiedzialności sprowadziły świat do statusu przedmiotu, który można ciąć na kawałki, używać i niszczyć. Dlatego wierzę, że muszę opowiadać tak, jakby świat był żywą, nieustannie stawającą się na naszych oczach jednością”[177].
  2. ↑ W następstwie kontrowersji wokół równoczesnego przyznania tego tytułu biskupowi świdnickiemu Ignacemu Decowi Tokarczuk ogłosiła, że nie przyjmie wyróżnienia, nie chcąc stać się obiektem działań antagonizujących mieszkańców Dolnego Śląska i elementem gry wokół wyróżnienia[187] [189].

Przypisy

[edytuj | edytuj kod]
  1. ↑ Olga Tokarczuk | Biography | Artist | Culture.pl [dostęp 2025-11-19].
  2. ↑ Fundacja Olgi Tokarczuk [dostęp 2025-11-19].
  3. ↑ The Nobel Prize in Literature 2018 [dostęp 2025-11-19].
  4. ↑ The Man Booker International Prize 2018 | The Booker Prizes [dostęp 2025-11-19].
  5. ↑ Nagroda Literacka Nike 2008 | Olga Tokarczuk za „Biegunów” [dostęp 2025-11-19].
  6. ↑ Nagroda Literacka ‘Nike’ 2015 | Olga Tokarczuk za „Księgi Jakubowe” [dostęp 2025-11-19].
  7. ↑ Nagroda Nagroda Literacka Nike 1997 [dostęp 2025-11-19].
  8. ↑ Nagroda Literacka Nike 1999 [dostęp 2025-11-19].
  9. ↑ Nagroda Literacka Nike 2002 | Wydarzenie | Culture.pl [dostęp 2025-11-19].
  10. ↑ Nagroda Literacka Nike 2008 | Wydarzenie | Culture.pl [dostęp 2025-11-19].
  11. ↑ Wydawnictwo Literackie [dostęp 2025-11-19].
  12. ↑ Olga Tokarczuk doktorą honoris causa UW. Fundacja Olgi Tokarczuk [dostęp 2025-11-19].
  13. ↑ Olga Tokarczuk doktorem honoris causa Uniwersytetu Jagiellońskiego [dostęp 2025-11-19].
  14. ↑ Olga Tokarczuk doktorą honoris causa UWr. Fundacja Olgi Tokarczuk [dostęp 2025-11-19].
  15. ↑ Olga Tokarczuk doktorem honoris causa Uniwersytetu Gdańskiego | Polska Agencja Prasowa SA [dostęp 2025-11-19].
  16. ↑ Fundacja Olgi Tokarczuk [dostęp 2025-11-19].
  17. ↑ Fundacja Olgi Tokarczuk [dostęp 2025-11-19].
  18. ↑ Olga Tokarczuk odebrała doktorat w Tel Awiwie. Noblistka ma szansę na wygraną w konkursie Eurowizji! [dostęp 2025-11-19].
  19. ↑ Francja: Olga Tokarczuk otrzymała tytuł doktora honoris causa paryskiej Sorbony [dostęp 2025-11-19].
  20. ↑ Lista laureatów Medalu Zasłużony Kulturze Gloria Artis – Ministerstwo Kultury i Dziedzictwa Narodowego [dostęp 2025-11-19].
  21. ↑ Olga Tokarczuk | Życie i twórczość | Artysta | Culture.pl [dostęp 2025-11-19].
  22. ↑ Olga Tokarczuk | Życie i twórczość | Artysta | Culture.pl [dostęp 2025-11-19].
  23. ↑ Senat Rzeczypospolitej Polskiej / Aktualności / Spotkanie Marszałka Senatu z Olgą Tokarczuk [dostęp 2025-11-19].
  24. ↑ Olga Tokarczuk uhonorowana tytułem Arne Næss [dostęp 2025-11-19].
  25. ↑ Olga Tokarczuk Honorowy Obywatel Miasta i Gminy Bardo [dostęp 2025-11-20].
  26. ↑ Honorowi obywatele Gmina Miejska Nowa Ruda [dostęp 2025-11-20].
  27. ↑ Pisarka Olga Tokarczuk z tytułem Honorowej Obywatelki Wrocławia [dostęp 2025-11-20].
  28. ↑ Olga Tokarczuk honorową obywatelką Warszawy [dostęp 2025-11-20].
  29. ↑ Kraków. Olga Tokarczuk odebrała tytuł honorowej obywatelki miasta [dostęp 2025-11-20].
  30. ↑ Olga Tokarczuk, członkini Polskiego PEN Clubu, dołącza do władz PEN International jako wiceprezeska [dostęp 2025-11-20].
  31. ↑ Fundacja Olgi Tokarczuk [dostęp 2025-11-20].
  32. ↑ Fundacja Olgi Tokarczuk [dostęp 2025-11-20].
  33. ↑ Olga Tokarczuk kiedyś wyglądała inaczej. Uniwersytet Warszawski pokazał zdjęcie. o2.pl. [dostęp 2026-05-19].
  34. ↑ Fundacja Olgi Tokarczuk [dostęp 2025-11-20].
  35. ↑ Olga Tokarczuk: I was very naive. I thought Poland would be able to discuss the dark areas of our history [dostęp 2025-11-20].
  36. ↑ Nowa Panorama Literatury Polskiej [dostęp 2025-11-20].
  37. ↑ Debiutancka powieść Olgi Tokarczuk wznowiona po ćwierć wieku [dostęp 2025-11-20].
  38. ↑ Fundacja Olgi Tokarczuk [dostęp 2025-11-20].
  39. ↑ Nowa Panorama Literatury Polskiej [dostęp 2025-11-21].
  40. ↑ Wiesz, że książka Tokarczuk „Bieguni” powstawała w Amsterdamie? [dostęp 2025-11-21].
  41. ↑ Historia Nagrody Literackiej Nike [dostęp 2015-11-21].
  42. ↑ Literatura: Olga Tokarczuk | Polityka.pl [dostęp 2025-11-21].
  43. ↑ Laureaci nagrody im. Kościelskich – Gmina Miłosław [dostęp 2025-11-21].
  44. ↑ Fundacja Olgi Tokarczuk [dostęp 2025-11-21].
  45. ↑ Read Tokarczuk novels in your language! [dostęp 2025-11-21].
  46. ↑ Powieść Olgi Tokarczuk na liście 100 najlepszych książek XXI w. [dostęp 2025-11-21].
  47. ↑ Najlepsze thrillery wszech czasów według „Time’a”. Polska pisarka na liście [dostęp 2025-11-21].
  48. ↑ Powieść Olgi Tokarczuk wśród 100 najlepszych książek literatury światowej tygodnika „Die Zeit” [dostęp 2025-11-21].
  49. ↑ 100 najlepszych książek ostatnich 100 lat. Aż dwoje polskich autorów na liście [dostęp 2025-11-21].
  50. ↑ 100 najlepszych książek 2024 roku. Polka na prestiżowej liście „New York Timesa” [dostęp 2025-11-22].
  51. ↑ Olga Tokarczuk z Bookerem. Ta książka wciąż działa [dostęp 2025-11-22].
  52. ↑ Olga Tokarczuk laureatką literackiej Nagrody Nobla w 2018 r. [dostęp 2025-11-22].
  53. ↑ Nagrody dla filmu „Pokot” [dostęp 2025-11-20].
  54. ↑ Olga Tokarczuk powoła we Wrocławiu fundację wspierającą pisarzy i badania nad literaturą [dostęp 2025-11-22].
  55. ↑ Fundacja Olgi Tokarczuk [dostęp 2025-11-22].
  56. ↑ Hejterzy Olgi Tokarczuk zniszczyli jej książki. Poszły na aukcji za 40 tys. zł [dostęp 2025-11-22].
  57. ↑ Aukcja okaleczonych książek Olgi Tokarczuk [dostęp 2025-11-22].
  58. ↑ Festiwal Góry Literatury [dostęp 2025-11-22].
  59. ↑ Rada i Zarząd | Fundacja im. Stefana Batorego [dostęp 2025-11-22].
  60. ↑ Unia Literacka [dostęp 2025-11-22].
  61. 1 2 Dorota Oczak-Stach: Literacki Nobel dla Olgi Tokarczuk. Pisarka niepokorna i zaangażowana. Czytelnicy ją uwielbiają, hejterzy grozili jej śmiercią. wroclaw.wyborcza.pl, 10 października 2019. [dostęp 2019-10-10].
  62. ↑ Claire Armitstead: Olga Tokarczuk: ‘I was very naive. I thought Poland would be able to discuss the dark areas of our history’. The Guardian, 20 kwietnia 2018. [dostęp 2019-10-10]. [zarchiwizowane z tego adresu (2011-05-30)].
  63. ↑ Oliver Rehák. Nobelove ceny za literatúru získali Poľka Olga Tokarczuková a Rakúšan Peter Handke. „Denník N”, 2019-10-10. [dostęp 2021-05-30]. [zarchiwizowane z adresu 2021-05-30]. (słow.).
  64. ↑ Rada i Zarząd Fundacji. [w:] Fundacja im. Stefana Batorego [on-line]. batory.org.pl. [dostęp 2019-12-22].
  65. ↑ Warunek możliwości wypowiedzenia się każdego obywatela jest po prostu warunkiem demokracji. tvn24.pl. [dostęp 2021-07-15].
  66. ↑ The Nobel Prize in Literature 2018 [online], NobelPrize.org [dostęp 2019-12-10] (pol.).
  67. ↑ Ewa Żebrowska, "Kochana, jak mogłybyśmy to pięknie rozwinąć?" Oświadczenie Tokarczuk po kontrowersyjnej wypowiedzi [online], tvn24.pl, 20 maja 2026 [dostęp 2026-05-21].
  68. ↑ Sylwia Góra, Olga Tokarczuk. Jak to pięknie rozwinąć? [online], Kultura Liberalna, 19 maja 2026 [dostęp 2026-05-21].
  69. ↑ Polska Bibliografia Literacka (PBL) [online], pbl.ibl.poznan.pl [dostęp 2020-10-29].
  70. ↑ Polska Bibliografia Literacka (PBL) [online], pbl.ibl.poznan.pl [dostęp 2020-10-29].
  71. ↑ Polska Bibliografia Literacka (PBL) [online], pbl.ibl.poznan.pl [dostęp 2020-10-29].
  72. ↑ Polska Bibliografia Literacka (PBL) [online], pbl.ibl.poznan.pl [dostęp 2020-10-29].
  73. ↑ Polska Bibliografia Literacka (PBL) [online], pbl.ibl.poznan.pl [dostęp 2020-10-29].
  74. ↑ Polska Bibliografia Literacka (PBL) [online], pbl.ibl.poznan.pl [dostęp 2020-10-29].
  75. ↑ Fraza 1-2 (27-28) 2000 [online], Katalog.Czasopism.pl [dostęp 2020-10-29] (pol.).
  76. ↑ Kafka 3 (2001) [online], Katalog.Czasopism.pl [dostęp 2020-10-29] (pol.).
  77. ↑ Pogranicza 5 (34) 2001 [online], Katalog.Czasopism.pl [dostęp 2020-10-29] (pol.).
  78. ↑ Arkusz 6 (127) 2002 [online], Katalog.Czasopism.pl [dostęp 2020-10-29] (pol.).
  79. ↑ Polska Bibliografia Literacka (PBL) [online], pbl.ibl.poznan.pl [dostęp 2020-10-29].
  80. ↑ Pomosty 8/2003 [online], Katalog.Czasopism.pl [dostęp 2020-10-29] (pol.).
  81. ↑ PL +50. Historie przyszłości [online], Lubimyczytać.pl [dostęp 2020-10-29].
  82. ↑ NieObcy [online] [dostęp 2020-10-29] (pol.).
  83. ↑ lampa [online], lampa.art.pl [dostęp 2020-10-29].
  84. ↑ Spotkania z Jungiem – Olga Tokarczuk [online], Wydawnictwo Eneteia [dostęp 2020-10-29] (pol.).
  85. ↑ Olga Tokarczuk, ''Notatki o Franku'' [online], Culture.pl [dostęp 2020-10-29] (pol.).
  86. ↑ Strzałka Jan, Dymna Anna, Grochola Katarzyna, Kondrat Marek, Olejnik Monika, Sumińska Dorota, Tokarczuk Olga, Turnau Grzegorz, Twardowski Jan, Tym Stanisław, Zachwatowicz-Wajda Krystyna: O psach, kotach i aniołach [online], biblionetka.pl [dostęp 2021-03-03].
  87. ↑ Wydawnictwo Literackie, O psach, kotach i aniołach [online], wydawnictwoliterackie.pl [dostęp 2021-03-03].
  88. ↑ Tygodnik Powszechny 51-52/2007 [online], Katalog.Czasopism.pl [dostęp 2020-10-29] (pol.).
  89. ↑ CSWŁaźnia [online], laznia.pl [dostęp 2020-10-29].
  90. ↑ zawartość zbioru [online], biblionetka.pl [dostęp 2020-10-29].
  91. ↑ 2011. Antologia współczesnych polskich opowiadań – Wydawnictwo Forma [online], wforma.eu [dostęp 2021-03-03].
  92. ↑ Olga Tokarczuk dla wigilijnych karpi – przeczytaj opowiadanie noblistki [online] [dostęp 2025-04-02].
  93. ↑ Zapomniane słowa [online], czarne.com.pl [dostęp 2022-03-09].
  94. ↑ Lekcja pisania [online], czarne.com.pl [dostęp 2020-10-29].
  95. ↑ Olga Tokarczuk, „Moment niedźwiedzia” [online], Culture.pl [dostęp 2020-10-29] (pol.).
  96. ↑ Zgubiona dusza – Wydawnictwo Format [online], web.archive.org, 19 sierpnia 2018 [dostęp 2020-10-29] [zarchiwizowane z adresu 2018-08-19].
  97. ↑ Wielogłos o Zagładzie – MOCAK [online], Muzeum Sztuki Współczesnej w Krakowie [dostęp 2020-10-29] (pol.).
  98. ↑ Teren Prywatny – Nieswojość – photobook [online], pracowniatp.myportfolio.com [dostęp 2020-10-30] (ang.).
  99. ↑ Czuły narrator [online], Wydawnictwo Literackie [dostęp 2020-10-29].
  100. ↑ Pan Wyrazisty [online], wydawnictwoformat.pl [dostęp 2023-01-30].
  101. ↑ ahat ilī. Siostra bogów [online], słowo/obraz terytoria [dostęp 2024-03-21] (pol.).
  102. ↑ Czapliński Przemysław Śliwiński Piotr (ur. 1962) Kontrapunkt: Rozmowy o książkach [online], biblionetka.pl [dostęp 2021-03-10].
  103. ↑ Stanisław Bereś, „Historia literatury polskiej w rozmowach. XX-XXI wiek” [online], Culture.pl [dostęp 2021-03-04] (pol.).
  104. ↑ Rozmowy na nowy wiek 2 [online] [dostęp 2021-03-04].
  105. ↑ Practest | Próbka reprezentatywna [online].
  106. ↑ Tadeusz Nyczek Po co jest sztuka? Rozmowy z pisarzami cz. 1 [online], mocak.pl [dostęp 2021-03-04] (pol.).
  107. ↑ Kultura nie przeszkadza rozmawiać z Bogiem – recenzja książki „Słowo i sens” Janiny Koźbiel – Zuzanna Majer [online], PROwincja, 27 października 2016 [dostęp 2021-03-04] (pol.).
  108. ↑ Pod podszewką. Prawdziwy wizerunek pisarza [online] [dostęp 2021-03-04] (pol.).
  109. ↑ Co wisi w szafie pisarza – o książce „Pod podszewką” [online], Audycje Kulturalne, 4 marca 2019 [dostęp 2021-03-04] (pol.).
  110. ↑ Rozmawiamy we wszystkich kierunkach [online], Księgarnia Polon [dostęp 2020-10-29] (pol.).
  111. ↑ Katarzyna Janowska, Grzegorz Jankowicz, Michał Sowiński „Rozmowy o przyszłości. W którą stronę zmierza świat?” (rec) [online], Kulturatka.pl – wydarzenia kulturalne w Krakowie, 14 czerwca 2020 [dostęp 2021-03-04] (pol.).
  112. ↑ „Z niejednej półki” premiera książki Michała Nogasia [online], Wydawnictwo Agora, 8 października 2020 [dostęp 2021-03-04] (pol.).
  113. ↑ Read Tokarczuk novels in your language!. [dostęp 2019-10-13]. [zarchiwizowane z tego adresu (2019-10-13)].
  114. ↑ Nobelove ceny za literatúru získali Olga Tokarczuková a Peter Handke [online], Pravda.sk, 10 października 2019 [dostęp 2019-10-10] (słow.).
  115. ↑ Olga Tokarczuk z Literacką Nagrodą Nobla. Komentarz wideo [online], Życie Uniwersyteckie [dostęp 2019-10-10].
  116. ↑ Marek Marek, [w:] Encyklopedia teatru polskiego (baza wiedzy: Przedstawienia) [dostęp 2025-11-06].
  117. ↑ Czemu nie dajesz mi spać, [w:] Encyklopedia teatru polskiego (baza wiedzy: Przedstawienia) [dostęp 2025-11-06].
  118. ↑ Paschalis, [w:] Encyklopedia teatru polskiego (baza wiedzy: Przedstawienia) [dostęp 2025-11-06].
  119. ↑ Encyklopedia, Poznań. „Pomórnik” wg Olgi Tokarczuk w Polskim [online], Encyklopedia teatru polskiego [dostęp 2023-11-03] (pol.).
  120. ↑ Księgi Jakubowe, [w:] Encyklopedia teatru polskiego (baza wiedzy: Przedstawienia) [dostęp 2025-11-06].
  121. ↑ Bieguni – Teatr Powszechny [online], powszechny.com [dostęp 2021-03-05].
  122. ↑ Być tam, gdzie się nie jest, [w:] Encyklopedia teatru polskiego (baza wiedzy: Przedstawienia) [dostęp 2025-11-06].
  123. ↑ Archiwum spektakli Teatru Narodowego – „Księgi Jakubowe” Olgi Tokarczuk w reżyserii Michała Zadary, premiera: 12 listopada 2022 – Teatr Narodowy – spektakle – Teatr Narodowy – repertuar – Teatr Narodowy [online], www.narodowy.pl [dostęp 2025-11-06].
  124. ↑ Drive Your Plow Over the Bones of the Dead [online], Complicité [dostęp 2025-11-10] (ang.).
  125. ↑ Empuzjon, [w:] Encyklopedia teatru polskiego (baza wiedzy: Przedstawienia) [dostęp 2025-11-06].
  126. ↑ Prawdziwa historia | Teatr Polski we Wrocławiu [online], www.teatrpolski.wroc.pl [dostęp 2025-11-06].
  127. ↑ Olga Tokarczuk na scenie. "Otwórz oczy" w Teatrze Polskim w Warszawie - Dwójka [online], www.polskieradio.pl [dostęp 2026-05-27].
  128. ↑ Ja, Nina Szubur [online], mocak.pl [dostęp 2024-03-01] (pol.).
  129. ↑ Zima pod znakiem Wrony | Film | 2025. [dostęp 2025-11-06].
  130. ↑ Audiofile Magazine. audiofilemagazine.com. [dostęp 2019-10-13].
  131. ↑ Penguin Random House [online], penguinrandomhouseaudio.com [dostęp 2019-10-27].
  132. ↑ Stowarzyszenie Filmowców Polskich. Stowarzyszenie Filmowców Polskich. [dostęp 2019-08-22].
  133. 1 2 Lista laureatów Medalu Zasłużony Kulturze Gloria Artis – Ministerstwo Kultury i Dziedzictwa Narodowego – Portal Gov.pl [online], Ministerstwo Kultury i Dziedzictwa Narodowego [dostęp 2024-04-02] (pol.).
  134. ↑ Gloria Artis dla Olgi Tokarczuk. mkidn.gov.pl, 2010-01-29. [dostęp 2012-11-21].
  135. ↑ Uchwała w sprawie przyznania Oldze Tokarczuk Odznaki Honorowej Złotej Zasłużony dla Województwa Dolnośląskiego. bip.umwd.dolnyslask.pl, 20 września 2018. [dostęp 2019-10-10].
  136. ↑ Odznaka Honorowa Wrocławia – Wrocław z wdzięcznością „Wratislavia Grato Animo” [online], bip.um.wroc.pl [dostęp 2022-11-14].
  137. ↑ Spotkanie Marszałka Senatu z Olgą Tokarczuk. senat.gov.pl. [dostęp 2020-05-01].
  138. ↑ X uroczysta sesja Rady Powiatu Kłodzkiego. powiat.klodzko.pl, 4 października 2019. [dostęp 2019-10-11]. [zarchiwizowane z tego adresu (2019-10-11)].
  139. ↑ Uroczystość wręczenia Odznak Honorowych za Zasługi dla Ochrony Środowiska i Klimatu. gov.pl, 14 kwietnia 2025. [dostęp 2025-04-16].
  140. ↑ Nagroda Nike [online], web.archive.org, 27 marca 2019 [dostęp 2019-12-21] [zarchiwizowane z adresu 2019-03-27].
  141. ↑ Związek Rzemiosła Polskiego: Laureaci Nagrody Literackiej im. Władysława Reymonta w latach 1994–2009. zrp.pl. [dostęp 2014-09-11].
  142. 1 2 Olga Tokarczuk – Polscy pisarze i badacze literatury przełomu XX i XXI wieku [online], ppibl.ibl.waw.pl [dostęp 2021-10-07].
  143. ↑ https://przegladpolityczny.pl/trzy-powody-dla-ktorych-lubie-berlin-olga-tokarczuk/ Stypendium DAAD
  144. ↑ https://berlinski-tour.de/pl/mapa/olga-tokarczuk-na-stypendium-artystycznym-daad-w-berlinie-2001-nbsp-nbsp-2002 Nagroda
  145. ↑ Nagroda Nike [online], web.archive.org, 27 marca 2019 [dostęp 2019-12-21] [zarchiwizowane z adresu 2019-03-27].
  146. ↑ Bayerische Akademie der Wissenschaften, Kulturpreis Schlesien des Landes Niedersachsen geht an Horst Fuhrmann [online], badw.de [dostęp 2021-10-07] (ang.).
  147. ↑ Olga Tokarczuk – Honorowi obywatele Barda – Nasze miasto – Bardo – Miasto Cudów! [online], prologit.pl [dostęp 2019-11-26] [zarchiwizowane z adresu 2021-08-04].
  148. ↑ Nagrody Odry [online], okis.pl (pol.).
  149. ↑ Za artykułem w „Gazecie Wyborczej” online na Wyborcza.pl.
  150. ↑ Honorowi obywatele [online], um.nowaruda.pl [dostęp 2019-10-10] [zarchiwizowane z adresu 2020-07-20].
  151. ↑ Tokarczuk: „W życiu nie doświadczyłam tyle nienawiści”. Odwiedziliśmy hejterów pisarki.
  152. ↑ Nagroda Nike [online], web.archive.org, 27 marca 2019 [dostęp 2019-12-21] [zarchiwizowane z adresu 2019-03-27].
  153. 1 2 Ambasador Polszczyzny [online], rjp.pan.pl [dostęp 2025-01-13].
  154. ↑ Olga Tokarczuk laureatką nagrody literackiej Vilenica 2013 [online], lublana.msz.gov.pl [dostęp 2019-10-10].
  155. ↑ V Święto Województwa Dolnośląskiego – prezentujemy wszystkich nagrodzonych przez Sejmik oraz Marszałka Województwa Dolnośląskiego. umwd.dolnyslask.pl, 17 października 2014. [dostęp 2019-10-10].
  156. ↑ Nagroda Literacka „Nike” 2015 dla Olgi Tokarczuk. onet.pl, 2015-10-04. [dostęp 2015-10-04].
  157. ↑ Znamy finalistów Nike 2015 | Artykuł | Culture.pl. [dostęp 2015-09-13].
  158. ↑ Aleja Pisarzy [online], Miejska Biblioteka Publiczna w Oświęcimiu [dostęp 2022-11-30] (pol.).
  159. ↑ Międzynarodowa Nagroda Mostu dla Olgi Tokarczuk. [w:] Wydawnictwo Literackie [on-line]. wydawnictwoliterackie.pl, 6 grudnia 2015. [dostęp 2019-10-10].
  160. ↑ Doroczne Nagrody Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego przyznane!. mkidn.gov.pl, 13 maja 2015. [dostęp 2021-10-18].
  161. ↑ Odbyło się to przy sprzeciwie radnych PiS, którzy uznali, że Olga Tokarczuk w swoich książkach i wypowiedziach szkaluje i obraża Polaków. Radni PiS na znak protestu w chwili wręczania nagrody wyszli z sali.
  162. ↑ Redakcja, Nagroda dla Olgi Tokarczuk. PiS wychodzi z sali [online], Gazeta Wrocławska, 10 października 2019 [dostęp 2019-10-11] (pol.).
  163. ↑ Nobel dla Olgi Tokarczuk! [online], um.walbrzych.pl, 10 października 2019 [dostęp 2019-10-11].
  164. ↑ Natalia Szostak, Olga Tokarczuk odebrała w Szwecji Międzynarodową Nagrodę Literacką. Wyróżniono ją za ''Księgi Jakubowe'' [online], wyborcza.pl, 19 stycznia 2017 [dostęp 2017-01-22].
  165. ↑ IV Gala Alei Gwiazd Literatury z Olgą Tokarczuk, Miejska Biblioteka Publiczna w Mińsku Mazowieckim [dostęp 2017-12-14].
  166. ↑ Prezydent Poznania i pisarka Olga Tokarczuk laureatami nagród IX Kongresu Kobiet. [w:] Dziennik Gazeta Prawna [on-line]. kultura.gazetaprawna.pl, 10 września 2017. [dostęp 2019-10-10].
  167. 1 2 Laureaci Nagród ZAiKS-u [online], www.zaiks.org.pl [dostęp 2025-06-23].
  168. ↑ Polcul. Wyróżnienia wiosna 2018. Polcul Foundation. [dostęp 2018-04-28].
  169. ↑ Olga Tokarczuk z nagrodą Bookera 2018! Książka ''Bieguni'' najlepsza na świecie, „Gazeta Wyborcza”, 22 maja 2018 [dostęp 2018-05-22].
  170. ↑ Civitate Wratislaviensi Donatus. Biuletyn Rady Miejskiej. [dostęp 2023-12-26].
  171. ↑ Olga Tokarczuk z nagrodą Laure-Bataillon dla najlepszej książki przełożonej na język francuski za ‘Księgi Jakubowe’ [online], wyborcza.pl [dostęp 2019-07-18].
  172. ↑ The Swedish Academy postpones the 2018 Nobel Prize in Literature | Swedish Academy [online], svenskaakademien.se [dostęp 2019-10-10].
  173. ↑ Nagroda Nobla Za wyobraźnię narracyjną, która z encyklopedyczną pasją reprezentuje przekraczanie granic jako formę życia.
  174. ↑ The Nobel Prize in Literature 2018 [online], nobelprize.org [dostęp 2019-10-10].
  175. ↑ M.P. z 2019 r. poz. 1032 (ISAP).
  176. ↑ M.P. z 2020 r. poz. 7 (ISAP).
  177. ↑ Sprawozdanie podkomisji nadzwyczajnej o poselskich projektach uchwał w sprawie wyrażenia uznania dla laureatki Nagrody Nobla Olgi Tokarczuk (druki nr 47 i 59).
  178. ↑ Głosowanie nr 34 na 2. posiedzeniu Sejmu 20-12-2019 r. w sprawie wyrażenia uznania dla laureatki Nagrody Nobla O. Tokarczuk: 406 za, 1 przeciw, 17 wstrzymało się.
  179. ↑ Uchwała w sprawie ustanowienia w Gminie Miejskiej Nowa Ruda roku 2020 Rokiem Olgi Tokarczuk.
  180. ↑ Dzień Kobiet 2023. Inspirujące kobiety [online], szmaragdowy-las.pl, 21 lutego 2023 [dostęp 2024-04-27] (pol.).
  181. ↑ Olga Tokarczuk z tytułem Kreatora Kultury! 14 stycznia 2020.
  182. ↑ Znamy nowych Honorowych Obywateli m.st. Warszawy. Urzad m.st. Warszawy, 2020-06-19. [dostęp 2020-06-20].
  183. ↑ Rocznik Polskiej Akademii Umiejętności. Rok 2021, wyd. Kraków 2022, s. 27.
  184. ↑ Redakcja, Olga Tokarczuk z nagrodą „La storia in un romanzo 2020” [online], wroclaw.pl [dostęp 2020-09-25] (pol.).
  185. ↑ XXII sesja Sejmiku. umwd.dolnyslask.pl, 2020-09-25. [dostęp 2020-09-25].
  186. ↑ Olga Tokarczuk i biskup Ignacy Dec Honorowymi Obywatelami Dolnego Śląska.
  187. ↑ Burza wokół Olgi Tokarczuk. Noblistka rezygnuje z przyznanego tytułu. Onet.pl, 2020-09-25. [dostęp 2021-03-31]. [zarchiwizowane z tego adresu (2021-03-31)]. (pol.).
  188. ↑ Olga Tokarczuk rezygnuje z przyznanego tytułu. „Nie chce być elementem gry”. gremimedia.pl, 2020-09-25. [dostęp 2021-03-31]. [zarchiwizowane z tego adresu (2021-03-31)]. (pol.).
  189. ↑ Magdalena Kozioł, Olga Tokarczuk odmawia przyjęcia tytułu Honorowego Obywatela Dolnego Śląska, 25 września 2020.
  190. ↑ Doktor honoris causa dla Olgi Tokarczuk.
  191. ↑ Doktorat honoris causa UW dla Olgi Tokarczuk [online], uw.edu.pl [dostęp 2022-02-23].
  192. ↑ „(555468) Tokarczuk” w kosmosie. „To dla mnie bardzo ważny dzień”, Wprost.pl, 2021-07-30, dostęp 2021-08-12.
  193. ↑ Planetoida 555468 została oficjalnie nazwana „Tokarczuk”, Wikinews, 2021-07-31.
  194. ↑ Redakcja, Uniwersytet Wrocławski nadał tytuł doktora honoris causa noblistce Oldze Tokarczuk [online], wroclaw.pl [dostęp 2021-10-07] (pol.).
  195. ↑ Olga Tokarczuk z tytułem doktora honoris causa Uniwersytetu Wrocławskiego.
  196. ↑ Wyborcza.pl [online], krakow.wyborcza.pl [dostęp 2021-10-07].
  197. ↑ Honorowe obywatelstwo Miasta Krakowa dla Olgi Tokarczuk [online], radiokrakow.pl [dostęp 2021-10-08] (pol.).
  198. ↑ Uchwała nr LIX/1734/21 Rady Miasta Krakowa z dnia 9 czerwca 2021 r. w sprawie nadania Pani Oldze Tokarczuk Honorowego Obywatelstwa Stołecznego Królewskiego Miasta Krakowa. [online], bip.krakow.pl, 9 czerwca 2021 [dostęp 2026-05-16] (pol.).
  199. ↑ Dawid Dróżdż, Olga Tokarczuk z prestiżowym wyróżnieniem. „To dowodzi, że moje książki są traktowane poważnie” [online], wyborcza.pl, 25 marca 2025 [dostęp 2025-03-25].
  200. ↑ HKBU nada tytuły doktora honoris causa czterem wybitnym osobom. [dostęp 2025-04-01].
  201. ↑ HKBU confers honorary doctoral degrees upon four distinguished persons. 21 November 2022. [dostęp 2025-04-01].
  202. ↑ ang. The Books of Jacob
  203. ↑ Olga Tokarczuk z trzecią nominacją do Bookera! Jury doceniło „Księgi Jakubowe”.
  204. ↑ Nobel-winning Polish Author Olga Tokarczuk Awarded Honorary Doctor’s Degree by Sofia University. [dostęp 2025-04-01].
  205. ↑ Olga Tokarczuk – Doctor Honoris Causa Uniwersytetu Sofijskiego [online], przyblizamybulgarie.com, 14 czerwca 2022 [dostęp 2023-03-14].
  206. ↑ This Week: TAU’s Board of Governors Meeting 2023, 14 maja 2023 (ang.).
  207. ↑ Czarnogóra.
  208. ↑ Olga Tokarczuk laureatką międzynarodowej nagrody literackiej „Literary Flame” [online], wirtualnywydawca.pl, 28 sierpnia 2023 [dostęp 2023-11-03] (pol.).
  209. ↑ Olga Tokarczuk doktorem honoris causa Uniwersytetu Gdańskiego. Doceniono nie tylko jej twórczość. [dostęp 2024-03-18].
  210. ↑ ‘The Empusium’ wins European Literature Prize 2024 [online], Letterenfonds [dostęp 2025-04-20] (ang.).
  211. ↑ Anne Applebaum, Agnieszka Holland i Olga Tokarczuk – doktorami honoris causa UMCS [online], www.umcs.pl [dostęp 2024-11-26].
  212. ↑ Dawid Dróżdż, Olga Tokarczuk z prestiżowym wyróżnieniem. „To dowodzi, że moje książki są traktowane poważnie” [online], wyborcza.pl, 25 marca 2025 [dostęp 2025-03-25].
  213. ↑ Olga Tokarczuk doktorem honoris causa Sorbony – Dwójka [online], www.polskieradio.pl [dostęp 2025-03-28].
  214. ↑ fiń. Anna In maailman hautakammioissa
  215. ↑ 2025 Tähtifantasia Award Winner [online], locusmag.com, 11 lipca 2025 [dostęp 2025-07-15] (ang.).
  216. ↑ Ewa Sławek, Prawiek i inne czasy Olgi Tokarczuk w perspektywie lingwistyki kulturowej i ekologicznej, „Fabrica Litterarum Polono-Italica” (4), 2022, s. 1–14, DOI: 10.31261/FLPI.2022.04.11, ISSN 2658-185X [dostęp 2022-07-05].
  217. ↑ Myśląc (z) Olgą Tokarczuk | Wydawnictwo Uniwersytetu Wrocławskiego [online] [dostęp 2026-03-17].

-->

Linki zewnętrzne

[edytuj | edytuj kod]
Źródło: „https://pl.wikipedia.org/w/index.php?title=Olga_Tokarczuk&oldid=80298069”