Η τελευταία ανάρτηση

Μετά από 4 χρόνια λειτουργίας, ο Υπογραμμιστής θα κλείσει. Όχι, βέβαια οριστικά. Θα είναι ανοιχτός για να διαβάζετε τις αναρτήσεις που έμειναν εδώ. Ήταν καιρό αδρανής, όμως αποφάσισα να τον "κλείσω", με το άνοιγμα κάτι καινούργιου.Το κακό ξεκίνησε όταν με μια μου κίνηση από το κινητό, έσβησα όλες τις φωτογραφίες του blog καταλάθος. (Γι' αυτό ποτέ μα ποτέ, μη συγχρονίζετε λογαριασμούς και φακέλους στο κινητό σας!) Δεν μπόρεσα να αποκαταστήσω το πρόβλημα και γι' αυτό, όπως θα δείτε οι περισσότερες αναρτήσεις δεν έχουν φωτογραφίες.

Ο Υπογραμμιστής ήταν το πρώτο μου εγχείρημα στο blogging και μου έμαθε πολλά. Μέσω αυτού, είχα την τύχη να γνωρίσω σπουδαίους και πραγματικά αξιόλογους ανθρώπους, να συνεργαστώ μαζί τους και να μάθω από αυτούς, να εμπνευστώ, να γίνω λίγο καλύτερη. 

Το πρόβλημα των blogs, όπως ο Υπογραμμιστής, είναι ότι δεν έχουν συγκεκριμένη θεματολογία ή έστω έναν θεματικό άξονα, γύρω από τον οποίο να κινούνται. Δεν γίνεται να χωρέσουν όλες οι σκέψεις σε ένα blog: άρθρα παιδαγωγικής, ταξιδιωτικές εμπειρίες, καθημερινές σκέψεις και εικόνες. Από μόνα τους αυτά, συνιστούν blogs και ειδικά τα σοβαρά θέματα που απαιτούν μελέτη, όπως η Ψυχολογία, χρειάζονται τον κατάλληλο χώρο και χρόνο για να είναι έγκυρα. Προϊόν της απειρίας στο blogging κι αυτό, αλλά όσο ζει, μαθαίνει κανείς :) Γι' αυτόν το λόγο, αποφάσισα να ξεκινήσω το "Εδώ κι εκεί". Ένα χώρο όπου θα μπορεί κανείς να ταξιδεύει, με πολλούς τρόπους συν τη μουσική, τη λογοτεχνία και τη φωτογραφία. Δεν ήθελα να δημιουργήσω άλλο ένα ταξιδιωτικό blog. Θα είναι ένας χώρος όμως που θα μπορεί κανείς να ταξιδέψει και μέσω μικρών-ιστοριών (διηγημάτων).

Σας ευχαριστώ πολύ για όλα και σας περιμένω εδώ κι εκεί! ;)

Ο τρελός με τα ακουστικά

Λοιπόν, σήμερα ήμουν στο 608, το λεωφορείο που μαζί με το τρόλεϊ 11, μαζεύει όλες τις κλινικές περιπτώσεις. Βρήκα και θέση πίσω - πίσω, εκεί που δεν πατάνε καλά τα πόδια σου και νιώθεις να αιωρείσαι, ενώ παράλληλα, όταν τρέχει το λεωφορείο ταλαντώνεσαι καθέτως στις λακκούβες της Παπάγου, σαν σε τρενάκι του λούνα πάρκ(ου)*. 

*Αλήθεια, γιατί πάρκο του φεγγαριού; Η Βίκυ μας λέει: "Ο όρος λούνα παρκ εμφανίστηκε αρχικά στις ΗΠΑ και συγκεκριμένα σε ένα θεματικό πάρκο με το ίδιο όνομα που λειτούργησε στη Νήσο Κόνι, στο Μπρούκλιν της Νέας Υόρκης, από το 1903 μέχρι το 1944. Στο συγκεκριμένο πάρκο υπήρχε μια δραστηριότητα με το όνομα "A Trip to the Moon" (ελληνικά: Ταξίδι στο Φεγγάρι) και το υποτιθέμενο διαστημόπλοιο της δραστηριότητας είχε το (λατινικό) όνομα Λούνα (ελληνικά: φεγγάρι). Η εν λόγω δραστηριότητα είχε εξαιρετικά μεγάλη επιτυχία, οπότε, συνδυασμένη με το γεγονός πως το μικρό όνομα της αδελφής του δημιουργού του πάρκου ήταν επίσης Λούνα, οδήγησαν στην ονομασία του πάρκου. Στη συνέχεια με το ίδιο όνομα άνοιξαν πολλά άλλα θεματικά πάρκα ανά την υφήλιο."

Και εκεί που με νωχελική υπομονή προσπαθούσα να διαβάσω λίγο από την εφημερίδα που κρατούσα (μας δίνουν λίγη χαρά και συντροφιά αυτές οι free-press, είναι αλήθεια) μπαίνει ένας τύπος γύρω στα 35 με ακουστικά στα αυτιά με βλέμμα απλανές, κι αρχίζει με πολύ δυνατή (πλην in tune) φωνή, και  με ανάλογο ύφος Antony Kiedis :

"Like I did that day

Take me to the place I loooooove

Take me all that WAAAAY , yeah yeah yeah, ΥΕΑΑΑΗ" 

Χμ..

Μετά το ρεφρέν ακολούθησε και το κουπλέ και φυσικά συνοδευόμενο από τον ανάλογο ζήλο και κλειστά μάτια. Ήταν συναρπαστικό. Ο τύπος, απλώς, είχε κλείσει αυτιά, μάτια και μυαλό και ούρλιαζε τους στίχους παράφωνα. Αρχικά, έβλεπες ένα-ένα τα κεφάλια να σηκώνονται και να καρφώνονται στο θέαμα, έβλεπες κάποια μειδιάματα που εξελίχθηκαν σε χαμόγελα, γέλια και εκνευρισμό. 

"Εεεεεε! Εεεεε! Την αγριογκαρίδα σου θα ακούμε τώρα, ρε;"

"Είναι και παράφωνος πανάθεμά τον!"
"Στο μπάνιο σου αυτά!"

"Δε φτάνει που είναι τρελός είναι και παράφωνος."

Τα σχόλια για την παραφωνία μου άρεσαν πολύ πάντως. Λες και αν ανέβαινε από την Ακαδημίας ο Διονύσης Σούρμπης, όλοι θα αντιδρούσαν φυσιολογικά. (Τι θα πει ποιος είναι ο Διονύσης Σούρμπης; Είναι ο Βαρύτονος Ζακυνθινός που έκανε παρόμοια παρέμβαση με εκείνη του "τρελού" -και εμάς υπερήφανους και συγκινημένους, αλλά στο μετρό. Ναι, εδώ στο Αττικό Μετρό.)

Μου άρεσε όμως ο "τρελός".  Είχα καιρό να ακούσω κάποιον να τραγουδάει δυνατά σε δημόσιο χώρο. Να είναι αυθόρμητος. Να ζει τη στιγμή. Πολύ coca-cola έκφραση αυτή. Τέλος πάντων, να αξιοποιεί το γεγονός ότι ΖΕΙ.

 Και μετά σκέφτηκα ότι μπορεί να το κάνει κάποιος αυτό αθόρυβα.

Με άλλα λόγια, για να διαβάζει αυτό το άρθρο, είναι αξιοζήλευτος. Από πολλούς θα ήταν.

774 εκατομμύρια άνθρωποι στον κόσμο, δεν λαμβάνουν τέτοιο επίπεδο μόρφωσης, ώστε να μπορούν να διαβάσουν ένα κείμενο όπως αυτό. 
Είναι επαρκώς υγιής και έχει την ελευθερία να επιλέξει, τι θα διαβάζει. Έχει ένα σπίτι. Αν και σπίτι δεν είναι μια φυσική παρουσία σε ένα χάρτη. Είναι, νομίζω, εκεί όπου είναι οι άνθρωποι που αγαπάς και ο χρόνος που είσαι μαζί τους. Ορίστε, 4 λόγοι που μπορείς να κρύψεις πίσω από τη χαρά του τρελού με τα ακουστικά. 

Περπατώντας με συγκίνηση στις "Ψηφιακές Γειτονίες"

Νόμιζα ότι αυτό το blog έχει πεθάνει. Τελικά ζει. Μετά από τις Ψηφιακές Γειτονιές , ένιωσα την ανάγκη να γράψω εδώ δυο λόγια για το πόσο εμπνευσμένη, διαφορετική και όμορφη ήταν αυτή η εμπειρία. 

Τι ήταν λοιπόν οι Ψηφιακές Γειτονιές; Στο motto βλέπει κανείς ότι αφορά γονείς bloggers και τον τρόπο που μοιράζονται τις σκέψεις και τις ζωές τους, όμως το Σάββατο, μπορούσε ο καθένας να αντλήσει έμπνευση από τους ομιλητές. Ακόμα και κάποιος που δεν  είχε ιδέα για το τι είναι blog. Ιδιαίτερα αυτός. 

Οι γειτονιές έχουν την αίσθηση και την έννοια της ομάδας, της συνάντησης, του "κοντά", της συντροφικότητας, της ανταλλαγής, της υποστήριξης, του ανοίγματος. Μέσα στη δική του προσωπική αυθεντικότητα, ο καθένας αποτελεί μέρος ενός συνόλου που μοιράζεται. Αυτό ακριβώς είναι και οι bloggers και όσοι μοιράζονται τις σκέψεις τους σε ένα "αόρατο κοινό". Γι' αυτό, ίσως, οι Ψηφιακές Γειτονιές δεν ήταν απλώς μια συνάντηση μιας ομάδας, αλλά μια συνειδητοποίηση αυτής της αίσθησης της γειτονίας των bloggers, από τον online κόσμο, στον πραγματικό. Όταν βλέπεις έναν blogger που τον παρακολουθείς καιρό, νιώθεις σαν τον γείτονα του, είναι αλήθεια αυτό. Μη σου πω ότι ξέρεις και πιο πολλά από τον πραγματικό του γείτονα. Είναι μια όμορφη αίσθηση έκπληξης. Οι άνθρωποι που γνώρισα οι δυο-τρεις κουβέντες μαζί τους, ήταν κάτι το μοναδικό.

Μια άλλη συνειδητοποίηση (για μένα τουλάχιστον) ήταν η ανάγκη του να δημιουργήσουμε περισσότερες γειτονιές και να δούμε μπροστά. Οι μεμονωμένες ιδέες δεν λειτουργούν, δεν στέκονται χωρίς υποστήριξη, το "μαζί" λειτουργεί καλύτερα από το "μόνος". (Απόδειξη οι Ψηφιακές Γειτονιές.)  Όσο παρακολουθούσα κάποιους από τους ομιλητές, σκεφτόμουν πόσο παρωχημένες είναι ορισμένες πρακτικές και ορισμένοι τρόποι σκέψης που έχουμε οι ενήλικες και πόσο συναρπαστικό θα ήταν αν μπορούσαμε, αντί να μεμψιμοιρούμε ο καθένας στη φωλιά του, να ανοιγόμαστε περισσότερο, να συνειδητοποιήσουμε τις αλλαγές και να προβούμε εμείς οι ίδιοι στις αλλαγές που τόσο καιρό κραυγάζουμε παθητικά ότι χρειάζονται. 

Κάποια στιγμή που συνάντησα την AspaOnline , ένιωσα την ανάγκη να της πω ότι νιώθω πως ανοίγει το μυαλό μου γιατί αυτό ακριβώς ένιωθα εκείνη τη στιγμή. Τρεις μέρες πριν είχαμε στα Πανεπιστήμια φοιτητικές εκλογές και δεν άκουσα σχεδόν τίποτα παρόμοιου κλίματος με αυτό των ομιλιών το Σάββατο. Άκουσα πάλι για αντίσταση, για επίθεση, για ανταγωνισμό, για παλιές, βαρετές διαδικασίες. Δεν άκουσα για δημιουργία, για συνεργασία (όλων, όχι εσωκομματικά των παρατάξεων), για υλοποίηση, για εναλλακτικούς τρόπους επίλυσης προβλημάτων, για οραματισμό ουσιώδη, με τα τωρινά δεδομένα. Είμαστε μελλοντικοί δάσκαλοι και οι ενέργειές των περισσοτέρων από μας δεν συνάδουν με αυτό που πρέπει να κάνουμε: να μαθαίνουμε μαζί με τα παιδιά με ενθουσιασμό και να βρίσκουμε νέους τρόπους να βιώνουμε τη συγκίνηση της μάθησης. Να ακούμε το τώρα, να συνεργαζόμαστε και να ακούμε ο ένας τον άλλον. Εάν εμείς δεν είμαστε αυτό το πρότυπο, τι απαιτήσεις μπορεί να έχουμε από την τάξη μας; Και στο κάτω-κάτω γιατί να λέγεται τάξη;   και όχι δημιουργική αταξία. Γιατί να μην λέγεται γειτονιά, ομάδα, οικογένεια; 

Είναι πράγματι συγκινητικό να ακούς ανθρώπους που σε εμπνέουν και ακόμα πιο συγκινητικό να βλέπεις να υλοποιείται μια προσπάθεια που ξεκίνησε από μια απλή σκέψη και μετά από πολλή συνεργατική δουλειά, να παρασέρνει μαζί της τόσο κόσμο.

Μικροί Μεγάλοι, ένα μεγάλο μπράβο και ένα ειλικρινές ευχαριστώ σε όλη την ομάδα για την  προσπάθεια! 

Σκέψεις επί των εκλογών

Διάβασα σήμερα στα +/- της Αthens Voice ότι η αισιοδοξία, είναι η νέα γκρίνια.

Διάβασα επίσης και το άρθρο αυτό: 

Πέρα από τα χίλια πρόσωπα της φτώχειας, μου έμεινε αυτό το κομμάτι: "Πάντως, το «1018» (γραμμή παρέμβασης για την αυτοκτονία) μέχρι και το 2009 δεχόταν 5 έως 15 τηλεφωνήματα την ημέρα, ενώ από το 2010 έως και σήμερα τα τηλεφωνήματα αρχίζουν από 40 και φτάνουν και τα 100. Με το 75% αυτών που καλούν να αναφέρονται σε οικονομικά προβλήματα."

Από την άλλη, πολλοί μιλάνε για αλλαγή νοοτροπίας, στάσης ζωής, επανεκτίμηση όλων αυτών που η κρίση δεν αγγίζει.

Μάθαμε από τα λάθη μας; 

Βλέπω την ιστορία να επαναλαμβάνεται και τις εικόνες του 1929 να μεταφέρονται στο 2012. Το ίδιο και στο πολιτικό σκηνικό: κοινωνίες ανασφαλείς, υπό την απειλή της αβεβαιότητας στρέφονται προς πιο συντηρητικά, ακραία, πολλές φορές, πολιτικά σχήματα. Συνέβη το ίδιο στη δεκαετία 1929-1939. Και έτσι, διαμορφώθηκε η Ευρώπη του 1940-1945. Το εκλογικό αποτέλεσμα της Γαλλίας θα έχει πολύ ενδιαφέρον. 

Δεν έχω γράψει πολύ για την κρίση στο blog αυτό. Δεν έχω κάνει αναλύσεις, δεν έχω εκφράσει συναισθήματα. Τη βιώνω καθημερινά εδώ και δύο χρόνια υπό την ομπρέλα της φοιτήτριας. Έχω νιώσει φόβο και ανασφάλεια για το αν θα συνεχίσω τις σπουδές μου, έχω οργιστεί και έχω προβληματιστεί. Έμαθα να μετράω τα ευρώ ένα-ένα και δεν ντρέπομαι γι' αυτό. Έχω ακούσει απαξιωτικές δηλώσεις για το επάγγελμα του εκπαιδευτικού, έχω ακούσει απαξιωτικές δηλώσεις για όλη τη γενιά μου. Η γενιά των προσόντων που καλείται τώρα να επιβιώσει. Ή να φύγει. Να εγκαταλείψει. Νομίζω, όμως, ότι η γενιά των 20 κάτι, μπορεί να κάνει κάτι πολύ σημαντικό, με περισσότερη συνείδηση και υπευθυνότητα: Να  παλέψει, να ανοίξει ακόμη περισσότερο το νου της, να μην έχει ισοπεδωτική διάθεση αδιαφορίας -και για να περάσουμε στα επίκαιρα- να ενδιαφερθεί,  να μπει στον κόπο να σκεφτεί, να συλλογιστεί παλιά και τωρινά και να ψηφίσει. 

Είναι δύσκολο κατόρθωμα- νομίζω ανήκει στο τελευταίο σκαλί της ωριμότητας- η αποδοχή της ατομικής ευθύνης. Αισθάνομαι, όμως, ότι η αισιοδοξία πηγάζει από αυτή. Δίνει μια αίσθηση εσωτερικής δύναμης και έσχατης ασφάλειας ότι, ό,τι και να γίνει θα βρεθεί εν τέλει κάποια λύση: μακροπρόθεσμα ή βραχυπρόθεσμα.

Aυτές οι εκλογές μου φέρνουν στο μυαλό τα λόγια του Σεφέρη: "Το κακό δεν είναι που επηρεαζόμαστε από ξενικές ιδέες στην Ελλάδα (και πώς να γίνει αλλιώς;) ― το κακό είναι που δεν είμαστε ποτέ έτοιμοι για φρέσκιες ιδέες· τις προτιμούμε σιτεμένες ή συντηρημένες στο ψυγείο"

Αυτέ τις ιδέες του ψυγείου πρέπει, νομίζω, να αποβάλλουμε. Η λύση ενός προβλήματος ποτέ δεν πρόκειται να έρθει από το ίδιο επίπεδο αντίληψης που δημιούργησε καταρχάς το πρόβλημα.

O Aκροατής

Αρκετές φορές, καθώς ακούω ανθρώπους να συζητάνε, με έχει απασχολήσει η σκέψη του τι είναι τελικά σωστό και τι λάθος. Τι ισχύει και τι όχι, τι είναι υποκειμενικό και τι αντικειμενικό. Ποιος έχει δίκιο και ποιος άδικο.  Δεν μιλάω για τα αιωνίως αναπάντητα φιλοσοφικά ερωτήματα, ούτε για την πολιτική, τη θρησκεία ή τo impossible triangle. Μιλάω για τα πιο απλά, τα καθημερινά, που είναι και τελικά, αυτά που μας  προβληματίζουν περισσότερο.  Η αναθεματισμένη μυλόπετρα της ζωής, σύμφωνα με τον  Oscar Wilde.  Καμιά φορά, όταν έχω κάποιο δίλλημα, σκέφτομαι έναν αιωρούμενο παππούλη να μου λέει τι τελικά ισχύει.  Όταν ήμουν πιο μικρή, ονειρευόμουν να εφεύρει η επιστήμη ειδικά γυαλιά που όταν τα φόρας, βλέπεις σε συννεφάκια πάνω από τον κάθε άνθρωπο τι πραγματικά σκέφτεται όταν σου μιλάει. Φευ, το όνειρο μου δεν πραγματοποιήθηκε ποτέ.

Τώρα που καθόμουν στη γειτονιά, στο χωριό, παρατηρούσα  τις συζητήσεις… Επί το πλείστον ήταν αφηγήσεις ιστοριών, επίδειξη γνώσεων και αγώνες σωστού και λάθους.  Μόλις ξεκινούσε ο ένας να πει τη γνώμη του, πεταγόταν ο άλλος " Ωωωω, λες βλακείες" και ξεκινούσε να λέει το δικό του με εμφανώς περισσότερους καρδιακούς παλμούς από πριν. Ή κι αν τον άφηνε να μιλήσει τελικά, είχε βουλωμένα τα αυτιά του (εικονικώς) και μόλις τελείωνε, έλεγε τα ίδια που θα έλεγε αν μιλούσε μονάχος του. Τελικά, και όπως όλοι μαντεύουμε, ο διάλογος κατέληγε σε ένα απολαυστικό καβγά. Απολαυστικό για μένα, γιατί το θεωρώ αστείο να σπαταλάς τόση πολλή ενέργεια σε κάτι το όποιο δεν γνωρίζεις καν εάν είναι σωστό για να το υπερασπιστείς με τόσο εγωιστικό ζήλο.  Έτσι είναι όμως οι άνθρωποι.

Πότε ήταν η τελευταία φορά που νιώσατε ότι ακούσατε πραγματικά κάποιον; Που όταν έβαλε τελεία στα λόγια του, δεν "πήρατε σειρά" να  πείτε το "σωστό" σας; Το να είσαι καλός ακροατής είναι πολύ δύσκολο. Σημαίνει ότι είσαι εκεί για τον ομιλητή σου, δεν σκέφτεσαι πότε θα τελειώσει για να τον βγάλεις  λάθος και τον απορρίψεις και δεν του δίνεις  την εντύπωση ότι θέλεις να ακούς  μόνο ότι σου αρέσει.  Προσπαθήστε το. Δεν είναι και το πιο εύκολο πράγμα στον κόσμο.

Έχω γνωρίσει ανθρώπους που είναι πραγματικά καλοί ακροατές και δεν χρειάστηκαν παραπάνω από 20 δευτερόλεπτα για να μου το αποδείξουν. Έχουν χαραχτεί στη μνήμη μου ανεξίτηλα, γιατί νιώθω άνετα να κάνω μια σύνθετη και μακρά συζήτηση μαζί τους. Είναι γεμάτοι ευγενική υπομονή και δεν με αγχώνουν. Η συζήτηση, πέρα από ανταλλαγή απόψεων, πρόκειται για ανταλλαγή συναισθηματικής ενέργειας, η ροή της οποίας εξαρτάται από την προσωπικότητα  των συμμετεχόντων.

Υπάρχουν άνθρωποι που τους αποκαλώ "ενεργειακά vampires". Μετά από μια συζήτηση μαζί τους, εσείς νιώθετε σα να οργώνατε τον αγρό όλη μέρα και αυτοί κλείνουν το τηλέφωνο ή φεύγουν χαρωποί και ανακουφισμένοι  που εναπόθεσαν όλο το συναισθηματικό φορτίο πάνω σας. Χμ. Θυμάστε κάτι αγχωμένες κοπέλες στις εξετάσεις που σας πλησίαζαν για να σας ρωτήσουν εάν διαβάσατε, εάν θυμάστε την γραμμή 23 από τη σελίδα 42 και αφού γκρίνιαζαν για το πόσες ώρες διάβασαν, έφευγαν για το επόμενο θύμα; Κάπως έτσι. Υπάρχουν όμως και άνθρωποι που διαχειρίζονται τέλεια οποιουδήποτε είδους ενέργεια και αυτοί είναι συνήθως οι λιγότερο συναισθηματικά ευάλωτοι, εκείνοι δηλαδή που προβάλλουν πρώτα τις λογικές σκέψεις και δεν "αποθηκεύουν", αλλά επεξεργάζονται λογικά τις σκέψεις του συνομιλητή τους.

Όπως και να 'χει, το να ακούμε περισσότερο, πιο ουσιαστικά και να μιλάμε λιγότερο είναι μια δύσκολα εφαρμόσιμη συμβουλή, που ακούμε από τα 10 μας. Ελάχιστοι όμως την εφαρμόζουν καθημερινά, ιδιαίτερα στις προσωπικές σχέσεις. Διότι, το να σιωπάς και αφήνεις τον άλλον να εκφραστεί, δεν σημαίνει ότι απαραίτητα τον ακούς κιόλας. Μπορεί να ταξιδεύεις. Νομίζω, όμως, ότι υπάρχουν τριγύρω μας άνθρωποι που αξίζουν την υπομονή και την παραμονή μας στο "εδώ και τώρα".