AS Tyssefaldene

Først blei det bygt ein omn for smelting av ferrosilisium og tre omnar for ferrokrom, men berre ferrokrom kom i gang frå starten. Ferrokrom-onmnane hadde ein kapasitet på 500 elektriske hestekrefter kvar, men samla blei det framstilt berre rundt 2000 tonn ferrokrom.

I åra 1911-12 blei verket utvida med ein sinkråmalm-omn på 5000 elektriske hestekrefter. Sinksmeltinga bygde på generaldirektør Ragnvald Blakstad sine erfaringar frå Norsk Elektrisk Metallindustri A/S, Sundløkken ved Sarpsborg, der Blakstad hadde vore leiar frå 1910-12. Sinkomnen var bygt under leiing av ingeniør E. Lustig. Men omnen gav ikkje sinkflyt som forventa, berre «poussiere». Dessutan var det problem med stadige «blåsingar» og sinkdrifta måtte innstillast i denne omgangen.

Det var ikkje noko gale med ferrosilisium-omnen som var bygt i starten, men han kom ikkje i bruk dei første åra fordi det blei oppretta ein kontrakt med ferrosilisium-syndikatet mot ei godtgjering på 100 000 kroner. I 1914 blei ferrosilisium-syndikatet oppheva på grunn av første verdskrig og i åra 1914 – 1915 blei det produsert 2 500 tonn.

Våren 1914 blei det vidare vedtatt å utvida Legeringsverket med fem nye ferrosilisiumsomnar à 4000 elektriske hestekrefter, og sju ferrokromomnar à 1000 elektriske hestekrefter. Men på grunn av krigen tok utbygginga lenger tid enn planlagt, og ho var ikkje ferdig før ved utgangen av 1917.

I 1919 overtok Norsk Elektrothermisk AS i Ålvik. Dei leigde og dreiv verket nokre år. Frå 1924-27 dreiv Det Norske Zinkkompani prøvedrift med sinksmelting i Legeringsverket.

Fabrikkanlegget låg på nordsida av elva Tysso, i dalen inn mot Sjoarfossen der det òg var bygt brakker for AS Tyssefaldene.

Begge dei to første fabrikkane i Tyssedal hadde ei kort levetid, men erfaringane dei gav var viktige og bygningar og investeringar i kaiar og infrastruktur kunne dels brukast til annan produksjon etterpå. Betongbygget som opprinneleg var instrumenterings- og laboratorium står framleis og er i ny bruk.