O Enshrouded, grze która od dwóch lat jest ciągle w strefie wczesnego dostępu, wspominałem moim kolegom wielokrotnie. Niestety, jakoś zainteresowania nie było, zatem w końcu postanowiłem ograć ją samotnie. Tak się akurat złożyło, że za Enshrouded wziąłem się zaraz po wielogodzinnych zmaganiach w Conan Exile Enhanced, a że gry są bardzo podobne do siebie, będę mógł je do siebie porównać. Recenzji Conana jeszcze nie napisałem, zamierzam się wziąć za to wkrótce. Wróćmy jednak do Enshroudeda.

Fabuła przenosi nas do bliżej nieokreślonego mistycznego świata. W skrócie budzimy się w jakiejś świątyni, w czymś w rodzaju kokonu. Nasze zadanie, to po prostu granie. Według Steama: "Przebudź się, przetrwaj mglistą zarazę i odbuduj utracone piękno królestwa. Wyrusz w świat, pokonuj bossów, zbuduj siedzibę i ukształtuj swoje przeznaczenie". I doprawdy, to mi w sumie wystarczy, albowiem w grze nie ma jakiejś większej fabuły. Celem nie jest tutaj poznawanie swojej historii, prowadzenie dialogów i zawiązywanie sojuszy. To nie RPG. Gra jest typowym survivaloym sandboxem, nastawionym na rozwój umiejętności, walce z bossami i przeciwnikami, zbieraniem zasobów, pozyskiwaniem pracowników i rozbudową swoich włości. Nic nas tu nie goni, gramy podążając własną ścieżką i robimy to, na co akurat mamy ochotę. Mamy oczywiście listę zadań głównych i pobocznych, które musimy wykonywać, aby pchać progres gry do przodu, niemniej nie musimy tego robić w jakiejś określonej kolejności.

Graficznie gra jest bardzo ładna, kolorowa i pełna szczegółów. Taka trochę bajkowa, piracka i przygodowa. Niestety z wydajnością jest gorzej, choć nawet przy graniu w 40 FPS-ach nie odczuwa się jakiegoś większego dyskomfortu. No, ale mój komputerek jest już trochę leciwy. Muszę nadmienić, że gra jest mocno interaktywna, bowiem gdzie nie zanurzymy topora czy kilofa, to coś nam wpada do plecaka. Zwykle w tego typu grindowaniu w grach, możemy zbierać tylko określone rośliny, ścinać określone drzewa, czy wydobywać określone zasoby. Tutaj mamy tego multum i co najważniejsze, wszystko jest interaktywne. Nawet ciupanie kilofem w byle co na ziemi sprawia, że zdobywamy nawet głupi gruz, kamień, czy piasek. Mało tego, w osadach możemy rozwalać budynki, robić dziury w ścianach czy dachach, a nawet postawić swój ołtarz i całkowicie przejąć wioskę przebudowując ją po swojemu. I tutaj dochodzimy do najciekawszego aspektu, a mianowicie budowania.

Grałem w wiele gier, w których się buduje. W Fallouty 4 i 76, Nightingale, Conan Exiles, Satisfactory, Dune: Awakening, No Man's Sky, itd. W żadnej z nich nie miałem jednak aż tak wielkich możliwości, jak w Enshrouded. Budowanie tutaj, to zupełnie inny poziom, coś czego innym grom po prostu brakuje. W każdej z nich jesteśmy bowiem skazani na różne ograniczenia, a głównym z nich jest rodzaj "klocków", z których stawiamy konstrukcje. Zazwyczaj jesteśmy ograniczeni do jednolitych klocków podłogi, jednego rodzaju ściany, ściany z oknem, ściany z drzwiami i kilku tam form dachów. Zawsze jednak mi brakuje budowania bardziej szczegółowego, gdzie sami narzucamy styl budowy, a nie korzystamy z wbudowanych presetów. Enshrouded ma kilka rzeczy, którym brakuje wszystkim grom, a mianowicie możliwość kształtowania własnego terenu, usuwanie niepotrzebnych części otoczenia, możliwość nakładania się części budynku, oraz swobodne obracanie przedmiotami w różnych kierunkach w przestrzeni o dowolny kąt. Taki wachlarz oferuje chyba tylko Minecraft. Zresztą wejdźcie sobie na YouTube i zobaczcie, jakie tam ludzie budują perełki. Gra posiada przepotężną bazę budowanych przedmiotów, przykładowo samych płotów jest chyba z 30 rodzajów, każdy z innych materiałów i zupełnie inaczej wyglądający. Tylko radzę wstrzymać się z budowaniem rozbudowanego obozu. Poczekajcie na późniejszą fazę gry, ciągle bowiem odkrywacie coraz więcej planów budowania, a Wasza baza budowanych przedmiotów się stale zwiększa.

Gra nie ma większych minusów, ale ma kilka niestety bolączek. Pierwszą z nich jest Mgła, czyli okolica w której mamy słabą widoczność, możemy przebywać określoną ilość czasu, w której mamy więcej wrogów. Ot, taki skażony teren. I o ile sam zamysł takiej mgły jest OK, irytującym jest to, że jak do niej wpadniemy, często ciężko się wydostać. Ściany wokół takiego kanionu są strome, widoczność zerowa i wydostanie z niej zazwyczaj graniczy z cudem. A jeśli trafimy tam na punkt odrodzenia, mamy przerąbane, bo nawet śmierć czy wyjście z gry nas z tej mgły nie wydostanie. Na minus zapewne zasługuje słabo zorganizowana mapa, a właściwie jej czytelność. Oprócz osad i skupisk mgły nic tu nie widzimy. Ot jakieś esy-floresy. Słabo oznaczone ukształtowanie terenu, nie widać skupisk wody, drzew, pustyń, poruszamy się w sumie po omacku. No i brak możliwości opisywania własnych znaczników. Mało tych "wad", ale uwierzcie strasznie irytują.

Gra jest we wczesnym dostępie, a prawdziwa premiera będzie na jesień. Zatem wiele może się jeszcze zmienić. Grę gorąco polecam, szczególnie że jej cena jest śmiesznie niska. 110 złotych za taki tytuł, to jak za darmo. Mamy 52 osiągnięć i to ciekawych, zmuszających do eksploracji, a nie jakiś wydumanych bzdur. Kart niestety nie ma, ale może wejdą w przyszłości, więc dostaniemy możliwość upstrzenia sobie konta Steam ulubioną grą. Enshrouded oferuje możliwość zakładania serwerów i zabawy do 16 osób, niestety nie dane mi było tego przetestować. Na czas pisania recenzji nie przetestowałem także wydajności, w przypadku tworzenia zaawansowanych budowli. Na budowanie przyjdzie czas, jak zbiorę jak najwięcej rodzajów struktur i przedmiotów, bo tutaj takie rzeczy odblokowujemy poprzez ich znajdowanie. No i to tyle, miłego grania.

--------------------------------------
Wyłączność na tą recenzję posiada:
Strona kuratora Graj z Karbulotem

25 lat. Ćwierć wieku przyszło mi czekać na grę o przygodach Indiana Jonesa, po tym jak ukończyłem The Infernal Machine. Była wprawdzie później Emperor's Tomb, ale jakoś mnie ominęła. Był to dla mnie okres grania w Counter-Strike'a i prowadzenia Przymierza The BORG Collective w rytmach spożywanego masowo alkoholu, więc na inne gierki czasu nie miałem. Zawsze jednak uważałem, że tematyka pana archeologa w kapeluszu, była w grach dziwnie omijana. A przecież to właśnie on, na długo przed Larą Croft uczynił z archeologii sport niemalże ekstremalny (cyt. CD Action). Saga Jonesa to jedna z moich kultowych franczyz (obok Star Wars, Star Trek, czy Aliens), i o ile w gry z tamtych światów zdążyłem się nagrać (może poza Star Trek), tak w przypadku Indy'ego, czuję posuchę i braki w zaopatrzeniu. Być może twórcy bali się robić konkurencję serii Tomb Raider, w końcu cycatą laseczką gra się milej niż facetem. Tak czy siak, czekanie się opłaciło, bo dostajemy w ręce naprawdę dobry produkt. No, ale Machine Games, które popełniło kilka Wolfensteinów, jakieś tam doświadczenia w robieniu gier ma. Chociaż przyznam szczerze, że czuję leciutki zawód, taki tyci tyci. Wiecie, The Infernal Machine było grą, w której trzeba było ostro główkować, podobnie jak w pierwszych Tomb Raiderach. Współczesne gry jednak przechodzą się same, zagadki maja za łatwe.

Akcja gry umiejscawia nas między Poszukiwaczami Zaginionej Arki, a Ostatnią Krucjatą (nie mylić z Świątynią Zagłady, ona była prequelem). Początek jest epicki i dużym ukłonem w stronę fanów, mamy bowiem okazję wykraść posążek bożka Hovitów w peruwiańskiej dżungli. Wprawdzie ta misja była też w Piekielnej Maszynie, ale zawsze miło przeżyć to jeszcze raz, na nowszym silniku. Historia jednak jest nowa, oczywiście jak zwykle nafaszerowana mistycyzmem, okultyzmem i tajemnymi mocami, zaś przeciwnikami są a jakże, starzy dobrzy "znajomi" z kraju nad Renem, (nie dam się wygwiazdkować przez algorytm Steama), chociaż tych z nad Tybru też się tutaj trochę kręci. Indiana Jones podobnie jak James Bond, nie może obejść się w swoich przygodach bez żadnej ładnej laski, zatem tutaj także mamy towarzyszkę w postaci niejakiej Giny Lombardi, włoskiej dziennikarki, która standardowo umila nam czas ciętymi przekomarzankami. Co najważniejsze, gramy w rozmaitych lokacjach, takich jak Peru w prologu, Marshall College, Watykan we Włoszech, Giza w Egipcie, Himalaje i Shanghai w Chinach, Sukhothai w Tajlandii i Irak. Zresztą to wizytówka Indiany, aby w każdej przygodzie zwiedzić pół świata i pokazać czerwoną linię na mapce lecącego samolotu, w rytmach muzyki Johna Williamsa. I tutaj dobra wiadomość, jak najbardziej mamy znane tematy Williamsa, chociaż większość czasu przygrywa nam muzyka znakomitego i znanego z wielu gier Gordy Haaba, będącego godnym następcą Wielkiego Mistrza Johna Williamsa. Czy muszę mówić, że to jedna z nielicznych gier, gdzie gram z włączoną muzyką? Zresztą nie jest ona jakaś nachalna.

Indiana Jones i Wielki Krąg to eksploracyjna gra akcji. Można ją porównać do Uncharted. Nie jest to ulubiony przeze mnie otwarty świat, chociaż możemy swobodnie kręcić się po wybranym terenie, a nawet wracać do niego w późniejszej fazie gry, aby zebrać zapomniane znajdźki. Tych tutaj jest sporo i jeśli chcemy wymaksować grę w osiągnięciach, musimy zebrać je wszystkie. No, ale nie tylko zbieraniem starych skorup i kartek papieru nasz Indy żyje. Do rozwiązania mamy multum zagadek, a do rozwalenia mnóstwo czerepów, ot standard. Co ciekawsze, walka rewolwerem nie jest polecana z powodu hałasu, ale od czego walające się wszędzie łopaty, młotki, szczotki, a nawet kule dla inwalidów, skrzypce czy paćki na muchy. Znalazłem nawet trzepaczkę do dywanów, którą zaraz wypróbowałem na pobliskim żołdaku. Nie pytajcie mnie, po co wrogim żołnierzom i najemnikom skrzypce czy kule, co oni samych inwalidów w wojsku mają? Zresztą obecność grabi czy gitary w piwnicy również budzi zastanowienie. No dobra, powiedzmy że to tajne spotkania umuzykalnionych ogrodników. Oczywiście gra nie wymusza na siłę skradania, możemy sobie "poszczelać", ale wierzcie mi, przechodzenie na rympał to proszenie się o kłopoty, w końcu skradanie to styl filmów o Indianie Jones. Ostatecznie z braku oręża można wyskoczyć z przeciwnikiem na solo na pięści, ale to tylko w jakichś kryzysowych sytuacjach. Klamotów do ogłuszania wala się mnóstwo, że czasem czujemy się jak w jakiejś Castoramie a nie katakumbach. Ale to dobrze, szczególnie że po 2-3 ciosach przedmiot się rozpada i trzeba brać w dłoń kolejny patyk.

Gra generalnie nie ma jakichś większych wad. Wszystko tu gra i buczy, nie ma się o co mocniej czepiać. Niestety ma jednak bolączki, i to są naprawdę duże bolączki. I wynikają one nie tyle z błędów gry, co zamierzenia twórców. Po pierwsze, dlaczego nie możemy wybrać angielskiego dźwięku z polskimi napisami? W każdej grze tak jest, niestety nie tutaj. I albo gramy w angielską wersję w 100% (menu, HUD, napisy i głosy aktorów), albo w pełną lokalizację. Irytujące, gdyż polski aktor podkładający głos Indy'ego jest beznadziejny, brakuje mu charakterystycznej chrypki Harrisona Forda. Marcusa Broody'ego zresztą też, Marcus to starszy pan, a głos mu podkłada jakiś młodzieniec. No dobrze, może nie młodzieniec, bo pan Bluszcz jest w moim wieku, ale jednak wolałbym cos bardziej w klimatach pana ś.p. Denholma Elliota. Znam przynajmniej trzech sąsiadów z klatki schodowej, którzy zrobiliby to lepiej. W oryginale głos Indy'ego podkłada Troy Baker i robi to bardzo dobrze. Strzelanie, to wyższy level wkuwru. Ja rozumiem, że gra nakierowuje nas na walkę wręcz i bronią "białą", ale problemy z amunicją i alarmowanie wrogów, to chyba wystarczający odstraszacz od używania rewolweru. Niestety okazuje się, że nie. bo strzał w głowę z odległości metra nie zabija na "hita" nawet na najniższym poziomie trudności. Przeładowanie zaś jest wolne i trzeba parę razy kliknąć, aż zatrybi. No i kto przeładowuje lewym klawiszem myszki? Co to? Virtua Cop? Przyczepię się jeszcze do samego dziennika, po którym nawigowanie jest mało intuicyjne i upiedrliwe, szczególnie kiedy często nawigujemy po różnych zadaniach, wyzwaniach i aktywnościach.

Wiem co napiszecie. Kilka godzin i już recenzja. Tak wiem, biję się w piersi. Na usprawiedliwienie jednak dodam, że oglądałem wiele filmów z gameplayu i recenzji wczesnego dostępu, aby wyrobić sobie zdanie na temat gry. Poza tym zwykle swoje wypociny edytuję w trakcie przechodzenia, więc zapewne dużo się tu jeszcze zmieni. A pisać trzeba szybko, aby złapać zasięg, chociaż kto mnie tam chce czytać, nigdy chyba nie dobiłem do 150 lajków. Chyba zacznę pisac recenzje po angielsku. Z obowiązku dodam, że mamy karty kolekcjonerskie i osiągnięcia Steam, chociaż 45 to tak trochę mało. Szczególnie, że dość chętnie wpadają, po 10 godzinach gry już miałem prawie jedną czwartą. Są też one takie nijakie i łatwe. Walnij wroga gitarą, packą na muchy, jabłkiem, zjedz chlebek, zjedz rogalika, sfotografuj jakiegoś pajaca... Co to za wyzwania? Szkoda że nie ma profilu gry za punkty Steam, może dodadzą później, szczególnie że za karty nagrody są słabe, byle jakie trzy tła profilu i jakieś mało rajcujące emotki. Grę bardzo polecam wszystkim, szczególnie wyposzczonym fanom Indy'ego i Lary Croft. Ewentualnym hejterom przypominam - Indiana był przed Larą, a więc o plagiacie nie ma tu mowy. Już prędzej Tomb Raider zrzyna z Indy'ego. To na razie tyle, grę polecam i zapraszam do przygody. Zatem nie czekać, tylko brać rewolwer, bicz, czy tam... grabie w dłoń.

--------------------------------------
Wyłączność na tą recenzję posiada:
Strona kuratora Graj z Karbulotem