Tartar

Tartar (gr. Τάρταρος Tártaros, łac. Tartarus) – w mitologii greckiej najmroczniejsza i najniższa część krainy podziemia, w której przebywały dusze skazanych na wieczne cierpienie.

Odległość Tartaru od Hadesu była równa odległości między niebem a ziemią (Hezjod podaje^[1], że kowadło z brązu zrzucone z nieba spadnie na ziemię po dziewięciu nocach i dniach). Na męki w Tartarze skazani byli m.in.: Syzyf, Tantal, Iksjon, Tytios, Danaidy i Side.

W niektórych podaniach Tartar to syn Gai i Etera (Ajtera), ojciec Tyfona i Echidny, bóg personifikujący otchłanie podziemi i ich najstarszy opiekun (Protogenoi), obalony przez Hadesa^{[potrzebny przypis]}.

Mianem pater Tartarus określony jest sam bóg Hades (w mitologii Rzymian bardziej znany jako Pluton) w eposie Waleriusza Flakkusa (Argonautyki IV, 258)^[2].

Określenie „Tartar” występuje również w niektórych przekładach biblijnych (2 P 2,4).

Zobacz też

Ereb

Przypisy

↑ Theogonia, 807.
↑ William Smith: A Dictionary of Greek and Roman biography and mythology. London: John Murray, 1848.

[1] Theogonia, 807.

[2] William Smith: A Dictionary of Greek and Roman biography and mythology. London: John Murray, 1848.

[1]

[2]