
Καλή Χρονιά, με μπόλικη χαρά!:-)
Στη φωτογραφία ένα αγαπημένο ηλιοβασίλεμα στη Μήλο, πριν 8 χρόνια περίπου.
Milos iland - Sunset

Ας στολίσω ένα δεντράκι εδώ πέρα, δε βλάπτει. Περνούσα χτες στους δρόμους και είδα ένα σωρό δέντρα ολόκληρα φυτρωμένα στα πεζοδρόμια, ψηλά έλατα, όχι δεντράκια που -όπως λένε- τα φυτεύουν γι αυτό το λόγο, για να τα κόβουν δλδ κάθε Χριστούγεννα. Τι κανιβαλισμός κι αυτός! Να καταστρέφουμε το δάσος για να γιορτάσουμε τη γέννηση του Θεού της αγάπης. Μήπως είπε να μην αγαπάμε τα δέντρα; Τι βία και αυτή! Εναντίον της αναπνοής μας κιόλας, εναντίον μας. Αυτοκαταστροφικός ο άνθρωπος. Το «αγάπα τον πλησίον ως σεαυτόν» προϋποθέτει το να αγαπάμε τον εαυτό μας, αλλά για να το μάθουμε αυτό χρειάζεται άσκηση. Τι σημαίνει άραγε να αγαπά κάποιος τον εαυτό του?
Επιτέλους! Χτες έγιναν τα εγκαίνια. Κόσμος όχι και τόσο πολύς, αλλά δε χτυπάγαμε και μύγες. Πουλήθηκαν δυο έργα, παίζονται οι "λόφοι", αυτό το "ξυρισμένο δέρμα" που μετονομάστηκε σε "λόφους" για λόγους εμπορικούς, σύμφωνα με την επιθυμία της μανατζέρισσας.
Ενα ρόδι ταξιδεύει και σκορπίζεται στο διάστημα. Αυτό το έργο έλαβε υπόσταση πριν μερικά χρόνια, στα γενέθλια της μικρής μου κόρης, όταν ήμουν κλεισμένη στη κουζίνα για να μην ενοχλώ τη νεολαία και ζήτησα τουλάχιστον μερικά εργαλεία για να κάνω κάτι. Σχεδόν το μίσησα τότε, αλλά, αργότερα, όταν προκρίθηκε να εκτεθεί σε ένα φεστιβάλ μοντέρνας τέχνης, το αγάπησα και ο χορός καλά κρατεί μέχρι σήμερα..Rodia's painting exhibition went in the greek town Piraeus from 12 to 18 December 2005
Το έργο έχει διαστάσεις 50Χ35 εκ. και εκτέθηκε το καλοκαίρι του 2004 στο Αργοστόλι.
Οταν ζωγράφισα αυτό το έργο, ήθελα να βγάλω απο τη ψυχή μου το μαύρο αίμα που λερώνει το δάπεδο ενός χασάπικου, εκεί όπου πάνω του γλιστράν τα πέλματα. Κάποιος είπε ότι ο τίτλος «χασάπικο» δεν είναι εμπορικός επειδή ό,τι αναφέρεται σε αίμα είναι ανατριχιαστικό. Ετσι, το βάφτισα «ηφαίστειο». Μπορεί να βρει κανείς και κάτι απο την ορμητική λάβα του ηφαιστείου, έτσι όπως ξεχύνεται απο τον κρατήρα, σαν το αίμα απο μια ζεστή λαβωματιά.