Dağ

Ayrıca bakınız: DAG, Dag, dag, dağ

Türkçe

Köken

Osmanlı Türkçesi داغ‎, Eski Türkçe tağ‎ (tağ).

Söyleniş

• IPA^(anahtar): /ˈdaː/
• Heceleme: Dağ

Özel ad

Dağ (belirtme hâli Dağ'ı)

1. Bir erkek ismi.
2. Bir soyadı.

Çekimleme

Dağ adının çekimi

hâl	tekil
yalın	Dağ
belirtme	Dağ'ı
yönelme	Dağ'a
bulunma	Dağ'da
ayrılma	Dağ'dan
tamlayan	Dağ'ın

iyelik ekleriyle

kişi	tekil
1. tekil (benim)
yalın	Dağ'ım
belirtme	Dağ'ımı
yönelme	Dağ'ıma
bulunma	Dağ'ımda
ayrılma	Dağ'ımdan
tamlayan	Dağ'ımın
2. tekil (senin)
yalın	Dağ'ın
belirtme	Dağ'ını
yönelme	Dağ'ına
bulunma	Dağ'ında
ayrılma	Dağ'ından
tamlayan	Dağ'ının
3. tekil (onun)
yalın	Dağ'ı
belirtme	Dağ'ını
yönelme	Dağ'ına
bulunma	Dağ'ında
ayrılma	Dağ'ından
tamlayan	Dağ'ının
1. çoğul (bizim)
yalın	Dağ'ımız
belirtme	Dağ'ımızı
yönelme	Dağ'ımıza
bulunma	Dağ'ımızda
ayrılma	Dağ'ımızdan
tamlayan	Dağ'ımızın
2. çoğul (sizin)
yalın	Dağ'ınız
belirtme	Dağ'ınızı
yönelme	Dağ'ınıza
bulunma	Dağ'ınızda
ayrılma	Dağ'ınızdan
tamlayan	Dağ'ınızın
3. çoğul (onların)
yalın	Dağ'ı
belirtme	Dağ'ını
yönelme	Dağ'ına
bulunma	Dağ'ında
ayrılma	Dağ'ından
tamlayan	Dağ'ının

Ek okumalar

• Nişanyan Adlar'da: Dağ maddesi