Przejdź do zawartości

Ryszard Reiff

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Ryszard Reiff
ilustracja
Data i miejsce urodzenia

4 lipca 1923
Warszawa

Data i miejsce śmierci

9 grudnia 2007
Warszawa

Członek Rady Państwa
Okres

od 12 lutego 1981
do 26 maja 1982

Przynależność polityczna

Stowarzyszenie „Pax”

Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski Order Sztandaru Pracy II klasy Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Walecznych (od 1941) Krzyż Partyzancki Medal 10-lecia Polski Ludowej
Multimedia w Wikimedia Commons
Grób Ryszarda Reiffa na cmentarzu ewangelicko-augsburskim w Warszawie

Ryszard Reiff (ur. 4 lipca 1923 w Warszawie, zm. 9 grudnia 2007 tamże[1]) – polski polityk, prawnik, publicysta, przewodniczący Stowarzyszenia „Pax”, poseł na Sejm PRL IV i VIII kadencji, senator I kadencji, członek Rady Państwa (1981–1982).

Życiorys

[edytuj | edytuj kod]

Ukończył studia prawnicze na Wydziale Prawa Uniwersytetu Warszawskiego.

Podczas II wojny światowej działał w ruchu oporu. Był członkiem Konfederacji Narodu, dowódcą jednego z pierwszych oddziałów partyzanckich Uderzeniowych Batalionów Kadrowych. Po scaleniu z Armią Krajową dowodził kompanią w III batalionie 77 pp AK walczącym na Nowogródczyźnie. W sierpniu 1943, w odwecie za zabicie niemieckiego oficera w potyczce między niemieckimi żandarmami i patrolem AK pod dowództwem Ryszarda Reiffa, Niemcy dokonali pacyfikacji wsi Jasionowo[2]. W latach 1944–1946 był więziony na terenie Związku Radzieckiego. W 1946 rozpoczął pracę jako dziennikarz w tygodniku „Dziś i Jutro”.

W 1948 nawiązał kontakty z funkcjonariuszami UB. 29 marca 1949 został zarejestrowany jako współpracownik UB, początkowo nadano mu pseudonim „Jack”, funkcjonował też pod pseudonimami „Bliźni” i „Demagog”. W 1949 jako tajny agent prowadził pracę wywiadowczą w środowisku polskiej emigracji w Londynie i Paryżu. W Londynie jego działania nadzorował Marcel Reich-Ranicki[3].

W okresie 1950–1953 był redaktorem naczelnym „Słowa Powszechnego”. Pełnił funkcję sekretarza Komisji Intelektualistów i Działaczy Katolickich[4]. Kierował pracą organizacyjną Stowarzyszenia „Pax” na terenie całego kraju, w latach 1976–1979 pełnił funkcję wiceprzewodniczącego zarządu głównego, a w latach 1979–1982 przewodniczącego.

Od 1981 do 1982 był członkiem Rady Państwa. 13 grudnia 1981 jako jedyny z 14 obecnych na posiedzeniu jej członków sprzeciwił się zatwierdzeniu uchwały o wprowadzeniu stanu wojennego i dekretu o stanie wojennym, za co został odwołany ze stanowiska[5]. W latach 1965–1969 i 1980–1985 sprawował mandat posła na Sejm PRL IV[6] i VIII[7] kadencji, w okresie 1980–1982 przewodniczył Kołu Poselskiemu „Pax”. Jako reprezentant strony solidarnościowo-opozycyjnej był uczestnikiem obrad Okrągłego Stołu w zespole ds. reform politycznych. W latach 1989–1991 był senatorem z ramienia Komitetu Obywatelskiego, przewodniczącym senackiej Komisji Spraw Emigracji i Polaków za Granicą. W trakcie kadencji przeszedł do klubu parlamentarnego Unii Demokratycznej[8]. W 1988 był w gronie osób, które opracowały statut Związku Sybiraków[9], w 1989 został prezesem tej organizacji. W lutym 1989 wszedł w skład Komisji do spraw Upamiętnienia Ofiar Represji Okresu Stalinowskiego, działającej przy Radzie Ochrony Pamięci Walk i Męczeństwa[10].

Pochowany na cmentarzu ewangelicko-augsburskim w Warszawie (aleja 9, grób 20)[11].

Publikacje

[edytuj | edytuj kod]
  • O niezależnych samorządnych związkach zawodowych, Warszawa 1980.
  • Wybór jutra, Warszawa 1988.
  • Czas Solidarności, Warszawa 1988.
  • 13 grudzień: wspomnienia, Kraków 1989.
  • Okrągły stół, Warszawa 1989.
  • Gra o życie, Warszawa 1993.
  • Rodzina Reiff, Warszawa 2000.
  • Archiwum myślenia politycznego: szkice publicystyczne, Warszawa 2005.
  • Archiwum Stowarzyszenia PAX, tom I, Warszawa 2006.
  • Archiwum Stowarzyszenia PAX, tom II, Warszawa 2007.
  • Archiwum osobiste, Warszawa 2007.

Odznaczenia

[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

[edytuj | edytuj kod]
  1. 1 2 3 4 5 Profil na stronie Biblioteki Sejmowej. [dostęp 2016-08-26].
  2. ↑ 70. rocznica śmierci niewinnych. „Echo Lipska”. Rok XX, nr 153, s. 5, lipiec 2013. [dostęp 2026-01-28].
  3. ↑ Piotr Gontarczyk: Nowe kłopoty z historią: publicystyka z lat 2005–2008. Warszawa: Wydawnictwo Prohibita Paweł Toboła-Pertkiewicz, 2008, s. 173–180. ISBN 978-83-61344-08-7.
  4. ↑ Janusz Stefaniak: Komisja Intelektualistów i Działaczy Katolickich. W: Encyklopedia Białych Plam. T. XIX (suplement). Radom: Polskie Wydawnictwo Encyklopedyczne, 2005, s. 180. ISBN 83-89862-28-X.
  5. ↑ Zmarł Ryszard Reiff – działacz polityczny i publicysta. gazeta.pl, 12 października 2007. [dostęp 2016-08-26].
  6. ↑ Strona sejmowa posła IV kadencji. [dostęp 2016-08-26].
  7. ↑ Strona sejmowa posła VIII kadencji. [dostęp 2016-08-26].
  8. ↑ Informacje na stronie Senatu. [dostęp 2016-08-26].
  9. ↑ Mieczysław Brekier: Wspomnienia osób świeckich. Sybiracy. W: Kapłan wielkiej odwagi. Jubileusz 60-lecia kapłaństwa księdza prałata Adama Sudoła. Sanok: Muzeum Historyczne w Sanoku, 2004, s. 144. ISBN 83-919305-6-4.
  10. ↑ „Rzeczpospolita”. Nr 37 (2171), s. 1–2, 1989.
  11. ↑ Cmentarz Ewangelicko-Augsburski w Warszawie. Grobonet. [dostęp 2021-03-11].
  12. ↑ M.P. z 1998 r. Nr 20, poz. 292 (ISAP).
  13. ↑ Uroczystość dekoracji wysokimi odznaczeniami państwowymi w Belwederze. Lista odznaczonych. „Dziennik Bałtycki”. Rok XXXV, nr 163 (10 803), s. 1, 23 lipca 1979. [dostęp 2026-08-31].
  14. ↑ M.P. z 1954 r. Nr 108, poz. 1481 (ISAP).
  15. ↑ M.P. z 1956 r. Nr 3, poz. 27 (ISAP).

Bibliografia

[edytuj | edytuj kod]
Źródło: „https://pl.wikipedia.org/w/index.php?title=Ryszard_Reiff&oldid=80607518”