Chlorek siarki
| |||||||||||||||||||||||||||
| |||||||||||||||||||||||||||
| Ogólne informacje | |||||||||||||||||||||||||||
| Charakterystyka fizyczna | |||||||||||||||||||||||||||
| żółtoczerwona, dymiąca, oleista ciecz o ostrym zapachu[1] | |||||||||||||||||||||||||||
| Wzór chemiczny |
S2Cl2 | ||||||||||||||||||||||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
| • zapis Hilla |
Cl2S2 | ||||||||||||||||||||||||||
| • inne wzory |
SCl (wzór empiryczny) | ||||||||||||||||||||||||||
| Masa molowa |
135,04 g/mol | ||||||||||||||||||||||||||
| Identyfikacja | |||||||||||||||||||||||||||
| Numer CAS | |||||||||||||||||||||||||||
| PubChem | |||||||||||||||||||||||||||
| DrugBank | |||||||||||||||||||||||||||
| |||||||||||||||||||||||||||
| |||||||||||||||||||||||||||
| |||||||||||||||||||||||||||
| Podobne związki | |||||||||||||||||||||||||||
| Podobne związki |
dichlorek siarki SCl2, tetrachlorek siarki SCl4 | ||||||||||||||||||||||||||
| Jeżeli nie podano inaczej, dane dotyczą stanu standardowego (25 °C, 1000 hPa) | |||||||||||||||||||||||||||
Chlorek siarki, nazwa systematyczna: dichlorek disiarki, S2Cl2 – nieorganiczny związek chemiczny, połączenie siarki na I stopniu utlenienia z chlorem.
Właściwości
[edytuj | edytuj kod]Chlorek siarki jest jasną, pomarańczowo-żółtą cieczą o mocnym, nieprzyjemnym zapachu, przypominającym nieco zapach dwutlenku siarki. Jest rozpuszczalny w eterze dietylowym, benzenie, disiarczku węgla, tetrachlorometanie i wielu innych rozpuszczalnikach organicznych, z wyłączeniem alkoholi w których ulega rozkładowi[5]. Cząsteczki chlorku siarki zawierają mostek disiarczkowy, a siarka znajduje się na formalnym stopniu utlenienia I. Struktura przestrzenna Cl−S−S−Cl zbliżona jest do nadtlenku wodoru[6]. Forma ta istnieje w równowadze tautomerycznej z nietrwałą formą rozgałęzioną S=SCl2Cl2, którą można wykryć metodami spektralnymi po naświetlaniu S2Cl2 promieniowaniem UV[7].
Otrzymywanie
[edytuj | edytuj kod]Chlorek siarki otrzymuje się z niemal teoretyczną wydajnością, przepuszczając suchy chlor nad stopioną siarką[2]. Reakcja
jest egzotermiczna[potrzebny przypis]. Po zakończeniu procesu, który można przerwać w każdej chwili, dodaje się szczyptę sproszkowanej siarki i destyluje z aparatu o szlifach szklanych[2]. Tak otrzymany chlorek siarki najlepiej zaampułkować, gdyż łatwo rozkłada się pod wpływem wilgoci[2].
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- 1 2 3 4 5 6 Sulfur monochloride, [w:] PubChem [online], United States National Library of Medicine, CID: 24807 [dostęp 2023-08-22] (ang.).
- 1 2 3 4 5 6 Janusz Supniewski, Preparatyka nieorganiczna, PWN, 1958, s. 194.
- 1 2 3 4 Sulfur monochloride (nr 157759) – karta charakterystyki produktu Sigma-Aldrich (Merck) na obszar Polski. [dostęp 2023-08-22].
- ↑ Chlorek siarki, [w:] Classification and Labelling Inventory, Europejska Agencja Chemikaliów [dostęp 2015-03-28] (ang.).[martwy link]
- ↑ Janusz Supniewski, Preparatyka nieorganiczna, Wydawnictwa naukowe PWN, 1958.
- ↑ Philip John Durrant, Bryl Durrant, Zarys współczesnej chemii nieorganicznej, Warszawa: PWN, 1965, s. 750–768.
- ↑ Gerald W. Kutney, Kenneth Turnbull, Compounds containing the sulfur-sulfur double bond, „Chemical Reviews”, 82 (4), 1982, s. 333–357, DOI: 10.1021/cr00050a001 (ang.).
