
Wednesday, October 17, 2007
Tuesday, October 09, 2007
After I have travelled so far we'd set the fire to the third bar...
Σα να μην άλλαξε τίποτα, 6 μήνες μετά στον ίδιο σταθμό, ο ίδιος κόμπος στο λαιμό, μικρές κοφτές ανάσες να κρατάνε τα δάκρυα, το βουητό και η πίεση στα μηνίγγια, η σκόνη και η ζέστη να κολλάνε επάνω στο δέρμα μου, ο ήχος από τα ροδάκια της βαλίτσες στις σπασμένες πλάκες των πεζοδρομίων και οι κατακόκκινες πρησμένες μου παλάμες από το πεισμωμένο τράβηγμα. Κόσμος πολύς, πλανόδιοι, καυσαέριο, ζητιάνοι, αδέσποτα, βαλίτσες και κούτες, φωνές, ζευγάρια να αποχαιρετιούνται δίπλα σε ανοιχτές πόρτες λεωφορείων.Σε παίρνω τηλέφωνο, δε λέω πολλά, «είμαι στο σταθμό, φεύγω πάλι», εσύ θα καταλάβεις, αρχίζεις ερωτήσεις, απαντώ μονολεκτικά, «Στενοχωριέσαι;» «Ναι», «Το ξέρεις πως πρέπει να πας…» «Ναι», «Να πάρεις το πτυχίο να τελειώνεις…» «Ναι», «Για λίγες μέρες είναι μόνο…» «Ναι», «Είναι κάποιος εκεί μαζί σου;» «Όχι». Αμήχανη σιωπή. Έλα, τελείωνε, πες κάτι και κλείστο. «Πάρε κανένα τηλέφωνο όποτε μπορείς…» Ηλίθια, ηλίθια, σκατά, λύγισες πάλι, βλάκα!!! Το κλείνουμε. Παρανοϊκή σκέψη, αυτή μου’ λειπε τώρα. Ο σταθμός είναι δίπλα στο σπίτι σου, θα μπορούσες να κάνεις την ανατροπή, την υπέρβαση και να έρθεις. Να μου πάρεις τη βαλίτσα από τα χέρια, να μου σφίξεις τους ώμους και να μου πεις «Πάρε μια βαθιά ανάσα, εγώ είμαι εδώ, δε θα αφήσω τίποτα πια να σε στενοχωρήσει.» Αυτό μόνο, ένα «εγώ είμαι εδώ». Δε γίνονται μόνο στις ταινίες αυτά, έτσι δεν είναι;
Μετράω αντίστροφα και κοιτάζω τη γωνία του δρόμου, είμαι η βασίλισσα της αυθυποβολής, μέχρι το μηδέν θα σε δω να στρίβεις. 60…59…58…57… δε μπορεί, θα το σκεφτείς… 56…55…54… να, τώρα θα ντύνεσαι στα γρήγορα… 53…52…51… τρέξε, χαζέ, δε θα προλάβεις…50…49…48… αν το θέλω πάρα πολύ θα γίνει… 47…46…45… αν το ευχηθώ με όλη μου την καρδιά θα γίνει… 44…43…42… ο μαλάκας ο Κοέλο έχει καταστρέψει πολύ κόσμο… Τα λεπτά περνάνε, ο οδηγός ανάβει τη μηχανή, το μουγκρητό της με τρομάζει και πετάγομαι, το λεωφορείο τρίζει. Ένα lexotanil, το i-pod και ξεκινάμε. Έξι μήνες μετά. Λες και δεν άλλαξε τίποτα…
Thursday, July 12, 2007
Summer's killing me...
Ξεχασμένα καλοκαιρινά απογεύματα που μύριζαν τσιχλόφουσκα… Σφίξιμο στο στομάχι μετά από ένα φευγαλέο βλέμμα στο προαύλιο του άδειου σχολείου. Ο ήλιος να δύει πίσω από τις μπασκέτες. "Αν χαθείς, θα χαθώ". Σκαλισμένα αρχικά στο ξύλινο παγκάκι. Wilde, Morrisson, Shakespeare και Κρίνα. "Ακούς τι λένε για μας;" Νωχελικά βλέμματα και ιδρωμένα δειλά αγγίγματα. Αφελής εμμονή με το θανάτο και μια υγρή αίσθηση αιωνιότητας."Το αίμα σου… το αίμα μου… το αίμα μας…"
My playground love.
Σιχαίνομαι τα καλοκαίρια.
Playlist pt.1
1. Interpol - Pioneer to the falls
2. Indochine feat. Brian Molko – Pink Water
3. IAMX – After every party I die
4. Editors – The racing rats
5. My favorite – Working class jacket
6. Actic Monkeys – 505
7. Beck – Everybody’s gonna learn sometimes
8. Air – Playground love
9. Muse - Feeling Good
10. Blonde Redhead – The dress
11. Matisse feat. Dimita Galani - Gas
12. Nut - Scream
13. Laura Veirs - Rapture
14. Donnie and the bunny – Break up
Playlist pt.215. Elliot Smith – Miss Misery
16. Plain White T’s – Hey there Delilah
17. Belle and Sebastian – I’m waking up to us
18. Jacob Golden – Jesus Angelina
19. Aaron – U-turn (Lili)
20. Damien Rice – Accidental babies
21. Bright Eyes – Southern State
22. Piano Magic – England’s always better
23. Guillemots – If the world ends
24. Bardi Johannsson and Keren Ann – Ending Song
"After you read this letter you should go for a long drive north of nowhere. Make a mix tape. Yeah, do that. Be certain your tracks are songs that keep your allies cringing and wincing: “This song is so depressing.” You know those songs, right? The ones you listen to alone because no one wants to share them with you. Keep it your secret then (the abrasive adoration you have for the things that aren’t perfect.) … Put your left blinker on. Pull out of your parking spot. Press repeat. And try not to smoke too many cigarettes. Because this letter (like your song) - is a killer."
Tuesday, June 12, 2007
Southside, Here I Come!!!
Arcade Fire • Art Brut • Beastie Boys • Biffy Clyro • Bloc Party • Blood Red Shoes • Bright Eyes • Cold War Kids • Datarock • Editors • Five O'Clock Heroes • Fotos • Frank Black • Hayseed Dixie • Howling Bells • Incubus • Interpol • Isis • Jet • Johnossi • Juliette & The Licks • Kings Of Leon • Less Than Jake • Manic Street Preachers • Marilyn Manson • Me First and the Gimme Gimmes • Modest Mouse • Mogwai • Mumm-Ra • Mute Math • Ohrbooten • Pearl Jam • Placebo • Porcupine Tree • Queens Of The Stone Age • Satellite Party • Snow Patrol • Sonic Youth • State Radio • Sugarplum Fairy • Super 700 • The Blood Arm • The Blood Brothers • The Bravery • The Films • The Hold Steady • The Rakes • The Sounds • Tokyo Police Club • TOS • Virginia Jetzt!
...And you wanna call your mother and say,"Mother, I can never come home again because I seem to have left
an important part of my brain somewhere in a field in Hampshire..."
Southside Festival Friday, May 25, 2007
Το καλοκαίρι θα 'ρθει....
To καλοκαίρι θα ’ρθει και θα πάρει κι εσένα μαζί
Στην ομορφιά του θα γίνεις χαζούλα όπως ήσουν μικρή
Στην ομορφιά του θα γίνεις χαζούλα όπως ήσουν μικρή
Θα μας γυρίζεις την πλάτη σου ανοίγοντας το παρεό
Να σε κοιτάξει ο ήλιος, να σε κοιτάξει ο ήλιος
Θα ‘σαι για λίγο το αίνιγμα που δε θα λύσει κανείς
Θα σε φυλάει από γύρω στρατός, σπαστικοί συγγενείς
Θα μισανοίγεις τα πόδια σου και θα τα κλείνεις ξανά
Κάνοντας πως δεν ξέρεις, κάνοντας πως δεν ξέρεις…
Κι ύστερα πάλι χειμώνας και χρήμα που μονολογεί
Κι ύστερα πάλι βραδιές με κινέζικο και κομεντί
Κι ύστερα πάλι
μου λείπει η αγάπη,
μου λείπει η αγάπη,
μου λείπει η αγάπη...
Κι ύστερα πιο δυνατά η μουσική...
Φοίβος Δεληβοριάς - Το καλοκαίρι θα 'ρθεί
Monday, April 02, 2007
Back to Black...

"Είναι μια στιγμή. Ένα κλάσμα δευτερολέπτου, εκεί που φιλάς κάποιον να πιστεύεις ότι είναι ένα φιλί από μια άλλη σου αγάπη κι έτσι να γίνεται πιο έντονο και πιο γλυκό αλλά είναι μόνο η στιγμή και η πραγματικότητα σου λέει ότι αλλού το ξοδεύεις αλόγιστα και ότι τέτοιες παραμυθίες κανέναν δε βολεύουν..."
Soundtrack των ημερών: Amy Winehouse - Back to Black (στο repeat)
We only said goodbye with words
I died a hundred times
You go back to her
And I go back to black.
Thursday, February 22, 2007
Five things you don't know about her
1. Καπνίζω κυρίως από αμηχανία (για τον ίδιο λόγο τρώω και τα νύχια μου). Δε μου αρέσει ούτε η γεύση του, ούτε η μυρωδιά του, ούτε είμαι εθισμένη. Όταν είμαι μόνη μέσα στο σπίτι δεν ανάβω τσιγάρο σχεδόν ποτέ. Και δεν μπορώ να ανάψω τσιγάρο αν δεν έχω δίπλα κάτι να πίνω.2. Δεν μπορώ με τίποτα να κοιμηθώ αγκαλιά με άνθρωπο. Νιώθω να πνίγομαι. Αν δεν τα καταφέρω να γυρίσω πλάτη και να βολευτώ έτσι όπως θέλω εγώ, θα μείνω όλο το βράδυ ξάγρυπνη. Α, ούτε να φιλιέμαι μου αρέσει (η Αντιγόνη έχει σοκαριστεί!).
3. Είμαι τρομερά αφηρημένη και η μνήμη είναι από τα πιο αδύναμα σημεία μου. Πριν μια εβδομάδα παραλίγο να σκοτωθώ διασχίζοντας μεσάνυχτα αφηρημένη την Αλεξάνδρας. Επίσης, δεν θυμάμαι ποτέ ονόματα ανθρώπων, πρόσωπα, δρόμους, ημερομηνίες, ονόματα συγκροτημάτων που άκουγα όλη μέρα, περιστατικά που θυμάται όλη η υπόλοιπη παρέα και γελάει, συζητήσεις που έκανα πριν 4 λεπτά.
4. Είμαι ψυχαναγκαστική με τα ορθογραφικά λάθη. Έχω ξενερώσει τελείως με γκόμενους για ανορθόγραφα sms, διορθώνω τα λάθη στις χειρόγραφες σημειώσεις των καθηγητών γιατί αλλιώς κολλάω και δεν μπορώ να συνεχίσω το διάβασμα.
5. Φτιάχνομαι με τη θηλυπρέπεια σε έναν άνδρα. Το θεωρώ τρομερά αφροδισιακό. Και προσπαθώ πάντα να δώσω ένα feminine touch στον ερωτικό μου σύντροφο. (Ναι, πρόβατε, βλέπω και σκληρό γκαίη πορνό)
Έχω την εντύπωση ότι το έχετε κάνει όλοι και ότι εγώ είμαι η τελευταία στη σειρά των bloggers οπότε παίρνω στη σκυτάλη και πάω στο κρεβ...εεε...φεύγω.
Tuesday, January 23, 2007
Thursday, January 11, 2007
"My only natural talent’s wasted on my alcoholic friends..."
Οι καλύτερες σκέψεις μου έρχονται λίγο πριν κοιμηθώ. Είναι τόσο ασύνδετες και μπερδεμένες που δεν ενδιαφέρουν κανέναν. Διαλέγω να κυλιστώ μέσα τους και να τις χαρώ παρά να σηκωθώ και να πιάσω χαρτί. Ο πυρετός κάνει τα φωτάκια του δέντρου να φαίνονται σαν το πιο περίπλοκο οπτικό εφέ, ο μαύρος μου γατούλης τρώει κρυφά το ζαχαρένιο 2 από τη βασιλόπιτα και δεν έχω κουράγιο ούτε να τον μαλώσω, μένει το 007, ο νέος James Bond έχει συνεχώς μια έκφραση σαν το Zoolander, με σουφρωμένα χείλη, με κάνει και χαζογελάω και η Α. που τον λατρεύει θυμώνει, περνάμε μια εβδομάδα σπίτι της σαν rock stars με ό,τι αυτό συνεπάγεται και στο τέλος αρρωσταίνουμε και οι δύο, εύκολο το έχεις το sex, drugs and rock’n’roll lifestyle; Κοιτάζω τις φωτογραφίες και απορώ πότε και ποιος μας τις έβγαλε. Ποζάρουμε σαν την Kate Moss (χωρίς το 50λιρο στο ρουθούνι), σαν διεστραμμένες μαθητριούλες με φουστίτσες και γραβάτες, σαν την Jackie O. του Kennedy με τεράστια Dior γυαλιά ηλίου (πάει ο 13ος μισθός) ή σαν την Karen O. των Yeah Yeah Υeahs με εξωφρενικά ρούχα, μακιγιάζ και γκριμάτσες, ξενυχτισμένες με μαύρο κύκλο και τη μάσκαρα μέχρι το πηγούνι, τραγουδάμε δυνατά με ανοιχτά τα χέρια το Maria Magdalena (άτιμο Φραγκούλι, μια παραγγελιά έκανα κι εγώ!).Στην τουαλέτα από σκυλάδικο στις 8 το πρωί δυο μεθυσμένες Ρωσίδες μου βγάζουν τα μαδημένα γαρίφαλα από τα μαλλιά και γελάνε με τα σπαστά μου ρώσικα. Λερώνω τα χέρια μου με σοκολάτα και αποφεύγω τη λέξη ενοχές. Αγοράζω φτηνά σκουλαρίκια με μαύρες κορόνες, μοιράζω φιλιά και φραουλένια σφηνάκια, διαβάζω αχόρταγα ό,τι πέφτει στα χέρια μου, τα βιβλία της Κτηνιατρικής μου κακιώνουν από τη ζήλεια, δεν μπορώ να καταλήξω στη μουσική λίστα του 2006. Ποιος λέει πως αυτή η χρονιά δεν είχε καλούς δίσκους? Μάλλον όποιος βαριέται να ψάξει και να ακούσει όπως πρέπει. Απορώ σε ποιους δεν άρεσε το C.R.A.Z.Y. και κλαίω με το Tideland. Υπνωτίζομαι γλυκά από τα φώτα και τα τραγούδια στο i-pod, χάνω στάσεις λεωφορείων, εισιτήρια, γάντια, cds, τελικά και το ίδιο το i-pod (not cool… R.I.P.), δεν έχω να πάω κάπου συγκεκριμένα, απλά περπατάω και τραγουδάω, στην αρχή ντρέπομαι αλλά όσοι με κοιτάζουν χαμογελούν, φταίνε οι γιορτές ή η δική μου διάθεση που ομορφαίνει η πόλη και οι άνθρωποι?
Dresden Dolls-Missed Me
Δεν προλαβαίνω να ξενερώσω από το μεθύσι κάθε βράδυ και συνεχίζω να πίνω. Αίσθηση γλυκιάς ζαλάδας που δε θέλω να τη χάσω. Δεν έχω δουλειά, δεν έχω πτυχίο, δεν έχω προϋπηρεσία στο βιογραφικό μου, δεν έχω σπίτι, δεν έχω λεφτά, δεν έχω ούτε i-pod πια, αλλά έχω χίλια τραγούδια στο σκληρό του μυαλού μου, κάποιον να με κοιτάει στα μάτια και να λιώνει, 10 φίλους αγαπημένους, κατακόκκινα μαλλιά και ένα μόνιμο πονηρό χαμόγελο.
Elefant-My apology
Λοιπόν, έκανα τα ξόρκια μου, την πασπάλισα ζάχαρη ανακατεμένη με χρυσόσκονη, δεν μπορεί, η χρονιά αυτή θα πάει καλύτερα από την προηγούμενη (δεν είναι πολύ δύσκολο!)
Subscribe to:
Posts (Atom)

