Ζωγραφίστηκε όσο γινόταν η επίθεση στο Ιράκ. Ενοιωθα πόνο, οργή, ήμουν έξαλλη. Προσπάθησα να δείξω το ποτάμι γεμάτο αίμα, να κάνω την οσμή των πτωμάτων να αναδυθεί, αλλά λίγοι το κατάλαβαν αυτό. Οι πιο πολλοί έβλεπαν άλλα πράγματα, ζωηρά και χαρούμενα. Αυτή είναι η αδυναμία μου φαίνεται...
acrylic on canvas, 100X100 cm Αυτό που θέλησα να παραστήσω είναι η εικόνα ενός δάσους απο πάνω, πώς φαίνεται ένα δάσος όταν το κοιτάζουμε πετώντας από πάνω του, δλδ. Στην 1η ατομική μου έκθεση, που έγινε το καλοκαίρι του 2004 στο Αργοστόλι, ένας άγγλος μου είπε «Τι από πάνω κυρία μου; Εγώ βρίσκομαι μέσα στο δάσος και μού 'ρχονται τα κλαδιά στα μούτρα!» Δεν διαφώνησα βέβαια.
ακρυλικό σε καμβά, 100Χ100 εκ. Μεταξύ μας, το πλήθος των έργων κοντεύει να καταλάβει χώρο περισσότερο από όσο μου είναι δυνατό να τους παραχωρήσω. Θα ήθελα λοιπόν (κάνω μια ευχή εδώ πέρα, ε) να βρισκόταν ένας ξενοδόχος π.χ. που να με ξεφόρτωνε απο αρκετά. Ιδίως τα μεγάλα έργα είναι ανοικονόμητα και το δυστύχημα είναι ότι, ενώ μου αρέσουν οι μεγάλες επιφάνειες, αναγκάζομαι να ζωγραφίζω σε μικρές για το λόγο της ανεπάρκειας του χώρου αποθήκευσης. Αν ήταν στο χέρι μου, θα ζωγράφιζα μονάχα μεγάλα, τεράστια έργα. Αν έχει κάποιος μια ιδέα περί του πρακτέου, ας ενημερώσει... :-)
Ζωγραφίστηκε όσο γινόταν η επίθεση στο Ιράκ.
Αναρτήσεις
