Wincenty Kawalec
| Data i miejsce urodzenia |
31 października 1914 |
|---|---|
| Data i miejsce śmierci |
25 stycznia 1991 |
| Minister pracy, płacy i spraw socjalnych | |
| Okres |
od 29 marca 1972 |
| Przynależność polityczna | |
| Następca | |
| Prezes Głównego Urzędu Statystycznego | |
| Okres |
od 1 kwietnia 1965 |
| Poprzednik | |
| Następca | |
| Odznaczenia | |
  | |
Wincenty Władysław Kawalec (ur. 31 października 1914 w Męczennicach, zm. 25 stycznia 1991 w Warszawie) – polski ekonomista i polityk. Prezes Głównego Urzędu Statystycznego w latach 1965–1972 i minister pracy, płacy i spraw socjalnych (1972–1974).
Życiorys
[edytuj | edytuj kod]Syn Józefa i Józefy. W 1935 r. zdał egzamin maturalny w Sosnowcu. Uzyskał wykształcenie wyższe, w tym stopień doktora. Otrzymał tytuł profesora nadzwyczajnego nauk ekonomicznych. W 1939 r. ranny w wojnie obronnej, następnie w niewoli niemieckiej. W 1943 r. uciekł z obozu jenieckiego w Dössel. W latach 1945–1947 kierownik powiatowego oddziału Spółdzielni „Społem” w Starachowicach. Następnie dyrektor Biura Regionalnego Państwowej Komisji Planowania Gospodarczego na województwo kieleckie (1948–49).
W 1945 r. wstąpił do Polskiej Partii Socjalistycznej, a następnie do Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej. Zastępca przewodniczącego Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w Kielcach w latach 1950–1953, jednocześnie pełnił funkcję przewodniczącego Wojewódzkiej Komisji Planowania Gospodarczego. W okresie od 1953 do 1962 r. był dyrektorem departamentu w PKPG i w Komisji Planowania przy Radzie Ministrów.
W latach 1965–1972 był prezesem Prezes Głównego Urzędu Statystycznego[1]. Od marca 1972 do 21 listopada 1974 był ministrem pracy, płac i spraw socjalnych w rządzie Piotra Jaroszewicza. W maju 1972 został członkiem Rady Głównej Przyjaciół Harcerstwa[2].
Otrzymał m.in. Order Sztandaru Pracy II klasy (1969)[3], Złoty Krzyż Zasługi (1954)[4], Medal 10-lecia Polski Ludowej (1954)[5]Złoty Medal „Za zasługi dla obronności kraju” (1973)[6], Złotą odznakę honorową „Za Zasługi dla Warszawy” (1965)[7] oraz Odznakę Honorową I stopnia „Za szczególne zasługi dla rozwoju województwa bydgoskiego” (1969)[8].
W ramach serii wydawniczej Biblioteka Żółtego Tygrysa opublikował wspomnienia z ucieczki z niemieckiej niewoli – „Pięćdziesięciu z Dössel”[9].
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ Prezesi Głównego Urzędu Statystycznego [online], Główny Urząd Statystyczny [dostęp 2018-02-05] (pol.).
- ↑ Nowy skład RG Przyjaciół Harcerstwa, „Słowo Powszechne”, nr 122, 23 maja 1972, s. 2.
- ↑ Dekoracja wysokimi odznaczeniami działaczy państwowych, „Trybuna Ludu”, nr 201, 22 lipca 1969, s. 8.
- ↑ M.P. z 1954 r. Nr 103, poz. 1327 (ISAP).
- ↑ M.P. z 1955 r. Nr 14, poz. 154 (ISAP).
- ↑ Medale „Za Zasługi dla Obronności Kraju” dla członków rządu, [w:] „Trybuna Robotnicza”, nr 241, 11 października 1973, s. 2.
- ↑ Dziennik Urzędowy Rady Narodowej m.st. Warszawy, nr 11, 30 czerwca 1965, s. 7.
- ↑ Dziennik Urzędowy Wojewódzkiej Rady Narodowej w Bydgoszczy, nr 12, 15 sierpnia 1969, s. 3.
- ↑ Wincenty Kawalec, Pięćdziesięciu z Dössel [online], Google Books [dostęp 2024-04-26].
Bibliografia
[edytuj | edytuj kod]- Leksykon Historii Polski (1995).
- Tadeusz Mołdawa, Ludzie władzy 1944-1991, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 1991
- Informacje w BIP IPN
- Działacze PZPR
- Jeńcy Oflagu VI B Dössel
- Odznaczeni Złotym Krzyżem Zasługi (Polska Ludowa)
- Odznaczeni Medalem 10-lecia Polski Ludowej
- Odznaczeni Złotym Medalem „Za zasługi dla obronności kraju”
- Politycy Polskiej Partii Socjalistycznej
- Polscy ministrowie pracy
- Uczestnicy kampanii wrześniowej (strona polska)
- Urodzeni w 1914
- Zmarli w 1991
