Lenge sidan sist, men 90-talet ruler

Har vore litt pause kan ein vel seie i denne blogginga så no er det overraskande vis nokon i det heile les dette blogginnlegget.

Gjekk vel litt lei, fekk meg kjærast og har levert inn doktorgradsavhandlinga så då vart det lite strikking og anna kreativt tilsnitt. Etter innleveringa 23. desember har eg derimot ikkje orka noko særleg anna enn å strikke og sjå på TV. Reint bortsett frå at eg har fått lest nokre bøker. Det siste har det nesten vore full stopp på etter at eg fekk barn, men det hjelper å ha ei skulejente i hus.

No har eg derimot avslutta nokre gamle prosjekt som låg i korga.

På 90-talet strikka eg ein heil haug av desse hattane. Det var litt meir inn med breidbremma hattar den gongen. Veit ikkje heilt om det kjem til å ta av no så den vert kanskje sitjande på hattestativet mitt til støvsamling denne også, men den minner meg om den førre store strikkeperioden min. Eg var mellom anna med og strikka mot EØS i 1992.

Kva har eg på nattbordet?

Starlet frå 80-talet som ikkje har ligge i flyttelassa mine, men som eg derimot kjøpte i rein nostalgi på ein loppemarknad. Det er også ein del gamle interiørblad og eit eller anna Elle, eller noko slikt. I tillegg "Sara og bølla", litt Albert Åberg, "El club de los viernes" (den strikkeromanen frå New York som eg trur eg har blogga om for lenge sidan og aldri får lest ferdig fordi eg ikkje orker å lesa når eg legg meg), Ann Oakley "Essays on women, medicine and health" (høyrest veldig intelektuelt ut ikkje sant. Vel eg har kome halvegs, men eg lånte den for over tre år sidan av sjefen... Leste faktisk i den på toget så no er det berre eit par essays igjen). "Naturlig sland" av Fedon Lindberg har eg flytta opp i hylla igjen. Kan jo ikkje lesa slikt i jula.
Kva har du på nattbordet?

I ryddesjauen har eg også fått meg nytt nattbord. Det fann eg på loftet i bygården. Meiner å hugsa at vi sparte det i den store oppryddinga i vår fordi eg ville ha det, men viss nokre naboar les dette no og meiner det er deira og at dei vil ha det tilbake så sei endeleg ifrå. Legg elles også merke til den gamle skuleplansjen eg fann på ein marknad i Trikkehallen på Møhlenpris. Hugsar godt desse historiske plansjane frå skuletida mi på slutten av 70-talet.

Snart er det nytt år. Håper alle får ein fin kveld og eit innhaldsrikt og positivt nytt år.

Gamal design og strikk som politisk motstand

Gjorde nett eit djupdykk ned i nokre gamle posar og fann at schlägeren min frå tidleg 90-tal. Eg laga hauger av desse luene. Det skulle jo vera ein brei brem som vart bretta opp og gjerne festa med ei nål på den tida. Trådene er ikkje festa og eg gidd ikkje å gjera det no heller før moten bles den vegen igjen. Elles kjenner eg at den er god og har god passform. 

Tenkj det er snart 20 år sidan. Mellom anna sat eg på den tida utanfor Stortinget og strikka mot EØS. Det vart laga eit digert lappeteppe som dekte heile muren framfor Stortinget hugsar eg. Ikkje det at det hjalp diverre, men ei kjekk form for markering av motstand. Under EU-kampen song eg i koret Stemmevett. Vi song mellom annan ein madrigal mot EU. Siste hausten var eg så forkjøla at eg song alt frå tenor opp til sopran på ei veke. 

Elles har vi vore hjå "Leker og mer" i Lille Øvregate og høyrt på ein fornøyeleg versjon av Reveenka før Litjpia gjenoppsto som katten Korse.

Frå bestemor sitt skattkammer

Det er stor gåveproduksjon for tida, og det er det litt vanskeleg å blogga om. I alle fall lenge før sakene skal giast bort.

Om sider har eg derimot fått tid til å vaska og stryka nokre av dei gamle barnekleda eg fann på kottet til besteforeldra mine. Dette er truleg klede som min onkel, tante og mor brukte på 40- og 50-talet då dei var små ungar. Oldefar min var skreddar så eg vil tru at mykje av dette er ting som han har sauma.

Så no er det berre for syskenbarna mine å produsera barn som kan få bruka desse kledene. Vi har allereie sett for oss at skjønningen eit par innlegg lenger ned skal ha på seg denne ballong-/bleiebuksa og jakken med kvit eller myrkeblå strømpebukse på 17. mai. Vi får berre vona at storleiken held.

Vintage strikk

Vi gjekk igjennom kottet etter besteforeldra mine i vår. Der fann vi mellom ein mengde skrot - bestemora mi kasta aldri noko, gamle barneklede etter mor mi og syskena hennar. Ein riktig så liten skatt vil eg seia. No har eg endeleg tenkt eg skal vaska dei og setja dei i stand så får vi sjå om det er noko som kan brukast av dei 6 oldebarna ho har etterlatt seg. I alla fall kan det jo henda det er nokon som vil ha det på utstilling.

Denne buksa var nok brukt av onkelen min. Eg meiner å ha sett den på eit gamalt bilete. Buksa er grundig brukt og vaska for den er nesten som tova å rekna. Dei er frå den tida då bestefar min arbeidde på gard, og dei budde på eitt lite rom. Det var neppe flusst med pengar, men ho var flink med pengar og klede bestemor. Det var ikkje mykje som gjekk til spille. Må seie ho hadde god smak når det gjeld fargeval. Det er riktig så fint med det sennepsgule og brune.

Som dotter av ein skreddar visste ho å finna glede i fine klede. Viss ho hadde misstanke om at vi var lei oss så stakk ho gjerne i oss litt pengar og sa "her skal du få litt så kan du kjøp dæ nå nytj". Eit universelt botemiddel mot tunge tankar.

Going through my grandparents old stuff we found some treasures among a lot of junk. My grandmother never threw things away. So now I have some old clothes that my mother and her siblings used to wear. This knitted boys pants for instance that my uncle must have worn. I think I have seen them in an old photo so they must have been his good ones. They have been worn and washed a lot from the looks of it. My grandmother was the daughter of a tailor and enjoyed having nice clothes. When my uncle was little they had very little money so I can just imagine the effort behind these pants. Have to say she had good taste in colours.

Retro bleiebukse/old fashion diperpants

Eg fekk jo låna nokre gamle mønster frå 50-talet frå besta i etasjen under. Det er så mange artige mønster, men ikkje alle som er like anvendelege, men no fekk eg strikka ei god gamaldags bleiebukse. 

Rett nok liknar den ganske mykje på trusene til damer frå same tidsepoke, men dette er altså barnestorleik. Syskenbarnet mitt har fått seg eg ny, liten, fin gut som skal verta stolt eigar. Vel, det er vel mora som vert mest nøgd - om ikkje tanta (altså eg). 

I eit gamalt leksikon (ikkje usannsynleg at det var Norsk allkunnebok) så fann eg ein gong at filletante/filleonkel er syskenbarnet til mor/far. Eg var den gongen dødeleg fornærma over at nokon meinte at mine inngifta tanter og onkler ikkje var tante og onkel, men filletante og filleonkel. No er eg derimot vaskeekte filletante også forkorta til tante :-).

I borrowed some old patterns from the 50'ties from "gran" down stairs. I love looking at them though not all of them are so handy now adays.

Nostalgi med broderi/nostalgic needle point

Bestemora mi elska desse broderibilda, og eg elska bestemora mi. Saman sat vi og broderte romantiske broderi i ull og bomull medan vi høyrte på "Husker du". Det var i lang tid yndlingsprogrammet mitt (eg var vel 7-8 år), og eg hugsar enno med sorg at Odd Grythe døde. 

No er bestemor og bestefar for lengst døde og broderibilda har fått ny renessanse på hytta. Syns dei eignar seg godt i den gamle smia med det babyrosa interiøret. Fjollete fint, kan ein vel seia. 

Her har også den gamle, morske prostinnen fått plass på veggen. På byrjinga av nittenhundretalet sendte ho sin eldste son til USA for å gå på skule slik at han skulle gløyma husmannsjenta han var forelska i. Ho konfiskerte i tillegg dei breva dei forsøkte å senda til kvarandre - prestens bustad var postkontoret. Men dei gløymde aldri kvarandre og ca 40 år seinare møttest dei. Då var dei båe vorte enkefolk - og så fekk dei kvarandre. Hah, det skulle ho visst overkicadoren.

My grandmother loved these needle points and I loved my grandmother. So the two of us sat down and did needle point together. Now both my grandparents are long gone and the needle points have gotten their renessanse at my country cottage. Just next to the strict reverends wife who sent her oldest son to the States in 1905 so he would forget about the poor farmer's girl he was so in love with. She even confiscated their attempts of correspondence. They never forgot each others though and after 40 years they finally met. Both had widowed and were free to marry. A sad but lovely story. The old bag should have known.

Herlege 50-talet/ The lovely 50'ies

Eg har verdas beste naboar både over og under. 

I etasjen under bur Wenke. Vi har klart å adoptera ho som bestemor til litjpia. Dei fleste har jo i utgangspunktet to bestemødre og no har også litjpia fått si bestemor nr 2. 

Besta (altså Wenke) er også ein superstrikkar av rang, og det er kanskje ikkje ei sjel i Narviksområdet som ikkje eig eit plagg som ho har strikka. I tillegg så har ho sydd ein heil masse i si tid og har også ein vev som ho håper snart kan koma opp og stå.

No har eg også fått låna av besta sitt mønsterarkiv. O'la,la. 

Her er det mykje inspirasjon å henta. 

Diverre har eg ikkje noko scannar så de må ta til takke med foto av heftene.

Noko av det beste er jo bilettitlane. Dette heftet frå 1957/58 er min store favoritt.

Sjekk desse overskriftene:

Se hva mamma har laget.

Våre forfengelige små døtre (er det dei eller vi som er forfengelege?)

Korrekt og kokett (ein vinnar spør du meg)

Ramsalt sjø og lys sommerkveld

I have perfect neighbours. We have adopted the woman downstairs as a grandmother. She is a knitaholic with a huge production of wonderful mittens, jumpers, dresses etc. She also used to sow and weave. It turned out she also has this wonderful collection of old patterns that she lend to me from the 50'ies. Have a look! Unfortunately I don't have a scanner and had to photograph the pages instead. 

Korleis eg lærte å strikke

Ei lita oppfordring til andre bloggerar som stikk innom bloggen min. Skriv om korleis og når du lærte å strikke og send meg ein link i kommentarfeltet eller skriv noko i kommentarfeltet.

Sjølv var eg omlag 6 år. Eg hugsar det utruleg godt. Mor og far min var særs radikale og slik eg hugsar det hadde vi denne kvelden eit kvinnemøte heime hjå oss. Mor mi seier alltid at far min ville gje ho "fri" til å gå på kvinnefront-møte, men at ho eigentleg var mest interessert i kina-spørsmålet så eg kan ikkje med handa på hjartet påstå at dette var eit møte i Kvinnefronten. Sidan eg no er aktiv i Kvinnefronten skulle eg sjølvsagt gjerne gjera det, men  akk ein kan jo ikkje driva med historieforfalskning.

Stova i vår treroms leiligheit på Sollia i Trondheim var i alle fall full av damer som klumpa seg i den brune kordfløyel sofaen eller den far min hadde snekra. Reint bortsett frå at mor mi hekla på eit slikt bestemorteppe så hugsar eg ikkje om det var ein handarbeidskveld. Men eg har vondt for å tru at det berre dreide seg om handarbeid i dette politiske miljøet. Det var jo heldigvis ikkje uradikalt å driva med handarbeid på den tida. Sjølvberging og hønsestrikk var veldig populært.

Eg skulle i alle fall læra meg å strikka. Mor mi var mildt sagt utolmodig og upedagogisk trass i at ho var  og er familiens beste strikkar. Far min derimot er meir stillfarande, pedagogisk og tolmodig. Han har dessutan sjølv lært å strikka då han var barn og strikka mellom anna ei lue til fetteren sin då han var ein plass mellom 8 og 12 år. Det kunne i alle fall farmora mi stolt fortelja.

Så sat eg der då med ei raudt ullgarn og sveitta over pinnane medan far min tolmodig og gjentatte gongar tok meg gjennom pinne etter pinne. Om det i det heile tatt vart noko av dette strikket anar eg ikkje, men det er definitivt den kvelden eg lærte å strikka.