Πάει ο καιρός που σου έβγαιναν σαν χείμαρρος οι λέξεις
πλέον αγωνίζεσαι μόνο για να αντέξεις
μαύρες σκέψεις
το εγώ σου να καταστρέψεις
εικόνες γύρω σε καλούν για να παλέψεις
χάνεσαι με άτομα σου λένε να επιλέξεις
ψάχνεις να βρεις το δρόμο σου να τρέξεις
και πέφτεις
θυμάσαι τη ζωή σου
γραμμές και περιθώρια
δεν βγαίνει η φωνή σου
στενεύουνε τα όρια
κοιτάς μέσα στους άλλους να βρεις τη λογική σου
περνάει όμως ο χρόνος και χάνεις την ψυχή σου
στέκεις εκεί βουβός μέσα στο πλήθος
το λάθος σου φωνάζει "μ'αυτούς πια είσαι ίδιος"
τρομάζεις σαν παιδί και τρέχεις να ξεφύγεις
και τότε η συνήθεια σου λέει "εδώ θα μείνεις"
ξέχασες ό,τι σου έδινε χαρά
μα αυτά γίνονταν κάποτε παλιά
πάει και η εμπνευσή σου
χάθηκε μέσ'το χρόνο
τέλειωσες την αρχή σου
ξέχασες και τον πόνο
δεν νιώθεις τώρα πια
μα όχι όπως πρώτα
πάγωσε η καρδιά
μα αγάπη δίνει ακόμα
χάθηκες και πονάς
μα ακόμα να βρεις λύση
κοιμάσαι και ξυπνάς
το μαρτύριο περιμένεις να σβήσει
μα ξέχασα αγαπάς
φοβάσαι μην πληγώσεις
τις λέξεις πια μετράς
και αυτό θα το πληρώσεις
το όρια και οι γραμμές
θηλειά είναι στο λαιμό σου
πέθανες πλέον λες
μα ακούω τον παλμό σου
παράτησες την πένα
και γράφεις με μολύβι
τα χέρια ματωμένα
μα έτσι ο πόνος σβήνει
προσπάθησες μου είπες να κλείσεις την πληγή σου
χάραξες νέο δρόμο και τσάκισες την ψυχή σου
κατάφερες λοιπόν όλους να τους ξεχάσεις
και αυτή η ευχή σου έπιασε
μάντεψε τι θα χάσεις
ο εαυτός σου πέταξε
αργά για να τον πιάσεις
μέσα στον κόσμο τριγυρνά
και κάθε νέο χρόνο
να σε ξανάβρει εύχεται
μα αυτό μια ευχή είναι μόνο
βρήκες και συ το βόλεμα
το έκανες τον σκοπό σου
οι μέρες σου στο ξόδεμα
δήθεν για το καλό σου
λες έγινα καλό παιδί
και έσωσα την ψυχή μου
είμαι σε όλους πια σωστή
και πάει η εκδικησή μου
ήθελες κάποτε και συ
ελεύθερη να μείνεις
ήθελες μια μικρή ζωή
και γρήγορα να φύγεις
πλέον νομίζεις πως αργεί
το τέλος σου να έρθει
και συ το θες τόσο πολύ
όσο ο χρόνος τρέχει
πώς να αντέξεις άλλωστε για πάντα εδώ να μείνεις
πάντα αέρας και φωτιά ευχόσουνα να γίνεις
μη σε παραμυθιάζουνε λοιπόν και μη φοβάσαι
κάποτε και συ για αυτούς μια ιστορία θα'σαι
φτάνει λοιπόν η ώρα σου
γραφτό και ριζικό σου
τελειώνουνε οι ρίμες σου
τελειώνει το στυλό σου
έσκισες το τετράδιο
έσβησε και ο εαυτός σου

3...

Το πριν και το μετά μου
αρχίζουν να μαλώνουν μπροστά μου
το πριν μου σκοτεινό και αραχνιασμένο
το μετά καθωσπρέπει βολεμένο
και το παρόν στο κέντρο
με κοιτάει και γελάει
φωνάζει "δεν με ζεις
και η κάθε στιγμή μετράει
θα έχω γίνει πριν
όταν εκείνη χαθεί
μέσα στις αναμνήσεις θα ψάχνεις να με βρεις
και όταν το μέλλον γίνει παρόν
αυτό που είσαι τώρα θα'ναι ήδη παρελθόν
το ανώριμο παιδάκι θα σου λέει κοίτα πίσω
και εσύ θα του φωνάζεις" δεν μπορώ να σε αντικρύσω"
θα ξέρεις μέσα σου γιατί συμβαίνει αυτό
και μάταια θα ψάχνεις τον παλιό σου εαυτό
και τότε το μέλλον θα σου κλείνει το μάτι
θα σου φτιάχνει ένα στόχο για αυταπάτη
ξέρεις απλά να σε κρατάει κάτι
να σε κάνει να γυρίζεις στον πόνο την πλάτη"

Και σένα ονειρό μου
μόνο εσένα έχω
για να ελπίζω τις νύχτες και να αντέχω
το Γολγοθά μου για να ανέβω
τη μοναξιά μου και την πίκρα να παλεύω
και αν δεν αντέξω στο λέω αλήθεια
να είσαι εσύ να μου καρφώσεις το μαχαίρι μέσ'τα στήθια
και ας ξαχάσω ποια ήμουν
και ας γίνω κάτι άλλο
θα σε έχω να με τραβάς από τον πάτο
και τα μεθυσμένα τα βράδια
έχω εσένα παρέα μου στα σκοτάδια
και ας ξεχνάω τις ρίμες μου
και ας θυμάμαι τις λύπες μου
έχω εσένα στις νύχτες μου
όταν ψάχνω να με βρω
να ξέρεις εσένα αγαπάω πιο πολύ
και ας σε ξεχνάω κάθε πρωί
μα όχι και εκείνη την αγαπώ
και θα'θελα να είναι όλα τέλεια
μα δεν μπορώ
πάντα μου χαλάνε τα σχέδια
και οι τύψεις με βοηθάνε πάλι ξανά να σηκωθώ

Και συνεχίζω την παράνοια
μέρος τρίτο
το μυαλό μου σε διαύγεια
βαρέθηκα να πίνω
και το ξέρω νόημα δεν βγάζεις ως εδώ
μα είχα να γράψω τόσο καιρό
γι'αυτό σου γράφω τη ζωή μου σε τρία μέρη
παρόν παρελθόν και ότι το μέρον φέρει
ξέρω να φτιάχνω να διαλύω καταστάσεις
το όνειρο μου στο χαρτί σε δυο διαστάσεις
και η τρίτη λείπει
γιατί δεν μπορώ να την εκφράσω
αντί γι'αυτήν υπάρχει η μνήμη
εχθρός μου μα όλα θα τα ξεπεράσω
και αν δεν φτάσω
εκεί που θέλω πάλι
θα έχω να γράψω
για του μυαλού μου τη ζάλη
όπως κάνω τόσα χρόνια
πάλι δαίμονες και τελώνια
δάκρυα δεν έχω πια
και η φωνή μου έχει σπάσει
μα τι με νοιάζουν όλα αυτά?
μπόρα είναι θα περάσει
έχω μάθει να προχωράω
να κοιτάω πάντα μπροστά και να ξεχνάω
μου'πε κάποιος τώρα πια
έχω πέτρα για καρδιά
και δεν νιώθω όπως πρώτα
έσβησε μέσα μου η φωτιά
και βουλιάζω στο σκοτάδι
μάθε το λοιπόν καλά
τον εαυτό μου έχω χάσει
και αν σου φαίνονται κουλά
όλα αυτά που έχεις διαβάσει
κάποτε ίσως γίνω όπως παλιά
και η ψυχή μου ίσως πετάξει...

Ελεύθερος πια...

Βρίσκεται ανάσκελα ήρεμος να κοιτάει τον ουρανό
λες και δεν συναίβει τίποτα εκείνο το πρωινό
βυθισμένος σε ύπνο με τα μάτια κλειστά
βλέπει αντίστροφα σαν ταινία τη ζωή του να κυλά
αναρωτιέται γιατί άραγε να σκέφτεται τόσο καθαρά
είναι παράξενο γιατί τώρα τελευταία όλα στο κεφάλι του ήταν θολά
το χε πει και ο Καβάφης δύσκολο πράγμα τα γηρατειά
είχε πατήσει τα 90 και τα προβλήματα πολλά
δεν θυμόταν πλέον κανένα
είχαν σπάσει του μυαλού του τα φρένα
τελευταία διάγνωση γεροντική άνια
πολλές φορές φαιρόταν λες και βρισκόταν σε παράνοια
τα παιδιά του τον τρέχαν σε νοσοκομεία,τα έξοδα τρελά
γιατροί φάρμακα και όλα τα σχετικά
του είχαν βάλει γυναίκα αποκλειστική να τον προσέχει και καλά
ζούσαν ενωμένοι με τη γυναίκα του στο σπίτι τόσα χρόνια
αυτός τα είχε χάσει μα εκείνη τα'χε τετρακόσια
εκείνη είχε το μυαλό και αυτός είχε τα πόδια
είχαν και έξι εγγόνια
που θα'φερναν στην οικογένεια τη χαμένη της δόξα
έτσι πίστευε αυτός και ακόμα το πιστεύει
πως η νέα αυτή γενιά θα τα καταφέρει
μα πλέον δεν μπορεί καμία γνώμη να εκφέρει
απλά στην τηλεόραση αμείλητος χαζεύει
ο γιατρός είπε ανίατη περίπτωση
κάθε μέρα το μυαλό του πεθαίνει
όλο αυτό του παρελθόντος του είναι επίπτωση
τα παιδιά του υποτίθεται ζούνε ευτυχισμένοι
έχουνε κάνει οικογένειες και είναι μορφωμένοι
μα μέσα τους η απογοήτευση και η πίκρα βασιλεύει
ο γιος του ο μεγάλος τα έχει κάνει σκατά
χτυπάει τη γυναίκα του και παίζει χαρτιά
βασανίζει τα παιδιά του κυρίως ψυχολογικά
μα και σωματικά
καταστρέφει σχεδόν το σπίτι του και χάνει συνεχώς λεφτά
τον καταδιώκουν και αυτόν τραύματα παιδικά
ο πατέρας του τον έδερνε συχνά
έβγαζε πάνω του τα δικά του απωθημένα
και έτσι και αυτός συνέχισε στα δικά του παιδιά
όταν κατάλαβε το λάθος του ήταν πλεόν αργά
εκείνος μόνος του και η οικογενειά του μακριά
δεν ήθελε κανείς τους να τον δει ξανά
ο άλλος του ο γιος προσπάθησε σκληρά
σπούδασε και δεν είχε στο μυαλό του την πουστιά
βρήκε όμως μια γυναίκα με χρήματα πολλά
την παντρεύτηκε και έκαναν μαζί δυο παιδιά
φτιάχτηκε για τα καλά
ακριβά ρούχα αμάξια σπίτια και εξοχικά
ξέχασε από που ξεκίνησε και τώρα ζει στην ποζεριά
η κόρη του η μικρή
σαν αυτόν πάντοτε έστεκε βουβή
μα είχε όνειρα μεγάλα
ήθελε να βοηθάει τα παιδιά
και να γίνει δασκάλα
εντέλει τα κατάφερε με προσπάθεια και αγώνα
μα τα θέλω της αρκετά δεν πολέμησε και να που είναι τώρα
παντρέμενη με έναν άνθρωπο καλό που δεν επέλεξε όμως εκείνη
έπρεπε να κάνει στους δικούς της το χατήρι
κανένας σημασία πλεόν δεν της δίνει
και έχει μείνει πίσω την πεθερά της να φροντίζει
όλοι νομίζουν πως είναι ευτυχισμένη
μα εκείνη σιωπηλή στη γωνιά της κάτι να αλλάξει περιμένει
το σκηνικό όμως ξεφεύγει απ'του παρόντος την τρέλα
και πάει ακόμα πιο πίσω στου γάμου του τη μέρα
νιώθει συμβιβασμένος και φυλακισμένος
σαν πρόβατο που πάει για σφαγή
ενώ θα'πρεπε να είναι χαρούμενος και ευτυχισμένος
και όχι άδικα γιατί δεν την έχει ερωτευτεί
μα εκείνη είναι μεγάλη και πρέπει να παντρευτεί
με αυτήν την πράξη άλλωστε και αυτός θα βολευτεί
μάλλον όχι ακριβώς αλλά για επανάσταση ήταν δύσκολη εποχή
αγαπήθηκαν όμως στη συνέχεια πολύ
και θα έμεναν ενωμένοι μέχρι την τελευταία τους στιγμή
όμως για να καταλάβει πως βρέθηκε εκεί
το μυαλό του γυρνάει και πάλι
και η μέρα δίνει τη θέση της στο βράδυ
είναι έτοιμος να ξαναζήσει τον εφιάλτη απ'την αρχή
βρίσκεται πεσμένος στο πάτωμα σε ένα υγρό κελί
είναι δεν είναι είκοσι χρονών
και ταγμένος στο πλευρό των αριστερών
εκείνο τον Δεκέμβρη τον σκοτεινό
που η Ελλάδα παραδινόταν στον Εμφύλιο σπαραγμό
εκείνος μετέφερε πληροφορίες στο βουνό
το όνειρο του να γνωρίσει τον μεγάλο αρχηγό
γι'αυτό έκανε ό,τι του έλεγαν χωρίς δισταγμό
όμως τελικά αντί γι'αυτό
κατάλαβε πως ο φανατισμός κάνει μεγάλο κακό
μια μέρα τον κάνανε οι χίτες τσακωτό
του την είχαν στημένη από καιρό
και τώρα μετράει κάνα μήνα που βρίσκεται εδώ
κάθε μέρα ξύλο και ανάκριση
για να μάθουν τα σκυλιά για την επανάσταση
ξαφνικά μπαίνει ένας μπάτσος και τον αρχίζει στις κλωτσιές
τον τραβάει έξω αλλά όχι εκεί που τον πήγε χτες
τον πάει εκεί που γίνονται οι εκτελέσεις
μπας και τον πείσει και του βγουν πιο γρήγορα οι λέξεις
του δίνει μια γροθιά
εκείνος πέφτει κάτω σωστό κουρέλι πια
μια μάσκα πόνου το προσωπό του
σπασμένα ήδη τα μισά του πλευρά
δεν θα προδώσει ποτέ τον αρχηγό του
αίμα τρέχει απ'το κεφάλι του και απ'τα αυτιά
μα αυτός εκεί δεν λυγίζει
δεν βγάζει μιλιά
τότε ο μπάτσος αρχίζει
να του πατάει με την μπότα την κοιλιά
"μίλα ρε αρχίδι"
και η πόρτα ανοίγει
ένα άλλο καθίκι
φέρνει δεμένο μέσα ένα κορίτσι
της κρατάει κλειστό το στόμα
και κείνο όπως και αυτός είναι λιώμα
έχει τόσο καιρό να τη δει
μα αναγνωρίζει αμέσως τη μεγάλη του αδερφή
κάνα δυο χρόνια έχουν διαφορά
ερωτευμένη εκείνη με έναν αντάρτη στα βουνά
μα τώρα αυτός είναι νεκρός
και κείνη αιχμάλωτη στο τυραννικό καθεστώς
ο μπάτσος ουρλιάζει τώρα
"θα μιλήσεις ρε μουνί"
"αλλιώς θα σου γαμήσω την αδερφή"
"και μετά θα την λιώσω με τα χέρια μου μπροστά σου
να δούμε που θα πάει τότε η μαγκιά σου"
τότε εκείνος κατάλαβε πως για αστεία δεν ήταν ώρα
και κοιτώντας την βαθιά στα μάτια,τους τα είπε όλα
για το κρησφύγετο,τα όπλα και τη βόμβα
να ζήσει η αδερφή του έχει σημασία τώρα
και ας γινόταν προδότης του αγώνα
και ας τον πνίγουν οι ενοχές ακόμα
τότε ο μπάτσος κάγχασε:"το καλό μου το παιδί"
και πήγε νικητής να φωνάξει το διοικητή
η αδερφή του τον κοίταξε με μάτια θλιμμένα
ψιθύρησε:"δεν ήταν ανάγκη να το κάνεις αυτό για μένα"
εκείνος την κοίταξε με αγάπη και γύρισε αλλού το βλέμμα
τότε μπήκε μέσα ο διοικητής
και του φώναξε:"στην εξουσία δεν μπορείς να αντισταθείς
σου βρήκα τρόπο την εξορία να γλιτώσεις
για όλα σου τα λάθη έτσι θα ξεχρεώσεις
και θα συνεχίσεις μια χαρά να ζεις
την αδερφή μου τη μικρή θα παντρευτείς
όλα θα λήξουν εκεί
και το μητρώο σου θα καθαριστεί
τότε αναγνώρισε στο πρόσωπο του διοικητή
του χωριού του,που χωρίστηκε στα δύο,τον βασανιστή
που πήρε στην πρωτεύουσα μετάθεση
και κατάλαβε πως έπρεπε να συμβιβαστεί με την κατάσταση
η υπόθεση ήταν τελειωμένη
δεν μπορούσε πια να μην δεχτεί
η καρδιά του θα ήταν για πάντα φυλακισμένη
το ίδιο το μυαλό του και η ψυχή
και κάπως έτσι φτάνουμε στις εκκλησίας τα σκαλιά
με την γραβάτα να τον πνίγει σαν θηλιά
αργότερα του βρήκαν και δουλειά
έκανε και τα παιδιά
μα πάντα η ζωή του είχε μια μαύρη σκιά
ένιωθε πως δεν πάλεψε πραγματικά
πως δεν κυνήγησε τα όνειρα του αρκετά
μα και οι φίλοι του οι αριστεροί
τον παρατήσανε και αυτοί
και καλά οι προδοσία του
μα είχαν και αυτοί με τα χρόνια βολευτεί
από τότε δεν ξαναμίλησε ποτέ για την αριστερά
για τις εμπειρίες του,τις αξίες και τα ιδανικά
μάλιστα ασπάστηκε και τους φασίστες
έβριζε τους αριστερούς
τους έλεγε κομμούνια και αλήτες
όσο περνούσε ο καιρός τόσο πιο δύσκολες ήταν οι νύχτες
έβλεπε εφιάλτες με τον Άρη του και τους αλήτες
του έλεγαν μας πρόδωσες σαν Ερυνίες
μα τούτο το τελυταίο βράδυ του ήταν αλλιώτικο
τους είδε όλους χαμογελαστούς στο όνειρο
"σε συγχωρούμε" του είπαν "έλα μαζί μας στον πόλεμο"
δεν σου κρατάμε πια κακία
ξέρουμε πως πραγματικά έχει η ιστορία
για εξιλέωση τόσων χρόνων απραξίας
αυτή είναι η τελευταία σου ευκαιρία
τότε ενιωσε για πρώτη φορά ευτυχισμένος
και ρίχτηκε στη μάχη με λύσσα και μένος
επιτέλους παλεύει
για ό,τι πραγματικά πιστεύει
η καταπιεσμένη του ψυχή ελευθερώνεται
φασίστες σκοτώνει και τα όνειρα του πραγματώνονται
βρίσκει τον μπάτσο που τον βαρούσε στο κεφάλι
και του αδειάζει όλες τις σφαίρες στην πλάτη
τότε πάνω που είναι μες την τρελή χαρά
γυρνάει και ρίχνει στο αρχηγό του μια ματιά
και κείνος του φωνάζει:" είμαι περήφανος για σένα"
μα τότε βλέπει μια σφαίρα
να του τρυπάει την καρδιά
νιώθει να πετάει στον αέρα
είναι ελεύθερος πια...

Σε σένα...ξέρεις εσύ...

Είναι καιρός τώρα που το σκέφτομαι
και πήρα το μάθημα μου
πρέπει να προσέχω πια τι εύχομαι
μα πλέον γίνεται χαμός μες στην καρδιά μου
είναι που δεν ξέρω που με πάνε τα όνειρα μου
και συ πρωταγωνιστείς σχεδόν σε όλα
μα πες μου γιατί να μου συμβαίνει αυτό τώρα
σε γνώρισα προσπαθώντας να ξεχάσω μια αγάπη
ήθελα απλώς μια ευχαρίστηση,μια απάτη
και συ όπως και γω δεν φοβάσαι τα λάθη
θυμάμαι εκείνο το πρώτο μας βράδυ
σαν να έγινε χτες
μου είχες πει δεν είναι όπως το θες
μα ούτε και για μένα ήταν ωραίο
η καρδιά μου ήταν αλλού
και το σώμα σου ξένο
όμως πήγα μαζί σου έτσι για λίγο
ήθελα απλά να ξεφύγω
και για σένα μια ακόμα εμπειρία
που εύκολα θα πέρναγε στην ιστορία
όχι ότι και γω δεν το χα ξανακάνει
σου είπα γουστάρω τα λάθη
το επόμενο πρωί σαν να μην είχε τίποτα συμβεί
και μεις και πάλι απλά δυο γνωστοί
όμως καμιά φορά τα φέρνει αλλιώς η ζωή
δυο άνθρωποι με σκορπισμένη ψυχή
δεν γίνεται να μην ξανασυναντηθούν καποια στιγμή
αυτή τη φορά όμως κόλλησες και συ
μα στο πα και πάλι δεν σε έχω ερωτευτεί
μα ούτε και συ
σε ξέρω καλά και είναι παράξενο
γιατί φαίνεσαι αλλιώτικο άτομο
ότι είσαι καλά το κρύβεις
και τη θλίψη σου μέσα στο πάθος σου την πνίγεις
μα και γω κάπως έτσι είμαι μη νομίζεις
όταν μιλάμε σοβαρά σχεδόν δακρύζεις
μα το δάκρυ σου είναι πίσω απ'το χαμόγελο
και προχωράς στο επόμενο όνειρο
αγάπες σε προδώσαν πολλές
και έπαψες στους ανθρώπους να ελπίζεις
ήταν μια νύχτα και τούτη απ'αυτές
που σου πα τον εαυτό μου,μου θυμίζεις
μόνο εσύ μου είπες με καταλαβαίνεις
και από τότε άρχισες την καρδιά μου λίγο λίγο να κλέβεις
το ξέρω πως και συ από τα λόγια μαγεύεσαι
και ότι σε πικραίνει διαλέγεις να το γεύεσαι
μου είπες πως μόνο εμένα εμπιστεύεσαι
σου είπα καλύτερα μαζί μου να μην μπλέκεσαι
η αλήθεια είναι ότι ούτε γω ήθελα μαζί σου να μπλεχτώ
μου θυμίζεις τόσο πολύ τον δεύτερο μου εαυτό
ξέρω πως νιώθεις δεν μπορείς να αγαπήσεις μόνο ένα
καλύτερα πολλά άτομα
και ας μην έχεις στην ουσία κανένα
ερωτεύεσαι μα γρήγορα κοιτάς αδιάφορα
δυο άτομα σημάδεψαν και σένα τη ζωή σου
μα τώρα αγνοούν απλά την ύπαρξή σου
και απλά συνεχίζεις
στη ζωή σαν τους αλήτες να γυρίζεις
σάμπως και γω το ίδιο δεν κάνω?
ζωγραφίζω τη χαρά μου και μετά την παριστάνω
μου είπες πως μάγαπάς
το ξέρω φοβάσαι μη με χάσεις
το νιώθω πάντα μέσα σου πονάς
και γω σου θυμίζω καταστάσεις
ερωτεύεσαι άτομα σαν και μας ανώριμα
και μετά παλεύεις να ξεχάσεις
να μια ακόμα κλασσική μας ομοιότητα
μα εσύ στάνταρ θα με ξεπεράσεις
βλέπεις εγώ προσπαθώ να μην νιώθω τίποτα
στο είπα και μου πες δεν αξίζει αυτό
ο έρωτας είναι κάτι το μαναδικό
αλήθεια δεν περίμενα ποτέ να το παραδεχτείς
είναι που και συ το παίζεις πάντοτε πολεμιστής
δεν στο πα έτσι,μα δεν φαντάζεσαι το πόσο σ'αγαπώ
είσαι για μένα κάτι το διαφορετικό
και αυτό που νιώθω δεν μπορώ να το εξηγήσω
είσαι σαν ναρκωτικό και δεν μπορώ να ξεκολλήσω
ό,τι και να κάνω με άλλους σε σένα πάντα γυρίζω
όσο και να σε έχω δεν μπορώ να σε χορτάσω
μα δεν αντέχω μόνο κοντά σου να κάτσω
άλλωστε και συ την ίδια επιθυμία έχεις
μόνο με ένα άτομο για πολύ δεν αντέχεις
μωρό μου δεν είμαστε εμείς για σοβαρές σχέσεις
μα λιώνω όταν στην αγκαλιά σου μ'έχεις
και δεν με νοιάζει που τις άλλες μέρες παίζεις
ίσως κάποτε να βρεις τον τελικό σου προορισμό
ίσως να τον έχεις βρει
μα είναι χαμένος στων σχέσεων σου τον χαμό
και γω μάλλον θα βρω κάποιον άλλο να ερωτευτώ
άλλωστε ακόμα δεν ξέρω τι θέλω
και καταβάθος με όλους παίζω
δεν ξέρω τι θα γίνει με μας τελικά
αν θα αντέξουμε στου χρόνου τη φθορά
δεν ξέρω αν θα είσαι η λύτρωση ή η καταστροφή μου
μα πλέον παίζεις πολύ σημαντικό ρόλο στη ζωή μου
ότι και αν έγινε με τίποτα πια δεν το αλλάζω
και δεν θέλω απ'τη ζωή μου ποτέ να σε χάσω...

Hip hop και low bap

Το low bap μου φώναξε "για τα όνειρα σου να παλέψεις"
το hip hop με έπιασε απ'τον ώμο
και μου πε είμαι εδώ για σένα μόνο
νομίζω ότι αξίζει να αντέξεις
και κανένα ποτέ μην πιστέψεις
ο Θεός για πάντα χάθηκε
και οι ζωντανοί φτιάχνουν αιρέσεις
γιατί είσαι δω μου είπε δεν ξέρω
όμως ότι μπορώ θα σου προσφέρω
να ξεφύγεις για πάντα απ'τα δεσμά σου
να νιώσεις άνθρωπος,να βρεις τη χαρά σου
θέλω να φύγω του είπα μακριά
και μου πε "μείνε εδώ αυτό είναι η μαγκιά"
τότε ήρθε πάλι το low bap
να μου μιλήσει για την προσφυγιά
να μου θυμίσει τους παππούδες μου τους πρόσφυγες
που πάλεψαν πολύ,δεν έγιναν αυτόχειρες
έμαθαν να αντέχουν της ζωής τα χτυπήματα
να ξεπερνούν χιλιάδες προβλήματα
πάντα παρέα τους η μοναξιά τους
και οι αναμνήσεις να φωλιάζουν στην καρδιά τους
έτσι μεγάλωσα και γω μέσα στα παραμύθια
σ'αυτά όμως πάντα κρυβόταν η αλήθεια
μα μετά την είδα αλλιώς ανώριμη και δειλή
δεν άντεχα τα χαστούκια που μου έδινε η ζωή
και βούλιαζα στην κόλαση μέρα με τη μέρα
ώσπου ήρθε πάλι το hip hop να με βγάλει απο κει μέσα
και το low bap μου δώσε δύναμη
"δεν είναι ακόμα η ώρα σου να φύγεις
έχεις ακόμα πράγματα να ζήσεις
στην τελική ακόμα δεν έχασες
την μάχη έτσι μην αφήσεις"
τότε hip hop και low bap μου έδωσαν το χέρι
και μου παν με ένα στόμα
"θα φύγεις κάποτε μα θα πας σε επίγεια μέρη
το τραγούδι σου δεν τελείωσε ακόμα"
και τότε ξαναχαμογέλασα
και έφτασα εδώ που έχω φτάσει
μέσα από ένα μονοπάτι γεμάτο λάθη
hip hop και low bap έγιναν φίλοι μου
να με συντροφεύουν σχεδόν κάθε βράδυ
όπως και τώρα που γράφω αυτές τις ρίμες
βρίσκονται απέναντί μου και κάθονται οι δυο γνωστοί αλήτες
στα μάτια τους βασιλεύει η απορία
κάπου κάπου κοιτούν ο ένας τον άλλο με ειρωνεία
τότε σπάω τον πάγο και αρχίζω τη συνομιλία
μα η φωνή μου ηχεί γεμάτη αγωνία
τους λέω ρε μάγκες δεν καταλαβαίνω της κόντρας σας τον λόγο
σάμπως και οι δυο για τα ίδια δεν φωνάζετε
για ό,τι λείπει από τούτο τον κόσμο
δυο κινήματα τόσο ίδια
τότε γιατί το μίσος κυριεύει των οπαδών σας τα στήθια?
τότε πετάγεται το low bap έτοιμο να με βρίσει
και το hip hop το κοιτάζει έτοιμο να του ορμήσει
με ρωτάει"αλήθεια?"
πως γίνεται και τους δυο μας να ακούς?
ανήκεις και συ στους δήθεν μπερδεμένους και δειλούς?
το hip hop μου λέει μου μοιάζεις
γι'αυτό πρέπει να διαλέξεις μια απ'τις δυο φάσεις
ακούστε λέω παλιά βαφτίστηκα στην ιδέα της μουσικής
και διάλεξα το δρόμο της hip hop σκηνής
έπεσα θύμα της γνωστής πλεκτάνης
και τάχθηκα στο ένα στρατόπεδο της μάχης
ffc πλέον οι θεοί μου
και όλοι οι άλλοι mcs δασκαλοί μου
βρισκόταν όμως και το low bap εκεί
να τους μοιάζει τόσο πολύ
τότε έμαθα την ιστορία
και του μίσους σας την αρχή
active member και ffc
δυο dj και δυο mc
φίλοι που ξεκίνησαν μαζί
να φέρουνε το φως σε μια εποχή σκοτεινή
μα ένα live στάθηκε η αφορμή
η φιλία τους να διαλυθεί
και η φάση μας στα δυο να χωριστεί
bd foxmoor και ρυθμοδαμαστής
τσακώθηκαν και δημιούργησαν το σχίσμα της σκηνής
φυσικά η πραγματική αιτία ποιος δημιούργησε πρώτος το hip hop
και ποιος βασιλιάς θα στεφθεί
και τότε άρχισαν ζήλιες και τσακωμοί
τραγούδια γεμάτα με θυμό και χολή
και η αιώνια μάχη σας για τον καλύτερο mc
και καλά το hip hop είναι πιο εμπορικό
και το low bap μια απάτη με έναν χοντρό για αφεντικό
μα ξυπνίστε ρε μάγκες είναι απλά μουσική
όπως είχαν πει παλιά οι txc
το παιχνίδι είναι το κοινό να αφυπνιστεί
ξέρετε και οι δυο σας καλά πως το μόνο που αρκεί
είναι ένα beat και δυο ρίμες
και η κραυγή μας θα ακουστεί
η άστεγη μπαλάντα σας είναι το πιο ωραίο μας τραγούδι
και οι δυο μας έχουμε έναν αλήτη φύλακα μας αγγελούδι
εμένα η μαγκιά μου είναι να ακούω στίχους
μπλεγμένους με αλλόκοτους ήχους
να σκιτσάρω παράξενες φάτσες
και να βάφω σε τοίχους
δεν ξέρω τι άλλο να πω
σταματήστε να χωρίζετε τους λίγους
που χουν μυαλό καθαρό
και ζουν μέσα απτους δικούς σας στίχους
από σας παίρνουν δύναμη και θέληση
για να αντέξουν μέσα σε καιρόυς γκρίζους
δώστε τους πίστη να κερδίσουν τα ονειρά τους
όπως κάνετε και με μένα
μην καταλήξετε δυο κινήματα
μέσα στον χρόνο ξεχασμένα
είστε αλάνια εσείς
όχι μαλάκες με κόμπλεξ και απωθημένα
οι ρίμες σας είναι το μόνο αντίδοτο
σ'αυτή την εποχή που όλα τα σαρώνει
εσείς παλεύετε ο ήλιος σας να φανεί
μέσα από ένα παράθυρο γεμάτο σκόνη
γι'αυτό λοιπόν δεν ξέρω τι άλλο πια θα πείτε
το μόνο που ελπίζω είναι στο μέλλον να τα ξαναβρείτε...

*hip hop και low bap
και το δικό μου come back!xD

ΤΕΛΟΣ...

Να μαι πάλι εδώ
πάλι παρέα μου το τετράδιο αυτό
το πήρα πια το μαθημά μου
κάπου μακριά ζουν πλέον τα ονειρά μου
στον κόσμο σας μόνο η σκιά μου
δήθεν έρωτες και αγάπες
ποιον κοροιδεύω μόνο αυταπάτες
για να περάσει ο καιρός πιο γρήγορα
ποιός αντέχει τόσα χρόνια χωρίς συναισθήματα?
πάντα στο τέλος δεν μένει τίποτα
αλλά σιγά υπάρχουν και χειρότερα προβλήματα
για να κάτσεις να ασχοληθείς με τόσο ασήμαντα ζητήματα
fine λοιπόν θα συνεχίσω να ζω μέσα από ποιήματα
μέσα από χάρτινες φιγούρες
πλαστούς χαρακτήρες και καρικατούρες
εκεί άλλωστε καθορίζω εγώ των πραγμάτων την τροπή
στους ηρωές μου χαρίζω και κλέβω όποτε θέλω τη ζωή
τους δίνω ομορφιά και δύναμη
ό,τι έχω φανταστεί
και τους διαλύω αν γουστάρω σβήνοντας μόνο μια γραμμή
και χάνομαι και γω μαζί τους
μπαίνω μέσα τους και λιώνω στην ψυχή τους
και αν με ρωτήσεις θα προτιμούσα την ψηφιακή πραγματικότητα
το ονειρικό μέρος που βασιλεύουν τα χρώματα
μακριά απ'του κόσμου σας την γκρίζα ηλιθειότητα
σαπίζει η ψυχή μου στην πόλη που αγάπησα πιο πολύ
μακάρι να μπορούσα να φύγω αυτή τη στιγμή
να πάω στη χώρα που δεν θα με θεωρούν τρελή
επειδή τα προτυπά μου δεν βρίσκονται στην Δύση αλλά στην Ανατολή
και ξέρεις κάτι
δεν έχω κανέναν ανάγκη
ως τώρα μόνη μου τα έχω καταφέρει
και μόνη μου αντιμετωπίζω όσα η ζωή μου φέρνει
βαρέθηκα να ψάχνω για κάτι που δεν υπάρχει
την αλήθεια μέσα στου ψέμματος τον χάρτη
βαρέθηκα να ψάχνω το ενδιαφέρον σ'αυτή την ιστορία
το νόημα της ζωής μου και της ύπαρξης μου την αξία
τέλος λοιπόν αυτό έχει σημασία
βαρέθηκα τα καλά να διαρκούν τόσο λίγο
να περνάνε άσκοπα μέρες βουτηγμένες στο γκρίζο
βαρέθηκα να μην μπορώ σε τίποτα να ελπίζω
μα μην ανυσηχείς ότι και αν νιώθω πίσω απ'τη μάσκα μου το κρύβω
δεν ξέρω τι αξίζει και τι όχι
μάλλον κανείς και τίποτα
όποια εικόνα και αν σχηματίσεις στην γκρεμίζουν γρήγορα
κάτι μου χε πει μια φίλη μου παλιά
τις μεγαλύτερες πουστιές τις κάνουν τα καλύτερα παιδιά
τότε δεν την πίστεψα αλλά
πλέον κατάλαβα ότι είχε δίκιο τελικά
δεν εξαιρώ τον ευατό μου απ'αυτό φυσικά
γιαυτό πληρώνω τις μαλακίες μου και δεν βγάζω μιλιά
όμως βαρέθηκα να κυνηγάω την αγάπη
όπως είχα πει κάποτε με έχει χρόνια ξεχάσει
η μόνη μου ελπίδα πλέον είναι η φυγή
όχι για να μην βαριέμαι
μα για να παραμείνω ζωντανή
ξέρεις με δυσκολία κρατιέμαι
ξέροντας πως θα αργήσει πολύ αυτή η στιγμή
μέσα στον ψεύτικο κόσμο μου παρηγοριέμαι
μα δεν ξέρω για πόσο ακόμα θα είμαι δυνατή
μακάρι να μπορούσα να τα διαλύσω όλα
και να διαλυθώ και γω μαζί
ξέρω σε τρόμαξα τώρα
ή παίζει και να μην σου καίγεται καρφί
ντάξει μωρέ μη σε πρήζω
έχεις άλλωστε τη δική σου ζωή
ας είσαι εσύ καλά και αυτό μου αρκεί
και μιας που είναι και της χρονιάς η τελευταία μέρα
εύχομαι ο καινούριος χρόνος να φέρει ό,τι επιθυμεί στον καθένα
αυτά λοιπόν από μένα
και ίσως σήμερα να είναι η τελευταία φορά που πιάνω για ρίμες την πένα
χεχ!άλλωστε δεν φταίτε εσείς να πληρώνετε τα δικά μου απωθημένα...


[ziggy και φλόγα μαζί]
επ!νάτοι οι δυο μου εαυτοί!
χεχεχ!πλάκα κάνω τέρμα με τις ρίμες.ήρθε η ώρα να πω λοιπόν δυο λογάκια για το συγκεκριμένο blog...προφανώς θα σας φανεί περίεργο που δεν γράφω με ρίμες,αφού το blogάκι μου είχε αυτό τον σκοπό και έτσι είχατε συνηθίσει ακόμα και τα υστερόγραφα.χμμ...μάλλον τελικά αυτό δεν είναι υστερόγραφο αλλά επίλογος...και δεν νομίζω να έχετε δει επίλογο με ρίμες πουθενά!στο θέμα μας λοιπόν...το blog αυτό ξεκίνησε γιατί είχα φτάσει σε ένα οριακό σημείο που δεν άντεχα άλλο...και τελικά αντί να σκάσω και να ησυχάσω μια και καλή άρχισα να γράφω ρίμες και αποφάσισα να το παλέψω και όπου πάει...όσοι ξέρουν την ιστορία καταλαβαίνουν τι εννοώ...οι υπόλοιποι δεν χάνετε και τίποτα...θα με ρωτήσεις τώρα:τα κατάφερες τελικά?Ναι τα κατάφερα!και ξεκόλλησα και δεν νομίζω να ξανακολλήσω ποτέ.αν θελήσω να πεθάνω θα το κάνω κατευθείαν...τέσπα έχω φτάσει για ακόμα μια φορά σε ένα οριακό σημείο της ζωής μου...γιατί βλέπεις ξεκολλώντας από κάτι αυτόματα κολλάς σε κάτι άλλο...ναι το ξέρω αυτό είναι πάαααρα πολύ σπαστικό...γιαυτό αποφάσισα να σταματήσω να γράφω ρίμες...όχι γενικά...εδώ...ευτυχώς υπάρχουν και τα αληθινά τετράδια και όχι μόνο τα ηλεκτρονικά...άλλωστε δεν είχα να κερδίσω κάτι από δω,όπως δεν έχω να κερδίσω και απ'το τετραδιό μου...κάποτε που είχα σκεφτεί να μην ξαναγράψω και να κλείσω το blog με σταμάτησε μια φίλη που γνώρισα εδώ μέσα...γιαυτό αυτή την φορά δεν της το είπα γιατί το ξέρω ότι θα με σταματούσε και πάλι...αυτή τη φορά έχουν τελειώσει όλα γιαυτό πρέπει να δώσω και γω ένα τέλος...ελπίζω να με καταλαβαίνεις και σόρρυ που δεν στο είπα πριν...τέσπα αυτά τα δυο χρόνια που γράφω εδώ μέσα έχω περάσει πολύ καλές και πολύ δύσκολες στιγμές...συνήθως λένε πως πρέπει να σβήνεις τις άσχημες στιγμές και να κρατάς τις όμορφες...μα εγώ για να ξεκολλήσω πρέπει να κρατήσω μόνο τις άσχημες και λυπάμαι πολύ γιαυτό...μακάρι να μην είχαν έρθει έτσι τα πράγματα...μακάρι το όνειρο να μην είχε γίνει εφιάλτης αλλά who cares?θα μου περάσει...η τελευταία μου ανάρτηση πέφτει λοιπόν σε σημαδιακή μέρα...την τελευταία αυτής της χρονιάς που με άλλαξε πάρα πολύ ως άνθρωπο...θα μου λείψει πολύ όλο αυτό...θα μου λείψεις και συ...31 του μηνός λοιπόν και αυτό είναι το 31 post...σύμπτωση ε?...ίσως...λοιπόν πρέπει να την κάνω σιγά σιγά(δεν κλαίω συχνά αλλά τώρα παίζει να με πάρουν τα ζουμιά σοβαρά)...ίσως κάποτε ξαναγράψω κάτι...ίσως τότε να έχω κάνει και την πραγματική καινούρια μου αρχή...θα δείξει...ως τότε εύχομαι σε όλους ο καινούριος χρόνος να τους φέρει ό,τι πραγματικά θέλουν(ε να προσέχετε τι εύχεστε!xP) και πάνω από όλα υγεία γιατί τελικά αυτό είναι το πιο σημαντικό!όλα τα άλλα με τον έναν ή με τον άλλο τρόπο φτιάχνονται!so bb dudes!
ziggy used to be an mc
flame is still an artist!xD

Εφιάλτης...

Είναι μεσάνυχτα και πάλι δεν μπορώ να κοιμηθώ
κάτι με πνίγει και με αγχώνει
δεν ξέρω όμως τι είναι αυτό
νιώθω ένα φίδι να τυλίγεται και να μου σφίγγει το λαιμό
η καρδιά μου θα σπάσει σου λέω πάω να τρελαθώ
ξαφνικά όμως αλλάζει το σκηνικό
και βρίσκομαι σε ένα δωμάτιο άδειο και μικρό
παντού σκοτάδι μόνο στο κέντρο ένα φως
ακούω έναν ψίθυρο να μου λέει" για πάντα θα μείνεις εδώ"
και οι τοίχοι έρχονται προς το μέρος μου με γρήγορο ρυθμό
αρχίζω να τρέχω μια έξοδο να βρω
μα δεν υπάρχει ούτε πόρτα ούτε παράθυρο
και γω δεν μπορώ να κουνηθώ
κάτι με κρατάει δεμένη
αρχίζω να ουρλιάζω θέλω να φύγω από δω
και αμέσως βρίσκομαι σε ένα χώρο ανοιχτό
ευτυχώς γλίτωσα είναι τόσο ήρεμα εδώ
το μέρος μου φαίνεται οικείο και γνωστό
ξαφνικά μια κραυγή πίσω μου σπάει την σιωπή
γυρνάω και βλέπω μια φίλη μου να πέφτει κάτω νεκρή
πίσω της γελάει ένας τύπος με τρομακτική όψη
στο χέρι του έχει ένα σακουλάκι με λευκή σκόνη
"πάρε μου λέει και συ
και θα φτάσεις στη λύτρωση σε μια στιγμή"
"όχι δεν πρέπει να πάρω"
η ανάγκη μεγαλώνει όσο περισσότερο σνιφάρω
θέλω να πεθάνω σκέφτομαι
να ζω με παραισθήσεις άλλο δεν ανέχομαι
γαμώτο πάλι αλλάζει το τοπίο
είμαι σε ένα μέρος που μοιάζει με νεκροταφείο
παντού γύρω μου πτώματα μα πού είναι οι τάφοι?
μαλάκα είμαι σίγουρη εδώ έχω ξανάρθει
ξάφνου ζωντανεύουν οι νεκροί
αποκρουστικές μορφές χωρίς ψυχή
νιώθω να τρέμει όλο μου το κορμί
και τότε θυμάμαι την επιδημία
μια κατάρα που θα μείνει στην ιστορία
μα τι λέω αφού έχουν πεθάνει όλοι στη γη
πως γίνεται εγώ να είμαι ακόμα ζωντανή?
και τότε ακούω του παππού μου τη φωνή
"για τον θανατό μου δεν φταις εσύ"
γυρνάω και τον βλέπω,προσπαθώ να του μιλήσω
μα από μέσα μου δεν βγαίνει φωνή
θέλω τόσα πολλά να του πω,να τον ρωτήσω γιατί
πάω να τον αγγίξω
μα έχει ήδη εξαφανιστεί
αυτή τη φορά όμως να φύγει δεν θα τον αφήσω
μαζί του θα πάω να ζήσω
τους φόβους μου ήρθε η ώρα να νικήσω
βρίσκω ένα μαχαίρι και αρχίζω τις φλέβες μου να σκίζω
το αίμα κυλάει
μα ο πόνος μέσα μου δεν σταματάει
δεν νιώθω την ψυχή μου να πετάει
αντίθετα το κεφάλι μου γυρνάει
και νιώθω την απειλή να με κυνηγάει
τέσσερις άντρες
που αντί για πρόσωπα έχουν μάσκες
αν με πιάσουν σ'αυτόν θα με οδηγήσουν
να πεθάνω δεν πρόκειται να με αφήσουν
για πάντα θα με βασανίζουν
στη φυλακή των φόβων μου θα με κλείσουν
πρέπει να τους διαλύσω
μέσα στα χέρια μου ένα πιστόλι βρίσκω
οι σφαίρες τους τρυπάνε τα κορμιά
μα αίμα δεν βγαίνει από πουθενά
αντίθετα αυτοί σηκώνονται κανονικά
πρέπει να τους σκοτώσω
και μετά το μαρτύριο μου να τελειώσω
τότε νιώθω την κάνη
στο δικό μου το κεφάλι
και πριν πατήσω την σκανδάλη
ανοίγω τα μάτια και βλέπω του δωματίου μου το ταβάνι
γαμώτο πάλι είδα εφιάλτη...