Przejdź do zawartości

Super Mario All-Stars

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Super Mario All-Stars
スーパーマリオコレクション
Ilustracja
Logo gry
Producent

Nintendo EAD

Wydawca

Nintendo

Dystrybutor

PL: Elemis Elektronik (Super Nintendo)[1]

Seria gier

Super Mario

Projektant

Tadashi Sugiyama(inne języki)
Naoki Mori[2]

Kompozytor

Soyo Oka[3][4]

Data wydania

Super NES
JP: 14 lipca 1993
Am.Płn.: 11 sierpnia 1993
GB: 24 września 1993[5]
BR: grudzień 1993[6]
PAL: 16 grudnia 1993
Wii
JP: 21 października 2010
EU: 3 grudnia 2010
Am.Płn.: 12 grudnia 2010

Gatunek

gra platformowa

Tryby gry

gra jednoosobowa, gra wieloosobowa

Platforma

SNES, Wii

Multimedia w Wikimedia Commons

Super Mario All-Stars (w Japonii Super Mario Collection (jap. スーパーマリオコレクション)) – kompilacja gier platformowych z 1993 roku, wyprodukowana i wydana przez Nintendo na konsolę Super Nintendo Entertainment System (SNES). Zawiera remaki czterech gier z serii Super Mario, które wcześniej ukazały się na konsolę Nintendo Entertainment System (NES) i na Famicom Disk System: Super Mario Bros. (1985), Super Mario Bros.: The Lost Levels (1986; w Japonii jako Super Mario Bros. 2), Super Mario Bros. 2 (1988) i Super Mario Bros. 3 (1988). Tak jak w oryginałach, gracz kieruje włoskim hydraulikiem Mario i jego bratem Luigim. Postacie przemierzają tematyczne światy, zbierają power-upy, omijają przeszkody i odkrywają sekrety. Remaki mają odświeżoną grafikę, w tym tło przewijane z efektem paralaksy, i nową wersję muzyki. Twórcy nieco zmienili też działanie gier, poprawili błędy i dodali możliwość zapisu postępów.

Kompilację przygotował zespół Nintendo Entertainment Analysis & Development po ukończeniu Super Mario Kart (1992), a pomysł wyszedł od twórcy postaci Mario, Shigeru Miyamoto. Nintendo nie ograniczały już możliwości 8-bitowego NES-a, więc firma stworzyła gry od nowa na 16-bitowego SNES-a. Nowa oprawa graficzna nawiązuje do Super Mario World (1990), a zespół starał się zachować charakter oryginałów. Super Mario All-Stars ukazała się na całym świecie pod koniec 1993 roku. W 1994 roku Nintendo wydało ją ponownie, z dodatkiem Super Mario World. Kompilacja była pierwszym wydaniem The Lost Levels poza Japonią. Na Zachodzie ta gra nie ukazała się na NES-a, bo Nintendo uznało ją wówczas za zbyt trudną.

Super Mario All-Stars należy do najlepiej sprzedających się gier z serii Super Mario – do 2015 roku sprzedano 10,55 mln jej egzemplarzy. Krytycy uznali ją za jedną z najlepszych gier na SNES-a. Chwalili odświeżoną grafikę i muzykę, ale zarzucali kompilacji brak nowości. All-Stars posłużyła za podstawę późniejszych reedycji gier z serii Super Mario, a jeden z recenzentów magazynu „Famitsū” uznał, że powinna być wzorem dla przyszłych remake’ów. Z okazji rocznic Super Mario Bros. kompilację wydano ponownie dwa razy: w 2010 roku, na 25-lecie, w specjalnym wydaniu na konsolę Wii, a w 2020 roku, na 35-lecie, na Nintendo Switch w usłudze abonamentowej Nintendo Switch Online. Do 2011 roku sprzedano 2,24 mln egzemplarzy wersji na Wii. Zebrała ona jednak mieszane recenzje – krytycy zarzucali jej brak nowych gier i funkcji.

Zawartość

[edytuj | edytuj kod]
Konsola Famicom, japońska wersja NES-a

Super Mario All-Stars to kompilacja czterech pierwszych gier z serii Super Mario – Super Mario Bros. (1985), Super Mario Bros.: The Lost Levels (1986), Super Mario Bros. 2 (1988)[a] i Super Mario Bros. 3 (1988)[9] – które pierwotnie ukazały się na 8-bitowego NES-a i na Famicom Disk System[10.1]. Z poziomu Super Mario Bros. 3 można też uruchomić grę bonusową dla dwóch graczy, opartą na Mario Bros. (1983)[7.2]. Gry są wiernymi remakami. Zachowują pierwotne założenia i projekty poziomów[11][12]. Są to dwuwymiarowe gry platformowe z przewijanym poziomo ekranem, w których gracz kieruje Mario i jego bratem Luigim. Postacie przemierzają tematyczne światy, skaczą po platformach, omijają przeciwników i przeszkody, odkrywają sekrety (takie jak skróty zwane warp zones i pnącza prowadzące w górę) i zbierają power-upy, np. grzyb i gwiazdę, która daje chwilową nietykalność[10.1][13.1].

W Super Mario Bros., The Lost Levels i Super Mario Bros. 3 Mario i Luigi próbują uratować księżniczkę Toadstool z rąk Bowsera. Gracz po drodze rozgniata przeciwników, skacząc na nich, i rozbija cegły. Super Mario Bros. 2 ma inną fabułę i inny styl rozgrywki: Mario, Luigi, księżniczka i Toad muszą pokonać złego króla Warta, który rzucił klątwę na krainę snów. W tej grze gracz podnosi przedmioty, np. warzywa, i rzuca nimi w przeciwników[10.1][14.1]. Na początku każdego życia wybiera w menu jedną z czterech postaci. W każdej chwili może wstrzymać grę i z niej wyjść[14.2].

Gry wykorzystują możliwości 16-bitowego SNES-a: mają nowe wersje ścieżek dźwiękowych, odświeżoną grafikę i tło przewijane z efektem paralaksy[11]. Miejscami nieco inaczej reagują też na sterowanie[15]. Część błędów poprawiono, np. w Super Mario Bros. nie można już dotrzeć do Minus World[13.2]. Poziom trudności The Lost Levels nieco obniżono: łatwiej rozpoznać trujące grzyby, które mogą zabić postać[16], a w grze jest więcej dodatkowych żyć (1-up) i punktów kontrolnych[17]. W All-Stars można zapisać postęp, czego oryginały nie umożliwiały[18.1]. Gracz może wznowić grę od początku każdego osiągniętego wcześniej świata, a w The Lost Levels – od początku każdego osiągniętego poziomu[14.2]. Każda gra ma do czterech osobnych zapisów[13.2].

Produkcja

[edytuj | edytuj kod]
Shigeru Miyamoto w 2015 roku

Super Mario All-Stars powstała w Nintendo Entertainment Analysis & Development[19]. Roboczy tytuł brzmiał Mario Extravaganza. Prezes Nintendo Satoru Iwata nazwał grę „jednym kartridżem wypełnionym po brzegi pierwszymi dziesięcioma latami bogatej historii Nintendo”, a asystent reżysera i projektant Tadashi Sugiyama(inne języki) wyjaśnił, że twórcy chcieli dać graczom „istną feerię gier z Mario” (ang. extravaganza)[20].

Pomysł zgłosił Shigeru Miyamoto, twórca Mario[21], wkrótce po zakończeniu prac nad Super Mario Kart (1992). Zaproponował zestaw (ang. value pack) ze wszystkimi grami z serii Super Mario. Według Sugiyamy Miyamoto chciał dołączyć do niego The Lost Levels – grę z Famicom Disk System, w którą grało niewielu graczy – i dać kolejną okazję, by w nią zagrać[2]. Nintendo uznało tę grę, wydaną w Japonii jako Super Mario Bros. 2, za zbyt trudną dla graczy z Ameryki Północnej. Zamiast niej wydało tam przerobioną wersję gry Doki Doki Panic(inne języki)[22][23]. Do premiery następnej dużej gry z Mario, Yoshi’s Island (1995), zostało jeszcze trochę czasu, więc w najbardziej dochodowej serii Nintendo była luka do wypełnienia. Nintendo nie przeniosło po prostu gier z NES-a na kartridż SNES-a, tylko stworzyło je od nowa[24].

Projektant Naoki Mori wspominał, że najpierw polecono mu odświeżyć grafikę. Pracował wtedy w Nintendo mniej więcej trzeci rok i obawiał się, czy tak mało doświadczony pracownik powinien zajmować się flagową serią firmy[2]. SNES mógł wyświetlić naraz 16 kolorów dla jednej postaci zamiast czterech, a paleta, z której można było je wybrać, wzrosła z 52 do 32 768 barw[25]. Graficy wzorowali postacie na Super Mario World (1990), grze na SNES-a, i dodali wokół Mario czarny kontur, aby postać nie zlewała się z tłem[2][25]. Zespół dodał też nowe szczegóły, np. portret Bowsera w jego zamku i duży wizerunek głowy Mario na poziomie bonusowym. Projekty poziomów i rozmieszczenie przeciwników pozostały bez zmian, bo twórcy przywiązywali wagę do tego, jak gra „czuje się” podczas rozgrywki. Mogli na przykład dodać więcej wariantów animacji skoku Mario, ale zrezygnowali z tego, bo gra sterowałaby się inaczej. Sugiyama podczas pracy uruchamiał obok oryginalne Super Mario Bros. i ręcznie porównywał obie wersje[25]. Twórcy oryginalnych gier uczestniczyli w produkcji, więc można było się z nimi konsultować[2].

Zespół zostawił błędy, które nie szkodziły rozgrywce, np. sposób na zdobywanie bez końca dodatkowych żyć, ale ograniczył ich liczbę do około 128. Poprawił natomiast błędy, które według Sugiyamy mogły utrudniać postępy w grze. Niektórzy uważali, że przez to sterowanie miejscami nieco się zmieniło. Aby złagodzić trudność The Lost Levels, twórcy zwiększyli początkową liczbę żyć z trzech do pięciu. Dodali też możliwość zapisu gry, którą umożliwiały kartridże z pamięcią podtrzymywaną bateryjnie. W The Lost Levels można zapisać grę po każdym poziomie, co miało graczom wyraźnie pomóc. Mori od początku zastrzegł, że nie zajmie się The Lost Levels. Inni członkowie zespołu przejęli tę grę, a on – Super Mario Bros. 2[15].

Wydanie

[edytuj | edytuj kod]
Konsola Super Famicom, japońska wersja SNES-a

Według Nintendo Life Super Mario All-Stars ukazała się w Japonii 14 lipca 1993 roku, w Ameryce Północnej 11 sierpnia 1993 roku, a w Europie 16 grudnia 1993 roku[19]. W Wielkiej Brytanii była jednak dostępna wcześniej: „Edge” zapowiadał jej premierę na 24 września 1993 roku[5], a w listopadowym numerze „Computer and Video Games” z 1993 roku zajmowała pierwsze miejsce na liście 20 najlepiej sprzedających się gier na wszystkie platformy w sklepach HMV[26]. W Japonii kompilacja ukazała się pod tytułem Super Mario Collection[20]. Było to pierwsze wydanie The Lost Levels poza Japonią[9]. We wrześniu 1993 roku magazyn „Nintendo Power” ogłosił konkurs: gracze, którzy przeszli świat 9 w The Lost Levels bez korzystania z warp zones i do 31 października 1993 roku przysłali zdjęcie, otrzymywali naprasowankę z twarzą Mario[18.2]. Wkrótce kompilację zaczęto sprzedawać w zestawach z konsolą SNES[9]. Do 2015 roku sprzedano 10,55 mln jej egzemplarzy[27], w tym 2,12 mln w Japonii[28]. Jest jedną z najlepiej sprzedających się gier z serii Super Mario[27].

W grudniu 1994 roku Nintendo wydało ponownie Super Mario All-Stars jako Super Mario All-Stars + Super Mario World[29]. Ta wersja zawiera dodatkowo grę Super Mario World[9], w dużej mierze taką samą jak oryginał[11]. Zmieniono w niej jednak spritey Luigiego, który dzięki temu ma własny wygląd, a nie jest to tylko Mario w innych kolorach[9]. Wersja BS Super Mario Collection ukazała się też na Satellaview – dodatku do Super Famicomu, który pozwalał odbierać gry nadawane przez St. GIGA, japońską stację radia satelitarnego[30].

W 2010 roku, z okazji 25-lecia Super Mario Bros.[31], Nintendo wydało na Wii Super Mario All-Stars 25th Anniversary Edition (w Japonii Super Mario Collection Special Pack): w Japonii 21 października, w Europie 3 grudnia, a w Ameryce Północnej 12 grudnia[32]. 25th Anniversary Edition ukazała się w specjalnym opakowaniu. Zawierało ono oryginalny obraz ROM Super Mario All-Stars na płycie Wii, 32-stronicową książeczkę Super Mario History ze szkicami koncepcyjnymi i wywiadami oraz płytę CD ze ścieżką dźwiękową. Na płycie znalazły się efekty dźwiękowe i 10 utworów z gier z serii Mario, od pierwszej Super Mario Bros. aż po Super Mario Galaxy 2 (2010)[31][32][33]. Do marca 2011 roku sprzedano 2,24 mln egzemplarzy tej wersji – 920 tys. w Japonii i 1,32 mln poza nią[34]. W 2020 roku, z okazji 35-lecia Super Mario Bros., kompilacja trafiła na Nintendo Switch w usłudze abonamentowej Nintendo Switch Online[35].

Odbiór

[edytuj | edytuj kod]

Wydanie z 1993 roku

[edytuj | edytuj kod]
 Odbiór gry
SNES (1993)
Recenzje
Publikacja Ocena
„Computer and Video Games” 94%[36.1]
„Edge” 8/10[7.3]
„Electronic Gaming Monthly” 9/10, 10/10, 9/10, 9/10[12]
„Famitsū” 8/10, 10/10, 8/10, 6/10[37]
„GamePro” 5/5[b][13.2]
„Nintendo Power” 3,9/5, 4,2/5, 4,1/5, 4,1/5[c][18.3]
„Top Secret” 5/5[1]
„Nintendo Magazine System” 95/100[10.2]
„SNES Force” 92%[38]
Oceny z agregatorów
Agregator Ocena
GameRankings

90,12%[39]

Nagrody
Organizacja Nagroda
Golden Joystick Awards[40] Gra roku (konsole)

Według agregatora recenzji GameRankings średnia ocen wersji na SNES-a wynosi 90,12% na podstawie czterech recenzji[39]. Recenzenci uznali kompilację za pozycję obowiązkową, która pokazuje bibliotekę gier na SNES-a z najlepszej strony[12][36.1][37], i pisali, że zajmie graczy na wiele godzin, a nawet dni[12][13.2][10.2]. Na wykresie długoterminowej grywalności „Nintendo Magazine System” („NMS”) ocenił ją wysoko w perspektywie godzin, dni i tygodni, a dobrze nawet w perspektywie roku[10.2]. Krytyk „Computer and Video Games” („CVG”) nazwał Super Mario All-Stars wersją reżyserską Super Mario. Jego zdaniem daje ona fanom nową grafikę i dźwięk, a także grę, którą mało kto znał – The Lost Levels[36.2]. Recenzent „Electronic Gaming Monthly” („EGM”), pod wrażeniem zmian, nazwał kompilację „arcydziełem od początku do końca”[12].

Krytycy chwalili gry z kompilacji jako znakomite remaki. Pisali, że dobrze się zestarzały, i doceniali wysiłek włożony w ich przystosowanie do SNES-a[18.1][36.3][10.3][37]. Recenzent AllGame, który ocenił wersję z Super Mario World, uznał, że – z możliwym wyjątkiem Yoshi’s Island i Raymana – kompilacja jest „absolutnym szczytem gatunku dwuwymiarowych gier platformowych”[11]. Zwracali uwagę, że gry działają tak samo jak na NES-ie i zachowały to, co czyniło je wspaniałymi[18.4][37][10.3]. Jeden z recenzentów „Weekly Famicom Tsūshin” napisał, że chciałby, aby kompilacja stała się wzorem dla przyszłych remake’ów[37]. Recenzentów „EGM” ucieszyło, że zachowano wszystkie sekrety[12]. Według „Nintendo Power” gry z czasem stały się lepsze[18.1], a „EGM” i „CVG” radziły graczom porzucić przestarzałe gry na NES-a na rzecz wersji na SNES-a[12][36.2]. Jeden z recenzentów „NMS” przyznał, że woli Super Mario World, bo sterowanie w kompilacji jest mniej intuicyjne, a grafika dość prosta. Mimo to uznał, że Super Mario All-Stars warto kupić[10.4]. Tego samego zdania był recenzent magazynu „Top Secret” pisząc, że „ten kartridż to podstawa”[1].

Recenzentom podobały się zmiany, które gry przeszły przy przenoszeniu na SNES-a[12][18.1][10.3]. „Nintendo Power” chwalił na przykład możliwość zapisu, bo daje ona szansę ukończenia gier tym, którzy wcześniej ich nie ukończyli[18.1]. Chwalono też nową grafikę[11][13.2][10.5]. Recenzentów „NMS” zachwyciła dbałość o szczegóły – ich zdaniem już dla niej warto kupić kompilację[10.6]. AllGame nazwał oprawę graficzną kolorową i kreskówkową[11]. Według „CVG” niektóre tła mogłyby być lepsze[36.1], a według „GamePro” część poprawek grafiki nie robi wrażenia, ale niektóre tła wyraźnie zyskały[13.2]. Recenzenci chwalili również nowe wersje ścieżek dźwiękowych[11][12][13.2]. Według „EGM” dźwięk wzbogacał wrażenia z gry[12], a „GamePro” zwrócił uwagę na dodane efekty echa i basu[13.2].

Krytykowano przede wszystkim brak nowości w Super Mario All-Stars[12][18.1][7.3]. Według „Nintendo Power” poza 16-bitową oprawą, możliwością zapisu i (dla graczy amerykańskich) The Lost Levels kompilacja nie oferowała niczego nowego[18.1]. Podobnie ocenił ją „CVG”[36.1]. „Edge” pisał: „jeśli najlepszym kartridżem jest kompilacja starych gier 8-bitowych, to niezbyt dobrze świadczy to o poziomie nowych gier, prawda?”[7.3]. Inny recenzent „Weekly Famicom Tsūshin” napisał, że gry są zabawne i budzą nostalgię, ale uznał kompilację w cenie 9800 jenów za nieco zbyt drogą[37].

Recenzenci nie zgadzali się też co do tego, która gra w kompilacji jest najlepsza. Jeden z recenzentów „EGM” wskazał Super Mario Bros. 2[12], ale inny recenzent tego magazynu i „Nintendo Power” – The Lost Levels[12][18.4]. Z kolei „NMS”, „CVG” i „Edge” krytykowały The Lost Levels za wysoki poziom trudności[36.1][7.3][10.7], a „Nintendo Magazine System” uznał ją po prostu za świetny dodatek[10.5]. Według „Edge” kompilację warto kupić dla Super Mario Bros. i Super Mario Bros. 3, ale nie dla Super Mario Bros. 2. Recenzentowi brakowało w tej grze płynności rozgrywki, a projekt poziomów uznał za słaby[7.3].

25th Anniversary Edition

[edytuj | edytuj kod]
 Odbiór gry
25th Anniversary Edition (Wii)
Recenzje
Publikacja Ocena
G4tv.com 3/5[41]
GamesRadar+ 4/5[42]
IGN 7/10[43]
Nintendo World Report 6/10[44]
„The Guardian” 3/5[45]
Nintendo Life 5/10[33]
„Official Nintendo Magazine” 90%[46]
Oceny z agregatorów
Agregator Ocena
GameRankings

72,63%[47]

Metacritic

70/100[48][d]

Według agregatora recenzji Metacritic Super Mario All-Stars 25th Anniversary Edition zebrała „mieszane lub przeciętne” recenzje[48]. Krytyków rozczarowało, że kompilację wydano ponownie bez zmian – uznali to za lenistwo. Dziwili się, że twórcy nie wykorzystali dodatkowego miejsca na płycie Wii, by dodać więcej gier, ani nie użyli wersji Super Mario All-Stars + Super Mario World[33][41][42][43][45]. „The Guardian” porównał 25th Anniversary Edition z niedawnym remakiem gry GoldenEye 007 (1997) z Nintendo 64 na Wii, na niekorzyść kompilacji. Autor recenzji pisał, że GoldenEye na Wii daje nową grafikę, nowe poziomy i nowe powody, by grać, a Super Mario All-Stars tylko powiela kompilację z SNES-a sprzed 20 lat[45]. The A.V. Club stwierdził nawet, że 25th Anniversary Edition „zawodzi na każdym możliwym poziomie, a także na kilku niemożliwych”[49].

Książeczka Super Mario History podzieliła recenzentów. Nintendo Life i The A.V. Club ją skrytykowały[33][49]. Według Nintendo Life wygląda tanio, choć przez chwilę jest ciekawa[33]. Oba serwisy krytykowały jednozdaniowe komentarze twórców: The A.V. Club nazwał je zdawkowymi i niejasnymi, a Nintendo Life napisał, że nie mówią nic nowego[33][49]. Według The A.V. Club dokumenty z projektami poziomów „przesłaniają obrazki, a schematy są opisane po japońsku, bez tłumaczenia”[49]. IGN uznał z kolei, że książeczka nie pokazuje znaczenia Mario, bo brakuje w niej informacji o grach na Game Boya, Yoshi’s Island i innych grach Nintendo[43]. Innym recenzentom książeczka się podobała[42][45]. Według GamesRadar+ dla fanów Mario już sam pierwotny szkic Miyamoto „jest wart 30 dolarów”[42].

Płytę ze ścieżką dźwiękową krytykowano i uznano za zmarnowaną okazję[33][43][49]. Recenzentów rozczarowało, że zawiera tylko dziesięć utworów[33][43], a połowę płyty zajmują efekty dźwiękowe[43]. Nintendo Life pisał na przykład, że płyta „nie wypełnia nawet połowy” możliwych 74 minut nagrania na płycie CD[33]. Podobnie IGN uznał dziesięć utworów za zbyt mało – z ponad dwudziestu utworów z Super Mario Galaxy (2007) na płycie znalazł się tylko jeden[43]. Z kolei „The Guardian” uznał płytę za mniej ciekawą od książeczki, ale napisał, że zebrane na niej melodie i efekty dźwiękowe wywołają uśmiech[45]. GamesRadar+ zauważył, że Nintendo rzadko wydaje ścieżki dźwiękowe z gier poza Japonią, i uznał, że płyta podkreśla rangę kompilacji. Zwrócił też uwagę, że znalazło się na niej pierwsze oficjalne wydanie utworu „Ground Theme” z Super Mario Bros.[42].

Nintendo Life uważał, że Nintendo nie miało powodu, by nie dodać do kompilacji więcej materiałów. Dodanie wywiadów, reklam i innych materiałów zza kulis nie wymagałoby dużego wysiłku[33]. Mimo ogólnego rozczarowania krytycy uznali, że same gry nadal są bardzo dobre[33][41][43][45][49]. Część z nich przyznała, że woli oryginały z NES-a[42][49], ale inni chwalili nową, 16-bitową grafikę i możliwość zapisu[33][41][44][46]. Niektórzy radzili, by zamiast kompilacji kupić gry osobno w usłudze Virtual Console na Wii[33][49]. GamesRadar+, IGN i „Official Nintendo Magazine” zauważyły, że tak można poznać te gry taniej[42][43][46]. Jak napisał Nintendo World Report, „ostatecznie wartość [Super Mario All-Stars] zależy od tego, czy chcesz jeszcze raz zainwestować w te klasyczne gry z serii Mario”[44].

Znaczenie

[edytuj | edytuj kod]

W 1995 roku magazyn „Total!” umieścił All-Stars na pierwszym miejscu listy 100 najlepszych gier na SNES-a i napisał: „To chyba najlepszy kartridż na jakąkolwiek konsolę, gdziekolwiek”[50]. W 1996 roku kompilacja zajęła drugie miejsce, za Yoshi’s Island, na liście 10 najlepszych gier na SNES-a magazynu „GamesMaster”[51]. W 1997 roku redakcja „EGM” wpisała na listę 100 najlepszych gier konsolowych wszech czasów Super Mario Bros., Super Mario Bros. 2 i Super Mario Bros. 3 – wszystkie w wersjach z All-Stars. Przy Super Mario Bros. 3, która zajęła drugie miejsce, redakcja dodała: „Przypominamy: nie uwzględniamy kompilacji w naszej pierwszej setce, inaczej Super Mario All-Stars byłaby bezapelacyjnie najlepszą grą wszech czasów”[52]. W 2018 roku magazyn „Complex” uznał All-Stars za dziesiątą najlepszą grę na SNES-a[53], a w 2019 roku serwis magazynu „Esquire” umieścił ją na 14. miejscu listy 15 najlepszych gier na tę konsolę[54]. Na liście 100 najlepszych gier na SNES-a serwisu IGN zajęła 20. miejsce[55].

Super Mario Advance (2001) i Super Mario Advance 4: Super Mario Bros. 3 (2003), remaki Super Mario Bros. 2 i 3 na Game Boy Advance, powstały na podstawie wersji z Super Mario All-Stars i wykorzystują ich grafikę[8][56][57]. We wrześniu 2020 roku, w ramach obchodów 35-lecia serii, Nintendo zapowiedziało na Nintendo Switch kompilację Super Mario 3D All-Stars z trzema grami trójwymiarowymi: Super Mario 64, Super Mario Sunshine i Super Mario Galaxy. Premierę wyznaczono na 18 września[58]. W marcu tego roku Eurogamer pisał, że słyszał o wewnętrznym używaniu dla niej nazwy w rodzaju Super Mario All-Stars 2[59].

Uwagi

[edytuj | edytuj kod]
  1. ↑ W Japonii The Lost Levels ukazała się jako Super Mario Bros. 2[7.1], a międzynarodowa gra Super Mario Bros. 2 w japońskiej wersji kompilacji nosi tytuł Super Mario USA[8].
  2. ↑ Po 5/5 za grafikę, dźwięk, sterowanie i zabawę (FunFactor).
  3. ↑ Kolejno za grafikę i dźwięk, sterowanie, poziom wyzwania oraz temat i zabawę, w skali od 1 do 5.
  4. ↑ Na podstawie 29 recenzji[48].

Przypisy

[edytuj | edytuj kod]
  1. 1 2 3 Super Mario All Stars. „Top Secret”. 33, s. 56, 1994-12. Bajtek. ISSN 0867-8480.
  2. 1 2 3 4 5 Satoru Iwata: Super Mario All-Stars : Updating the Graphics. [w:] Iwata Asks [on-line]. Nintendo. [zarchiwizowane z tego adresu (2022-08-26)]. (ang.).
  3. ↑ 業務実績. DJ Alice, 2007-01-03. (jap.).
  4. ↑ プロフィール. DJ Alice, 2007-01-03. (jap.).
  5. 1 2 Release dates. „Edge”. 1, s. 22, 1993-10. Future Publishing. (ang.).
  6. ↑ Playtronic lança 20 títulos para Supernintendo. „O Estado de S. Paulo”, s. G20, 1993-11-22. [dostęp 2026-10-01]. (port.).
  7. Testscreen. „Edge”. 1, s. 81–107, 1993-10. Future Publishing. (ang.).
    1. ↑ s. 98
    2. ↑ s. 99
    3. 1 2 3 4 5 s. 86
  8. 1 2 ３．開発者インタビュー『スーパーマリオアドバンス』. Nintendo. [dostęp 2019-07-07]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-07-31)]. (jap.).
  9. 1 2 3 4 5 Andrew Brown: Super Mario All-Stars + World. Nintendo World Report, 2011-08-18. [dostęp 2019-04-13]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-02-06)]. (ang.).
  10. Super Mario All-Stars. „Nintendo Magazine System”. 11, s. 20–25, 1993-08. EMAP Images. (ang.).
    1. 1 2 3 s. 20–25
    2. 1 2 3 s. 25
    3. 1 2 3 s. 23–25
    4. ↑ s. 23
    5. 1 2 s. 24
    6. ↑ s. 24–25
    7. ↑ s. 23–24
  11. 1 2 3 4 5 6 7 Christian Huey: Super Mario All-Stars + Super Mario World. AllGame. [dostęp 2019-04-13]. [zarchiwizowane z tego adresu (2010-02-16)]. (ang.).
  12. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 Steve Harris, Ed Semrad, Martin Alessi, Sushi-X. Review Crew. „Electronic Gaming Monthly”. 6 (9), s. 22–36, 1993-09. Sendai Publishing. (ang.).
  13. G-Man. Super NES ProReview: Super Mario All-Stars. „GamePro”. 52, s. 98–100, 1993-11. International Data Group. (ang.).
    1. ↑ s. 98–100
    2. 1 2 3 4 5 6 7 8 s. 98
  14. Super Mario All-Stars instruction manual. Nintendo of America, 1993, s. 1–38. (ang.).
    1. ↑ s. 5–30
    2. 1 2 s. 3
  15. 1 2 Satoru Iwata: Super Mario All-Stars : Too Difficult Even for a Developer. [w:] Iwata Asks [on-line]. Nintendo. [zarchiwizowane z tego adresu (2022-08-26)]. (ang.).
  16. ↑ Dan Whitehead: Virtual Console Roundup. Eurogamer, 2007-09-15. [dostęp 2015-04-01]. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-09-16)]. (ang.).
  17. ↑ Frank Provo: Super Mario Bros.: The Lost Levels Review. GameSpot, 2007-10-05. [dostęp 2015-08-24]. [zarchiwizowane z tego adresu (2015-08-24)]. (ang.).
  18. Super Mario All-Stars. „Nintendo Power”. 52, s. 16–23, 100–105, 1993-09. Nintendo of America. (ang.).
    1. 1 2 3 4 5 6 7 s. 100
    2. ↑ s. 22
    3. ↑ s. 105
    4. 1 2 s. 16
  19. 1 2 Super Mario All-Stars (SNES / Super Nintendo) News, Reviews, Trailer & Screenshots. Nintendo Life. [dostęp 2019-04-12]. [zarchiwizowane z tego adresu (2019-04-12)]. (ang.).
  20. 1 2 Satoru Iwata: Super Mario All-Stars : The History of Super Mario in One Game. [w:] Iwata Asks [on-line]. Nintendo. [zarchiwizowane z tego adresu (2022-08-26)]. (ang.).
  21. ↑ Rus McLaughlin: IGN Presents: The History of Super Mario Bros.. IGN, 2010-09-13. [dostęp 2019-04-12]. [zarchiwizowane z tego adresu (2019-04-12)]. (ang.).
  22. ↑ Jason Schreier: 30 Minutes of Impossibly Precise Mario Speedrunning. Kotaku, 2015-01-07. [dostęp 2019-06-19]. [zarchiwizowane z tego adresu (2015-04-02)]. (ang.).
  23. ↑ Brian Ashcraft: Super Mario All-Stars Coming To America. Kotaku, 2010-10-28. [dostęp 2019-06-19]. [zarchiwizowane z tego adresu (2015-05-03)]. (ang.).
  24. ↑ Thomas Whitehead: Mario History: Super Mario All-Stars - 1993. Nintendo Life, 2015-08-21. [dostęp 2019-04-12]. [zarchiwizowane z tego adresu (2019-04-12)]. (ang.).
  25. 1 2 3 Satoru Iwata: Super Mario All-Stars : Of Course, the Way It Feels Is Key. [w:] Iwata Asks [on-line]. Nintendo. [zarchiwizowane z tego adresu (2022-08-26)]. (ang.).
  26. ↑ HMV Charts All Formats Top 20. „Computer and Video Games”. 144, s. 7, 1993-11. EMAP. (ang.).
  27. 1 2 James O Malley: 30 Best-Selling Super Mario Games of All Time on the Plumber's 30th Birthday. Gizmodo, 2015-09-11. [dostęp 2019-04-22]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-11-16)]. (ang.).
  28. ↑ Japan Platinum Game Chart. The Magic Box. [dostęp 2019-04-18]. [zarchiwizowane z tego adresu (2012-10-17)]. (ang.).
  29. ↑ Super NES Games. Nintendo. [dostęp 2018-07-31]. [zarchiwizowane z tego adresu (2008-09-20)]. (ang.).
  30. ↑ Danny Bivens: Satellaview. Nintendo World Report, 2011-10-27. [dostęp 2019-04-14]. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-01-27)]. (ang.).
  31. 1 2 Brian Ashcraft: Report: Wii Getting Super Mario All-Stars. Kotaku, 2010-09-02. [dostęp 2019-04-14]. [zarchiwizowane z tego adresu (2019-04-14)]. (ang.).
  32. 1 2 Super Mario All-Stars 25th Anniversary Edition (Wii) News, Reviews, Trailer & Screenshots. Nintendo Life. [dostęp 2019-04-14]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-10-08)]. (ang.).
  33. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 Damien McFerran: Super Mario All-Stars 25th Anniversary Edition Review (Wii). Nintendo Life, 2010-12-21. [dostęp 2019-04-14]. [zarchiwizowane z tego adresu (2019-04-14)]. (ang.).
  34. ↑ Nintendo Co., Ltd. Financial Results Briefing for Fiscal Year Ended March 2011. Nintendo, 2011-04-26. s. 5. [dostęp 2019-04-22]. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-06-24)]. (ang.).
  35. ↑ Liam Doolan: Super Mario All-Stars Is Now Available On Nintendo's Switch Online SNES Service. Nintendo Life, 2020-09-03. [dostęp 2020-09-03]. [zarchiwizowane z tego adresu (2020-09-03)]. (ang.).
  36. Super Mario All-Stars. „Computer and Video Games”. 142, s. 30–32, 1993-10. EMAP. ISSN 0261-3697. (ang.).
    1. 1 2 3 4 5 s. 32
    2. 1 2 s. 31
    3. ↑ s. 30
  37. 1 2 3 4 5 6 Minoru Noda, Doitsu Suzuki, Isabella Nagano, TACOX. New Games Cross Review. „Weekly Famicom Tsūshin”. 242, s. 37, 1993-08-06. ASCII Corporation. (jap.).
  38. ↑ The Super League. „SNES Force”. 8, s. 30, 1994-01. Impact Magazines. (ang.).
  39. 1 2 Super Mario All-Stars for Super Nintendo. GameRankings. [dostęp 2021-01-06]. [zarchiwizowane z tego adresu (2019-12-09)]. (ang.).
  40. ↑ Nintendo Rules!. „Nintendo Magazine System”. 22, s. 10, 1994-07. EMAP Images. (ang.).
  41. 1 2 3 4 Scott Alan Marriott: Super Mario All-Stars Review. G4, 2010-12-17. [dostęp 2019-06-16]. [zarchiwizowane z tego adresu (2011-01-26)]. (ang.).
  42. 1 2 3 4 5 6 7 Brett Elston: Super Mario All-Stars review. GamesRadar+, 2010-12-11. s. 1–2. [dostęp 2019-04-26]. [zarchiwizowane z tego adresu (2019-04-22)]. (ang.).
  43. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 Richard George: Mario All-Stars Limited Edition Review. IGN, 2010-12-10. [dostęp 2019-04-26]. [zarchiwizowane z tego adresu (2019-04-22)]. (ang.).
  44. 1 2 3 Pedro Hernandez: Super Mario All-Stars Review. Nintendo World Report, 2010-12-17. [dostęp 2019-04-26]. [zarchiwizowane z tego adresu (2019-04-22)]. (ang.).
  45. 1 2 3 4 5 6 Greg Howson: Super Mario All-Stars 25th Anniversary – review. The Guardian, 2010-12-06. [dostęp 2019-04-26]. [zarchiwizowane z tego adresu (2019-04-22)]. (ang.).
  46. 1 2 3 Chris Scullion: Super Mario All-Stars Wii review. Official Nintendo Magazine, 2010-12-02. [zarchiwizowane z tego adresu (2010-12-05)]. (ang.).
  47. ↑ Super Mario All-Stars: 25th Anniversary Edition for Wii. GameRankings. [zarchiwizowane z tego adresu (2019-12-09)]. (ang.).
  48. 1 2 3 Super Mario All-Stars: 25th Anniversary Edition for Wii Reviews. Metacritic. [dostęp 2019-04-22]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-02-19)]. (ang.).
  49. 1 2 3 4 5 6 7 8 Steve Heisler: Super Mario All-Stars Limited Edition. The A.V. Club, 2010-12-27. [dostęp 2019-04-26]. [zarchiwizowane z tego adresu (2019-04-22)]. (ang.).
  50. ↑ Top 100 SNES Games. „Total!”. 43, s. 38, 1995-07. Future Publishing. (ang.).
  51. ↑ The GamesMaster SNES Top 10. „GamesMaster”. 44, s. 75, 1996-07. Future Publishing. [dostęp 2022-07-06]. [zarchiwizowane z adresu 2022-07-05]. (ang.).
  52. ↑ 100 Best Games of All Time. „Electronic Gaming Monthly”. 100, s. 156, 1997-11. Ziff-Davis. (ang.).
  53. ↑ Rich Knight: The Best Super Nintendo Games of All Time. Complex, 2018-04-30. [dostęp 2022-02-12]. [zarchiwizowane z tego adresu (2022-01-09)]. (ang.).
  54. ↑ Dom Nero, Cameron Sherrill: The 15 Best SNES Games of All Time, Ranked. Esquire, 2019-07-25. [dostęp 2026-10-01]. [zarchiwizowane z tego adresu (2023-01-31)]. (ang.).
  55. ↑ Top 100 SNES Games of All Time. IGN. [zarchiwizowane z tego adresu (2023-01-31)]. (ang.).
  56. ↑ Craig Harris: E3 2003: Hands on: Super Mario Advance 4. IGN, 2003-05-14. [dostęp 2019-04-13]. [zarchiwizowane z tego adresu (2019-04-13)]. (ang.).
  57. ↑ Jonathan Bee: Super Mario Advance 4: Super Mario Bros. 3 Review (Wii U eShop / GBA). Nintendo Life, 2016-01-27. [dostęp 2019-04-13]. [zarchiwizowane z tego adresu (2019-04-13)]. (ang.).
  58. ↑ Michael McWhertor: Nintendo bringing Super Mario 64, Sunshine, and Galaxy to Switch. Polygon, 2020-09-03. [dostęp 2020-09-03]. [zarchiwizowane z tego adresu (2020-09-15)]. (ang.).
  59. ↑ Tom Phillips: More details emerge on Nintendo's Mario remasters. Eurogamer, 2020-03-31. [dostęp 2020-03-31]. [zarchiwizowane z tego adresu (2020-09-15)]. (ang.).

Linki zewnętrzne

[edytuj | edytuj kod]
Źródło: „https://pl.wikipedia.org/w/index.php?title=Super_Mario_All-Stars&oldid=80880569”