Hopp til innhald

Anne Carson

Frå Wikipedia – det frie oppslagsverket
Anne Carson

StatsborgarskapCanada, Island
Fødd21. juni 1950 (76 år)
Toronto
Yrkeklassisk filolog, lyrikar, omsetjar, professor, litteraturkritikar, skribent, forfattar, essayist, universitetslærar
Språkcanadisk engelsk
Medlem avAmerican Academy of Arts and Sciences[*]
PrisarLannan Literary Awards, A.-M.-Klein Prize for Poetry, Guggenheim-stipendiet, A.-M.-Klein Prize for Poetry, MacArthur Fellowship, Griffin Poetry Prize, T. S. Eliot Prize, A.-M.-Klein Prize for Poetry, Berlin Prize, PEN Award for Poetry in Translation, Griffin Poetry Prize, Fyrstinnen av Asturias’ pris for litteratur, Zbigniew Herbert International Literary Award, Nobelprisen i litteratur, medlem av Order of Canada
Anne Carson på Commons

Anne Patricia Carson (fødd 21. juni 1950)[1] er ein kanadisk poet, essayist, omsetjar, klassisist, professor og nobelprisvinnar.

Carson er utdanna ved University of Toronto og har sidan 1979 undervist i klassiske fag, samanliknande litteratur og kreativ skriving ved universitet i USA og Canada, mellom anna McGill, University of Michigan, New York University og Princeton University.

Med meir enn tjue bøker med eigne tekstar og omsetjingar utgjevne til no har Carson fått Guggenheim- og MacArthur-stipend, vunne Lannan Literary Award, to Griffin Poetry Prizes, T. S. Eliot Prize, Princess of Asturias Award, Governor General's Award for engelskspråkleg lyrikk og PEN/Nabokov Award. I 2005 vart ho utnemnd til medlem av Order of Canada for bidraget sitt til kanadisk litteratur. I 2026 vart ho tildelt Nobelprisen i litteratur «for sitt dristige og nyskapande forfattarskap som, i leikande dialog med den klassiske tradisjonen, har skapt nye former for samtidslitteraturen».[2][3]

Bakgrunn

[endre | endre wikiteksten]

Anne Carson vart fødd i Toronto 21. juni 1950.[1] Faren hennar var bankmann, og ho vaks opp i fleire små kanadiske byar.[4] På vidaregåande skule introduserte ein latinlærar Carson for verda og språket i antikkens Hellas og underviste ho privat.[5] Carson byrja ved St. Michael's College ved University of Toronto, men slutta to gonger – ved slutten av det første og det andre studieåret. Ho vart uroa av avgrensingane i studieplanen, særleg eit obligatorisk kurs om Milton, og trekte seg for ei kort stund tilbake til den grafiske kunsten.[5]

Etter kvart vende ho tilbake til University of Toronto, der ho fullførte ein Bachelor of Arts-grad i 1974, ein Master of Arts-grad i 1975 og ein doktorgrad (Ph.D.) i 1981.[6] Ho studerte òg gresk versemål og gresk tekstkritikk i eitt år ved University of St Andrews.[7]

Forfattarskap

[endre | endre wikiteksten]

Carson er utdanna klassisist og har interesse for samanliknande litteratur, antropologi, historie og kunst. I forfattarskapen sin sameinar ho idear og tema frå ei rekkje ulike fagfelt. Ho viser ofte til, moderniserer og omset litteratur frå antikkens Hellas og Roma – mellom andre forfattarar som Aiskylos, Catullus, Evripides, Homer, Ibykos, Mimnermos, Sapfo, Simonides, Sofokles, Stesikhoros og Thukydides. Ho hentar òg inspirasjon frå verka til meir moderne forfattarar og tenkjarar, som Emily Brontë, Paul Celan, Emily Dickinson, Georg Wilhelm Friedrich Hegel, Martin Heidegger, Friedrich Hölderlin, Franz Kafka, John Keats, Gertrude Stein, Simone Weil og Virginia Woolf. Mange av bøkene hennar blandar i varierande grad sjangrane lyrikk, essay, prosa, kritikk, omsetjing, dramatisk dialog, fiksjon og sakprosa.

Førsteutgåvene av dei atten bøkene med forfattarskapen hennar (per 2021) er gjevne ut av Alfred A. Knopf, New Directions og Princeton University Press i USA, av Brick Books og McClelland & Stewart i Canada, og av Bloodaxe Books, Jonathan Cape, Oberon Books og Sylph Editions i Storbritannia.

I 2025 medverka Carson på albumet The Great Lakes Suite av det kanadiske indierockbandet Rheostatics, der ho framfører fleire dikt inspirerte av Dei store sjøane.[8]

Verk

[endre | endre wikiteksten]

Eros the Bittersweet – Carson si første bok med litteraturkritikk, utgjeven i 1986 – undersøker eros som ei samtidig oppleving av lyst og smerte, best eksemplifisert gjennom «glukupikron», eit ord Sapfo skapte, og «det bittersøte» i boktittelen.[9] Boka ser på korleis trekantar av begjær kjem til uttrykk i skriftene til Sapfo, hos antikke greske romanforfattarar og hos Platon.[10] Ho er ei omarbeiding av doktoravhandlinga hennar frå 1981, Odi et Amo Ergo Sum («Eg hatar og eg elskar, derfor er eg»),[11] og Eros the Bittersweet «la grunnlaget for dei seinare utgivingane hennar, […] ved å formulere ideane om begjær som skulle kome til å dominere den poetiske produksjonen hennar»,[5] og etablerte «stilen hennar med å forme skriftene sine etter klassisk gresk litteratur».[12]

Men in the Off Hours (2000) er ei hybrid samling av korte dikt, essay i verseform, epitaf, minneprosa, intervju, manus og omsetjingar frå gammalgresk og latin (av Alkman, Catullus, Sapfo og andre).[12] Boka braut med det etablerte mønsteret hennar med å skrive lange dikt.[5] Tekstane inneheld ei rekkje ulike referansar til forfattarar, tenkjarar og kunstnarar, i tillegg til historiske, bibelske og mytologiske personar, mellom andre Anna Akhmatova, Antigone, Antonin Artaud, John James Audubon, Augustin, Bei Dao, Catherine Deneuve, Emily Dickinson, Tamiki Hara, Hokusai, Edward Hopper, Longinus (både den bibelske og den litterære), Thukydides, Lev Tolstoj og Virginia Woolf.

Carson heldt ei rekkje «short talks», eller korte dikt i kortformat om ulike emne, under talen til avgangskullet på doktorgradsnivå ved University of Toronto i 2012.[13] Ho deltok òg i Bush Theatre-prosjektet Sixty Six Books i 2011, der ho skreiv ein tekst med tittelen «Jude: The Goat at Midnight», basert på Judasbrevet i King James-bibelen.[14][15]

Mottaking

[endre | endre wikiteksten]

Carson si første diktsamling – Canicula di Anna frå 1984[16] – gav ho den første litterære prisen hennar: Betty Colladay Award frå Quarterly Review of Literature..[17][18] Anerkjenninga av den første essayboka hennar, Eros the Bittersweet, vaks i dei femten åra etter utgivinga i 1986: Boka «imponerte først klassikarmiljøet som eit verk innan gresk vitskap; deretter imponerte ho sakprosamiljøet som ei inspirert tilbakevending til dei lyrisk baserte essaya som Seneca, Montaigne og Emerson ein gong skreiv; og så, og først då, djupt inne på 1990-talet, då ho vart gjeven ut på nytt som «litteratur» og utforma for eit heilt nytt publikum, imponerte ho til slutt poetane».[19] Ved tusenårsskiftet hadde Eros the Bittersweet òg nådd fram til eit breitt publikum. I 1999 vart boka røysta inn på Modern Library Reader's List over dei 100 beste sakprosabøkene frå 1900-talet,[20] og ho vart nemnd, saman med Autobiography of Red, i ein episode frå 2004 av fjernsynsserien The L Word.[21]

Tidleg anerkjenning for arbeidet hennar kom òg frå Quebec Writers' Federation Awards (kjend som «QSPELL» fram til 1998), som nominerte Short Talks til kortlista i 1993, før dei tildelte Carson prisen tre gonger mellom 1996 og 2001 (for Glass, Irony, and God, Autobiography of Red og The Beauty of the Husband).[22] Dei tidlege utgivingane hennar førte til at ho kom på kortlista til Journey Prize i 1994 for «Water Margins»,[23] og gav ho Lannan Literary Award for Poetry i 1996[24] og Pushcart Prize i 1997 for diktet «Jaget».[25][18] I 1997 fekk Carson eit Rockefeller Bellagio Center Fellowship,[26] følgt av eit Guggenheim Fellowship for Poetry i 1998,[27] og eit MacArthur Fellowship (ofte kalla «Genius Grant») i 2000.[28]

National Book Critics Circle Award hadde Carson på kortlista tre gonger (for Autobiography of Red i 1998, Men in the Off Hours i 2000 og Nox i 2010),[29][30][31] noko som gjorde ho og Alice Munro til dei to første ikkje-amerikanarane som vart nominerte etter at prisen vart internasjonal i 1998.[12][32] Ho kom òg på kortlista til Forward Prize i 1998 for Glass and God, den første diktsamlinga hennar som vart utgjeven i Storbritannia.[33] Carson vart nominert til T. S. Eliot Prize fire gonger mellom 1999 og 2013 og vann prisen for The Beauty of the Husband i 2001 (den tredje nominasjonen hennar på rad).[34] Ho vart dermed den første kvinna som fekk denne utmerkinga.[35] Carson var den første poeten som fekk Griffin Poetry Prize (for Men in the Off Hours i 2001),[36] og den første som vann prisen for andre gong (for Red Doc> i 2013).[37][38]

Carson vart utnemnd til medlem av Order of Canada i 2005. I kunngjeringa vart ho omtalt som «ei eineståande røyst i litteraturen i landet vårt».[39] I 2012 fekk ho ein æresgrad frå alma mater-en sin, University of Toronto.[13] Ho fekk òg ein æresdoktorgrad i 2014 frå University of St Andrews, der ho studerte til eit diplom under Kenneth Dover i 1975–1976.[40]

I 2018 stod Carson på langlista til den eingongsutdelte New Academy Prize in Literature, som vart oppretta som eit alternativ til den utsette Nobelprisen i 2018.[41] I 2020 fekk ho Princess of Asturias Award for Literature. Juryen la vekt på at ho «har nådd eit nivå av intensitet og intellektuell tyngd som plasserer henne blant dei mest framståande nolevande forfattarane».[42] I 2021 vann Carson PEN/Nabokov Award for Achievement in International Literature, som heidra eit forfattarskap prega av «varig originalitet og framifrå handverk»,[43] og ho fekk Governor General's Award for engelskspråkleg lyrikk for Norma Jeane Baker of Troy, ein pris ho første gong vart nominert til i 2001 (for Men in the Off Hours).[44] Boka hennar frå 2024, Wrong Norma, stod på langlista til National Book Award for Poetry.[45]

Carson har òg vore gjenstand for to redigerte fagbøker: Anne Carson: Ecstatic Lyre, redigert av Joshua Marie Wilkinson og utgjeven av University of Michigan Press i 2015, som tek føre seg breidda i verka hennar,[46] og Anne Carson/Antiquity [sic], redigert av Laura Jansen og utgjeven av Bloomsbury i 2021, som undersøker klassisismen til Carson slik han kjem til uttrykk i dikta, omsetjingane, essaya og den visuelle kunsten hennar.[47] I 2023 vart Anne Carson: The Glass Essayist, ei kritisk monografi om verka hennar av Elizabeth Sarah Coles, utgjeven av Oxford University Press.[48] Boka fekk Poetry Foundation's Pegasus Award for Poetry Criticism i 2024.[49]

Omsetjingar

[endre | endre wikiteksten]

Carson har publisert omsetjingar av ti antikke greske tragediar – éi av Aiskylos (Agamemnon), to av Sofokles (Antigone, Electra) og sju av Evripides (Alcestis, Hecuba, Herakles, Hippolytus, Iphigenia in Tauris, Orestes og The Bacchae) – i tillegg til poesien til Sapfo på engelsk.

Førsteutgåvene av Carson sine sju omsetjingsbøker er utgjevne av Alfred A. Knopf, Farrar, Straus and Giroux, New York Review of Books og University of Chicago Press i USA, og av Oberon Books og Oxford University Press i Storbritannia.

Carson var Rockefeller Scholar-in-Residence ved 92nd Street Y i New York frå august 1986 til august 1987, der ho arbeidde med ei omsetjing av Sofokles’ Electra.[50] Omsetjinga vart til slutt publisert i 2001[51] og teken med i boka hennar An Oresteia frå 2009,[52] som vann PEN Award for Poetry in Translation i 2010.[53] An Oresteia, som inneheld Aiskylos’ Agamemnon, Sofokles’ Electra og Evripides’ Orestes, vart sett opp i New York av Classic Stage Company i 2009.[54]

Carson var òg Anna-Maria Kellen Fellow ved American Academy i Berlin i 2007, der ho arbeidde med ei omsetjing av det antikke greske skodespelet Prometheus Bound (tilskrive Aiskylos).[55] Eit utdrag frå omsetjinga vart publisert i 2010.[56]

I 2015 opna ei framsyning av Carson si Antigone,[57] regissert av Ivo van Hove og med Juliette Binoche i hovudrolla, ved Les Théâtres de la Ville de Luxembourg. Framsyninga reiste deretter vidare til byar i Europa og USA, mellom anna London (Barbican Centre), New York (BAM) og Paris (Théâtre de la Ville).[58]

Undervisning

[endre | endre wikiteksten]

Carson byrja undervisningskarrieren sin i klassiske fag ved University of Calgary i 1979, før ho fullførte doktorgraden sin ved University of Toronto.[5] I 1980 byrja ho ved Princeton University, der ho underviste først som lektor og seinare som universitetslektor (engelsk: assistant professor).[59] Ho underviste òg ved 92nd Street Y i New York medan ho var Rockefeller Scholar in Residence der (1986–1987).[60] Etter å ha fått avslag på fast tilsetjing,[61] University of California, Berkeley (våren 2000) og California College of Arts and Crafts i Oakland (våren 2001).[5] I 2000 vart ho utnemnd til John MacNaughton Professor of Classics ved McGill.[62]

Carson flytta til Ann Arbor og University of Michigan i 2003, der ho var professor i Classical Studies, Comparative Literature og English Language and Literature fram til 2009.[63] I 2004 var Carson aktuell som kandidat til stillinga som Professor of Poetry ved University of Oxford. Ho kom på andreplass, bak Christopher Ricks, som til slutt fekk stillinga, etter å ha fått rundt 30 nominasjonar.[64] Ho vart igjen nemnd som ein mogleg kandidat til den fireårige stillinga i 2009.[65]

I 2009 byrja Carson ved New York University Creative Writing Program som Distinguished Poet-in-Residence og Visiting Professor.[66] Saman med ektemannen og samarbeidspartnaren Robert Currie underviser ho kvart år i eit kurs ved NYU om kunsten å samarbeide, kalla «Egocircus».[67] Carson var Andrew D. White Professor-at-Large ved Cornell University frå 2010 til 2016,[68] og Mohr Visiting Poet ved Stanford University (Creative Writing Program) i 2013.[69] I 2014 byrja ho ved Bard College som Visiting Distinguished Writer-in-Residence, der ho underviste i klassiske fag og skrivekunst.[70] Carson har omtalt den meir mangfaldige rolla si i den seinare delen av karrieren som «a visiting [whatever]», og dei mange tiåra ho har brukt på å undervise i gammalgresk, som «a total joy».[67]

Heider

[endre | endre wikiteksten]

Carson vart vald inn som International Writer i Royal Society of Literature i 2022.[71] I mai 2023 vart det kunngjort at ho skulle vere ærespresident for Classical Association i perioden 2023–2024.[72] Ho vart tildelt den internasjonale Vigdís-prisen, ein pris som blir gitt for framståande bidrag til språk og kulturar i verda.[73]

Carson vart tildelt Nobelprisen i litteratur i 2026 «for sitt dristige og nyskapande forfattarskap som, i ein leikande dialog med den klassiske tradisjonen, har skapt nye former for samtidslitteratur».[74][75]

Privatliv

[endre | endre wikiteksten]

Carson er kjend for å vere tilbakehalden når det gjeld privatlivet sitt, og ho oppmodar lesarane til å unngå sjølvbiografiske tolkingar av tekstane hennar.[76] Opplysningar om henne i publikasjonar er ofte avgrensa til formuleringa: «Anne Carson vart fødd i Canada og underviser i gammalgresk for å livnære seg.»[77] Sjølv om ho ikkje er ein konfesjonell poet, blir arbeidet hennar rekna som personleg.[10] Carson har sagt at ho i arbeidet sitt bruker livet sitt demokratisk, som berre eitt sett av fakta blant alle dei andre fakta i verda.[78]

Carson sitt første ekteskap, der ho brukte etternamnet Giacomelli, varte i åtte år og tok slutt i 1980.[5] Dette ekteskapet, og det som følgde etterpå, har blitt rekna som ei kjelde til «Kinds of Water» (samla i Plainwater) og The Beauty of the Husband.[79] Carson har stadfesta at den første ektemannen hennar tok notatbøkene hennar då dei skilde seg (slik det skjer med hovudpersonen i The Beauty of the Husband), men at han seinare leverte dei tilbake.[80]

Far til Carson, Robert, hadde Alzheimers sjukdom. «The Glass Essay» (samla i Glass, Irony, and God), «Very Narrow» (samla i Plainwater) og «Father's Old Blue Cardigan» (samla i Men in the Off Hours) handlar alle om den mentale og fysiske forverringa hans.

Mora til Carson, Margaret (1913–1997), døydde medan Carson skreiv Men in the Off Hours. Carson avslutta samlinga med prosateksten «Appendix to Ordinary Time», der ho brukte overstrøkne formuleringar frå dagbøkene og manuskripta til Virginia Woolf for å forme eit epitafium for mora.[5] Red Doc> har blitt tolka som ein annan elegi over dødsfallet til mora hennar.[10] Carson har omtalt mora som sitt livs kjærleik.[80][81]

Broren til Carson, Michael, vart arrestert for narkotikahandel i 1978. Etter at han hoppa over kausjonen, flykta han frå Canada, og Carson såg han aldri igjen.[80] Carson handsama forsvinninga til broren frå livet sitt i «Water Margins: An Essay on Swimming by My Brother» (samla i Plainwater), som er skriven som ei form for memoar.[76] I 2000 ringde han ho, og dei avtalte å møtast i København, der han budde, men han døydde før dei rakk å finne tilbake til kvarandre.[82] Nox, eit epitafium Carson skapte for broren i 2000 og publiserte i 2010, har blitt omtalt som det mest uttrykkeleg personlege verket hennar.[10]

Carson er gift med kunstnaren Robert Currie, som ho møtte i Ann Arbor medan ho underviste ved University of Michigan.[67] Ho har omtalt Currie som «my collaborator-husband person».[7] Prosjekt dei har arbeidd med saman, omfattar bokdesign og framsyningar for Nox og Antigonick. Carson omtaler òg Currie som «the Randomizer» i den kreative arbeidsprosessen deira.[83]

I april 2022 fekk Carson og Currie islandsk statsborgarskap.[84]

I ein artikkel i London Review of Books i august 2024 fortalde Carson at ho hadde fått diagnosen Parkinsons sjukdom.[85]

Utvald bibliografi

[endre | endre wikiteksten]

Skriftar

[endre | endre wikiteksten]
  • Eros the Bittersweet (1986)[86]
  • Short Talks (1992)[87]
  • Glass, Irony, and God (1995)[88] – inneheld «The Glass Essay»
  • Plainwater (1995)[89]
  • Autobiography of Red (1998)[90]
  • Economy of the Unlost (1999)[91]
  • Men in the Off Hours (2000)[92]
  • The Beauty of the Husband (2001)[93]
  • Decreation (2005)[94]
  • Nox (2010)[95] – inneheld ei omsetjing av Catullus 101
  • Antigonick (2012)[96] – ein versjon av Sofokles’ Antigone
  • Red Doc> (2013)[97] – oppfølgjaren til Autobiography of Red Nay Rather
  • Nay Rather (2013)[98]
  • The Albertine Workout (2014)[99]
  • Float (2016)[100]
  • Norma Jeane Baker of Troy (2019)[101] – ein versjon av Evripides’ Helena
  • The Trojan Women: A Comic (2021)[102] – ein versjon av skodespelet til Evripides
  • H of H Playbook (2021)[103] – om Evripides’ Herakles
  • Wrong Norma (2024)[104]

Omsetjingar

[endre | endre wikiteksten]
  • Electra (2001)[51] – Electra av Sofokles
  • If Not, Winter (2002)[105] – poesien til Sapfo
  • Grief Lessons (2006)[106] – Herakles, Hecuba, Hippolytus og Alcestis av Evripides
  • An Oresteia (2009)[52] – Agamemnon av Aiskylos, Electra av Sofokles og Orestes av Evripides
  • Iphigenia Among the Taurians (2014)[107] – Iphigenia in Tauris av Evripides
  • Antigone (2015)[57] – Antigone av Sofokles
  • Bakkhai (2015)[108] – The Bacchae av Evripides

Kjelder

[endre | endre wikiteksten]
  1. 1 2 Morra, Linda (2014-09-08). «Anne Carson». The Canadian Encyclopedia. Arkivert frå originalen den 2023-05-12. Henta 2023-05-21.
  2. ↑ «Nobel Prize in Literature 2026». NobelPrize.org (på amerikansk engelsk). Nobel Foundation. Henta 2026-10-08.
  3. ↑ Youngs, Ian (2026-10-08). «'Bold and inventive' Canadian poet Anne Carson wins Nobel Literature Prize». BBC News. Arkivert frå originalen den 2026-10-08. Henta 2026-10-08.
  4. ↑ «Anne Carson». Arkivert frå originalen den 2. juli 2022. Henta 2. juli 2022.
  5. 1 2 3 4 5 6 7 8 Rae, Ian (27. desember 2001). «Anne Carson». The Literary Encyclopedia. Arkivert frå originalen den 16. september 2020. Henta 16. september 2020.
  6. ↑ Ross, Val (23. mars 2001). «Alumni: Classic Carson». University of Toronto Magazine. Arkivert frå originalen den 16. september 2020. Henta 16. september 2020.
  7. 1 2 Munoz, Theresa (9. oktober 2013). «Theresa Munoz and Anne Carson at Cove Park». Scottish Review of Books. Arkivert frå originalen den 17. september 2020. Henta 16. september 2020.
  8. ↑ Alex Hudson, "Rheostatics Detail New Album Featuring Gord Downie, Alex Lifeson, Tanya Tagaq" Arkivert 2025-10-08 ved Wayback Machine.. Exclaim!, 8. oktober 2025.
  9. ↑ Corless-Smith, Martin (2015). «Living on the Edge: The Bittersweet Place of Poetry». I Wilkinson, Joshua Marie (red.). Anne Carson: Ecstatic Lyre. Ann Arbor: University of Michigan Press. ISBN 978-0-472-05253-0.
  10. 1 2 3 4 Scranton, Roy (Spring 2014). «Estranged Pain: Anne Carson's Red Doc>». Contemporary Literature. 55 (1). University of Wisconsin Press: 202–214. doi:10.1353/cli.2014.0010. S2CID 162212718. Arkivert frå originalen den 7. juni 2020. Henta 18. september 2020.
  11. ↑ Carson, Anne (1981). Odi et Amo Ergo Sum. Toronto: University of Toronto. [Doctoral thesis; under the name Anne Carson Giacomelli]
  12. 1 2 3 «Anne Carson». The Poetry Foundation. Arkivert frå originalen den 26. juli 2020. Henta 14. september 2020.
  13. 1 2 Au-Yeung, Gavin (12 November 2012). «Celebrating Fall Convocation 2012». University of Toronto. Arkivert frå originalen den 3. desember 2018. Henta 12. september 2020.
  14. ↑ Woddis, Carole (17. oktober 2011). «Sixty-Six Books, Bush Theatre». The Arts Desk. Arkivert frå originalen den 16. september 2020. Henta 16. september 2020.
  15. ↑ Carson, Anne (2011). «The Goat at Midnight». I Haydon, Christopher; Holmes, Rachel; Power, Ben; Rourke, Josie (red.). Sixty-Six Books: 21st Century Writers Speak to the King James Bible. London: Oberon Books. s. 521. ISBN 978-1-84943-227-6.
  16. ↑ Carson, Anne (1984). Weiss, Renée; Weiss, Theodore (red.). «Canicula di Anna». Quarterly Review of Literature. Contemporary Poetry Series 6. 25. Princeton: 4–39.
  17. ↑ Meyer, Paul (2016). «Foreword». She] ⟨Ha?⟩ She – The Canicula di Anna: A Fractal Approach (PDF). Toronto: University of Toronto. s. 2. Arkivert (PDF) frå originalen den 31. mars 2023. Henta 26. august 2020.
  18. 1 2 Carson, Anne (1996). «Jaget». Chicago Review. 42 (2): 38–41. doi:10.2307/25304108. JSTOR 25304108.
  19. ↑ D'Agata, John (1. juni 2000). «Review: Men in the Off Hours». Boston Review. Arkivert frå originalen den 5. september 2019. Henta 16. september 2020.
  20. ↑ «Modern Library: 100 Best Nonfiction». Modern Library. Arkivert frå originalen 2012-03-06. Henta 16. september 2020.
  21. ↑ O'Rourke, Meghan (11. februar 2004). «Hermetic Hotties: What is Anne Carson doing on The L Word?». Slate. Arkivert frå originalen den 30. januar 2021. Henta 16. september 2020.
  22. ↑ «The QWF Literary Awards: The A. M. Klein Prize for Poetry». Quebec Writer's Federation. Arkivert frå originalen den 8. desember 2022. Henta 12. september 2020.
  23. ↑ Glover, Douglas, red. (1993). The Journey Prize Anthology 6: Short Fiction from the Best of Canada's New Writers. Toronto: McClelland & Stewart. ISBN 978-0771003141.
  24. ↑ «Anne Carson: 1996 Lannan Literary Award for Poetry». Lannan Foundation. Arkivert frå originalen den 1. oktober 2020. Henta 12. september 2020.
  25. ↑ Meyer, Paul (2016). «blue for (On Lecturing in Anne Carson)». She] ⟨Ha?⟩ She – The Canicula di Anna: A Fractal Approach (PDF). Toronto: University of Toronto. s. 211. Arkivert (PDF) frå originalen den 31 March 2023. Henta 26 August 2020.
  26. ↑ Mullins, Andrew; McDonagh, Patrick (Winter 1997). «A Poet's Life». McGill News: Alumni Quarterly. Montreal: McGill University. Arkivert frå originalen 2013-11-04. Henta 20. september 2020.
  27. ↑ «Fellows: Anne Carson». John Simon Guggenheim Memorial Foundation. Arkivert frå originalen den 1. oktober 2019. Henta 12. september 2020.
  28. ↑ «MacArthur Fellows Program: Anne Carson, Poet and Classicist». MacArthur Foundation. 1. juli 2000. Arkivert frå originalen den 9. november 2020. Henta 12. september 2012.
  29. ↑ «The National Book Critics Circle Award: 1998 Winners & Finalists». National Book Critics Circle. Arkivert frå originalen den 28. september 2020. Henta 12. september 2020.
  30. ↑ «The National Book Critics Circle Award: 2000 Winners & Finalists». National Book Critics Circle. Arkivert frå originalen den 25. juni 2020. Henta 12. september 2020.
  31. ↑ «The National Book Critics Circle Award: 2010 Winners & Finalists». National Book Critics Circle. Arkivert frå originalen den 21. september 2020. Henta 12. september 2020.
  32. ↑ Wolfe, Linda (23. oktober 2013). «Remembering Alice Munro's National Book Critics Circle Award». National Book Critics Circle. Arkivert frå originalen den 24. september 2020. Henta 14. september 2020.
  33. ↑ «Forward Prizes Alumni: Shortlists by Year, 1998». Forward Arts Foundation. Arkivert frå originalen den 24 September 2020. Henta 12. september 2020.
  34. ↑ «About the T. S. Eliot Prize: List of Previous Winners». T. S. Eliot Foundation. Arkivert frå originalen den 30. september 2020. Henta 12. september 2020.
  35. ↑ Kennedy, Maev (22. januar 2002). «Canadian poet becomes first woman to win TS Eliot Prize». The Guardian. Arkivert frå originalen den 24. juni 2019. Henta 13. september 2020.
  36. ↑ «Anne Carson: Griffin Poetry Prize 2001». The Griffin Trust for Excellence in Poetry. Arkivert frå originalen den 5. april 2020. Henta 12. september 2020.
  37. ↑ «Anne Carson: Griffin Poetry Prize 2014». The Griffin Trust for Excellence in Poetry. Arkivert frå originalen den 21. september 2020. Henta 12. september 2020.
  38. ↑ «Anne Carson adds second Griffin poetry prize». Calgary Herald. 7. juni 2014. Arkivert frå originalen den 27. januar 2025. Henta 13. september 2020.</ref Ho var òg dommar for Griffin Poetry Prize i 2010.<ref name="Griffin 2010">«Griffin Poetry Prize: 2010 Judges». The Griffin Trust for Excellence in Poetry. Arkivert frå originalen den 10. august 2020. Henta 12. september 2020.
  39. ↑ «Order of Canada: Anne Carson, C.M.». Governor General of Canada Archives. 29. juni 2005. Arkivert frå originalen den 19. juni 2020. Henta 12. september 2020.
  40. ↑ Sweetman, Rebecca (1. desember 2014). «Laureation address: Anne Carson». University of St Andrews. Arkivert frå originalen den 17. juni 2021. Henta 22. september 2020.
  41. ↑ «Margaret Atwood, Kim Thúy and Anne Carson nominated for alternative Nobel Prize». CBC. 12. juli 2018. Arkivert frå originalen den 18. november 2022. Henta 17. oktober 2020.
  42. ↑ «Anne Carson: Princess of Asturias Award for Literature 2020». Fundación Princesa de Asturias. Arkivert frå originalen den 15. september 2020. Henta 18. juni 2020.
  43. ↑ «Announcing the 2021 PEN America Literary Awards Career Achievement Winners». PEN America. 23 March 2021. Arkivert frå originalen den 14. april 2021. Henta 14. april 2021.
  44. ↑ «Governor General's Literary Awards: Past Winners and Finalists». Governor General's Literary Awards. Canada Council for the Arts. Arkivert frå originalen den 21. april 2021. Henta 12. september 2020.
  45. ↑ «The 2024 National Book Awards Longlist». The New Yorker. 12. september 2024. Arkivert frå originalen den 17. mai 2026. Henta 13. september 2024.
  46. ↑ Wilkinson, Joshua Marie, red. (2015). Anne Carson: Ecstatic Lyre. Ann Arbor: University of Michigan Press. ISBN 978-0-472-05253-0.
  47. ↑ Jansen, Laura, red. (2021). Anne Carson/ Antiquity. New York: Bloomsbury Academic. ISBN 978-1-350-17475-7. Arkivert frå originalen den 2021-10-07. Henta 2021-10-07.
  48. ↑ Coles, Elizabeth Sarah (2023). Anne Carson: The Glass Essayist. Oxford and New York: Oxford University Press. ISBN 978-0-197-81333-1. Henta 3. februar 2025.
  49. ↑ «Pegasus Award for Poetry Criticism». The Poetry Foundation (på engelsk). Henta 8. oktober 2026.
  50. ↑ Meyer, Paul (2016). «blue for (On Lecturing in Anne Carson)». She] ⟨Ha?⟩ She – The Canicula di Anna: A Fractal Approach (PDF). Toronto: University of Toronto. s. 192. Arkivert (PDF) frå originalen den 31. mars 2023. Henta 26. august 2020.
  51. 1 2 Carson, Anne (2001). Sophocles, Electra. Oxford & New York: Oxford University Press. ISBN 978-0-19-504960-2.
  52. 1 2 — (2009). An Oresteia. New York: Farrar, Straus and Giroux. ISBN 978-0-86547-916-6.
  53. ↑ «2010 PEN Award for Poetry in Translation». PEN America. 16. november 2012. Arkivert frå originalen den 21. juni 2020. Henta 12. september 2020.
  54. ↑ «An Oresteia». Classic Stage Company. Arkivert frå originalen den 1. oktober 2020. Henta 15. september 2020.
  55. ↑ «Fellows & Distinguished Visitors: Anne Carson (Class of Fall 2007)». The American Academy in Berlin: Hans Arnhold Center. Arkivert frå originalen den 24. september 2020. Henta 12. september 2020.
  56. ↑ Carson, Anne (Juni 2010). «Prometheus Bound: An Excerpt from the Play by Aischylos». The Wolf (23): 6–7. {{cite journal}}: Check date values in: |date= (hjelp)
  57. 1 2 Carson, Anne (2015). Sophokles, Antigone. London: Oberon Books. ISBN 978-1-78319-810-8.
  58. ↑ «Antigone». Toneelgroep Amsterdam. Arkivert frå originalen den 5. august 2020. Henta 15. september 2020.
  59. ↑ Meyer, Paul (2016). «blue for (On Metonymns in Anne Carson)». She] (Ha?) She – The Canicula di Anna: A Fractal Approach (PDF). Toronto: University of Toronto. s. 163. Arkivert (PDF) frå originalen den 31. mars 2023. Henta 26. august 2020. «While at Princeton Anne Carson taught (as Instructor and later Assistant Professor) the following courses: The Anti-Augustans: Ovid and the Elegists; Introduction to Augustan Literature; Beginner's Latin Continued: Basic Prose; The Lyric Age of Greece; and Greek Drama in Translation.»
  60. ↑ Bloom, Harold; Lehman, David, red. (1998). The Best of the Best American Poetry 1988-1997. New York: Scribner Poetry. s. 307. ISBN 978-0-684-84779-5. Henta 17. juli 2020.
  61. ↑ Rae, Ian (Autumn 2010). «Runaway Classicists: Anne Carson and Alice Munro's 'Juliet' Stories». Journal of the Short Story in English (55 – Special Issue: The Short Stories of Alice Munro). Presses universities d'Angers: 5. ISSN 1969-6108. Arkivert frå originalen den 7. juni 2020. Henta 18. september 2020.</ref forlét Carson Princeton i 1987 for å undervise i klassiske språk og klassisk litteratur ved Emory University i [[Atlanta]] i eitt år. Deretter flytta ho til [[Montreal|Montréal]] for å byrje ved McGill University som Director of Graduate Studies in Classics.<ref name="Poetry Foundation" /> På slutten av 1990-talet møtte Carson ei utfordring i undervisningskarrieren då McGill avlyste alle vidaregåande kurs i gammalgresk, la ned instituttet for klassiske fag og flytta alle attverande kurs i klassiske fag til historieinstituttet. Samstundes som ho heldt fram med å undervise ved McGill som førsteamanuensis (engelsk: associate professor), handterte Carson situasjonen ved å bruke halvparten av kvart år som gjesteførelesar ved andre institusjonar. Dette omfatta University of Michigan (Norman Freehling Visiting Professorship, 1999–2000),<ref name="Freehling">«Institute for the Humanities: Norman Freehling Visiting Professorship». University of Michigan. Arkivert frå originalen den 17. juni 2018. Henta 20. september 2020.
  62. ↑ «Biography of Anne Carson». Brick Books. Arkivert frå originalen den 9. oktober 2016. Henta 20. september 2020.
  63. ↑ «Faculty History Project: Anne Carson». Millennium Project, University of Michigan. Arkivert frå originalen den 11. august 2022. Henta 20. september 2020.
  64. ↑ Curtis, Polly (30. april 2004). «Oxford names poetry professor shortlist». The Guardian. Arkivert frå originalen den 7. desember 2021. Henta 20. september 2020.
  65. ↑ Waterson, James (26. februar 2009). «Poet Laureate snubs Oxford poetry post». Cherwell. Oxford Student Publications. Arkivert frå originalen den 22. november 2019. Henta 2. oktober 2020.
  66. ↑ Polner, Robert (24. november 2009). «NYU Creative Writing Program Presents New Interactive Performance by Anne Carson, Dec. 10». New York University. Henta 20. september 2020.[daud lenkje]
  67. 1 2 3 Anderson, Sam (14. mars 2013). «The Inscrutable Brilliance of Anne Carson». The New York Times Magazine. Arkivert frå originalen den 23. oktober 2020. Henta 20. september 2020.
  68. ↑ «All Professors-at-Large – 1965 to June 30, 2025». Program for Andrew D. White Professors-at-Large. Cornell University. Arkivert frå originalen den 15. juni 2018. Henta 20. september 2020.
  69. ↑ «A Reading by Anne Carson, The Mohr Visiting Poet». Stanford: Event Calendar. Stanford University. 23. april 2013. Arkivert frå originalen den 20. januar 2022. Henta 20. september 2020.
  70. ↑ Primoff, Mark (29. april 2014). «Esteemed Writer Anne Carson To Join Bard College Faculty». Annandale-on-Hudson, New York: Bard College. Arkivert frå originalen den 15. september 2020. Henta 20. september 2020.
  71. ↑ «RSL International Writers». 3. september 2023. Arkivert frå originalen den 20. januar 2024. Henta 3. desember 2023.
  72. ↑ «Council». The Classical Association (på amerikansk engelsk). Arkivert frå originalen den 5. mai 2023. Henta 5. mai 2023.
  73. ↑ «Anne Carson is the 2023 Vigdís Prize Laureate | University of Iceland». english.hi.is. Arkivert frå originalen den 23. februar 2024. Henta 2. oktober 2024.
  74. ↑ «Nobel Prize in Literature 2026». NobelPrize.org (på amerikansk engelsk). Nobel Foundation. Henta 8. oktober 2026.
  75. ↑ Youngs, Ian (8. oktober 2026). «'Bold and inventive' Canadian poet Anne Carson wins Nobel Literature Prize». BBC News. Arkivert frå originalen den 8. oktober 2026. Henta 8. oktober 2026.
  76. 1 2 Willard, Thomas (2011). «Anne Carson». I Canfield Reisman, Rosemary M. (red.). Critical Survey of Poetry: British, Irish and Commonwealth Poets. Pasadena, California: Salem Press. s. 225–228. ISBN 978-1-58765-755-9. Arkivert frå originalen den 17. mai 2022. Henta 26. august 2020.
  77. ↑ — (2015). Short Talks. London, Ontario: Brick Books Classics. ISBN 978-1-77131-342-1.
  78. ↑ Carson, Anne; D'Agata, John (Summer 1997). «A ___ with Anne Carson». The Iowa Review. 27 (2): 1–22. doi:10.17077/0021-065X.4868.
  79. ↑ Merkin, Daphne (30. september 2001). «Last Tango». The New York Times. Arkivert frå originalen den 11. oktober 2020. Henta 8. oktober 2020. «It is always difficult, of course, to gauge how much is autobiographical in a writer's material, and Carson is trickier than most in this regard, but 'Husband' strikes me as being the least cloaked about its origins in lived life.»
  80. 1 2 3 Carson, Anne; Wachtel, Eleanor (Summer 2012). «An Interview with Anne Carson». Brick: A Literary Journal (89): 29–47. Arkivert frå originalen den 8. september 2017. Henta 23. juli 2020.
  81. ↑ Carson, Anne (2006). «Lines». Decreation: Poetry, Essays, Opera. New York: Vintage Books. s. 5. ISBN 978-1-4000-7890-5.
  82. ↑ Carson, Anne; Sehgal, Parul (19. mars 2011). «Evoking the starry lad her brother was». The Irish Times. Arkivert frå originalen den 24. juli 2021. Henta 10. oktober 2020.
  83. ↑ —; Currie, Robert; Berkobien, Megan (Oktober 2013). «An interview with Anne Carson and Robert Currie». Asymptote. Arkivert frå originalen den 14. oktober 2020. Henta 7. oktober 2020. {{cite web}}: Check date values in: |date= (hjelp)
  84. ↑ «Lög um veitingu ríkisborgararéttar». althingi.is. Henta 2022-11-20.
  85. ↑ Carson, Anne (15. august 2024). «Gloves on!». London Review of Books (på engelsk). Vol. 46, no. 16. ISSN 0260-9592. Arkivert frå originalen den 11. august 2024. Henta 11. august 2024.
  86. ↑ Carson, Anne (1986). Eros the Bittersweet: An Essay. Princeton: Princeton University Press. ISBN 978-0-608-02740-1.
  87. ↑ — (1992). Short Talks. London, Ontario: Brick Books. ISBN 978-1-77131-342-1.
  88. ↑ — (1995). Glass, Irony, and God. New York: New Directions. ISBN 978-0-8112-1302-8.
  89. ↑ — (1995). Plainwater: Essays and Poetry. New York: Alfred A. Knopf. ISBN 978-0-679-43178-7.
  90. ↑ — (1998). Autobiography of Red: A Novel in Verse. New York: Alfred A. Knopf. ISBN 978-0-375-40133-6.
  91. ↑ — (1999). Economy of the Unlost (Reading Simonides of Keos with Paul Celan). Princeton: Princeton University Press. ISBN 978-0-691-03677-9.
  92. ↑ — (2000). Men in the Off Hours. New York: Alfred A. Knopf. ISBN 978-0-375-40803-8.
  93. ↑ — (2001). The Beauty of the Husband: A Fictional Essay in 29 Tangos. New York: Alfred A. Knopf. ISBN 978-0-375-40804-5.
  94. ↑ — (2005). Decreation: Poetry, Essays, Opera. New York: Alfred A. Knopf. ISBN 978-1-4000-4349-1.
  95. ↑ — (2010). Nox. New York: New Directions. ISBN 978-0-8112-1870-2.
  96. ↑ — (2012). Antigonick (Sophokles). New York: New Directions. ISBN 978-0-8112-1957-0.
  97. ↑ — (2013). Red Doc>. New York: Alfred A. Knopf. ISBN 978-0-307-96059-7.
  98. ↑ — (2013). Nay Rather. London: Sylph Editions (with the Center for Writers and Translators at the American University of Paris); The Cahiers Series, Number 21. ISBN 978-1-909631-03-8.
  99. ↑ — (2014). The Albertine Workout. New York: New Directions [Poetry Pamphlet #13]. ISBN 978-0-8112-2317-1.
  100. ↑ — (2016). Float. New York: Alfred A. Knopf. ISBN 978-1-101-94684-8.
  101. ↑ — (2019). Norma Jeane Baker of Troy. London: Oberon Books. ISBN 978-1-78682-761-6.
  102. ↑ —; Bruno, Rosanna (2021). Euripides' The Trojan Women: A Comic. New York: New Directions. ISBN 978-0-8112-3079-7.
  103. ↑ — (2021). H of H Playbook. New York: New Directions. ISBN 978-0-8112-3123-7.
  104. ↑ — (2024). Wrong Norma. New York: New Directions. ISBN 978-0-8112-3034-6.
  105. ↑ — (2002). If Not, Winter: Fragments of Sappho. New York: Alfred A. Knopf. ISBN 978-0-375-41067-3.
  106. ↑ — (2006). Grief Lessons: Four Plays by Euripides. New York: The New York Review of Books. ISBN 978-1-59017-180-6.
  107. ↑ — (2014). Euripides, Iphigenia Among the Taurians. Chicago & London: The University of Chicago Press. ISBN 978-0-226-20362-1.
  108. ↑ — (2015). Euripides, Bakkhai. London: Oberon Books. ISBN 978-1-78319-915-0.

Bakgrunnsstoff

[endre | endre wikiteksten]
Commons har multimedium som gjeld: Anne Carson
Henta frå «https://nn.wikipedia.org/w/index.php?title=Anne_Carson&oldid=3677592»